whatjusthappened
Newbie
Ik had het helemaal gepland vandaag. Mijn werk vanochtend rond 10:00 u afgerond, waarna ik kon beginnen aan mijn trip. Ik ben bijna 30 en woon in Utrecht met mijn vriend. Ik zou het lekker alleen doen, om weer eens even terug te gaan naar wat van belang is in het leven. Ik heb al redelijk wat ervaringen opgedaan met truffels, zowel met vrienden als alleen. Ik had een hele dag het huis voor mijzelf. Uiteindelijk at ik de truffels rond 11:00 u met Turkse yoghurt, wat overigens best goed te doen was!
Ik ging nog eventjes de afwas doen en een sigaret roken, om binnen met wat muziek op de bank te ploffen. Ik heb hier kunnen genieten van fraaie uitzichten van bomen op deze zonnige dag. Alles werd super zacht, begon lekker te bewegen en er kwamen overal patronen tevoorschijn. Als ik lang naar buiten keek, leek het wel alsof "buiten" ineens ook "binnen" was. Een geweldige ervaring. Ik sloot mijn ogen en daar gebeurde zooo veel. Allemaal kolken van vrolijke dingen in alle kleuren. Ik moest er erg om lachen. We hebben ook een kat en om de een of andere reden vroeg ik mij de hele tijd af of alles wel oké met hem ging. Ik dacht zelfs dat hij misschien een stukje truffel ergens had gevonden en dit had opgegeten en met me mee aan het doen was.
Op een gegeven moment wou ik graag een sigaret roken, maar we wonen in een appartementencomplex en ik wilde perse geen andere mensen zien. Ik zou niet hebben geweten wat ik moest zeggen en ik wilde helemaal niets zeggen. Ik moest voor mezelf een reden hebben om naar buiten te gaan, want een sigaret roken was geen reden... Waarom rook ik eigenlijk ?! Ik kon de post gaan halen bijvoorbeeld of naar een winkel gaan, maar ik moest een reden hebben, want niemand gaat naar buiten zonder doel. Die gedachte was weer snel afgedreven. Ik heb een croissant gepakt om te eten en ben toen op de vensterbank gaan zitten. Die croissant eten ging moeizaam en noemde het “een dagtaak om hem op te eten”, maar ik moest hem wel opeten want hier had ik zin in. Ik heb denk ik wel een uur de straat in gestaard. Wat een schouwspel! De zon scheen mooi de straat in en de auto's, mensen en alles leek wel een prachtige film ... telkens als er iemand langs kwam fietsen, maakte ik er een geluidje bij zoals "humptiedumptiedum" ... Ik dacht dat niemand me zag, maar ik heb toch wel echt mensen naar boven zien kijken. Ik liep weg uit die droom en keek naar onze woonkamer. Wat is die fucking mooi! Alles is gewoon perfect, waw. Ik zei tegen mezelf "ik ben met stomheid geslagen, zo mooi is het hier". Ik heb nog wat rondgekeken en meer rondgekeken. Ik vroeg mij opeens af hoe ik me had bedacht om truffels te nemen. Ik probeerde een tijdlijn te maken vanaf toen ik ze was gaan halen, maar dat ging niet. Ik kon echt niet begrijpen dat ik dit aan het doen was, zo gek. Welke idioot wil dit dacht ik. Oké, het is geweldig.
