Wie? - Ik alleen. Man, 33 jaar. 188cm/75KG
Wat? – Psilocybine (15 gram Atlantis truffels)
Waar? - Thuis
Wanneer? – Zaterdag 13-10-2018 ~17:00 uur
Het is nu 2 dagen geleden dat ik getript heb op Atlantis truffels. Hoewel het natuurlijk beter is om zo snel mogelijk na een trip het report te schrijven was ik gisteren nog erg moe door de korte nacht van zaterdag op zondag. Gelukkig zie ik de trip nog vrij goed voor me.
Ik besef me al een tijd dat veel van mijn trips op hetzelfde neer komen. Ten eerste zijn mijn trips voornamelijk introspectief, dus valt er bij mij nooit zo heel veel interessants te vertellen over wat er in de buitenwereld gebeurd. En omdat ik meestal al gauw mijn besef van tijd kwijtraak, zullen mijn reports chronologisch gezien ook niet altijd kloppend zijn. Maar de introspectie is de reden waarom ik trip. Ik ben gefascineerd geraakt (geobsedeerd eerder) door het fenomeen ‘ego-oplossing’ en probeer elke keer tijdens een trip meer informatie terug mee te nemen naar onze dagelijkse realiteit. Voor degenen die bekend zijn met de ervaring, komt het vast wel bekend voor dat het vaak erg moeilijk is om je achteraf te herinneren wat er precies gebeurde. En hoewel ik geloof dat je de ervaring nooit écht goed kunt herinneren zoals deze was, lijkt het erop dat je er wel vlagen van kunt herinneren en dat er een beter beeld vormt na meerdere trips. Al zal dit ook altijd wel onderhevig zijn aan eigen interpretatie. Voor degenen die ook interesse hebben in dit fenomeen, kan dit report wellicht interessant zijn.
Zonder er omheen te draaien heb ik op zaterdag rond 17:00 uur een portie Atlantis truffels ingenomen (na er eerst thee van te hebben gemaakt). Omdat psilocybine trips voor mij nu altijd wel zware ondernemingen zijn was er een klein beetje twijfel, waardoor ik eerst een pendel boven de knolletjes heb gehouden om te kijken of het een goed idee was nu te gaan trippen. Het antwoord was ja en dat stelde me gerust. Niet iedereen zal hierin geloven, maar het geeft mij een extra gevoel van zekerheid welke eventueel nog van pas kan komen tijdens een moeilijk moment. Grote aanrader mocht je hiervoor openstaan.
Met lsd trip ik nog deels voor de lol. Met psilocybine ook wel wanneer ik samen met anderen trip. Maar wanneer ik alleen trip op psilo is het tegenwoordig puur ‘vision quest’. Ik wil weten wat er in het onderbewuste schuilgaat en hoe bewustzijn in verband staat met ‘realiteit’. Ik begrijp dat inzichten tijdens trips niet voor onomstotelijke waarheid aangenomen moeten worden, maar laat de ervaring op dat moment over me heen komen en probeer te begrijpen wat het me wil leren.
Tijdens de come-up voel ik al vrij snel de oncomfortabele bodyload opkomen. Het valt echter allemaal heel erg mee, wat waarschijnlijk ook deels aan de wijze van inname is te danken. Binnen een halfuur zijn de eerste perceptuele veranderingen ook al waar te nemen. Full-on visuals/patronen zijn het nog niet, maar randjes van objecten beginnen licht te trillen en kleuren zijn warmer. Samen met de bodyload geeft dit een beetje een unheimisch gevoel waardoor ik moet denken aan het tripreport van Verwondering die deze eerder die dag postte. Dit zorgt voor enkele lichtelijk duistere gedachten. Uiteraard niet jouw schuld Verwondering.
