Heel vaak als ik wiet heb gerookt maak ik iets heel raars mee. Op een gegeven moment ben ik aan het nadenken en kan ik hier niet mee stoppen, het is een heel raars en heb het nog nooit goed aan iemand kunnen uitleggen. Maar ik ga het hier posten in de hoop dat iemand het hier herkent en/of begrijpt.
Ik zie iets in mijn omgeving gebeuren, gewoon iets alledaags maar dit zet een gedachtestroom in aanraking. Ik geef hier een verklaring voor. Die verklaring verklaar ik dan weer. Deze weer. Dan denk ik dat deze verklaring oneindig zal duren en dat het nooit uitgelegd kan worden. Deze gedachte doet mij weer denken aan het oneindige. Ik besef dan dat alles oneindig is en dat je altijd steeds dichter bij het einde zal komen maar het nooit zal aanraken. Dit associeer ik dan met iets, bijvoorbeeld met wiskunde; een asymptoot. (Dit is een lijn die steeds dichter bij een bepaald punt komt maar hem nooit zal raken). Die gedachte doet me dan weer denken aan het heelal en dat deze ook oneindig is. Dan besef ik dat nooit iemand oneindigheid zal kunnen verklaren omdat de verklaring oneindig is. Dan zie ik het voor als een soort boom met allemaal vertakkingen die allemaal steeds kleinere vertakkingen hebben enz. enz. Dan zie ik iemand voor me die dit probeert uit te leggen, bijvoorbeeld een leraar aan zijn klas. Dit is dan in mijn denkpatroon een niveau hoger, zoals ik het ervaar. Zodra ik deze niveaus dan besef ga ik hier weer over nadenken. Ik besef dan dat er altijd een niveau hoger zal zijn bijvoorbeeld dat er altijd een groter systeem zal zijn dan de aarde. Dan denk ik bijvoorbeeld ana het filmpje de powers of ten (dit is een filmpje die bij 1 bij 1 meter begint en dan uitzoom het heelal). Dan besef ik me weer dat ik bezig ben met het oneindige te verklaren en begint deze gedachtestroom weer helemaal opnieuw, maar dan misschien op een andere manier. Als ik dit dan heb beseft dan denk ik weer dat de gedachtestroom voor altijd door zal gaan voor ik een conclusie kan leggen wat ook weer nieuwe gedachtes opwek. En opeengegeven moment stopt hij.
Ik heb nou proberen uit te leggen hoe het in zijn werk gaat, maar nog steeds kan niet helemaal de juiste woorden vinden voor hoe mijn hersenen dan werken. Ik hoop het toch redelijk te hebben kunnen uitleggen. Als je dat het geval is begrijp je waarschijnlijk ook dat het bijna niet uit te leggen is omdat ik ik ooit ergens moet stoppen, en dan is het nog steeds niet klaar. Het is allemaal maar heel vaag.
Herkent iemand diet, of begrijpt iemand dit? Ik zou graag willen weten of andere mensen dit ook wel eens ervaren.
Groetjes, Sophie
Ik zie iets in mijn omgeving gebeuren, gewoon iets alledaags maar dit zet een gedachtestroom in aanraking. Ik geef hier een verklaring voor. Die verklaring verklaar ik dan weer. Deze weer. Dan denk ik dat deze verklaring oneindig zal duren en dat het nooit uitgelegd kan worden. Deze gedachte doet mij weer denken aan het oneindige. Ik besef dan dat alles oneindig is en dat je altijd steeds dichter bij het einde zal komen maar het nooit zal aanraken. Dit associeer ik dan met iets, bijvoorbeeld met wiskunde; een asymptoot. (Dit is een lijn die steeds dichter bij een bepaald punt komt maar hem nooit zal raken). Die gedachte doet me dan weer denken aan het heelal en dat deze ook oneindig is. Dan besef ik dat nooit iemand oneindigheid zal kunnen verklaren omdat de verklaring oneindig is. Dan zie ik het voor als een soort boom met allemaal vertakkingen die allemaal steeds kleinere vertakkingen hebben enz. enz. Dan zie ik iemand voor me die dit probeert uit te leggen, bijvoorbeeld een leraar aan zijn klas. Dit is dan in mijn denkpatroon een niveau hoger, zoals ik het ervaar. Zodra ik deze niveaus dan besef ga ik hier weer over nadenken. Ik besef dan dat er altijd een niveau hoger zal zijn bijvoorbeeld dat er altijd een groter systeem zal zijn dan de aarde. Dan denk ik bijvoorbeeld ana het filmpje de powers of ten (dit is een filmpje die bij 1 bij 1 meter begint en dan uitzoom het heelal). Dan besef ik me weer dat ik bezig ben met het oneindige te verklaren en begint deze gedachtestroom weer helemaal opnieuw, maar dan misschien op een andere manier. Als ik dit dan heb beseft dan denk ik weer dat de gedachtestroom voor altijd door zal gaan voor ik een conclusie kan leggen wat ook weer nieuwe gedachtes opwek. En opeengegeven moment stopt hij.
Ik heb nou proberen uit te leggen hoe het in zijn werk gaat, maar nog steeds kan niet helemaal de juiste woorden vinden voor hoe mijn hersenen dan werken. Ik hoop het toch redelijk te hebben kunnen uitleggen. Als je dat het geval is begrijp je waarschijnlijk ook dat het bijna niet uit te leggen is omdat ik ik ooit ergens moet stoppen, en dan is het nog steeds niet klaar. Het is allemaal maar heel vaag.
Herkent iemand diet, of begrijpt iemand dit? Ik zou graag willen weten of andere mensen dit ook wel eens ervaren.
Groetjes, Sophie