Uiteindelijk heb ik mezelf bij elkaar weten te rapen om naar buiten te gaan, maar mijn constante zorgen of de kat het wel zou redden zonder mij, hielden mij tegen om weg te gaan. Ik liep telkens weer terug naar de kat en vroeg of alles goed met hem was. Ik heb mezelf wat moed ingesproken en ben toch naar buiten gegaan. Toen heb ik wel het raarste gezien van de hele trip. Er was een bankje en ik werd erheen getrokken. Al het licht wees naar het bankje, dus dat was HET. Gewoon pure perfectie. Ik heb daar een sigaret gerookt. Ik was wel bang voor andere mensen, want wat zouden die ervan denken dat ik hier zonder reden op dit bankje zit. Dat vond ik super raar. Toen maakte ik me weer zorgen om de kat, dus ik MOEST naar huis. Toen ik bij de gemeenschappelijke deur aankwam van het appartementencomplex, paste de sleutel niet die ik erin probeerde te stoppen. Ik zag mensen om me heen en merkte dat ik de juiste sleutel niet kon vinden. Toen ben ik weggelopen en keek ik om de bocht alsof ik daar mijn sleutel had verloren. Zo gênant, hahaha. Ik werd weer teruggetrokken naar dat bankje... daar moest ik overigens wel een helling voor oplopen en dat leek wel de Mount Everest! Wat een werk om er te komen. Eenmaal bij het bankje vond ik het allemaal heel erg eng en kwam er veel en veel te veel op mij af. Ik dacht even dat ik gek werd en dat het de verkeerde kant op ging. Ik zei tegen mezelf dat ik gewoon normaal een stukje aan het wandelen ben. Ik wilde perse naar huis. Ik had de sleutel al even rustig uitgezocht voordat ik bij de deur zou zijn en ik kwam binnen. Er was een of andere rare man blaadjes bij elkaar aan het vegen. Als hij mij maar niet ziet. Ik wist eigenlijk niet hoeveel verdiepingen ik omhoog moest lopen, maar op wonderbaarlijke wijze deed ik het precies goed. Met de kat was alles goed. Wat een opluchting.
Eenmaal binnen en weer op de bank mistte ik mijn vriend heel erg en ik hoopte dat hij ieder moment binnen zou lopen. Ik keek elke keer weer naar de deur en op de klok en zat met een pruillipje op de bank. Maar dit bracht me ook een beetje angst, want god als die me aantreft in deze staat... Ik genoot wel van de dingen om me heen, maar kon niet begrijpen dat ik "niets" aan het doen was. Iedereen is aan het werken en ik zit hier. Ik moet nu werken of aan mijn thesis werken of het huis poetsen, maar ik kon me niet veroorloven hier te zitten niksen. Dat vond ik zo erg en ik snapte er niets van dat ik niets deed. Ik heb zeker 10 keer mijn agenda gecheckt of ik niets moest doen. Ik wist eigenlijk helemaal niet welke dag het was, dus ik wist ook niet of ik iets had gepland. Ik kon dat gevoel moeilijk verkroppen. Ik ben nog naar de wc gegaan en daar gebeurde natuurlijk vanalles en nog wat. Ik heb wat naar mijn bewegende zelf gestaard in de spiegel, dat was vet! Ik heb zelfs gedanst, ook vet! Ik kwam er opeens achter dat ik 2 truien aan had en een vest! Oh ja, ik heb het koud gehad en snel wat extra kleding aangedaan.
Toen opeens (14:30u midden in de trip) werd ik twee keer gebeld door een familielid van mijn vriend. Ik twijfelde om op te nemen, maar deed het toch want dacht dat er iets ergs aan de hand was. Of ik mee wilde gaan wandelen of zoiets verstond ik ... ik zei ja is goed, maar ik moet de kat wegzetten en alles... tot zo! Dit zei ik voordat ik eigenlijk kon nadenken, zoals truffeltrips wel vaker te werk gaan. Ik was he-le-maal in paniek. Wat heb ik nu gezegd ?! Ik ging als een gek opruimen, en vroeg me af of dat telefoongesprek wel echt was. Ik heb nog 5 keer op mijn telefoon gekeken, maar het klopte. Oh nee, hoe kan ik dit nog afhouden. Ik kan zeggen dat ik mij niet lekker voel. Geen mogelijkheid. Ondertussen ging ik snel de was opruimen, geen idee waarom, maar ik moest iets doen. En even later stond het familielid aan de deur. We stapten in de auto en reden naar het bos. Ik heb een hele warrige indruk gemaakt, kon geen touw vastknopen aan dingen die er werden gezegd en dingen die ik zelf zei. Ze vroeg of we deze weg ook altijd rijden? Ik had geen idee waar ik was, dus ik zei "ik denk het, ik weet niet waar ik ben". Gelukkig kwam ik tijdens de wandeling iets meer terug op aarde. Het was overigens prachtig. Wat een mooi landschap en de zon maakte het af! Het leek wel of ik in een sprookje beland was (wat ik ook letterlijk heb gezegd tegen mijn medewandelaar "oops"). We hebben koffie gedronken en een pannenkoek gegeten. Wel toepasselijk, want ik was ook echt een pannenkoek. Ik kan het nog steeds niet geloven, dat dit mij overkomen is, notabene met iemand uit de schoonfamilie. Op de terugweg kon ik gelukkig weer redelijk normaal doen. Ik werd bedankt voor de gezellige middag. Ik denk en hoop dus dat ik me redelijk heb kunnen redden zo, misschien was het wel heel ontspannen voor de ander omdat ik zo euforisch was over de dingen die we om ons heen zagen. JEZUS, wat heftig was dit. Aan de ene kant denk ik dat dit telefoontje en de wandeling wel goed was, omdat ik op het punt stond bad te gaan. Aan de andere kant voel ik me echt dom dat ik dat telefoontje heb aangenomen.
