Bloempje003
Newbie
Ik lees hier al ontzettend lang mee, veel tips en ervaringen mogen lezen en hopelijk willen jullie mij wat steun bieden, ook al ben ik "nieuw" hier, in deze klote tijd.
Ik ben een vrouw van midden 20 en op mijn 15e ben ik in aanraking gekomen met wiet. Dit is uiteraard erg onschuldig begonnen hoewel ik, als ik nu terug kijk op mijn leven al héél lang een probleem heb met voornamelijk wiet. En áls ik eindelijk wilde stoppen, maakte ik weer vrienden die blowde, je kent het wel
Echter heb ik het nooit ervaren als een groot probleem, het was een sociale bezigheid, ik voelde me er goed door en problemen waren er niet.
Later in mijn puberteit kwamen XTC en speed op mijn pad en na jaren lang misbruik gemaakt te hebben van dit prachtige spul ben ik daar volledig van af. Weliswaar niet vrijwillig maar door de manier waarop ik met drugs om ging, de manier waarop ik me liet beïnvloeden door de drugs en mijn omgeving, was het een kwestie van tijd voor ik alles zou verliezen.
En dat is gebeurt.
Drugs stond zo centraal in mijn leven, ik ging er zo in op dat dat eigenlijk het enige was wat belangrijk voor me was. Familie? Ik nam liever een pilletje (of 3) en bleef nachten van huis dan dat ik met m’n ouders een kop thee op de bank dronk. Vrienden? Mensen met wie ik drugs gebruikte is een betere bewoording. Mijn échte vrienden had ik inmiddels ingeruild voor de mensen met wie ik drugs gebruikte.
Ik wil er niet te gedetailleerd op in gaan maar nu onderaan de streep; heb ik geen vrienden en geen familie meer wat voor mij gelijk staat aan niks meer hebben. Fysiek zijn ze er wel, maar ik heb in mijn gebruikersjaren zoveel kapot gemaakt dat ik er nu alleen voor sta en ja, dat heb ik volledig aan mezelf te danken.
Mijn enige zekerheid in mijn leven is mijn werk (fulltime), die ik godzijdank (god -zij -dank ja) nog heb. Ergens ben ik nog wel verstandig genoeg om niet voor/op mijn werk te gebruiken.
Goed, terug naar het huidige probleem. Ik heb dan geen gebruikersvrienden en contacten meer voor hard drugs maar de coffeeshop is 10 min rijden met de auto.
Dat de beveiliging me enthousiast begroet en weet welke auto ik rij, dat de jongen achter de balie precies weet dat ik geen Hasj rook en vrolijk zegt ‘tot morgen’, zegt denk ik genoeg.
Ik moet zeggen dat ik zo’n 3 á 4 jaar geleden hulp heb gezocht voor mijn wiet gebruik, na 2 gesprekken begreep ik het wel. “Ik weet wat de gevolgen van blowen zijn, het enige dat ik moet doen is stoppen. Dat lukt me wel zelf” dit waren mijn laatste woorden en ik ging naar huis om nog geen 3 dagen later uiteraard weer aan de jointjes te zitten.
Nu zit ik op een punt dat het écht genoeg is. Ik kan niet meer, ik ben op, depressief, lusteloos.. Ik wéét dat blowen dit in stand houd en het moet gewoon een keer genoeg zijn. Klaar, afgelopen!
Maar ik kan het niet alleen.. Het is zo verrot en moeilijk om mezelf telkens weer uit dat dal te trekken, telkens weer tegen mezelf te zeggen dat ik niet op moet geven, telkens weer dat gevecht tussen mijn verslaafde ik en mijn gezonde verstand. Ik heb professionele hulp (psycholoog, niet speciaal voor verslavingsproblematiek) en dat helpt een hele boel maar het missende gevoel dat er iemand is die je steunt, die er voor je is, die in je gelooft.. Dát is niet te vervangen door professionele hulp maar juist hetgene wat ik zo nodig heb..
Gisteravond heb ik mijn laatste joint gerookt en ik zie ontzettend op tegen de komende nachten. Ik weet dat ik me over een week weer een stuk beter voel maar het kost me een hele hoop kracht om niet de auto in te stappen en naar mijn veilige wereld te vluchten.
Ik wil me weer helder voelen, energie hebben, zin hebben in het leven, uitdagingen aangaan, sociale contacten opbouwen en bovenal: GELUKKIG zijn.
Hopelijk zijn er mensen met wat tips voor de eerste weken, die me willen steunen, die ook hun verslaving aan het over winnen zijn of zelfs al succesvol gestopt zijn.
