Het is wat. Half drie zondag ochtend. Lopen naar een hekje langs de weg met een kabbelend beekje om even een soort van rust te krijgen. Niet dat ik populair ben of zo. Integendeel. Ik verklap het meteen. Ik heb onS Spiet zn Kop. Of zo iets. Of ik heb speed op. Dat kan ook. Maar dat maakt me niet direct tot een rood monsterlijk gedrocht met een drietand. Dat dacht ik tenminste. En ik ken me. Inmiddels door en door.
En dan toch nog her en der de opmerkingen... 'Hij snuift speed denk ik'. 'Niemand wil iets met een speedkop te maken hebben'. 'Niemand heeft ook maar één ding tegen jou te zeggen.'. Hoe ik het ook wendt of keer, ik stoot af. Onmenselijke persoon dat ik ben. Dus zo voelt het ongeveer als je even niemand hebt. Best wel 'uitermate teleurstellend'. Met een K ervoor dan.
En dan daarvoor he. Blijkbaar is het leuk om iemand zijn privacy af te pakken omdat deze nou eenmaal speed snuift. Althans. Dat dat allemaal ook niet voor de lol is zal duidelijk zijn denk ik dan. Zoveel lolligs straal ik nou ook weer niet uit op een dag als vandaag. Dat speed oftewel een stimuli als amfetamine, hoe jammerlijk ook voor de fervente tegenstanders, nou eenmaal zowat het enige zeer succesvolle medicijn is om de chaos voor AD(H)D-ers weer een klein beetje op orde te krijgen, dat telt niet. Dat is een smoesje om gratis drugs te kunnen gebruiken mijnheer. Dat betalen u en ik dan voor die snuivende junk. Kijk die kop dan! Nee, daar blijven we verre van en meteen duiken we er boven op. Snoeihard, meedogenloos en onzichtbaar. Want bang zijn we wel. Wat als die lelijke kop nou eens meer gelijk heeft dan wij met onze vrome bolle wangetjes...
Woensdag. Dat wordt 'm dan. Na een hoop gedoe en ruim een jaar na de eerste 'enthousiaste' ontdekking van mijzelf dat ik weleens ADD kon hebben ga ik dan toch door een aarzelende arts aan de RITALIN geholpen worden. Of CONCERTA. Mij om het even. Hier met dat spul en weg met de SPIEEED. Eens kijken of de critici dan tevredener zijn. Eerlijk gezegd denk ik dat niet. Sowieso wordt het even zoeken naar dosering en dergelijke en uiteindelijk lost het de problemen ook niet op. Het maakt het alleen wat toegankelijker voor me en ik hoop me gewoon eens een hele dag 'normaal' te voelen zonder een mist in mijn hoofd waar ik niet doorheen kom en zonder een strakke kop die van gekheid ook niet meer weet wat ie het eerst moet doen met die concentratie ineens. Samen met de therapie, waarvan ik zelf eerst dacht dat dat een beetje show zou zijn maar nu weet dat dat absoluut samen moet gaan met die medicijnen, moet ik dan toch redelijk weer aan de weg kunnen gaan timmeren?!
Onzekerheden zijn vooral het niet goed kunnen voorspellen van de gevolgen van een bepaalde handeling bij mij en ik denk bij veel patiënten met de ADHD afwijking. Het wordt dus ook nooit meer beter. Omgaan met en anders naar dezelfde resultaten toe werken dat is het enige dat je dus kan doen. Maar voor de doorsnee medemens blijft het dat het je niet interesseert of dat je niet WILT. Dus ook daar moet je aan wennen en mee leren omgaan. Lang leve de therapie. Ik verheug me er ook enorm op. Eindelijk een hele groep grote mensen die niet over die speedkop zullen zeiken. Die niet 'Dat komt nou door dat snuiven van speed' als messteek meegeven. Maar mensen die me grotendeels kunnen begrijpen. Medelijden hoef ik niet direct. Dat heb ik zelf al genoeg. Gewoon weer iemand die me begrijpen kan en me serieus neemt.
Wordt een mooie week.
En dan toch nog her en der de opmerkingen... 'Hij snuift speed denk ik'. 'Niemand wil iets met een speedkop te maken hebben'. 'Niemand heeft ook maar één ding tegen jou te zeggen.'. Hoe ik het ook wendt of keer, ik stoot af. Onmenselijke persoon dat ik ben. Dus zo voelt het ongeveer als je even niemand hebt. Best wel 'uitermate teleurstellend'. Met een K ervoor dan.
En dan daarvoor he. Blijkbaar is het leuk om iemand zijn privacy af te pakken omdat deze nou eenmaal speed snuift. Althans. Dat dat allemaal ook niet voor de lol is zal duidelijk zijn denk ik dan. Zoveel lolligs straal ik nou ook weer niet uit op een dag als vandaag. Dat speed oftewel een stimuli als amfetamine, hoe jammerlijk ook voor de fervente tegenstanders, nou eenmaal zowat het enige zeer succesvolle medicijn is om de chaos voor AD(H)D-ers weer een klein beetje op orde te krijgen, dat telt niet. Dat is een smoesje om gratis drugs te kunnen gebruiken mijnheer. Dat betalen u en ik dan voor die snuivende junk. Kijk die kop dan! Nee, daar blijven we verre van en meteen duiken we er boven op. Snoeihard, meedogenloos en onzichtbaar. Want bang zijn we wel. Wat als die lelijke kop nou eens meer gelijk heeft dan wij met onze vrome bolle wangetjes...
Woensdag. Dat wordt 'm dan. Na een hoop gedoe en ruim een jaar na de eerste 'enthousiaste' ontdekking van mijzelf dat ik weleens ADD kon hebben ga ik dan toch door een aarzelende arts aan de RITALIN geholpen worden. Of CONCERTA. Mij om het even. Hier met dat spul en weg met de SPIEEED. Eens kijken of de critici dan tevredener zijn. Eerlijk gezegd denk ik dat niet. Sowieso wordt het even zoeken naar dosering en dergelijke en uiteindelijk lost het de problemen ook niet op. Het maakt het alleen wat toegankelijker voor me en ik hoop me gewoon eens een hele dag 'normaal' te voelen zonder een mist in mijn hoofd waar ik niet doorheen kom en zonder een strakke kop die van gekheid ook niet meer weet wat ie het eerst moet doen met die concentratie ineens. Samen met de therapie, waarvan ik zelf eerst dacht dat dat een beetje show zou zijn maar nu weet dat dat absoluut samen moet gaan met die medicijnen, moet ik dan toch redelijk weer aan de weg kunnen gaan timmeren?!
Onzekerheden zijn vooral het niet goed kunnen voorspellen van de gevolgen van een bepaalde handeling bij mij en ik denk bij veel patiënten met de ADHD afwijking. Het wordt dus ook nooit meer beter. Omgaan met en anders naar dezelfde resultaten toe werken dat is het enige dat je dus kan doen. Maar voor de doorsnee medemens blijft het dat het je niet interesseert of dat je niet WILT. Dus ook daar moet je aan wennen en mee leren omgaan. Lang leve de therapie. Ik verheug me er ook enorm op. Eindelijk een hele groep grote mensen die niet over die speedkop zullen zeiken. Die niet 'Dat komt nou door dat snuiven van speed' als messteek meegeven. Maar mensen die me grotendeels kunnen begrijpen. Medelijden hoef ik niet direct. Dat heb ik zelf al genoeg. Gewoon weer iemand die me begrijpen kan en me serieus neemt.
Wordt een mooie week.