Ik heb in het verleden namelijk heel duistere trips meegemaakt en dus is er soms niet veel nodig om me een klein beetje van mijn stuk te brengen wanneer ik het bekende truffel/paddo gevoel ondervind. Ik besluit om naar binnen te gaan (ik zat op mijn balkon) en pak mijn ‘tripbijbel’ erbij: de Tao Te Ching. Ik sla het boek random open en begin te lezen. Onmiddellijk zorgt dit ervoor dat ik soort van geaard wordt in het moment. Het boek blijkt later een centrale rol te spelen in deze trip en achteraf zou ik willen dat ik het al jaren eerder ontdekt had. Het spreekt voor zich dat ik iedereen met een interesse in spiritualiteit aanraad dit boek te kopen en tijdens het trippen te gaan lezen.
Ik denk dat het ongeveer een uur na inname was dat de trip begon te pieken. Er zijn inmiddels vrij intense visuals. De gele, bruine en rode herfstkleuren buiten worden extra benadrukt door de truffels en er lijkt geen rechte lijn meer te bekennen, alles kronkelt. Samen met het visuele zijn er ook zeer sterke atmosferische gevoelens. Het meeste staat me het clown/circus gevoel bij. Een bekend thema bij psilocybine en ik geloof ook DMT. Het voelt alsof ik voor de gek wordt gehouden. Misleid door een soort van clown entiteiten die zich vermommen als de bomen voor mijn huis. Vooral de treurwilgen hebben een onheilspellend iets in zich. Het is niet zozeer puur kwaad, maar echt het gevoel van een clown die je niet kunt vertrouwen en die mindtricks op je gebruikt voor zijn eigen lol. Het is absoluut het trickster/joker gevoel.
Uiteraard herinner ik me van eerdere trips dat hoe ik me van binnen voel, invloed heeft op hoe ik de buitenwereld zie. Maar het gekke is dat ik na een trip altijd voor het grootste deel vergeet in welke mate dit van toepassing is. In met name psilocybine trips wordt het me namelijk wel heel erg duidelijk gemaakt dat de binnenwereld absoluut bepalend is in hoe de buitenwereld gezien wordt. Achteraf praat ik erover alsof het meer een filter over de realiteit is, maar dat is niet hoe ik het tijdens trips ervaar. Tijdens een trip domineert het innerlijke het uiterlijke.
Ik schrik ineens op van een heel bekend opkomend gevoel. Om de een of andere reden vergeet ik het altijd wanneer het weer voorbij is, maar wanneer het er weer is weet ik precies wat er gaat gebeuren. Ik kan het me nu ook maar deels voor de geest halen, maar het is het begin van ego-oplossing. Ondanks dat dit de reden is waarom ik trip, is er altijd ook een existentiële angst. In de verte hoor ik een motor hard optrekken. Het is alsof er geen einde komt aan het schakelen tussen versnellingen en de pitch van het motorgeluid wordt hoger en hoger. Gek genoeg is dit een terugkerend iets. Ik heb vaker een accelererende motor gehoord op dat moment. Toeval? Ik weet het niet, maar zo voelt het absoluut niet. Alle vogels en honden in de buurt lijken ook gek te worden en voelen precies aan dat er wat in de lucht hangt. Auto’s beginnen te toeteren. Ook een bekend iets bij deze ervaring. Is het allemaal in mijn hoofd? Tja, is alles sowieso niet in mijn “hoofd” vraag ik me af. Ik merk dat er een grote verandering in perceptie plaatsvindt. Ik zie hoe mijn fysieke ogen compleet gebaseerd zijn op geheugen. Alles wat ik normaal zie is gekleurd door wat ik eerder meegemaakt heb. In die zin liegen mijn fysieke ogen tegen me. Ze geven me niet de informatie die er is, maar die ik denk dat er is. Maar nu is het alsof ik “daarvoor” ben. Van 2 ogen ga ik naar 1 oog. En dit oog fungeert als een soort brug tussen de zogenaamde normale werkelijkheid en “iets anders”. Ik zit in een soort overgangsfase. Ineens voel ik van diep in mij een lach opkomen. Het is het soort lach dat alle zorgen in de wereld doet vergeten. Dan: “o, ja ik weet het weer”. In een tijdloos moment herinner ik me weer waar ik ben. Of “waar”, dat is het ook niet echt. Het is meer een besef dat er geen “waar” is, want waar ten opzichte van wat? De dimensie van ‘ruimte’ is compleet uit de zogenaamde wereld gehaald. Alles is even dichtbij. Wat ik normaal kende als de wereld is nog maar een klein gedeelte van mijn bestaan. Ik voel hoe vrijheid van die wereld alles is wat ik ooit wil en dat dat mijn werkelijke thuis is.
