to space and beyond met paddo's

[909]

Datum: vrijdag 14 november
Plaats: The Diamo Residence
Deelnemers: Diamo, MadMan en Rebelyell en mezelf
snacks: Hawaiaantjes

Na onze vorige trip 1 november hadden we al meteen een nieuwe datum gekozen: 14 November..
En dat zou een errrrug heftig avondje gaan worden, aangezien we van plan waren per persoon 2 bakjes op te snoepen.

's avonds rond 8 uur afgesproken bij Diamo, alwaar in de koelkast al de nodige bakjes snacks op ons stonden te wachten.
Ik was eigenlijk erg moe, maar omdat ik (als hardcore ADHD-er) de chaos in mijn hoofd het zwijgen op wilde leggen met een heftige trip, had ik er errug veel zin in. (simpelheid rules! ) Rond 21 uur zijn we begonnen aan het verwerken van onze paddo's. Het plan was om eerst 1 bakje te nemen, 30 minuten daarna de helft van het tweede en daarna binnen het uur de rest.

Maar... verder als 1,5 bakje ben ik niet gekomen... Toen ik die op had begonnen de paddo's op een erg grappige manier hun werk te doen: ik had het gevoel alsof ik niet in mijn lichaam zat en daardoor zweefde! Al zwevend ging ik wat rond lopen en aangezien de visuals eigenlijk ook al erg heftig erin kwamen, was dit echt ontzettend grappig!

Diamo had gezorgd voor een schitterende groenen laser, die zorgde voor ontelbare bewegende sterretjes op het plafond + een blauwe holografische nevel... Dat is al een schitterend spektakel zonder trip, mar zodra je in lala-land zit ben je helemaal verkocht!! (supercool)

Ik heb me op de bank neer laten ploffen en wat er toen gebeurde was zoooo ontzettend bizar: mijn gevoel van tijd was helemaal weg. Voor mijn gevoel was alles in slowmotion, ik praatte zelf ook super langzaam...

Van slowmotion werd het nog vreemder: ik kwam in een loopje terrecht, waarin ik constant hetzelfde deed en constant dezelfde muziek hoorde! (ik weet zeker dat dit helemaal fout was gegaan als ik nooit eerder had getript). Ik bleef ook maar baby taal uitslaan, waar ik niet mee kon stoppen. Ook nu had ik het gevoel alsof ik niet in mijn eigen lichaam zat, waardoor ik het allemaal wel erg comisch vond.

Vreemd genoeg was dat "loop" effect erg lekker... onbewust wist ik dat ik helemaal niets kon doen om het te stoppen en dat maakte het net weer op een vreemde manier erg relaxed...Omdat ik wel erg hard ging, wilde mn mede trippers mee even mee naar buiten nemen, maar omdat ik niet veel meer dan baby geluidjes kon maken, kon ik niet duidelijk maken dat ik mijn jas wilde hebben omdat ik het koud had.

Hoe lang ik ben buiten geweest en wat ik daar heb gedaan weet ik niet meer. Toen ik terug binnen kwam ben ik languit op de vloer gaan liggen, waar ik helemaal werd opgezogen in de muziek. Alsof ik er zelf deel van uit maakte! De kamer leek ook opgebouwd uit 3d legoblokjes.

Dat gevoel werd zelfs nog heftiger toen MadMan het licht aan deed: toen leken de blokjes zelf ook weer uit pixels in alle kleuren van de regenboog te bestaan! Het grappige was dat ik, terwijl ik op de vloer lag, ook los kwam van de plaats en tijd: voor mijn gevoel was ik op meerdere plaatsen tegelijkertijd! En dat gevoel is de allervetste ervaring die ik ooit heb meegemaakt!

Toen ik weer terug lande in de kamer van Diamo, zagik ineens zijn pet liggen. Die pet was ineens wel extreem cool, dus vroeg ik Diamo om zijn pet. Toen ik die kreeg was ik echt intens gelukkig

Ik ben daarna een wat rustigere fase ingerold, waarin mijn visuals weer de overhand kregen. Maar omdat ik ontzettend veel last van mn ogen had, ben ik maar op de bank gaan liggen om lekker te genieten van mijn closed eye visuals... Helaas kreeg ik toen een ellendige buikpijn, maar omdat ik de toilet nogal eng vond en de toilet boven veel te ver, besloot ik er geen aandacht aan te geven.

