Hier mijn tripreport van een paar weken terug.
Tijdje terug, in de kerstvakantie naar Utrecht geweest om de truffels te kopen. lang zoeken naar een smartshop. Uiteindelijk gevonden en gelijk 50 gram gekocht voor met z'n 5en, waarvan de helft al over datum was maar dat zou niks uitmaken volgens de verkoper. We hadden de philosophers stone gekocht. 1 doosje was nog goed en de truffels waren bruin, de rest was groen en zag er ontzettend smerig uit.
De dag van de trip, we zijn rond 12 uur nog even naar het dorp gegaan om wat dingen te halen zoals eten, drinken zonder suiker en vitamine C. En ook juist wat cola en vitamine C pillen. Ook hebben we wat goedkope kleden gekocht om op te zitten, een kladblok en een stift.
Hierna zijn we naar het bos gereden op de fiets met zijn 4en, de 5e persoon zou ons daar ontmoeten. De plek waar we zaten zag er als volgt uit: Aan de rand van het bos, grenzend aan een weiland met daarachter een rij hoge bomen. Rechts van ons was een treinspoor waar een klein treintje rijdt elke 30 minuten.
Okay, we zouden gaan beginnen, iedereen is een beetje gespannen. Ik voel dit zelf ook, ik was lacherig en ook best gespannen. We aten ze tegelijk op en ze smaakten minder vies dan verwacht. ik vond het op wortel lijken. Het was nog steeds wel heel vies omdat je hele mond vol zat.
een half uurtje later begint 1 van de mensen het te merken. niemand heeft het door, maar hij heeft later gezegd dat hij al van alles zag. Er stond hele trippy muziek op, Kitaro, een oosterse muzikant. Diezelfde gast zei opeens tegen mij: Whahaha(beetje bang) die bomen! Ik keek naar de bomen en dit was echt ongelovelijk. de bomen pulseerden. ze werden groter en kleiner. Ik zag ook allemaal vormen in de takken. gezichten, mensen, mount rushmore. Hierna werd het nog heftiger. De bomen liepen of schoven langs elkaar en ze gingen perfect synchroom met de muziek.
Opeens stopte de muziek. de bomen stopten er ook gelijk mee.
Ik was het weiland ingelopen en keek naar de ontzettend mooie natuur. de bomen die bewogen etc. Nu keek ik naar de grond. Er lag sneeuw. Ik kon in de sneeuw kijken. Ik zei dit, en niemand geloofde me behalve 1 iemand, dezelfde die al heel hard aan het trippen was. Ik kon het niet, en kan het nog steeds niet goed beschrijven wat ik zag. Ik kon een meter diep in de sneeuw kijken (wat normaal een laagje van 3cm is). En ik zag blauwe cilindertjes, heel mooi in rijtjes als een soort van gloeiende lampjes. ik keek weer omhoog en het hele weiland was zo mooi met die dingetjes.
even tussendoor, Ik vond het nogal heftig allemaal, Een iemand anders die keek heel bang en zei niks, de 3e en de 4e zaten heel hard te schreeuwen en de 5e was ook ergens mee bezig. ook praten was erg lastig en ik mompelde veel.
Alles werd me iets te veel. Ik was heel onrustig en dacht bij mezelf, ff wat cola drinken en dan gaat het wel weer over en wordt het iets minder. dit stelde me gerust maar ik voelde me nog steeds niet geweldig. Enkele ogenblikken hierna kwam de trein, de trein was heel haar speelgoedachtig, knalblauw met felle oranje lampen erin en heel erg 3D.
Ik keek naar de persoon die nog steeds in het veld stond en een beetje bang keek, ik liep om hem heen maar hij draaide niet mee met het beeld. hij bleef in de zelfde positie staan en dat zag er verschrikkelijk raar uit, als in een film. Dat ie ietsje langzamer draait.
Het was 5 uur 's avonds en het begon donker te worden. Ik had in mijn hoofd dat we uit het bos moesten zijn en naar een verlichte omgeving moesten gaan zodat we geen bad trip kregen. De rest snapte het niet maar vonden dat ik een beetje bang keek dus we gingen maar op pad. Niet het bos in want daar was het donker, maar langs het spoor. Vanaf dit moment voelde ik me heel somber, dit kwam door de oranje straatlichten en de motregen denk ik.
Iedereen was boos op persoon 5 dat hij geen fiets bij zich had. zelf had hij dit niet door. We wilden dolgraag fietsen maar dat kon niet en dat was gewoon kut. We kwamen uit op een ontzettend drukke weg, het was namelijk spits. we gingen naast de weglopen en de drukte was echt overweldigend. we wilden snel weg maar we moesten lopen omdat we niet genoeg fietsen hadden. Toen kwam iemand op het idee: waarom ga je niet achterop? iedereen blij. we konden fietsen. ik keek achterom en zag 3 mensen op 1 fiets zitten waarvan het achterste wiel veel te laag zat, zo'n 10 cm van de grond. We fietsen langs de meest grootse en mooie en enge gebouwen, helemaal naar huis van persoon 5 wie zijn fiets ging halen. zijn huis was heel eng en hij moest er in zijn 1tje in rond etenstijd terwijl hij zogenaamd huiswerk aan het maken was bij iemand. iedereen zat hem te duwen dat hij moest gaan en hij ging en pakte zijn fiets.
zo gelukkig was ik een paar uur niet geweest, iedereen was blij. maar nu, wat zouden we doen. Naar de macdonalds dan maar. er heen fietsen was lastig, mijn fiets klopte niet helemaal, het sturen ging verkeerd om maar toch weer niet. eenmaal in de macdonalds moest ik bestellen, 5 hamburgers. hamburgers was een ontzettend lastig woord vond ik. het pinnen was ook heel lastig. de geluidjes kwamen te vroeg. desalniettemin was het gelukt. en de hamburgers lagen perfect in een cirkel. dit was zo'n 6 uur 's avonds.
Gadverdamme wat een smerige droge hamburger. ik kreeg hem amper weg en opeens proefde ik een augurk. dit smaakte naar een combinatie van rubber met karton. ik pakte hem uit mijn mond en gooide hem op tafel. ondertussen waren een paar mensen naar de wc gegaan. ik moest ook. de trap was heel stijl en gevaarlijk naar de wc toe. ik kwam boven en ik hoorde heel hard gelach. de 2 vrienden schrokken van mij en vonden het toen heel leuk. ik ging een hokje binnen en ik hoorde ze doei zeggen. Ik dacht, die gaan echt niet weg! en ja ze waren weg. doodse stilte, behalve het geborrel van mijn urine dat steeds hoger kwam. ik ging snel weer naar beneden.
ons volgende idee was om naar de albert heijn te lopen, dit was zo'n 1 minuut lopen van de macdonalds. 4 van ons werken bij deze albert heijn. Het was heel raar allemaal. we liepen naar het drinken toe. en via het drinken liepen we naar de snoep. ondertussen was 1 van ons met iemand aan het praten en het enige wat ik ontzettend duidelijk hoorde was PADDO's! ik moest lachen.
we hadden afgerekend en liepen naar buiten. maar plots, ik had het beste idee van de dag en iedereen vond dat ook. de roltrap.
De roltrap was echt heel leuk. we kwamen in de bijna lege parkeergarage. en het zag er allemaal heel mooi uit en de lampen waren heel fel. we gingen via een andere uitgang naar buiten met een trap omhoog. ondertussen zat iemand heel hard lachend plofrijst op de grond te strooien. We kwamen op het idee om nog een keer van de roltrap te gaan. en hop daar kwamen we weer aan vanaf buiten rechtstreeks de roltrap op. naar beneden. een paar mensen vonden het een goed idee om een winkelwagen te pakken. ik lette even niet op en 1 iemand zat in de kar, 2 mensen duwden. Ik zag het helemaal voor me hoe ze tegen de muur aanreden. dit gebeurde gelukkig niet en we gingen weer naar buiten via de 3e en laatste uitgang. De trip was voor het grootste deel voorbij.
ik ben buiten nog gevallen op het ijs, we hebben frituur eten gehaald en we hebben bij iemand tot 11 uur tv gekeken.
al met al een spannende en heftige ervaring. zeker nog een keertje over een half jaartje.
sorry voor de spelfouten, interpunctiefouten, hoofdletters etc. en de chaotische schrijfstijl.