Hoewel het zeer ongepland was, was het uiteindelijk toch een zeer welkome verassing. Deze trip had echt duidelijk twee kanten en het was misschien iets te veel, wellicht omdat de trip hiervoor toch alweer een jaar geleden is. En toch heb ik mijzelf weer beter leren kennen. Alleen trippen is gewoon heel erg fijn, eigenlijk hoef je dan nergens rekening mee te houden. Ik denk dat mijn hoofd gewoon niet leeg genoeg was voordat ik begon. Ik geloof nog steeds niet wat ik heb meegemaakt, maar niemand weet dat ik helemaal op planeet truffel zat, dus don't worry. Elke persoon kan ergens gaan staan en naar bomen staren, who the fork cares?
Die telefoon, dat was een twijfelpuntje, maar ik wil gewoon altijd bereikbaar zijn, mocht er nood zijn. Daarom had ik hem aan laten staan en ik heb hier nog nooit problemen mee gehad. Je weet maar nooit... Ik had er echt wel over nagedacht. Ik had alleen de beltoon van telefoonnummers van familieleden en belangrijke mensen op toelaten gezet. nou, SURPRISE !Ik denk eerlijk gezegd toch dat ik zelfs dit maar moet laten zitten.
Het is nu 21:00u en alles is weer helemaal normaal. Ik hoop dat ik zometeen een super chille droom ga hebben. Ik ben blij dat ik dit verhaal heb kunnen delen, want ik moest het echt kwijt.
Ik ging nog eventjes de afwas doen en een sigaret roken, om binnen met wat muziek op de bank te ploffen. Ik heb hier kunnen genieten van fraaie uitzichten van bomen op deze zonnige dag. Alles werd super zacht, begon lekker te bewegen en er kwamen overal patronen tevoorschijn. Als ik lang naar buiten keek, leek het wel alsof "buiten" ineens ook "binnen" was. Een geweldige ervaring. Ik sloot mijn ogen en daar gebeurde zooo veel. Allemaal kolken van vrolijke dingen in alle kleuren. Ik moest er erg om lachen. We hebben ook een kat en om de een of andere reden vroeg ik mij de hele tijd af of alles wel oké met hem ging. Ik dacht zelfs dat hij misschien een stukje truffel ergens had gevonden en dit had opgegeten en met me mee aan het doen was.
Op een gegeven moment wou ik graag een sigaret roken, maar we wonen in een appartementencomplex en ik wilde perse geen andere mensen zien. Ik zou niet hebben geweten wat ik moest zeggen en ik wilde helemaal niets zeggen. Ik moest voor mezelf een reden hebben om naar buiten te gaan, want een sigaret roken was geen reden... Waarom rook ik eigenlijk ?! Ik kon de post gaan halen bijvoorbeeld of naar een winkel gaan, maar ik moest een reden hebben, want niemand gaat naar buiten zonder doel. Die gedachte was weer snel afgedreven. Ik heb een croissant gepakt om te eten en ben toen op de vensterbank gaan zitten. Die croissant eten ging moeizaam en noemde het “een dagtaak om hem op te eten”, maar ik moest hem wel opeten want hier had ik zin in. Ik heb denk ik wel een uur de straat in gestaard. Wat een schouwspel! De zon scheen mooi de straat in en de auto's, mensen en alles leek wel een prachtige film ... telkens als er iemand langs kwam fietsen, maakte ik er een geluidje bij zoals "humptiedumptiedum" ... Ik dacht dat niemand me zag, maar ik heb toch wel echt mensen naar boven zien kijken. Ik liep weg uit die droom en keek naar onze woonkamer. Wat is die fucking mooi! Alles is gewoon perfect, waw. Ik zei tegen mezelf "ik ben met stomheid geslagen, zo mooi is het hier". Ik heb nog wat rondgekeken en meer rondgekeken. Ik vroeg mij opeens af hoe ik me had bedacht om truffels te nemen. Ik probeerde een tijdlijn te maken vanaf toen ik ze was gaan halen, maar dat ging niet. Ik kon echt niet begrijpen dat ik dit aan het doen was, zo gek. Welke idioot wil dit dacht ik. Oké, het is geweldig.