Maar die vrijheid heeft een prijs. En dat is het besef dat alles dat ik ooit heb gekend een illusie is. Mijn familie, mijn vrienden, mijn ervaringen, zelfs de hele wereld. Alles heeft slechts betekenis in de relatieve wereld van tegenstellingen. Hier bestaat niets van dat. Zelfs tijd en ruimte niet. Wat er wel is, is vrijheid van dat alles. En dat is tegelijkertijd ook de gelukzaligheid. Maar ik realiseer me dat een deel van mij grote moeite heeft om te erkennen dat alles een illusie is. Dat voor dat deel van mij de prijs te hoog is en bewust gekozen wordt voor de duale wereld met al zijn plezier, maar ook al zijn pijn. Ik ben gehecht aan de wereld. Maar ik heb het vermogen om mezelf (tenminste deels) te doen vergeten wat ik heb gezien. En kan zo weer gaan geloven dat de wereld echt is.
Later tijdens de piek is er ineens een drang om te gaan bewegen. Ik heb de laatste tijd last van mijn nek, bovenrug en linkerschouder en nu lijkt het alsof er iets is dat mij wil laten bewegen om de spieren los te krijgen. Wat volgt zijn een series aan bewegingen die spontaan in me opkomen, maar waar ik geen benul van had dat ik er toe in staat was. Beter dan massage, beter dan dry-needling bij de fysiotherapeut, beter dan wiet, beter dan benzo’s zorgen de truffels er middels deze bewegingen voor dat mijn lichaam soort van gereset wordt. Het voelt bijna alsof mijn lichaam vernieuwd wordt…
Maar voordat ik het weet gebeuren er nog vreemdere dingen. Ineens maak ik bewegingen alsof ik een mannelijke balletdanser ben (nog net geen pirouette gedaan). Ik voel een vrouwelijke sexy energie door me heen gaan die ik niet helemaal vertrouw. Het is alsof ik letterlijk overgenomen wordt door die energie en iets anders mij animeert. Nu heb ik vaker iets dergelijks met truffels ervaren, maar dat was anders. Nu voelt het aan de ene kant fout (los van dat het al fout voelt voor mij om te gaan balletdansen…). Maar het voelt ook heel bijzonder om die mate van controle over mijn armen en benen te hebben. Wie mij kent zal weten dat ik niet bepaald het type balletdanser ben. Ik doe dan wel aan een klein beetje yoga en verkrijg daarmee enige lenigheid, maar dit moet elke dag opnieuw opgebouwd worden en normaliter ben ik gewoon een stijve hark. Op een gegeven moment schiet me ineens te binnen: ‘beware of unearned wisdom’. Het was te goed om waar te zijn. Ik zag hoe populaire artiesten beïnvloedt worden door dit soort energieën/spirits. Niets in mij dat eraan twijfelt dat vele artiesten bezeten zijn door dat soort entiteiten (check bijvoorbeeld Beyoncé eens). Er zijn dingen om ons heen die we normaliter niet opmerken, maar die invloed op ons hebben. Dingen die ons verleiden met skills/talenten, maar waarvan je je kunt afvragen tegen welke prijs…
Omdat ik het niet vertrouwde heb ik toen de Tao Te Ching er weer bij gepakt en ben ik vanaf dat moment uren gaan lezen, onderwijl lopend door de kamer heen.