En dat was stom van me...want de buikpijn werd erger en erger en ging de bovenhand voeren...
Ik heb nog geprobeerd even een rustiger plekje op te zoeken, maar het hielp niet veel helaas. Waar ik me toen daarna nog wel enorm over verbaasde was de lengte van de pijpen aan mn broek...in 1 woord: ENORM!

Gelukkig heeft de vrouw van Diamo ons terug naar huis gebracht, wat wel een ontzettend grappige ervaring was! Daarna nog een heeeele tijd in bed liggen spacen op closed eye visuals..

Al met al was dit een ENORM heftige avond, waarbij ik voor mijn gevoel dicht op de grens heb gezeten.. maar het was het waard, aangezien de chaos in mijn hoofd weer even voor een paar dagen gestild is.

Het blijft verbazingwekkend hoe een paddotrip telkens weer anders is...

 

[TrippyShit]

Leuk tripje. Alleen beetje kort. Helemaal toen ik las dat het 2 (iets later anderhalf) bakje(s) hawaiiaanse werden had ik wel wat meer verwacht. Je had iets uitgebreider kunnen vertellen wat je voelde, hoe je het meemaakte etc etc al die dingen. Helemaal op zo'n dosis had ik toch wel wat meer verwacht van het report. Maar leuke trip zo te lezen

 

[M4dM4n]

Ik ben zelf ook als een trein gegaan. Na 15 min wist ik al niet meer waar ik het zoeken moest.
Heb voor die avond een trance mix gemaakt en daar enkele zachtzoete tracks in verwerkt die me emotioneel hard raakten. Daardoor een half uurtje lekker uitgehuild op de bank, heerlijk..

Een van de meest bizarre visuals van die avond vond ik toen het normale licht aanstond.
Het licht leek als olie over het plafon te kruipen.

Diamo had een vergrote foto van een golf die tegen een klif slaat. ik heb die golf zien spetteren en het water zien kolken om er vervolgens helemaal niks meer in te herkennen en later te denken dat ik naar een Dali kijk...

Hetzelfde gold voor een schilderij met een waterval, het water viel echt. In de voorgrond staan bergen geschilderd. Deze bergen gloeiden groen op en de structuur leek op slangenhuid.

Wat ook bij mij voor het eerst echt duidelijk was, waren de CEV's. Sterker nog, op een gegeven moment loop ik naar boven en beland in het donker. Kreeg een waanzinnige fractalshow voor mn kiezen. Ineens gaat het licht aan en vonkjes in spectrum kleuren flitsen door mn beeld. Daarna deed iemand het licht weer uit en was ik verdwaald, geen idee waar ik was...

Ook heb ik ontdekt dat paddo's eten tijdens het "opstijgen" geen doen is... return to sender!

De ruimte waarin we ons bevonden had de hele avond door andere dimensies. Dan weer een super hoog plafon (dat zwaar ademt), daarna laag en bere lang. De vloer leek omhoog te krullen en alles wat langs de muur stond leek op die manier te zweven.

Laser is twijfelachtig licht... Op de een of andere manier zorgt een laser ervoor dat licht zich ophoopt bij de plek waar de straal een object raakt... het is net alsof er een wolkje licht om het inslagpunt blijft zweven. Dat is trouwens de tweede keer dat ik dat mee maak. erg vreemd...

Wederom was een gekreukeld stuk zilverfolie icm veel triplichtjes één van de mooiste dingen ter wereld. Van paddo's word een mens echt een Ekster, alles wat glimt is wauw.

Waar ik normaal overstroom van wijsheden was ik dit keer echt te simpel voor woorden. Het was ook de eerste keer dat ik mn verantwoordelijkheidsgevoel behoorlijk kon weg drukken. Als je mensen in de gaten moet houden, dan word je trip echt een stuk minder vind ik... je hebt meer zorgen.
Inmiddels weten de anderen ook wel hoe en wat, dus dat gaat de goeie kant op..

De laatste keer heb ik notities kunnen maken van het spectakel, alleen was het dit keer geen doen om woorden neer te zetten met een roze opgloeiende pen die normaal blauw is op een stuk papier wat alle kanten opvloeit...

Heb op een gegeven moment het gevoel gehad dat de lucht dik was. Ik voelde het door mn vingers vloeien als ik zwaaide.

Het is me opgevallen dat heel veel visuals en sensaties als normaal werden ervaren. Het hoorde zo te zijn en het is allemaal goed. Zelfs de duistere dingen als schedels en demonen, die ik in de houtnerf van het laminaat zag, waren prima.