Uiteindelijk heb ik mezelf bij elkaar weten te rapen om naar buiten te gaan, maar mijn constante zorgen of de kat het wel zou redden zonder mij, hielden mij tegen om weg te gaan. Ik liep telkens weer terug naar de kat en vroeg of alles goed met hem was. Ik heb mezelf wat moed ingesproken en ben toch naar buiten gegaan. Toen heb ik wel het raarste gezien van de hele trip. Er was een bankje en ik werd erheen getrokken. Al het licht wees naar het bankje, dus dat was HET. Gewoon pure perfectie. Ik heb daar een sigaret gerookt. Ik was wel bang voor andere mensen, want wat zouden die ervan denken dat ik hier zonder reden op dit bankje zit. Dat vond ik super raar. Toen maakte ik me weer zorgen om de kat, dus ik MOEST naar huis. Toen ik bij de gemeenschappelijke deur aankwam van het appartementencomplex, paste de sleutel niet die ik erin probeerde te stoppen. Ik zag mensen om me heen en merkte dat ik de juiste sleutel niet kon vinden. Toen ben ik weggelopen en keek ik om de bocht alsof ik daar mijn sleutel had verloren. Zo gênant, hahaha. Ik werd weer teruggetrokken naar dat bankje... daar moest ik overigens wel een helling voor oplopen en dat leek wel de Mount Everest! Wat een werk om er te komen. Eenmaal bij het bankje vond ik het allemaal heel erg eng en kwam er veel en veel te veel op mij af. Ik dacht even dat ik gek werd en dat het de verkeerde kant op ging. Ik zei tegen mezelf dat ik gewoon normaal een stukje aan het wandelen ben. Ik wilde perse naar huis. Ik had de sleutel al even rustig uitgezocht voordat ik bij de deur zou zijn en ik kwam binnen. Er was een of andere rare man blaadjes bij elkaar aan het vegen. Als hij mij maar niet ziet. Ik wist eigenlijk niet hoeveel verdiepingen ik omhoog moest lopen, maar op wonderbaarlijke wijze deed ik het precies goed. Met de kat was alles goed. Wat een opluchting.
Eenmaal binnen en weer op de bank mistte ik mijn vriend heel erg en ik hoopte dat hij ieder moment binnen zou lopen. Ik keek elke keer weer naar de deur en op de klok en zat met een pruillipje op de bank. Maar dit bracht me ook een beetje angst, want god als die me aantreft in deze staat... Ik genoot wel van de dingen om me heen, maar kon niet begrijpen dat ik "niets" aan het doen was. Iedereen is aan het werken en ik zit hier. Ik moet nu werken of aan mijn thesis werken of het huis poetsen, maar ik kon me niet veroorloven hier te zitten niksen. Dat vond ik zo erg en ik snapte er niets van dat ik niets deed. Ik heb zeker 10 keer mijn agenda gecheckt of ik niets moest doen. Ik wist eigenlijk helemaal niet welke dag het was, dus ik wist ook niet of ik iets had gepland. Ik kon dat gevoel moeilijk verkroppen. Ik ben nog naar de wc gegaan en daar gebeurde natuurlijk vanalles en nog wat. Ik heb wat naar mijn bewegende zelf gestaard in de spiegel, dat was vet! Ik heb zelfs gedanst, ook vet! Ik kwam er opeens achter dat ik 2 truien aan had en een vest! Oh ja, ik heb het koud gehad en snel wat extra kleding aangedaan.