Door de staat waarin ik was kon ik moeiteloos begrijpen wat er in het boek werd gezegd. Ondanks dat het boek maar zeer weinig tekst in de vorm van korte zinnetjes bevat, zul je zien dat als je het gaat lezen je aandacht af gaat dwalen. Er is ‘iets’ dat ervoor zorgt dat je niet zomaar de oersimpele betekenis van deze verzen kunt doorgronden. Je moet een bepaald niveau van bewustzijn bereiken, voordat je werkelijk kunt begrijpen wat dit sublieme boek communiceert. De truffels zorgden ervoor dat dit vrij makkelijk te doen was, al waren er momenten dat ik zag hoe mijn ego-gedachten mij probeerden af te leiden. Er is een werkelijk proces gaande in de lagere dimensie van tijd waarin je aandacht verdeeld/verspreidt wordt door deze ego “entiteiten”. Ik zou zover willen gaan dat de Tao Te Ching iets verkondigd dat werkelijk heilig is. Het is echt een soort bijbel met ancient knowledge die alleen te ontcijferen is vanuit een verhoogd bewustzijn. Het kan op het eerste gezicht lijken dat het slechts betekenisloze wartaal is die erin staat, maar dit is absoluut niet het geval.
Ik wil niet teveel ingaan op de inhoud van het boek, maar er is een stuk welke diepe indruk op me heeft gemaakt tijdens deze trip, namelijk:
Those who follow the Tao
Are at one with the Tao.
Those who are virtuous
Experience virtue.
Those who lose their way
Are lost.
When you are at one with the Tao,
The Tao welcomes you.
When you are at one with Virtue,
Virtue is always there.
When you are at one with loss,
Loss is experienced willingly.
Those who do not trust enough
Will not be trusted.
Het is ongelofelijk wat alleen dit kleine stukje al zegt. Wat dit zegt namelijk, is dat wij, elk van ons op elk moment één kunnen zijn met de Tao, wat erop neer komt dat men hemel op aarde ervaart. Maar… wanneer wij het pad (de Tao) uit het oog verliezen, dan zijn we verloren. Vanaf dat moment is de Tao vergeten en dolen we rond in de illusionaire wereld (welke in werkelijkheid in óns is). We vereenzelvigen onszelf met onze pijn en ervaren het daardoor bereidwillig. Er is niemand die ons dwingt te lijden. Het is allemaal onze eigen keuze. Wie het universum (god als je het religieus beschouwt) niet vertrouwt, zal daarin bevestigd worden door de externe wereld…
En dit boek staat dus vol met dit soort keiharde nietsontziende wijsheden. Iedereen zou dit moeten lezen wat mij betreft, bij voorkeur tijdens een goede trip.
Maar goed, ik heb denk ik 2,5 uren door de kamer lopend dit boek gelezen, compleet gefascineerd door de tijdloze wijsheid die het bevat. Ondertussen probeerde negatieve energie mij te beïnvloeden. Zoals in eerdere trips was het vaak zo dat het er allemaal bijna te dik bovenop lag. Wanneer de negatieve energie er was gingen buiten hele zwermen kraaien helemaal tekeer en ondertussen was het alsof vanuit de hemel een straal licht op de opengeslagen Tao Te Ching scheen, alsof dit wou zeggen dat dit het woord van God is. Zo achteraf gezien klinkt dit cliché en helemaal over the top, maar zo voelde de eigenlijke ervaring helemaal niet. Er was een heel duidelijk gevoel van in contact te staan met iets werkelijk goddelijks, dat verhuld werd door iets duisters, demonisch.
Trek zelf je conclusies zou ik zeggen en neem niets van mij aan. Dit is slechts mijn gevoel en interpretatie hiervan. Ik ben al blij dat ik weer voor de zoveelste keer compleet omver geblazen ben door dit fantastische middel. Het is goud dit spul en het wordt gewoon verkocht bij de smartshop. (De meeste) mensen hebben geen benul hiervan en daar kan ik nog steeds niet bij. Wat deze trip me wel meer dan ooit duidelijk heeft gemaakt is ‘beware of unearned wisdom’. Alles in dit universum heeft een tegenhanger en dus krijg je niets gratis. Ook een trip gaat je niet blijvend tot een beter persoon maken. Het is tijdelijk inzicht. Alles wat de moeite waard is zal zelf verkregen moeten worden. Ik ben enorm dankbaar voor die wijze les.
Wat? – Psilocybine (15 gram Atlantis truffels)
Waar? - Thuis
Wanneer? – Zaterdag 13-10-2018 ~17:00 uur
Het is nu 2 dagen geleden dat ik getript heb op Atlantis truffels. Hoewel het natuurlijk beter is om zo snel mogelijk na een trip het report te schrijven was ik gisteren nog erg moe door de korte nacht van zaterdag op zondag. Gelukkig zie ik de trip nog vrij goed voor me.
Ik besef me al een tijd dat veel van mijn trips op hetzelfde neer komen. Ten eerste zijn mijn trips voornamelijk introspectief, dus valt er bij mij nooit zo heel veel interessants te vertellen over wat er in de buitenwereld gebeurd. En omdat ik meestal al gauw mijn besef van tijd kwijtraak, zullen mijn reports chronologisch gezien ook niet altijd kloppend zijn. Maar de introspectie is de reden waarom ik trip. Ik ben gefascineerd geraakt (geobsedeerd eerder) door het fenomeen ‘ego-oplossing’ en probeer elke keer tijdens een trip meer informatie terug mee te nemen naar onze dagelijkse realiteit. Voor degenen die bekend zijn met de ervaring, komt het vast wel bekend voor dat het vaak erg moeilijk is om je achteraf te herinneren wat er precies gebeurde. En hoewel ik geloof dat je de ervaring nooit écht goed kunt herinneren zoals deze was, lijkt het erop dat je er wel vlagen van kunt herinneren en dat er een beter beeld vormt na meerdere trips. Al zal dit ook altijd wel onderhevig zijn aan eigen interpretatie. Voor degenen die ook interesse hebben in dit fenomeen, kan dit report wellicht interessant zijn.
Zonder er omheen te draaien heb ik op zaterdag rond 17:00 uur een portie Atlantis truffels ingenomen (na er eerst thee van te hebben gemaakt). Omdat psilocybine trips voor mij nu altijd wel zware ondernemingen zijn was er een klein beetje twijfel, waardoor ik eerst een pendel boven de knolletjes heb gehouden om te kijken of het een goed idee was nu te gaan trippen. Het antwoord was ja en dat stelde me gerust. Niet iedereen zal hierin geloven, maar het geeft mij een extra gevoel van zekerheid welke eventueel nog van pas kan komen tijdens een moeilijk moment. Grote aanrader mocht je hiervoor openstaan.
Met lsd trip ik nog deels voor de lol. Met psilocybine ook wel wanneer ik samen met anderen trip. Maar wanneer ik alleen trip op psilo is het tegenwoordig puur ‘vision quest’. Ik wil weten wat er in het onderbewuste schuilgaat en hoe bewustzijn in verband staat met ‘realiteit’. Ik begrijp dat inzichten tijdens trips niet voor onomstotelijke waarheid aangenomen moeten worden, maar laat de ervaring op dat moment over me heen komen en probeer te begrijpen wat het me wil leren.
Tijdens de come-up voel ik al vrij snel de oncomfortabele bodyload opkomen. Het valt echter allemaal heel erg mee, wat waarschijnlijk ook deels aan de wijze van inname is te danken. Binnen een halfuur zijn de eerste perceptuele veranderingen ook al waar te nemen. Full-on visuals/patronen zijn het nog niet, maar randjes van objecten beginnen licht te trillen en kleuren zijn warmer. Samen met de bodyload geeft dit een beetje een unheimisch gevoel waardoor ik moet denken aan het tripreport van Verwondering die deze eerder die dag postte. Dit zorgt voor enkele lichtelijk duistere gedachten. Uiteraard niet jouw schuld Verwondering.