Ik keek op een gegeven moment door de luxaflex naar buiten. De voorzijde van het huis en het parkeerterrein waren onherkenbaar. Het leek alsof het een andere wereld was, iets klopte niet... het was normaal! Ik was inmiddels zo ver in de stratosfeer dat alles wat normaal was absurd leek.

Op een gegeven moment moest ik wel naar huis, maar om half vijf is het dorp uitgestorven.
De kerstverlichting hangt al aan de lantarens en het asfalt was nat. Ik waande me in Back to the Future 1 en wachte in spanning af op de auto, maar die kwam helaas niet...

Ik weet dat die hele avond zoveel heftiger en voller was dan ik of 909 heb kunnen omschrijven, maar ik kan het gewoon niet verwoorden.. misschien over een paar dagen, als de simpelheid weer weg getrokken is

Dit was in ieder geval voor herhaling vatbaar..

..vatbaar..

..vatbaar..

Gegroet!

 

[909]

Thanx! Ik moet eerlijk zeggen: er is zooo ontzettend veel gebeurd dat ik bepaalde dingen ook helemaal geen plaats weet te geven of kan beschrijven. Misschien dat dit nog wel lukt de komende dagen, dus wordt vervolgd.

Hier in ieder geval al een eerste aanvulling:

Qua gevoel was het grootste deel echt alsof ik buiten mijn lichaam was. Toen ik vlak nadat het snoepgoed was ingekicked op de bank ging liggen, keek ik naar mijn been en ik dacht: wat een grappig ding! Ik bewoog een beetje op en neer met mijn been, maar op de een of andere manier voelde het net alsof het mijn been niet was en ik kon ook niet meer stoppen met bewegen. Pas toen ik mijn ogen dicht deed kreeg ik het been stil.

Madman had een mix gemaakt die op dat moment uit de boxen knalde. ik pikte een bepaalde loop op in een break in een trance plaat (welke plaat het was, weet ik niet meer) en toen was het hek van de dam! Mijn besef van tijd werd steeds langzamer en langzamer, totdat het volledig verdween. Ik wilde dat tegen mijn mede psychonauten zeggen, maar veel meer dan wat baby gebrabbel kon ik niet uitbrengen. Om de zoveel tijd pikte ik wat dingen op, wat erg grappig was.

De gebeurtenissen in de kamer trokken zo aan me voorbij als een soort stopmotion stripverhaal, begeleid door de uber vette mix van Madman en de dikke vette visuals. Ik heb echt geen enkel idee hoe lang dat dat duurde, maar op een gegeven moment probeerde ik op te staan, wat volledig misslukte doordat ik het gevoel had alsof ik smold (supercool) ik droop als het ware van de bank op de vloer en ik voelde me net alsof ik samensmolt met de vloer...sterker nog ik WAS de vloer! Toen toch omhoog gekrabbeld en door de anderen naar buiten naar het schuurtje begeleid, maar tering, dat was een creepy hok eigenlijk... Ik kwam er wel door uit mijn slowmotion avontuur, maar ik had nog steeds een vreemd stemmetje!

Toen ik weer binnen was heb ik de zitzak in beslag genomen, waarop ik, ook weer onder begeleiding van een repeterend stukje in een break in een trance plaat in een loop geraakte.
Die verliep ongeveer zo: ik keek naar links en vervolgens draaide ik mijn hoofd naar rechts, terwijl ik dacht: waar ben ik? Vervolgens was mn hoofd weer terug naar links en dacht ik dat ik in mijn vorige trip van 1 November zat. Ik keek opnieuw rond en ik zag gewoon echt het decor van deze trip, inclusief het psychedelische gordijn + plafond wat daar toen was.

Dat gaf me een gevoel alsof ik in 2 trips tegelijk zat, gewoon niet te beschrijven! Ik was los van mezelf, tijd en plaats en dat was eigenlijk wel de meest bizarre ervaring die ik ooit heb meegemaakt. Deze hele gewaarwording heeft zich zeker 10 keer in een loop herhaald, wat volgens mij echt heel erg fout kon gaan, als je zoiets in een eerste trip zou hebben beleefd.

Het keerpunt kwam dankzij de pet van Diamo, die door zijn coole kleurtjes echt wonderbaarlijke visuals produceerde! Ook de hele kamer was gewoon ontzettend cool. Alle licht effecten die we mee hadden genomen zorgden ervoor dat de hele ruimte een soort subcosmos was, waarin we met 4en heerlijk rond zweefden. Buiten bestond gewoon niet meer!

Ik heb eerder anderhalf bakje ongeveer gedaan, maar niet zo snel achter elkaar, dat was meer de helft verspreod over de avond, waardoor de trip lekker werd gerekt. Nu was het een nuke die ontplofte!

Ik denk dat in mijn geval ook de combo mega oververmoeidheid + heftige last van chaos in mijn hoofd door mn ADHD ervoor hebben gezorgd dat dit niet mijn langste trip was, maar wel met afstand de meest bizarre experience ooit! Inmiddels heeft het blije, simpele gevoel plaats gemaakt voor een beetje een verdrietig gevoel, omdat 1 december nu toch wel kort bijkomt en me dus een geweldige manier om te ontsnappen aan de chaos in mijn hoofd door mijn neus wordt geboord...

 

[DI@MO!!]

here goes..........

Ik heb die avond maar 5 paddestoeltjes op...... ik zag het niet zitten om 2 bakken leeg te knagen...

maar op de een of andere manier kon ik die de minste paddo's op had het in het begin allemaal heel moeilijk handelen.... de lichten de mensen mijn kat alles werd me in een klap te veel.. kheb me toen even terug getrokken en ben even op bed gaan liggen.... ogen dicht en nog vaag muziek op de achtergrond ja dat was lekker...

op een gegeven moment komen M4dm4n en Rebelyell naar boven om even te checken hoe het met mij gaat.. en op dat moment kijk ik naar een soort kunstwerk wat aan mijn slaapkamer muur hangt en ik zie daar een gigantische schedel in !!!! dat was echt alles behalve mooi.. toen heb ik ook die kamer verlaten en ben niet meer terug geweest...

weer terug naar de woonkamer..... 909 kijkt me aan en praat echt MEGA langzaam !!! echt te vaag voor woorden en het enige wat ik dacht was GEEN IDEE laat maar gaan komt wel goed !!!! de mix van M4dm4n stond al een tijdje aan en ik hoorde voor mijn gevoel al zeker 30 min. het zelfde nummer... vaag

daarna heb ik me neer laten ploffen op een GIGA FATBOY en ben lekker naar het plafond gaan staren......

en dit speelde zich af op het plafond:

het is maar kort...... eigenlijk waren bij mij de visuals vet cool...... het was geen lange maar wel een hele leuke trip...

over and out

 

[M4dM4n]

JA!!! ik nomineer de laser star projector als trip gadget van het jaar! Oud en nieuw moeten jullie beide die lampen naar mijn hok mee nemen... Startrek trip

 

[Rebelyell]

Ook ik kan hier natuurlijk niet achter blijven, dus hier ook mijn tripreport over die avond.

Vrijdag, 14 november, locatie: Diamo's huis.
Aanwezigen: M4dm4n, Diamo, 909 en ik.

Op Diamo na, hebben wij allemaal besloten eens 2 porties Blue Meanies te gaan snoepen. Aangezien we allemaal geestelijk stabiel zijn, een respectable leeftijd hebben en veilig bij Diamo thuis zitten lijkt ons dat een leuk experiment. Diamo doet ook mee maar snoept van ons allemaal een beetje mee. Ongeveer meer dan een halve portie dus.
De paddo's zijn vers, dat ruik je en proef je. Na 1 portie knagen besluiten we de andere na 30 minuten tot ons te nemen. Na 30 minuten gaan we verder, maar meer als een half portie gaan we niet.

Vrij snel daarna (binnen 15 min) beginnen de blauwe gemenerikjes te werken. Ik voel het aan mijn lichaam. Van top tot teen begint mijn lichaam zich te verzetten tegen de gifstoffen waardoor ik erg woozie wordt en mijn hele lichaam van binnen begint te beven. Omdat ik weet waarom dit gebeurd kan ik het relativeren en raak ik niet in paniek. Mijn gedachte gaan op topsnelheid en ik denk dat het misschien beter is om een beetje te lopen. Na 2 stappen realiseer ik me dat dit toch niet zo een goed idee was en ga weer op de bank zitten.
Voor mijn gevoel zak ik in de bank en zie ik de woonkamer van Diamo ineens onwijs hoog worden. Zelfs Diamo (met zijn 2 meter) lijkt klein in deze onwijs hoge ruimte.
Omgeven door veel lichteffecten (lavalampen, Laser Stars, van kleur veranderende lampen) en muziek (M4dm4ns LaLaland-mix) heb ik genoeg afleiding om de gedachten in mijn hoofd even te sussen.
Zodra ik mijn ogen sluit heb ik heftige visuals. Escher-cartoonesque achtige taferelen. Leuk