Tijdje terug, in de kerstvakantie naar Utrecht geweest om de truffels te kopen. lang zoeken naar een smartshop. Uiteindelijk gevonden en gelijk 50 gram gekocht voor met z'n 5en, waarvan de helft al over datum was maar dat zou niks uitmaken volgens de verkoper. We hadden de philosophers stone gekocht. 1 doosje was nog goed en de truffels waren bruin, de rest was groen en zag er ontzettend smerig uit.
De dag van de trip, we zijn rond 12 uur nog even naar het dorp gegaan om wat dingen te halen zoals eten, drinken zonder suiker en vitamine C. En ook juist wat cola en vitamine C pillen. Ook hebben we wat goedkope kleden gekocht om op te zitten, een kladblok en een stift.
Hierna zijn we naar het bos gereden op de fiets met zijn 4en, de 5e persoon zou ons daar ontmoeten. De plek waar we zaten zag er als volgt uit: Aan de rand van het bos, grenzend aan een weiland met daarachter een rij hoge bomen. Rechts van ons was een treinspoor waar een klein treintje rijdt elke 30 minuten.
Okay, we zouden gaan beginnen, iedereen is een beetje gespannen. Ik voel dit zelf ook, ik was lacherig en ook best gespannen. We aten ze tegelijk op en ze smaakten minder vies dan verwacht. ik vond het op wortel lijken. Het was nog steeds wel heel vies omdat je hele mond vol zat.
een half uurtje later begint 1 van de mensen het te merken. niemand heeft het door, maar hij heeft later gezegd dat hij al van alles zag. Er stond hele trippy muziek op, Kitaro, een oosterse muzikant. Diezelfde gast zei opeens tegen mij: Whahaha(beetje bang) die bomen! Ik keek naar de bomen en dit was echt ongelovelijk. de bomen pulseerden. ze werden groter en kleiner. Ik zag ook allemaal vormen in de takken. gezichten, mensen, mount rushmore. Hierna werd het nog heftiger. De bomen liepen of schoven langs elkaar en ze gingen perfect synchroom met de muziek.
Opeens stopte de muziek. de bomen stopten er ook gelijk mee.
Ik was het weiland ingelopen en keek naar de ontzettend mooie natuur. de bomen die bewogen etc. Nu keek ik naar de grond. Er lag sneeuw. Ik kon in de sneeuw kijken. Ik zei dit, en niemand geloofde me behalve 1 iemand, dezelfde die al heel hard aan het trippen was. Ik kon het niet, en kan het nog steeds niet goed beschrijven wat ik zag. Ik kon een meter diep in de sneeuw kijken (wat normaal een laagje van 3cm is). En ik zag blauwe cilindertjes, heel mooi in rijtjes als een soort van gloeiende lampjes. ik keek weer omhoog en het hele weiland was zo mooi met die dingetjes. even tussendoor, Ik vond het nogal heftig allemaal, Een iemand anders die keek heel bang en zei niks, de 3e en de 4e zaten heel hard te schreeuwen en de 5e was ook ergens mee bezig. ook praten was erg lastig en ik mompelde veel.
Alles werd me iets te veel. Ik was heel onrustig en dacht bij mezelf, ff wat cola drinken en dan gaat het wel weer over en wordt het iets minder. dit stelde me gerust maar ik voelde me nog steeds niet geweldig. Enkele ogenblikken hierna kwam de trein, de trein was heel haar speelgoedachtig, knalblauw met felle oranje lampen erin en heel erg 3D.
Ik keek naar de persoon die nog steeds in het veld stond en een beetje bang keek, ik liep om hem heen maar hij draaide niet mee met het beeld. hij bleef in de zelfde positie staan en dat zag er verschrikkelijk raar uit, als in een film. Dat ie ietsje langzamer draait.
Het was 5 uur 's avonds en het begon donker te worden. Ik had in mijn hoofd dat we uit het bos moesten zijn en naar een verlichte omgeving moesten gaan zodat we geen bad trip kregen. De rest snapte het niet maar vonden dat ik een beetje bang keek dus we gingen maar op pad. Niet het bos in want daar was het donker, maar langs het spoor. Vanaf dit moment voelde ik me heel somber, dit kwam door de oranje straatlichten en de motregen denk ik.