Ik heb in het verleden namelijk heel duistere trips meegemaakt en dus is er soms niet veel nodig om me een klein beetje van mijn stuk te brengen wanneer ik het bekende truffel/paddo gevoel ondervind. Ik besluit om naar binnen te gaan (ik zat op mijn balkon) en pak mijn ‘tripbijbel’ erbij: de Tao Te Ching. Ik sla het boek random open en begin te lezen. Onmiddellijk zorgt dit ervoor dat ik soort van geaard wordt in het moment. Het boek blijkt later een centrale rol te spelen in deze trip en achteraf zou ik willen dat ik het al jaren eerder ontdekt had. Het spreekt voor zich dat ik iedereen met een interesse in spiritualiteit aanraad dit boek te kopen en tijdens het trippen te gaan lezen.Ik denk dat het ongeveer een uur na inname was dat de trip begon te pieken. Er zijn inmiddels vrij intense visuals. De gele, bruine en rode herfstkleuren buiten worden extra benadrukt door de truffels en er lijkt geen rechte lijn meer te bekennen, alles kronkelt. Samen met het visuele zijn er ook zeer sterke atmosferische gevoelens. Het meeste staat me het clown/circus gevoel bij. Een bekend thema bij psilocybine en ik geloof ook DMT. Het voelt alsof ik voor de gek wordt gehouden. Misleid door een soort van clown entiteiten die zich vermommen als de bomen voor mijn huis. Vooral de treurwilgen hebben een onheilspellend iets in zich. Het is niet zozeer puur kwaad, maar echt het gevoel van een clown die je niet kunt vertrouwen en die mindtricks op je gebruikt voor zijn eigen lol. Het is absoluut het trickster/joker gevoel.
Uiteraard herinner ik me van eerdere trips dat hoe ik me van binnen voel, invloed heeft op hoe ik de buitenwereld zie. Maar het gekke is dat ik na een trip altijd voor het grootste deel vergeet in welke mate dit van toepassing is. In met name psilocybine trips wordt het me namelijk wel heel erg duidelijk gemaakt dat de binnenwereld absoluut bepalend is in hoe de buitenwereld gezien wordt. Achteraf praat ik erover alsof het meer een filter over de realiteit is, maar dat is niet hoe ik het tijdens trips ervaar. Tijdens een trip domineert het innerlijke het uiterlijke.
Ik schrik ineens op van een heel bekend opkomend gevoel. Om de een of andere reden vergeet ik het altijd wanneer het weer voorbij is, maar wanneer het er weer is weet ik precies wat er gaat gebeuren. Ik kan het me nu ook maar deels voor de geest halen, maar het is het begin van ego-oplossing. Ondanks dat dit de reden is waarom ik trip, is er altijd ook een existentiële angst. In de verte hoor ik een motor hard optrekken. Het is alsof er geen einde komt aan het schakelen tussen versnellingen en de pitch van het motorgeluid wordt hoger en hoger. Gek genoeg is dit een terugkerend iets. Ik heb vaker een accelererende motor gehoord op dat moment. Toeval? Ik weet het niet, maar zo voelt het absoluut niet. Alle vogels en honden in de buurt lijken ook gek te worden en voelen precies aan dat er wat in de lucht hangt. Auto’s beginnen te toeteren. Ook een bekend iets bij deze ervaring. Is het allemaal in mijn hoofd? Tja, is alles sowieso niet in mijn “hoofd” vraag ik me af. Ik merk dat er een grote verandering in perceptie plaatsvindt. Ik zie hoe mijn fysieke ogen compleet gebaseerd zijn op geheugen. Alles wat ik normaal zie is gekleurd door wat ik eerder meegemaakt heb. In die zin liegen mijn fysieke ogen tegen me. Ze geven me niet de informatie die er is, maar die ik denk dat er is. Maar nu is het alsof ik “daarvoor” ben. Van 2 ogen ga ik naar 1 oog. En dit oog fungeert als een soort brug tussen de zogenaamde normale werkelijkheid en “iets anders”. Ik zit in een soort overgangsfase. Ineens voel ik van diep in mij een lach opkomen. Het is het soort lach dat alle zorgen in de wereld doet vergeten. Dan: “o, ja ik weet het weer”. In een tijdloos moment herinner ik me weer waar ik ben. Of “waar”, dat is het ook niet echt. Het is meer een besef dat er geen “waar” is, want waar ten opzichte van wat? De dimensie van ‘ruimte’ is compleet uit de zogenaamde wereld gehaald. Alles is even dichtbij. Wat ik normaal kende als de wereld is nog maar een klein gedeelte van mijn bestaan. Ik voel hoe vrijheid van die wereld alles is wat ik ooit wil en dat dat mijn werkelijke thuis is.
Maar die vrijheid heeft een prijs. En dat is het besef dat alles dat ik ooit heb gekend een illusie is. Mijn familie, mijn vrienden, mijn ervaringen, zelfs de hele wereld. Alles heeft slechts betekenis in de relatieve wereld van tegenstellingen. Hier bestaat niets van dat. Zelfs tijd en ruimte niet. Wat er wel is, is vrijheid van dat alles. En dat is tegelijkertijd ook de gelukzaligheid. Maar ik realiseer me dat een deel van mij grote moeite heeft om te erkennen dat alles een illusie is. Dat voor dat deel van mij de prijs te hoog is en bewust gekozen wordt voor de duale wereld met al zijn plezier, maar ook al zijn pijn. Ik ben gehecht aan de wereld. Maar ik heb het vermogen om mezelf (tenminste deels) te doen vergeten wat ik heb gezien. En kan zo weer gaan geloven dat de wereld echt is.
Later tijdens de piek is er ineens een drang om te gaan bewegen. Ik heb de laatste tijd last van mijn nek, bovenrug en linkerschouder en nu lijkt het alsof er iets is dat mij wil laten bewegen om de spieren los te krijgen. Wat volgt zijn een series aan bewegingen die spontaan in me opkomen, maar waar ik geen benul van had dat ik er toe in staat was. Beter dan massage, beter dan dry-needling bij de fysiotherapeut, beter dan wiet, beter dan benzo’s zorgen de truffels er middels deze bewegingen voor dat mijn lichaam soort van gereset wordt. Het voelt bijna alsof mijn lichaam vernieuwd wordt…
Maar voordat ik het weet gebeuren er nog vreemdere dingen. Ineens maak ik bewegingen alsof ik een mannelijke balletdanser ben (nog net geen pirouette gedaan). Ik voel een vrouwelijke sexy energie door me heen gaan die ik niet helemaal vertrouw. Het is alsof ik letterlijk overgenomen wordt door die energie en iets anders mij animeert. Nu heb ik vaker iets dergelijks met truffels ervaren, maar dat was anders. Nu voelt het aan de ene kant fout (los van dat het al fout voelt voor mij om te gaan balletdansen…). Maar het voelt ook heel bijzonder om die mate van controle over mijn armen en benen te hebben. Wie mij kent zal weten dat ik niet bepaald het type balletdanser ben
. Ik doe dan wel aan een klein beetje yoga en verkrijg daarmee enige lenigheid, maar dit moet elke dag opnieuw opgebouwd worden en normaliter ben ik gewoon een stijve hark. Op een gegeven moment schiet me ineens te binnen: ‘beware of unearned wisdom’. Het was te goed om waar te zijn. Ik zag hoe populaire artiesten beïnvloedt worden door dit soort energieën/spirits. Niets in mij dat eraan twijfelt dat vele artiesten bezeten zijn door dat soort entiteiten (check bijvoorbeeld Beyoncé eens). Er zijn dingen om ons heen die we normaliter niet opmerken, maar die invloed op ons hebben. Dingen die ons verleiden met skills/talenten, maar waarvan je je kunt afvragen tegen welke prijs…Omdat ik het niet vertrouwde heb ik toen de Tao Te Ching er weer bij gepakt en ben ik vanaf dat moment uren gaan lezen, onderwijl lopend door de kamer heen.
