Afgelopen zaterdagavond was het weer zover. Voor de tweede keer nam ik deel aan een ayahuasca-ceremonie. Het was wederom een erg bijzondere sessie. Ik voel niet de behoefte om een gedetailleerd verslag te doen van alle interessante gebeurtenissen van die avond, omdat mijn gevoel me zegt dat, dat iets is wat binnen de groep van die avond thuishoort. En het zou niet juist zijn om die zomaar de wereld in te brengen. Toch lijkt het me wel de moeite waard om verslag uit te brengen (over de zaken die ik wel wil beschrijven), omdat ik weet dat een aantal mensen van het df erg geïnteresseerd is in ayahuasca, en ik vind het ook een mooie manier om te reflecteren op mijn persoonlijke ervaring. Dus bij deze een globaal verslag, zonder al te veel op de details in te gaan.
Tegen zes uur kwam ik aan bij de stadsoase. Ik was een stuk minder zenuwachtig dan de eerste keer, en tegen alle sombere weerberichten in scheen het zonnetje. Twee begeleiders, anderen dan de vorige keer, waren hout aan het hakken voor het vuur. Dat betekende dat de ceremonie in de tipi zou zijn, en dus niet in de woonboot, zoals ik met dit wisselvallige weer gevreesd had. Overigens ziet de ceremonieruimte in de woonboot er piekfijn uit, maar met een kampvuurtje in een authentieke tipi, dat heeft toch net iets meer charme. Ik kwam ook nog een vriend van Adrenochroom tegen, die de vorige keer, toen ik er was, ook zijn eerste ceremonie beleefde. Ik vond het erg leuk om bij binnenkomst een bekend gezicht tegen te komen. Maar gelukkig verliep het contact met de andere mensen ook goed. Een aantal mensen was hier al is eerder geweest, maar er heerste niet een kliekgevoel. De meeste mensen nemen slechts een paar keer per jaar deel aan zo’n ceremonie, en daardoor blijft de groepssamenstelling altijd fris. Er zijn heel veel verschillende soorten mensen die deelnemen (lange leve diversiteit!), maar tegelijkertijd heerst er tijdens de aanloop naar zo’n ceremonie een zeker saamhorigheidsgevoel. Want iedereen staat op het punt een duik te nemen in het Onbekende.
Het besef van tijd raakte ik na aankomst vrij snel kwijt. Maar ik schat dat het rond een uur of negen was toen ik mijn eerste glas ayahuasca achteroversloeg: bah en nog is bah. Maar een oude wijsheid zegt dat, dat wat gezond is ook meestal vies is. Het duurde redelijk lang voor ik enig effect begon waar te nemen. Het eerste half uur was de groep ook bijzonder rustig, en ik dacht: ‘hé misschien wordt dit wel een avond waarop bijna niemand hoeft over te geven, want zelfs ik, die de vorige keer al na tien minuten voor de bijl ging, voel me nog niet misselijk.’ Echter, een kwartier na deze gedachte begon ik me vrij snel heel misselijk te voelen. En dus werd het tijd om me buiten de tipi te begeven. Want als iemand het gevoel kreeg dat hij moest overgeven, dan was het de bedoeling dat je dit deed in een speciaal hiervoor gegraven gat naast de tipi. Er waren twee gaten, zodat er geen filevorming zou ontstaan.
Overigens waren er wel bakjes in de tipi die je kon gebruiken, maar als je de kracht had om je maag buiten de tipi te ledigen dan werd dit zeer op prijs gesteld, omdat braaksel heel veel negatieve energie bevat. In eerste instantie sprak het idee, dat we ons buiten de tipi moesten begeven om over te geven, mij niet erg aan. Maar het voordeel was wel dat je in het donker naast de tipi makkelijker de negatieve energie eruit kon gooien. Althans dat was mijn ervaring.
Ik was dus de eerste die het gat bezocht. Er was geen twijfel meer mogelijk: ik moest kotsen. Ik zat op handen en knieën (hoe dramatisch ) voor de kuil en gooide alles eruit. Bij de vorige ceremonie voelde het alsof alle negatieve energie vanuit mijn bekkenbodem kwam. Maar nu was het alsof de rommel vanuit de aarde door mijn lichaam omhoog kwam en zo mijn mond verliet. En o wat luchtte dat op. Met een schepje gooide ik wat zand over mijn voormalige maaginhoud. Ik stond weer op en wankelde een beetje. Op twee meter van de kuil zag ik één van de honden liggen. Hij lag in een heerlijke diepe slaap. Hoewel het een enorm lieve hond is, bekroop me even de poëtische gedachte dat hij een soort hellehond was die de poort van de hel bewaakt. Want de energie rondom dat gat was heel erg negatief. Daarom was het, in tegenstelling tot de vorige keer, ook de bedoeling dat je, je niet langer dan tien minuten buiten de tipi zou begeven. ‘Want de ceremonie vindt echt plaats binnen in deze tipi,’ zo had de ceremonieleider gezegd. Enigszins strompelend liep ik door de tuin, en keek naar de lucht die nog niet helemaal donker was. Ik voelde me enorm verbonden met de natuur. Ik had wel zin om wat langer buiten te blijven, maar het was redelijk koud en ik wist dat het op prijs gesteld zou worden als ik weer binnen zou komen.
In de tipi was de ceremonie nu echt ontvlamd, als het ware. Ik was nu zeker niet meer de enige bij wie het middel had ingeslagen. Het thema van de avond was alegria (blijdschap) en dat was bij enkelen zeker merkbaar. Een aantal anderen, onder wie ikzelf, voelden zich minder happy. Ik lag op mijn matras, toen ik veel negatieve energie voelde vanuit een bepaalde hoek van de tipi. Iemand was bezig, op heel expressieve wijze, negatieve energie het vuur in te sturen. Maar als ik in die richting keek, kreeg ik echt het gevoel dat hier met zwarte magie gespeeld werd. En dat de negativiteit binnen de tipi juist vergroot werd. Ik stond serieus op het punt om een begeleider te vragen of ik niet buiten de tipi mocht verblijven, omdat ik niks met deze praktijken te maken wilde hebben. Uiteindelijk heb ik dat niet gedaan, en heb ik me mee laten voeren op de flow van de ceremonie. Toen ik me op deze wijze overgaf ervoer ik die bepaalde persoon ook niet langer als negatief. Blijkbaar had ik de negativiteit, die het vuur werd ingestuurd, geprojecteerd op deze persoon, terwijl diegene alleen maar een doorgeefluik was, en dus goed werk verrichtte voor de groep. Achteraf gezien was het misschien mijn eigen negativiteit die protesteerde en buiten de tipi wilde zijn, omdat het bang was om opgeslokt te worden door het vuur.
Toen ik me zo had overgegeven aan het hele gebeuren begon mijn trip echt heftig te worden. Ik kwam, net als in mijn eerste ayahuasca trip, terecht in de eeuwigheid. Of beter gezegd, ik werd me bewust van het feit dat ik altijd onderdeel ben van de eeuwigheid, maar dat ik me in de wereld van alledag hier niet altijd bewust van ben. Even voor de duidelijkheid: met die eeuwigheid bedoel ik Liefde. Liefde die alles omarmt. Hoe onacceptabel dit ook mag klinken, dat Liefde alles omarmt. Liefde in zijn meest pure vorm is onweerstaanbaar. Er valt niks van te snappen. Het is niet te begrijpen. Maar er bestaat iets wat geen begin of eind heeft en, ik zeg het nog een keer, niets met begrijpen te maken heeft, en dit noem ik Liefde, omdat we nu eenmaal woorden moeten gebruiken om iets over te brengen. Maar het laat zich uiteraard niet beschrijven. (Grappig, hoe interessanter de ervaring, hoe matiger de alinea)
Later toen de trip wat begon af te zwakken kreeg ik enkele mooie inzichten met betrekking tot mijn intentie voor deze ceremonie. Hiertoe had ik enkele dagen vooraf een paar zinnen op papier gezet. In zijn algemeenheid komt het er op neer dat ik weer stevig met mijn voeten op deze aarde terecht wil komen, zodat ik weer plannen kan verwezenlijken in het dagelijkse leven, en niet slechts blijf dromen op een, al dan niet spirituele/psychedelische, wolk. Dat heeft allemaal zijn plaats, maar de tijd is voor mij nu aangebroken om het leven ten volle te leven in het hier en nu op deze aarde. Ik hoopte dus ook op een soort reiniging zodat blokkades en oude patronen, die mij zo lang belet hebben om stevig in dit leven te staan, weg genomen zouden worden. Met dit in gedachten besloot ik een tweede kopje te nemen.