Iedereen was boos op persoon 5 dat hij geen fiets bij zich had. zelf had hij dit niet door. We wilden dolgraag fietsen maar dat kon niet en dat was gewoon kut. We kwamen uit op een ontzettend drukke weg, het was namelijk spits. we gingen naast de weglopen en de drukte was echt overweldigend. we wilden snel weg maar we moesten lopen omdat we niet genoeg fietsen hadden. Toen kwam iemand op het idee: waarom ga je niet achterop? iedereen blij. we konden fietsen. ik keek achterom en zag 3 mensen op 1 fiets zitten waarvan het achterste wiel veel te laag zat, zo'n 10 cm van de grond. We fietsen langs de meest grootse en mooie en enge gebouwen, helemaal naar huis van persoon 5 wie zijn fiets ging halen. zijn huis was heel eng en hij moest er in zijn 1tje in rond etenstijd terwijl hij zogenaamd huiswerk aan het maken was bij iemand. iedereen zat hem te duwen dat hij moest gaan en hij ging en pakte zijn fiets.
zo gelukkig was ik een paar uur niet geweest, iedereen was blij. maar nu, wat zouden we doen. Naar de macdonalds dan maar. er heen fietsen was lastig, mijn fiets klopte niet helemaal, het sturen ging verkeerd om maar toch weer niet. eenmaal in de macdonalds moest ik bestellen, 5 hamburgers. hamburgers was een ontzettend lastig woord vond ik. het pinnen was ook heel lastig. de geluidjes kwamen te vroeg. desalniettemin was het gelukt. en de hamburgers lagen perfect in een cirkel. dit was zo'n 6 uur 's avonds.
Gadverdamme wat een smerige droge hamburger. ik kreeg hem amper weg en opeens proefde ik een augurk. dit smaakte naar een combinatie van rubber met karton. ik pakte hem uit mijn mond en gooide hem op tafel. ondertussen waren een paar mensen naar de wc gegaan. ik moest ook. de trap was heel stijl en gevaarlijk naar de wc toe. ik kwam boven en ik hoorde heel hard gelach. de 2 vrienden schrokken van mij en vonden het toen heel leuk. ik ging een hokje binnen en ik hoorde ze doei zeggen. Ik dacht, die gaan echt niet weg! en ja ze waren weg. doodse stilte, behalve het geborrel van mijn urine dat steeds hoger kwam. ik ging snel weer naar beneden.
ons volgende idee was om naar de albert heijn te lopen, dit was zo'n 1 minuut lopen van de macdonalds. 4 van ons werken bij deze albert heijn. Het was heel raar allemaal. we liepen naar het drinken toe. en via het drinken liepen we naar de snoep. ondertussen was 1 van ons met iemand aan het praten en het enige wat ik ontzettend duidelijk hoorde was PADDO's! ik moest lachen.
we hadden afgerekend en liepen naar buiten. maar plots, ik had het beste idee van de dag en iedereen vond dat ook. de roltrap.
De roltrap was echt heel leuk. we kwamen in de bijna lege parkeergarage. en het zag er allemaal heel mooi uit en de lampen waren heel fel. we gingen via een andere uitgang naar buiten met een trap omhoog. ondertussen zat iemand heel hard lachend plofrijst op de grond te strooien. We kwamen op het idee om nog een keer van de roltrap te gaan. en hop daar kwamen we weer aan vanaf buiten rechtstreeks de roltrap op. naar beneden. een paar mensen vonden het een goed idee om een winkelwagen te pakken. ik lette even niet op en 1 iemand zat in de kar, 2 mensen duwden. Ik zag het helemaal voor me hoe ze tegen de muur aanreden. dit gebeurde gelukkig niet en we gingen weer naar buiten via de 3e en laatste uitgang. De trip was voor het grootste deel voorbij.
ik ben buiten nog gevallen op het ijs, we hebben frituur eten gehaald en we hebben bij iemand tot 11 uur tv gekeken.
al met al een spannende en heftige ervaring. zeker nog een keertje over een half jaartje.
sorry voor de spelfouten, interpunctiefouten, hoofdletters etc. en de chaotische schrijfstijl.
