Phreakingout zei:
als je dat gedaan hebt, kan je moeilijk je er zelf nog toe zetten een volgende keer. Omdat je hersens wat lui zijn dan.
TechNora zei:
k ben in ieder geval zeker trots als ik op de speed een goed cijfer haal, geeft zelfs soort nog een extra kick, omdat ik dan het gevoel heb dat ik t systeem onderuit haal.
Heel herkenbaar ja..
inferno33 zei:
en verhaal over hoe een speedverslaving ontstaat, en daar viel het praktisch gebruik ook onder... Oppassen dus.
Hierin schuilt idd het gevaar. Speed heeft zeker voordelen.. als hulp tijdens studie en examenperiodes, maar ik heb ook de andere kant van de medaille mogen ervaren en die was net iets minder leuk.. Voor wie het boeit.. enjoy:
Mijn eerste keer speed was 13 jaar geleden.. Ik was toen 16, en probeerde het tijdens het uitgaan. Het daarop volgende jaar bleef het bij een mini lijntje of puntje tijdens het stappen. Ik zat in het 4e jaar latijn-moderne talen. Andere drugs had ik toen nog nooit geprobeerd.
In juni van dat jaar stond de examenperiode voor de deur. Ik had geen idee van de invloed van pep op studeren. Maar het toeval wou dat ik me in dat drukke studeerweekend op zondag middag een pauze had gepermitteerd, bij vrienden was geweest, me een lijntje werd aangeboden, en ik dat lijntje (stom, stom dacht ik nog) had aangenomen.
Thuisgekomen maakte ik me zorgen want ik moest nog veel leren en de volgende dag was het examen, dus maar meteen aan de gang. Vervolg van het verhaal spreekt voor zich: De voordelen dus. Ik had mn wondermiddel gevonden! In de 2 jaar middelbare school die volgden gebruikte ik zelden of nooit meer op feesten, ook niet op school, wel tijdens examenperiodes. Middelbare school met gemak gehaald.
Ik ontdekte nog een ander, misschien 'persoonlijk' voordeel van pep: Speed maakte me verbaal los. Ik had voorheen echt vaak moeite met praten over bepaalde dingen. Vaak veel willen zeggen maar geen woorden vinden. Zeker als er emotie bij kwam kijken sloeg ik altijd dicht. Veel opgekropte problemen waar ik dus nu eindelijk met vriendinnen over kon praten.Bleek dat ik toch heel wat zaken onbewust in mijn hoofd had, speed bood een enorme opluchting. Een keer mijn hart luchten, daar was ik blijkbaar heel erg aan toen op dat moment. Aangezien ik hier voorheen zo slecht in was heeft speed me geholpen om bepaalde 'puber'(en andere) problemen te bespreken in plaats van ze nog langer te verdringen. Ik was ondertussen 18.
(Bleek een tijdelijk voordeel want van hiervan merk ik nu, 13 jaar later niets meer terug.)
Dus tijd voor de studie. 3 jaar HBO. Bij iedere belangrijke tussentijdse toets en bij elke examenperiode leerde ik op pep. De hoeveelheid steeg ook lichtjes.. Die mini-lijntjes van een jaar geleden waren nu gewoon kleine lijntjes te noemen, zo'n 4-5 op een dag studeren, niks ernstigs dus. In die tijd ging ik veel meer feesten. Ik gebruikte maar zelden pep op die feesten, eerder een pilletje of gewoon niets.. Mijn pepgebruik heeft rond die periode dus echt zijn functioneel karakter gekregen. Mijn eerst slaapproblemen staken ook rond die periode de kop op. Ondanks dat, met toch wel hard leren in 1e zit mijn diploma gehaald. Ik was 21 jaar toen.
21 maar nog geen zin in werken. Ik besloot in overleg met mijn ouders een andere opleiding te volgen. Deze duurt normaal opnieuw 3 jaar , maar de "bachelor-master-individuele studieloopbaan"mogelijk bestond net, en ik besloot een individueel traject te volgen waardoor ik 'in theorie' mijn opleiding van 3 jaar in 2 jaar zou kunnen afronden. In theorie perfect mogelijk, in de praktijk een ware hel... De twee jaar die volgden zijn er 2 waar ik met een triest gevoel aan terugdenk.
Deze opleiding in 2 jaar halen bleek namelijk al snel quasi ondoenbaar. College's die ik moest volgen vielen samen, stage ging op allerlei manieren mis, .. Begeleiding van de school uit hoefde ik niet op te rekenen want die was er niet. Vanaf dat mijn inschrijvingsgeld betaald was stond ik helemaal alleen voor een onmenselijk zware opleiding.. die ik mijn ouders en mezelf beloofd had te halen in 2jaar.. Ik begon eraan onder een grote druk van thuis, maar vooral van mezelf, en een enorme vastbeslotenheid om dit ook daadwerkelijk in 2 jaar te gaan klaren.