Respect en heel veel dank als je dit helemaal hebt gelezen.
-X- Bloempje003
Ik ben een vrouw van midden 20 en op mijn 15e ben ik in aanraking gekomen met wiet. Dit is uiteraard erg onschuldig begonnen hoewel ik, als ik nu terug kijk op mijn leven al héél lang een probleem heb met voornamelijk wiet. En áls ik eindelijk wilde stoppen, maakte ik weer vrienden die blowde, je kent het wel
Echter heb ik het nooit ervaren als een groot probleem, het was een sociale bezigheid, ik voelde me er goed door en problemen waren er niet.Later in mijn puberteit kwamen XTC en speed op mijn pad en na jaren lang misbruik gemaakt te hebben van dit prachtige spul ben ik daar volledig van af. Weliswaar niet vrijwillig maar door de manier waarop ik met drugs om ging, de manier waarop ik me liet beïnvloeden door de drugs en mijn omgeving, was het een kwestie van tijd voor ik alles zou verliezen.
En dat is gebeurt.
Drugs stond zo centraal in mijn leven, ik ging er zo in op dat dat eigenlijk het enige was wat belangrijk voor me was. Familie? Ik nam liever een pilletje (of 3) en bleef nachten van huis dan dat ik met m’n ouders een kop thee op de bank dronk. Vrienden? Mensen met wie ik drugs gebruikte is een betere bewoording. Mijn échte vrienden had ik inmiddels ingeruild voor de mensen met wie ik drugs gebruikte.
Ik wil er niet te gedetailleerd op in gaan maar nu onderaan de streep; heb ik geen vrienden en geen familie meer wat voor mij gelijk staat aan niks meer hebben. Fysiek zijn ze er wel, maar ik heb in mijn gebruikersjaren zoveel kapot gemaakt dat ik er nu alleen voor sta en ja, dat heb ik volledig aan mezelf te danken.
Mijn enige zekerheid in mijn leven is mijn werk (fulltime), die ik godzijdank (god -zij -dank ja) nog heb. Ergens ben ik nog wel verstandig genoeg om niet voor/op mijn werk te gebruiken.
Goed, terug naar het huidige probleem. Ik heb dan geen gebruikersvrienden en contacten meer voor hard drugs maar de coffeeshop is 10 min rijden met de auto.
Dat de beveiliging me enthousiast begroet en weet welke auto ik rij, dat de jongen achter de balie precies weet dat ik geen Hasj rook en vrolijk zegt ‘tot morgen’, zegt denk ik genoeg.
Ik moet zeggen dat ik zo’n 3 á 4 jaar geleden hulp heb gezocht voor mijn wiet gebruik, na 2 gesprekken begreep ik het wel. “Ik weet wat de gevolgen van blowen zijn, het enige dat ik moet doen is stoppen. Dat lukt me wel zelf” dit waren mijn laatste woorden en ik ging naar huis om nog geen 3 dagen later uiteraard weer aan de jointjes te zitten.
Nu zit ik op een punt dat het écht genoeg is. Ik kan niet meer, ik ben op, depressief, lusteloos.. Ik wéét dat blowen dit in stand houd en het moet gewoon een keer genoeg zijn. Klaar, afgelopen!
Maar ik kan het niet alleen.. Het is zo verrot en moeilijk om mezelf telkens weer uit dat dal te trekken, telkens weer tegen mezelf te zeggen dat ik niet op moet geven, telkens weer dat gevecht tussen mijn verslaafde ik en mijn gezonde verstand. Ik heb professionele hulp (psycholoog, niet speciaal voor verslavingsproblematiek) en dat helpt een hele boel maar het missende gevoel dat er iemand is die je steunt, die er voor je is, die in je gelooft.. Dát is niet te vervangen door professionele hulp maar juist hetgene wat ik zo nodig heb..
Gisteravond heb ik mijn laatste joint gerookt en ik zie ontzettend op tegen de komende nachten. Ik weet dat ik me over een week weer een stuk beter voel maar het kost me een hele hoop kracht om niet de auto in te stappen en naar mijn veilige wereld te vluchten.
Ik wil me weer helder voelen, energie hebben, zin hebben in het leven, uitdagingen aangaan, sociale contacten opbouwen en bovenal: GELUKKIG zijn.
Hopelijk zijn er mensen met wat tips voor de eerste weken, die me willen steunen, die ook hun verslaving aan het over winnen zijn of zelfs al succesvol gestopt zijn.
Respect en heel veel dank als je dit helemaal hebt gelezen.
-X- Bloempje003
Maar ook de zin 'ik moest en zou mijn leven terug in handen nemen' is erg herkenbaar. 