Enige tijd na inname werd ik vrij snel weer misselijk, zodat ik me naar buiten begaf om daar wederom, met mijn knieën in de aarde (over contact met de aarde gesproken,) over een kuil heen gebogen mijn bijdrage te deponeren. Ik snapte niet dat er zoveel uit mij kon komen, en de sfeer rondom deze puking hole was inmiddels nog duisterder geworden. Maar tegelijkertijd voelde ik dat ik het goede pad bewandelde. Daarna wilde ik naar het toilet, maar ik herkende de toiletdeur niet meer als zondanig. Dus ik durfde die deur niet te openen, want ik was bang dat ik dan ergens anders terecht zou komen - erg vaag in ieder geval. Toen ben ik maar weer de tipi binnengestrompeld.
Vanaf dat moment heb ik niet meer zulke heldere herinneringen. Maar ik weet nog wel dat de meeste dingen die ik meegemaakt heb betrekking hadden op mijn intentie. Ervaringen binnen mijzelf, maar ook bepaalde dingen die ik bij anderen heb waargenomen hebben mij inzichten verschaft. Mijn gevoel zegt me dat het niet zuiver is om hier in zo'n report erg open over te zijn. Maar al met al kan ik zeggen dat het een zeer fijne groep was om een ceremonie mee te ondergaan. Ik had het gevoel dat veel mensen elkaar aanvulden.
De volgende ochtend was het leuk om met veel mensen wat na te praten. En ik voelde sympathie voor elke deelnemer. Voor deze specifieke avond was het een ideale groep. En ik zou het leuk vinden om sommige mensen later weer is tegen te komen. Maar ik denk dat de volgende ceremonie die ga doen nog wel drie a vier maand op zich laat wachten. Want deze avond moet eerst goed bezinken. Op dit moment voel ik de fysieke impact van deze ceremonie nog steeds. Mijn lichaam moet echt even herstellen. Maar het voelt positief, alsof het een genezingsproces is. En geestelijk voel ik me lekker helder, en bij vlagen zeer vrolijk. Ik zie wel hoe het zich de komende dagen ontwikkeld. Maar ik ben in ieder geval dankbaar dat ik deze intense avond heb mogen meemaken.
Voor een meer gedetailleerde beschrijving van de locatie en de setting in het algemeen zijn er verschillende tripverslagen die je kunt raadplegen, bijvoorbeeld deze van mij: Mijn Kennismaking met Ayahuasca, of eentje van Drientje, Beyond Illusion, Adrenochroom, Dumpy, of Sipan. En hopelijk zullen er nog veel meer verslagen bijkomen.
Tegen zes uur kwam ik aan bij de stadsoase. Ik was een stuk minder zenuwachtig dan de eerste keer, en tegen alle sombere weerberichten in scheen het zonnetje. Twee begeleiders, anderen dan de vorige keer, waren hout aan het hakken voor het vuur. Dat betekende dat de ceremonie in de tipi zou zijn, en dus niet in de woonboot, zoals ik met dit wisselvallige weer gevreesd had. Overigens ziet de ceremonieruimte in de woonboot er piekfijn uit, maar met een kampvuurtje in een authentieke tipi, dat heeft toch net iets meer charme. Ik kwam ook nog een vriend van Adrenochroom tegen, die de vorige keer, toen ik er was, ook zijn eerste ceremonie beleefde. Ik vond het erg leuk om bij binnenkomst een bekend gezicht tegen te komen. Maar gelukkig verliep het contact met de andere mensen ook goed. Een aantal mensen was hier al is eerder geweest, maar er heerste niet een kliekgevoel. De meeste mensen nemen slechts een paar keer per jaar deel aan zo’n ceremonie, en daardoor blijft de groepssamenstelling altijd fris. Er zijn heel veel verschillende soorten mensen die deelnemen (lange leve diversiteit!), maar tegelijkertijd heerst er tijdens de aanloop naar zo’n ceremonie een zeker saamhorigheidsgevoel. Want iedereen staat op het punt een duik te nemen in het Onbekende.
Het besef van tijd raakte ik na aankomst vrij snel kwijt. Maar ik schat dat het rond een uur of negen was toen ik mijn eerste glas ayahuasca achteroversloeg: bah en nog is bah. Maar een oude wijsheid zegt dat, dat wat gezond is ook meestal vies is. Het duurde redelijk lang voor ik enig effect begon waar te nemen. Het eerste half uur was de groep ook bijzonder rustig, en ik dacht: ‘hé misschien wordt dit wel een avond waarop bijna niemand hoeft over te geven, want zelfs ik, die de vorige keer al na tien minuten voor de bijl ging, voel me nog niet misselijk.’ Echter, een kwartier na deze gedachte begon ik me vrij snel heel misselijk te voelen. En dus werd het tijd om me buiten de tipi te begeven. Want als iemand het gevoel kreeg dat hij moest overgeven, dan was het de bedoeling dat je dit deed in een speciaal hiervoor gegraven gat naast de tipi. Er waren twee gaten, zodat er geen filevorming zou ontstaan.
Overigens waren er wel bakjes in de tipi die je kon gebruiken, maar als je de kracht had om je maag buiten de tipi te ledigen dan werd dit zeer op prijs gesteld, omdat braaksel heel veel negatieve energie bevat. In eerste instantie sprak het idee, dat we ons buiten de tipi moesten begeven om over te geven, mij niet erg aan. Maar het voordeel was wel dat je in het donker naast de tipi makkelijker de negatieve energie eruit kon gooien. Althans dat was mijn ervaring.Ik was dus de eerste die het gat bezocht. Er was geen twijfel meer mogelijk: ik moest kotsen. Ik zat op handen en knieën (hoe dramatisch
) voor de kuil en gooide alles eruit. Bij de vorige ceremonie voelde het alsof alle negatieve energie vanuit mijn bekkenbodem kwam. Maar nu was het alsof de rommel vanuit de aarde door mijn lichaam omhoog kwam en zo mijn mond verliet. En o wat luchtte dat op. Met een schepje gooide ik wat zand over mijn voormalige maaginhoud. Ik stond weer op en wankelde een beetje. Op twee meter van de kuil zag ik één van de honden liggen. Hij lag in een heerlijke diepe slaap. Hoewel het een enorm lieve hond is, bekroop me even de poëtische gedachte dat hij een soort hellehond was die de poort van de hel bewaakt. Want de energie rondom dat gat was heel erg negatief. Daarom was het, in tegenstelling tot de vorige keer, ook de bedoeling dat je, je niet langer dan tien minuten buiten de tipi zou begeven. ‘Want de ceremonie vindt echt plaats binnen in deze tipi,’ zo had de ceremonieleider gezegd. Enigszins strompelend liep ik door de tuin, en keek naar de lucht die nog niet helemaal donker was. Ik voelde me enorm verbonden met de natuur. Ik had wel zin om wat langer buiten te blijven, maar het was redelijk koud en ik wist dat het op prijs gesteld zou worden als ik weer binnen zou komen. In de tipi was de ceremonie nu echt ontvlamd, als het ware. Ik was nu zeker niet meer de enige bij wie het middel had ingeslagen. Het thema van de avond was alegria (blijdschap) en dat was bij enkelen zeker merkbaar. Een aantal anderen, onder wie ikzelf, voelden zich minder happy. Ik lag op mijn matras, toen ik veel negatieve energie voelde vanuit een bepaalde hoek van de tipi. Iemand was bezig, op heel expressieve wijze, negatieve energie het vuur in te sturen. Maar als ik in die richting keek, kreeg ik echt het gevoel dat hier met zwarte magie gespeeld werd. En dat de negativiteit binnen de tipi juist vergroot werd. Ik stond serieus op het punt om een begeleider te vragen of ik niet buiten de tipi mocht verblijven, omdat ik niks met deze praktijken te maken wilde hebben. Uiteindelijk heb ik dat niet gedaan, en heb ik me mee laten voeren op de flow van de ceremonie. Toen ik me op deze wijze overgaf ervoer ik die bepaalde persoon ook niet langer als negatief. Blijkbaar had ik de negativiteit, die het vuur werd ingestuurd, geprojecteerd op deze persoon, terwijl diegene alleen maar een doorgeefluik was, en dus goed werk verrichtte voor de groep. Achteraf gezien was het misschien mijn eigen negativiteit die protesteerde en buiten de tipi wilde zijn, omdat het bang was om opgeslokt te worden door het vuur.
Toen ik me zo had overgegeven aan het hele gebeuren begon mijn trip echt heftig te worden. Ik kwam, net als in mijn eerste ayahuasca trip, terecht in de eeuwigheid. Of beter gezegd, ik werd me bewust van het feit dat ik altijd onderdeel ben van de eeuwigheid, maar dat ik me in de wereld van alledag hier niet altijd bewust van ben. Even voor de duidelijkheid: met die eeuwigheid bedoel ik Liefde. Liefde die alles omarmt. Hoe onacceptabel dit ook mag klinken, dat Liefde alles omarmt. Liefde in zijn meest pure vorm is onweerstaanbaar. Er valt niks van te snappen. Het is niet te begrijpen. Maar er bestaat iets wat geen begin of eind heeft en, ik zeg het nog een keer, niets met begrijpen te maken heeft, en dit noem ik Liefde, omdat we nu eenmaal woorden moeten gebruiken om iets over te brengen. Maar het laat zich uiteraard niet beschrijven. (Grappig, hoe interessanter de ervaring, hoe matiger de alinea)
Later toen de trip wat begon af te zwakken kreeg ik enkele mooie inzichten met betrekking tot mijn intentie voor deze ceremonie. Hiertoe had ik enkele dagen vooraf een paar zinnen op papier gezet. In zijn algemeenheid komt het er op neer dat ik weer stevig met mijn voeten op deze aarde terecht wil komen, zodat ik weer plannen kan verwezenlijken in het dagelijkse leven, en niet slechts blijf dromen op een, al dan niet spirituele/psychedelische, wolk. Dat heeft allemaal zijn plaats, maar de tijd is voor mij nu aangebroken om het leven ten volle te leven in het hier en nu op deze aarde. Ik hoopte dus ook op een soort reiniging zodat blokkades en oude patronen, die mij zo lang belet hebben om stevig in dit leven te staan, weg genomen zouden worden. Met dit in gedachten besloot ik een tweede kopje te nemen.
Enige tijd na inname werd ik vrij snel weer misselijk, zodat ik me naar buiten begaf om daar wederom, met mijn knieën in de aarde (over contact met de aarde gesproken,) over een kuil heen gebogen mijn bijdrage te deponeren. Ik snapte niet dat er zoveel uit mij kon komen, en de sfeer rondom deze puking hole was inmiddels nog duisterder geworden. Maar tegelijkertijd voelde ik dat ik het goede pad bewandelde. Daarna wilde ik naar het toilet, maar ik herkende de toiletdeur niet meer als zondanig. Dus ik durfde die deur niet te openen, want ik was bang dat ik dan ergens anders terecht zou komen - erg vaag in ieder geval. Toen ben ik maar weer de tipi binnengestrompeld.
Vanaf dat moment heb ik niet meer zulke heldere herinneringen. Maar ik weet nog wel dat de meeste dingen die ik meegemaakt heb betrekking hadden op mijn intentie. Ervaringen binnen mijzelf, maar ook bepaalde dingen die ik bij anderen heb waargenomen hebben mij inzichten verschaft. Mijn gevoel zegt me dat het niet zuiver is om hier in zo'n report erg open over te zijn. Maar al met al kan ik zeggen dat het een zeer fijne groep was om een ceremonie mee te ondergaan. Ik had het gevoel dat veel mensen elkaar aanvulden.
De volgende ochtend was het leuk om met veel mensen wat na te praten. En ik voelde sympathie voor elke deelnemer. Voor deze specifieke avond was het een ideale groep. En ik zou het leuk vinden om sommige mensen later weer is tegen te komen. Maar ik denk dat de volgende ceremonie die ga doen nog wel drie a vier maand op zich laat wachten. Want deze avond moet eerst goed bezinken. Op dit moment voel ik de fysieke impact van deze ceremonie nog steeds. Mijn lichaam moet echt even herstellen. Maar het voelt positief, alsof het een genezingsproces is. En geestelijk voel ik me lekker helder, en bij vlagen zeer vrolijk. Ik zie wel hoe het zich de komende dagen ontwikkeld. Maar ik ben in ieder geval dankbaar dat ik deze intense avond heb mogen meemaken.
Voor een meer gedetailleerde beschrijving van de locatie en de setting in het algemeen zijn er verschillende tripverslagen die je kunt raadplegen, bijvoorbeeld deze van mij: Mijn Kennismaking met Ayahuasca, of eentje van Drientje, Beyond Illusion, Adrenochroom, Dumpy, of Sipan. En hopelijk zullen er nog veel meer verslagen bijkomen.
Maar dat hoort er nou eenmaal bij 