Als het duizelige gevoel en de eerste keiharde rush tot bedaren komen loop ik door de kamer. Ik heb een boekje liggen waarin ik wil schrijven wat ik voel, ervaar, beleef. Echter lukt het mij niet om dit ook daadwerkelijk te doen. Mijn hand wil niet, het boekje draait alle kanten uit en de woorden reflecteren fel blauw met een rond randje. Ik besluit het maar te laten voor wat het is en ga op onderzoek uit.
In de kamer hangen een aantal landschapfoto's en schilderijen. 1 foto is van een stad in het donker. Ik kijk ernaar en zie de stad leven. Overal zie ik lichtjes aangaan en het lijkt net alsof er auto's over de brug heen sjezen. Ook M4dm4n ziet dit. Samen kijken wij naar de andere landschapfoto, een foto van een branding. M4dm4n kan er helemaal niets van maken. Hij lult iets over de embossed filter van Photoshop en ik snap het helemaal. Het water lijkt wel zilverfolie en ziet er vreemd uit.

Ik plof in de zitzak en kijk naar 909 die verderop op de bank ligt. Ik weet niet meer hoe, maar hij ligt ineens op de grond en ik probeer zijn gezicht te zien. Echter zie ik die niet. Ik zie zijn neus maar zijn ogen en mond zijn een grote blur. Ik weet dat ik hiervoor niet bang hoef te zijn en ik word eigenlijk een beetje boos dat ik ineens zoiets stoms zie.
Plotseling realiseer ik mij dat Diamo pleite is. Aangezien dit pas zn 2de paddotrip is en hij de eerste keer nogal issues had met zijn overleden vader maak ik me zorgen. M4dm4n en ik gaan op onderzoek uit waar Diamo gebleven is.
Voorzichtig loop ik de trap omhoog en roep ik kinderlijk zijn naam. "Diamo, waar ben je?" en ik hoor zachtjes "hiero" Diamo blijkt op zijn bed te liggen om even tot rust te komen. Het is pikkedonker en stil, dus ik snap wel dat hij dit even prefereert. Plotseling staat hij op en wil ons iets laten zien. Echter, omdat het zo donker is, heb ik volop last van closed-eye visuals dus ik zie niet wat hij me wil laten zien.
Na geruststelling van zijn kant gaan M4dm4n en ik weer naar beneden.

Ik weet niet meer wat ik in de tussentijd allemaal gedaan heb, maar het zal iets geweest zijn in de trant van muziek luisteren, schilderijen kijken, en de rest observeren. Ik kijk naar de kamer en waan mij ineens in mijn ouderlijk huis. Het is goed, denk ik bij mezelf en kijk lekker verder.
Op een gegeven moment hoor ik vanaf de bank een raar gebrabbel komen. Het blijkt 909te zijn die vast zit in een 'loopje'. Achteraf bleek dat hij wilde praten maar dit niet kon. Hij brabbelt erop los als een kleine kleuter en heeft onwijs veel lol. Als hij zijn spraak weer terug heeft praat hij in een onwijs hoog stemmetje en in slowmotion. "Halllloooooooo.... aaaalllleeeeees gaaaaat zooooo laaaaaangzaaaaaam"
Diamo is er ondertussen ook weer bij en moet erom lachen. Ik weet niet meer waarom, maar ineens begint 909 te giebelen. Een onwijs aanstekelijke giechel en iedereen lacht mee. Maar 909 blijft doorgaan met zijn brabbelen en wij vinden dat hij nu echt even uit zijn loopje moet komen en naar buiten moet. Hij wil niet (logisch) maar ik begin mij te irriteren en zeg dat hij even rustig moet doen.
Diamo komt erbij en we nemen 909 mee naar buiten. Dat duurde nog even omdat hij zijn schoenen niet aankreeg. Ik ben ondertussen opzoek naar mijn eigen schoenen maar kan ze niet vinden. Ik loop 5x door de keuken en vraag wie mijn schoenen gezien heeft. Diamo zegt dat ze gewoon voor mijn neus staan en ik herken ze simpelweg niet. Ze lijken veeeels te klein en te smal, maar waarempel, ze zijn het!