Mijn witte vriendje (

) lag immers binnen handbereik in de la.
Gebruik in examenperiodes veranderde in doordeweeks gebruik. Weekenden waren nog puur voor studie en een paar uren slaap. Ik zag niemand meer, ben twee jaar naar geen enkel feest geweest, en heb die 2 jaar alleen maar achter mijn bureau gezeten en geleerd. Gunde mezelf ook geen vrije tijd. Had een schuldgevoel als ik eens een dagje iets ontspannends had gedaan. Het enige waar ik voor naar buiten ging was om de lessen te volgen en examens te maken. Emotioneel trok ik het op het einde ook niet meer.. Het was gewoon te zwaar (voor mijn kunnen)
Deze ellendige periode zou ik gedetailleerder kunnen beschrijven maar dat bespaar ik jullie. Ik kan het kort omschrijven als een uitputtingsslag, die me geestelijk en lichamelijk totaal heeft verwoest. Ik was een zenuwinzinking nabij, depressief als de pest, totaal opgebrand (diagnose burn-out ook gehad). Mijn lichaam schreeuwde om rust, maar ik dwong mezelf die studie af te maken en heb dit op speed dan 2jaar volgehouden. Ik was een emotioneel wrak, met een slaaptekort van hier tot in Naïrobi... totaal naar de klote, maar wel een (tweede) HBO diploma op zak. 23 jaar.
Na deze 2jaar zou ik gezworen hebben nooit meer speed aan te raken. Ik heb een paar maanden moeten herstellen, die eerste weken van de vakantie heb ik alleen maar geslapen en gegeten. VAn school had ik een dusdanige afkeer gekregen dat studeren er daarna nu echt niet meer inzat. Werken dan toch maar. En 2 jaar feesten inhalen !! Ik was tenslotte weer een beetje opgeknapt dus feesten heb ik toen zeeeker wel gedaan.. Drugs (xtc, geen pep) hoorden daar bij.. maar in beperkte mate.
Ik vond na de zomervakantie zonder moeite een baan. Best een verantwoordelijke en veeleisende job. De eerste maanden, en zelfs het eerste jaartje lukte het me om zonder speed dit werk aan te kunnen. Ik had meestal plezier in mijn werk maar het ging zeker niet altijd over rozen. Ik kreeg te maken met deadlines, met stapels papierwerk.. en ja dan ligt de verleiding op de loer..
Ik ben nu 5 jaar verder. Nog steeds dezelfde zware, maar toch voldoening gevende baan. Mijn slechte gewoonte ben ik na al die jaren niet kwijtgeraakt. Ik merk dat ik me allang niet meer aan een klus van welke soort dan ook kan zetten zonder aan speed te denken. Ik probeer hier natuurlijk niet bij elke gelegenheid aan toe te geven. Maar de belangrijke dingen, of waar ik écht tegenop zie, daarvoor gebruik ik het nog steeds.
Feesten doe ik ook nog vaak, en ook daarbij is pep nu zowat elke keer nodig. Op eigen kracht trek ik die feesten allang niet meer, dus wil ik het langer uithouden dan 03u00 dan kan dat slechts op die ene 1 manier.. Naast functioneel is mijn gebruik nu dus ook weer recreatief.. of is het eerder gewoon noodzaak? Wat past hier beter?
Mijn gezondheid zal er vast ook niet op vooruit zijn gegaan. Slapen doe ik een periode weinig heel erg slecht, gevolgd door een periode waarin ik me niet op een stoel kan zetten zonder in slaap te donderen.. Moeilijk tijdens het werk.. Is een oplossing voor.. maar die kennen jullie zeker al? Energie heb ik van mezelf niet of nauwelijks. Sport enzo doe ik ook allemaal niet.. Eigenlijk bestaat mijn leven uit werken doordeweeks, feesten in het weekend. Functioneel.. recreatief... Ik hoef het niet meer uit te leggen denk ik. Ben ik verslaafd geraakt.. vertellen jullie het mij maar.
Dit was een beetje mijn verhaal. Voor alle studenten die net zoals ik denken dat ze de 'leuke en makkelijke' manier naar hun diploma gevonden hebben: Wees je bewust van de nadelen, en hoe de dingen kunnen gaan.. Zoals ik in een eerdere post las: voor- en nadelen.. weeg zelf maar af. Voor elk voordeel betaalt je lichaam, geest, of beiden uiteindelijk toch een prijs..