Door de staat waarin ik was kon ik moeiteloos begrijpen wat er in het boek werd gezegd. Ondanks dat het boek maar zeer weinig tekst in de vorm van korte zinnetjes bevat, zul je zien dat als je het gaat lezen je aandacht af gaat dwalen. Er is ‘iets’ dat ervoor zorgt dat je niet zomaar de oersimpele betekenis van deze verzen kunt doorgronden. Je moet een bepaald niveau van bewustzijn bereiken, voordat je werkelijk kunt begrijpen wat dit sublieme boek communiceert. De truffels zorgden ervoor dat dit vrij makkelijk te doen was, al waren er momenten dat ik zag hoe mijn ego-gedachten mij probeerden af te leiden. Er is een werkelijk proces gaande in de lagere dimensie van tijd waarin je aandacht verdeeld/verspreidt wordt door deze ego “entiteiten”. Ik zou zover willen gaan dat de Tao Te Ching iets verkondigd dat werkelijk heilig is. Het is echt een soort bijbel met ancient knowledge die alleen te ontcijferen is vanuit een verhoogd bewustzijn. Het kan op het eerste gezicht lijken dat het slechts betekenisloze wartaal is die erin staat, maar dit is absoluut niet het geval.
Ik wil niet teveel ingaan op de inhoud van het boek, maar er is een stuk welke diepe indruk op me heeft gemaakt tijdens deze trip, namelijk:
Those who follow the Tao
Are at one with the Tao.
Those who are virtuous
Experience virtue.
Those who lose their way
Are lost.
When you are at one with the Tao,
The Tao welcomes you.
When you are at one with Virtue,
Virtue is always there.
When you are at one with loss,
Loss is experienced willingly.
Those who do not trust enough
Will not be trusted.
Het is ongelofelijk wat alleen dit kleine stukje al zegt. Wat dit zegt namelijk, is dat wij, elk van ons op elk moment één kunnen zijn met de Tao, wat erop neer komt dat men hemel op aarde ervaart. Maar… wanneer wij het pad (de Tao) uit het oog verliezen, dan zijn we verloren. Vanaf dat moment is de Tao vergeten en dolen we rond in de illusionaire wereld (welke in werkelijkheid in óns is). We vereenzelvigen onszelf met onze pijn en ervaren het daardoor bereidwillig. Er is niemand die ons dwingt te lijden. Het is allemaal onze eigen keuze. Wie het universum (god als je het religieus beschouwt) niet vertrouwt, zal daarin bevestigd worden door de externe wereld…
En dit boek staat dus vol met dit soort keiharde nietsontziende wijsheden. Iedereen zou dit moeten lezen wat mij betreft, bij voorkeur tijdens een goede trip.
Maar goed, ik heb denk ik 2,5 uren door de kamer lopend dit boek gelezen, compleet gefascineerd door de tijdloze wijsheid die het bevat. Ondertussen probeerde negatieve energie mij te beïnvloeden. Zoals in eerdere trips was het vaak zo dat het er allemaal bijna te dik bovenop lag. Wanneer de negatieve energie er was gingen buiten hele zwermen kraaien helemaal tekeer en ondertussen was het alsof vanuit de hemel een straal licht op de opengeslagen Tao Te Ching scheen, alsof dit wou zeggen dat dit het woord van God is. Zo achteraf gezien klinkt dit cliché en helemaal over the top, maar zo voelde de eigenlijke ervaring helemaal niet. Er was een heel duidelijk gevoel van in contact te staan met iets werkelijk goddelijks, dat verhuld werd door iets duisters, demonisch.
Trek zelf je conclusies zou ik zeggen en neem niets van mij aan. Dit is slechts mijn gevoel en interpretatie hiervan. Ik ben al blij dat ik weer voor de zoveelste keer compleet omver geblazen ben door dit fantastische middel. Het is goud dit spul en het wordt gewoon verkocht bij de smartshop. (De meeste) mensen hebben geen benul hiervan en daar kan ik nog steeds niet bij. Wat deze trip me wel meer dan ooit duidelijk heeft gemaakt is ‘beware of unearned wisdom’. Alles in dit universum heeft een tegenhanger en dus krijg je niets gratis. Ook een trip gaat je niet blijvend tot een beter persoon maken. Het is tijdelijk inzicht. Alles wat de moeite waard is zal zelf verkregen moeten worden. Ik ben enorm dankbaar voor die wijze les.