Eenmaal buiten gaan we het schuurtje in. Ik vind dit niet fijn. Het stinkt, is donker en overal hangen dingen waar ik onrustig van wordt. Ondertussen zit 909 op de grond, praat nog steeds in slowmotion over het drinken van water. M4dm4n komt eraan met een fles water en geeft dit aan 909, die vervolgens helemaal gefascineerd raakt door het dopje. Mijn hoofd ratelt door en ik maak me zorgen. "Hoe komen we nu thuis, als hij er maar niet in blijft" en ik besef mij ineens dat ik best kan begrijpen dat onervaren mensen nu helemaal zouden kunnen flippen. M4dm4n vraagt of het gaat en ik vertel hem wat ik dacht. Ik wil graag weer naar binnen en we nemen 909 weer lekker mee. Eenmaal binnen op de bank blijf ik even doorratelen in mijn hoofd. Hoe komen we thuis, morgen hebben wij visite, het wordt allemaal erg laat, dit ga ik niet trekken. 909 kruipt tegen mij aan en ik verlies mezelf weer helemaal in de muziek. Ik merk trouwens dat ik al de hele tijd mijn kaken stijf op elkaar heb, lijkt wel een xtc trip! Ook verbaas ik mij over het feit dat mijn tongpiercing zo los in mijn mond lig. Ik controleer een paar keer voor de zekerheid, maar nee, de balletjes zitten echt vast! En met je ogen rollen is ook onwijs grappig.. al mijn zintuigen staan op scherp!

M4dm4ns mix komt tot een hoogtepunt met een nummer van Orbit, en daaronder een monoloog van de film "Human Traffic" over trippen. Ik ervaar het bijna als iets spiritueels en deel mee dat ik met haast in een kerk waan. Als ik nu zou sterven zou het goed zijn. Niet dat ik dood wilde hoor echter was mijn euforie op dat moment zo hoog dat alles goed was!
Ik kijk ondertussen naar mijn handen en verbaas mij over mijn vingertoppen. Deze zijn erg bol en dik. Ik vind het wel grappig en blijf kijken.
Ik loop weer door het huis, samen met M4dm4n en we bekijken dingen weer gronding. Ineens komt de vrouw van Diamo binnen (deze had late dienst) en iedereen schrikt zich rot. Voor M4dm4n was het helemaal een schok omdat hij net op dat moment in een spiegel stond te kijken en ineens iemand achter hem zag. We lachen om de situatie en 909 is blij om de vrouw van Diamo te zien. Voor hem hét moment om helemaal los te kunnen gaan Ook nu ben ik eventjes kwijt wat ik precies gedaan heb, maar later besluit ik om even bij 909 te gaan liggen die inmiddels op de zitzak is beland. Hij is helemaal happy en heeft de pet van Diamo op die hij echt onwijs geweldig vindt. Ik geef hem een dikke knuffel en ga daarna, op de grond, tegen een stoel aanzitten. Diamo komt achter mij zitten en kriebelt mijn nek en hals. lekker!!! Vuurwerkjes gaan af en ik geniet intens, maar wel met het idee dat ik dit nogal gevaarlijk vind aangezien ik van paddo's behoorlijk opgewonden kan raken. Gelukkig ben ik nog niet zo ver heen dat ik me besef dat Diamo's vrouw en mijn 909 aanwezig zijn en ik normaal moet doen.

Ondertussen begint de vermoeidheid flink in te slaan en blijf ik helemaal in de muziek hangen. Diamo heeft ondertussen zijn mix opgezet en er komt en nummer van Armin van Buuren bij waarbij ik en mijn broer M4dm4n al eerder emotionele ervaringen bij hadden. Mijn broer gaat tegen mij aanliggen en er schieten allerlei gedachten door mijn hoofd, zoals het feit dat ik me heel erg schuldig voel dat ik zo vroeg het huis uit ben gegaan en hem 'alleen' heb gelaten. Het spijt me heel erg dat ik hem in de steek heb gelaten en voor dat ik het weet rollen de tranen over mijn wangen. Maar ondertussen ben ik ook weer gelukkig dat we elkaar nu hebben en we samen zoiets speciaals mee kunnen maken. Ik kijk naar Diamo die helemaal opgaat in het maken van een tekening.
In de tussentijd worden wij voorzien van drinken en komen er gepelde mandarijnen op tafel. Die vallen verkeerd bij mij, en ik heb me toch een grafsmaak in mijn mond! Alles versterkt natuurlijk met paddo's dus dit was niet echt een succes te noemen.
Ik focus mij op de Star Laser en zie alle sterren en dansje me elkaar maken, wat lief! Ook vormen ze rijen maar lossen deze zich weer op. Dat herhaald zich een aantal keren. Ook met ogen dicht zie ik onwijze fractals, erg mooi!.
Zo nu en dan heb ik ineens een helder moment. Maar dan zak ik weer helemaal in en ga door met spacen. Om een uur of 2 vind ik het wel genoeg en verlang ik naar mijn eigen huisje. Daarnaast voel ik me ook erg schuldig tegenover Diamo en zijn vrouw dat wij ze wakker houden omdat we nog onwijs aan het trippen zijn. 909 is weer aanspreekbaar en is onwijs moe. We weten dat we nog niet helemaal terug zijn maar toch willen we graag naar bed. M4dm4n gaat nog even door (knaagt nog een half bakje op) dus die blijft voorlopen nog eventjes.
Diamo regelt dat zijn vrouw ons naar huis brengt, ookal wonen we nog geen 10min lopen van ze vandaan. Dit vind ik erg fijn. Eenmaal in de auto waan ik mij in een achtbaan en het tegemoetkomend verkeer lijkt wel op dubbele snelheid afgespeeld te worden. Eenmaal thuis kruipen we moe maar voldaan het bed in, waar 909 en ik nog even nagenieten van onze closed-eye visuals om vervolgens heel intensief te dromen.

Weltrusten lalaland!

 

[Sweet_Shadow]

Goed leesvoer , altijd leuk als de gebeurtenissen van één avond vanuit verschillende perspectieven beschreven worden.

Deze twee stukjes zijn bijvoorbeeld grappig:

Maar 909 blijft doorgaan met zijn brabbelen en wij vinden dat hij nu echt even uit zijn loopje moet komen en naar buiten moet. Hij wil niet (logisch) maar ik begin mij te irriteren en zeg dat hij even rustig moet doen.

Omdat ik wel erg hard ging, wilde mn mede trippers mee even mee naar buiten nemen, maar omdat ik niet veel meer dan baby geluidjes kon maken, kon ik niet duidelijk maken dat ik mijn jas wilde hebben omdat ik het koud had.

Op een gegeven moment moest ik wel naar huis, maar om half vijf is het dorp uitgestorven.
De kerstverlichting hangt al aan de lantarens en het asfalt was nat. Ik waande me in Back to the Future 1 en wachte in spanning af op de auto, maar die kwam helaas niet...

Haha, helaas inderdaad!

Vervolgens was mn hoofd weer terug naar links en dacht ik dat ik in mijn vorige trip van 1 November zat. Ik keek opnieuw rond en ik zag gewoon echt het decor van deze trip, inclusief het psychedelische gordijn + plafond wat daar toen was.

Dat gaf me een gevoel alsof ik in 2 trips tegelijk zat, gewoon niet te beschrijven! Ik was los van mezelf, tijd en plaats en dat was eigenlijk wel de meest bizarre ervaring die ik ooit heb meegemaakt.

Dit herken ik wel, erg vervreemdend voelt zoiets.

Startrek trip

Whaha, lang leve kazige sciencefiction

Ik loop 5x door de keuken en vraag wie mijn schoenen gezien heeft. Diamo zegt dat ze gewoon voor mijn neus staan en ik herken ze simpelweg niet. Ze lijken veeeels te klein en te smal, maar waarempel, ze zijn het!

Mooi stukje ook.

Ineens komt de vrouw van Diamo binnen (deze had late dienst) en iedereen schrikt zich rot. Voor M4dm4n was het helemaal een schok omdat hij net op dat moment in een spiegel stond te kijken en ineens iemand achter hem zag.

Begrijpelijk, pure horror zoiets, heheh.

Leuk geschreven allemaal!

 

[M4dM4n]

Thanks voor de complimenten!

Wat ik er van begrepen heb wil Rebelyell de volgende keer sitten en bijhouden wat er zoal gebeurd en gezegd word. ben zelf benieuwt wat het zal opleveren, maar zal ongetwijfeld intressant worden.