Toen opeens (14:30u midden in de trip) werd ik twee keer gebeld door een familielid van mijn vriend. Ik twijfelde om op te nemen, maar deed het toch want dacht dat er iets ergs aan de hand was. Of ik mee wilde gaan wandelen of zoiets verstond ik ... ik zei ja is goed, maar ik moet de kat wegzetten en alles... tot zo! Dit zei ik voordat ik eigenlijk kon nadenken, zoals truffeltrips wel vaker te werk gaan. Ik was he-le-maal in paniek. Wat heb ik nu gezegd ?! Ik ging als een gek opruimen, en vroeg me af of dat telefoongesprek wel echt was. Ik heb nog 5 keer op mijn telefoon gekeken, maar het klopte. Oh nee, hoe kan ik dit nog afhouden. Ik kan zeggen dat ik mij niet lekker voel. Geen mogelijkheid. Ondertussen ging ik snel de was opruimen, geen idee waarom, maar ik moest iets doen. En even later stond het familielid aan de deur. We stapten in de auto en reden naar het bos. Ik heb een hele warrige indruk gemaakt, kon geen touw vastknopen aan dingen die er werden gezegd en dingen die ik zelf zei. Ze vroeg of we deze weg ook altijd rijden? Ik had geen idee waar ik was, dus ik zei "ik denk het, ik weet niet waar ik ben". Gelukkig kwam ik tijdens de wandeling iets meer terug op aarde. Het was overigens prachtig. Wat een mooi landschap en de zon maakte het af! Het leek wel of ik in een sprookje beland was (wat ik ook letterlijk heb gezegd tegen mijn medewandelaar "oops"). We hebben koffie gedronken en een pannenkoek gegeten. Wel toepasselijk, want ik was ook echt een pannenkoek. Ik kan het nog steeds niet geloven, dat dit mij overkomen is, notabene met iemand uit de schoonfamilie. Op de terugweg kon ik gelukkig weer redelijk normaal doen. Ik werd bedankt voor de gezellige middag. Ik denk en hoop dus dat ik me redelijk heb kunnen redden zo, misschien was het wel heel ontspannen voor de ander omdat ik zo euforisch was over de dingen die we om ons heen zagen. JEZUS, wat heftig was dit. Aan de ene kant denk ik dat dit telefoontje en de wandeling wel goed was, omdat ik op het punt stond bad te gaan. Aan de andere kant voel ik me echt dom dat ik dat telefoontje heb aangenomen.
Hoewel het zeer ongepland was, was het uiteindelijk toch een zeer welkome verassing. Deze trip had echt duidelijk twee kanten en het was misschien iets te veel, wellicht omdat de trip hiervoor toch alweer een jaar geleden is. En toch heb ik mijzelf weer beter leren kennen. Alleen trippen is gewoon heel erg fijn, eigenlijk hoef je dan nergens rekening mee te houden. Ik denk dat mijn hoofd gewoon niet leeg genoeg was voordat ik begon. Ik geloof nog steeds niet wat ik heb meegemaakt, maar niemand weet dat ik helemaal op planeet truffel zat, dus don't worry. Elke persoon kan ergens gaan staan en naar bomen staren, who the fork cares?
Die telefoon, dat was een twijfelpuntje, maar ik wil gewoon altijd bereikbaar zijn, mocht er nood zijn. Daarom had ik hem aan laten staan en ik heb hier nog nooit problemen mee gehad. Je weet maar nooit... Ik had er echt wel over nagedacht. Ik had alleen de beltoon van telefoonnummers van familieleden en belangrijke mensen op toelaten gezet. nou, SURPRISE !Ik denk eerlijk gezegd toch dat ik zelfs dit maar moet laten zitten.
Het is nu 21:00u en alles is weer helemaal normaal. Ik hoop dat ik zometeen een super chille droom ga hebben. Ik ben blij dat ik dit verhaal heb kunnen delen, want ik moest het echt kwijt.
Laatst bewerkt:
