E
Ezkaton
Gast
Tripreport truffels 25/07/2010
Trippers: Ik, G en J.
Wat: ik 15g Golden Teachers, G en J 10g Dolphin's Delight.
Waar: Diverse bossige buitenlocaties.
Het tripreport van mijn medetripper G staat ook op dit forum, zijn username is G-Fox.
Gisteren was het weer eens zover om een truffeltrip te gaan beleven. Na een erg teleurstellende trip een aantal weken terug (G had maar een trip van 2 uur
en ik voelde helemaal niks van mijn 15g purple rain) besloten we ons deze keer beter voor te bereiden.Na 4,5 uur niks gegeten te hebben namen we rond half 9 de truffels en kon de pret beginnen. We besloten zo'n 15 minuten later te gaan lopen naar een van onze favoriete tripplekken, een rustig bos gelegen aan de rand van het dorp waar ik woon. Nou ben ik zelf gewend pas een stuk later in de trip te geraken dan mijn medetrippers, maar deze keer was het na zo'n 20 minuten al raak. We liepen langs een rivier en ik merkte al dat ik kleuren een stuk intenser begon te beleven. Het gras was prachtig groen en ik voelde aan de snelheid waarmee de trip aan het opkomen was dat dit een heftige ging worden. Eenmaal een stuk verder op weg naar het bos begonnen de visuele aspecten steeds meer toe te nemen. Structuren werden pachtig interessant en ik keek mijn ogen uit. Ik merkte tevens dat ik door al deze verschillende visuele prikkels die op me af kwamen onrustig begon te worden, dit mede door het feit dat we nog midden in een woonwijk liepen en er dus niet comfortabel mee waren om rustig te blijven staan en alles in ons op te nemen. Een poosje later (ongeveer een uur na inname) kwamen we bij het bos aan en zat ik al volop in de trip, we liepen een beetje het bos door en gingen op een
bankje bij een meertje zitten. Op het meer dreven waterlelies die in mijn ogen knalgroen waren en op een neer deinsden op het water wat leek te golven. Aan de overkant van het meertje stonden bomen waarvan de stammen een wazige lichtpaarse kleur hadden gekregen en die zachtjes op een neer leken te zwiepen.
Ik merkte dat ik me nog steeds onrustig voelde en uitte dit door neurotisch met mijn benen te tikken. We besloten een stukje verder te lopen naar een ander bankje waar we dikwijls ziten. Ik merkte dat ik heel even gedesoriënteerd was toen ik opstond maar wist al snel weer hoe we moesten lopen. Eenmaal bij het bankje aangekomen bleef ik het onrustige gevoel houden maar ging ik toch om me heen kijken. Echter de naderende lichten van twee busjes (we zaten langs een zandweggetje) verstoorden mij hierin en we moesten helaas toezien hoe de twee busjes net de plaats voor ons bankje uitkozen om tot stilstand te komen. Een man stapte uit en zei laconiek: "wij komen even jullie rust verstoren". Ik sprak mezelf toe rustig te blijven en zei: "jaha,...dus..wat brengt jullie hier?". Intussen had ik niet gemerkt dat er uit het tweede busje nog een stuk of 10 man waren gestapt (hoe ze dat voor elkaar kregen snap ik zelfs nu nog niet) en werden we opeens door een twinigtal ogen aangekeken. "Een spooktocht", zei een jongen die even verderop stond. Geweldig, dacht ik, een spooktocht in het bos waar je denkt een mooie truffeltrip te kunnen beleven. Toen kwam de 1e man naast me zitten en ik begon me erg ongemakkelijk te voelen bij dit gezelschap. Ik merkte dat dit bij de anderen ook zo was en dus besloten we terug te lopen naar het eerste bankje bij het meertje. Eenmaal daar aangekomen merkte ik dat ik nog steeds zeer onrustig was, we vonden het alledrie geen fijne plek meer en dus leek het ons beter om het bos uit te gaan en een stuk terug te lopen naar een ander rustig, groen stukje waar we op de heenweg al langs waren gekomen. Ik merkte dat ik rustiger werd toen we het bos uitliepen en dat ik meer begon te genieten van de trip. Ik begon de visuele dingen meer te waarderen en kon er geweldig om lachen. Op een gegeven moment kwamen we in een straat die voor mij eindeloos leek te zijn. Het leek wel alsof er honderden lantaarnpalen stonden en ik hoorde van mijn medetrippers dat dit voor hen ook zo leek. Ongeveer een half uur later kwamen we aan bij de plek waar we zo goed als de rest van de trip zouden doorbrengen. Het was een rustig groen park waar rond deze tijd niemand meer zou komen. We legden onze tassen bij een boom en gingen languit in het gras liggen.
Ik merkte dat ik inmiddels helemaal tot rust gekomen was en volop aan het genieten was. J had een sterk rood laserlampje meegenomen en toverde deze uit zijn tas. Gefascineerd keken we naar de rode straal die op een of andere manier op verschillende wijzen in de natuur weerkaatst leek te worden. Ik had inmiddels de prachtige muziek van het videospel Oblivion opgezet, wat perfect past bij een trip in het bos, en keek naar de prachtige structuren waarin de wolken (het was verbazingwekkend licht voor de tijd) boven mij zich vormden. Na een tijdje herinnerde ik mij dat ik papier en potlood mee had genomen en tekende ik wat in mijn ogen toen een fascinerende tekening was, G was intussen met de laser aan het spelen en toen ik even
naar het gras keek waar hij op scheen zag ik dat het een soort paars licht was geworden. De verlichtte grassprieten leken tevens te fonkelen alsof er glitters overheen waren gestrooid. Wat we alledrie intussen begonnen te merken was dat er meer tijd kwam te zitten tussen de verschillende hallucinaties. G riep op een gegeven moment dat hij dacht dat hij eruit was en dus besloten we dat we wel zin hadden om een jointe op te steken. Na dit heerlijk smakende jointje bleven we even staan en ik en J merkte op een gegeven moment dat G weg was gelopen en gebogen voorover stond om een plant te bestuderen Tevens maakte hij daarbij rare bewegingen, waarschijnlijk om zijn perspectief ten opzichte van de plant te veranderen. J en ik stonde bulderend van het lachen te kijken hoe G dichter en verder van de plant bewoog. Even later kwam hij rustig terug gelopen en vertelde hij ons dat de plant op een soort zwart gat
leek, iets wat ons weer verschrikkelijk deed doen lachen. Even later gingen we weer liggen en zette ik weer de rustige muziek op. We besloten onze ogen dicht te doen en te kijken wat we zouden zien. Ik was gefascineerd door wat ik allemaal zag, ik vloog onder andere mee met een soort vogel die enkel uit wat lijnen leek te bestaan en ik zag prachtige structuren die heen weer draaiden. Ik zag tevens een tempel waarop kleine bouwwerkjes gebouwd leken te zijn die eruit zagen als doodshoofden, iets wat mij echter helemaal niet deed schrikken of ongemakkelijk deed voelen. J vertelde dat als hij zijn ogen dicht deed hij in een soort tunnel zat waar dingen voorbij vlogen, onder andere Duitse kruizen (=p). G daarentegen leek helaas weinig te zien als hij zijn ogen sloot.
Na nog een tijdje gelegen te hebben merkten we dat het allemaal wat minder werd en besloten we terug te lopen. We kamen aan bij het plein waar ik woon en we gingen even in het speeltuintje zitten. Ik merkte dat ik weer een beetje in staat was om een peuk te draaien en genoot met volle teugen van de boomstam in mijn hand. G zei op een gegeven moment dat hij het liefst ging slapen en stelde voor het huis in te gaan. Hij merkte echter dat hij duizelig begon te worden en toen hij op het bankje wou gaan zitten voelde hij dat hij moest overgeven. Hij liep snel naar het hek, gaf echter niet over en stond er even te rusten. Ik gaf hem een blikje energy wat ik had meegenomen en na nog een tijdje op het bankje gezeten te hebben (telkens als hij op wou staan werd het wit voor zijn ogen) was hij in staat naar huis te lopen. Thuis aangekomen gingen we meteen in bed liggen, luisterden we een stukje van een geluidsopname die we tijdens de trip gemaakt hadden en gingen we vervolgens slapen.
Al met al mijn heftigste, meest visuele trip tot nu toe, waar ik zeker genoeg stof tot nadenken/verwerken mee heb voor de komende tijd. Hetzelfde geld volgens mij voor J en G (die ondanks het vervelende einde voor de rest een mooie trip beleefd heeft). De "Gouden Leermeesters" hebben hun werk goed gedaan.
Trippers: Ik, G en J.
Wat: ik 15g Golden Teachers, G en J 10g Dolphin's Delight.
Waar: Diverse bossige buitenlocaties.
Het tripreport van mijn medetripper G staat ook op dit forum, zijn username is G-Fox.
Gisteren was het weer eens zover om een truffeltrip te gaan beleven. Na een erg teleurstellende trip een aantal weken terug (G had maar een trip van 2 uur
en ik voelde helemaal niks van mijn 15g purple rain) besloten we ons deze keer beter voor te bereiden.Na 4,5 uur niks gegeten te hebben namen we rond half 9 de truffels en kon de pret beginnen. We besloten zo'n 15 minuten later te gaan lopen naar een van onze favoriete tripplekken, een rustig bos gelegen aan de rand van het dorp waar ik woon. Nou ben ik zelf gewend pas een stuk later in de trip te geraken dan mijn medetrippers, maar deze keer was het na zo'n 20 minuten al raak. We liepen langs een rivier en ik merkte al dat ik kleuren een stuk intenser begon te beleven. Het gras was prachtig groen en ik voelde aan de snelheid waarmee de trip aan het opkomen was dat dit een heftige ging worden. Eenmaal een stuk verder op weg naar het bos begonnen de visuele aspecten steeds meer toe te nemen. Structuren werden pachtig interessant en ik keek mijn ogen uit. Ik merkte tevens dat ik door al deze verschillende visuele prikkels die op me af kwamen onrustig begon te worden, dit mede door het feit dat we nog midden in een woonwijk liepen en er dus niet comfortabel mee waren om rustig te blijven staan en alles in ons op te nemen. Een poosje later (ongeveer een uur na inname) kwamen we bij het bos aan en zat ik al volop in de trip, we liepen een beetje het bos door en gingen op een
bankje bij een meertje zitten. Op het meer dreven waterlelies die in mijn ogen knalgroen waren en op een neer deinsden op het water wat leek te golven. Aan de overkant van het meertje stonden bomen waarvan de stammen een wazige lichtpaarse kleur hadden gekregen en die zachtjes op een neer leken te zwiepen.
Ik merkte dat ik me nog steeds onrustig voelde en uitte dit door neurotisch met mijn benen te tikken. We besloten een stukje verder te lopen naar een ander bankje waar we dikwijls ziten. Ik merkte dat ik heel even gedesoriënteerd was toen ik opstond maar wist al snel weer hoe we moesten lopen. Eenmaal bij het bankje aangekomen bleef ik het onrustige gevoel houden maar ging ik toch om me heen kijken. Echter de naderende lichten van twee busjes (we zaten langs een zandweggetje) verstoorden mij hierin en we moesten helaas toezien hoe de twee busjes net de plaats voor ons bankje uitkozen om tot stilstand te komen. Een man stapte uit en zei laconiek: "wij komen even jullie rust verstoren". Ik sprak mezelf toe rustig te blijven en zei: "jaha,...dus..wat brengt jullie hier?". Intussen had ik niet gemerkt dat er uit het tweede busje nog een stuk of 10 man waren gestapt (hoe ze dat voor elkaar kregen snap ik zelfs nu nog niet) en werden we opeens door een twinigtal ogen aangekeken. "Een spooktocht", zei een jongen die even verderop stond. Geweldig, dacht ik, een spooktocht in het bos waar je denkt een mooie truffeltrip te kunnen beleven. Toen kwam de 1e man naast me zitten en ik begon me erg ongemakkelijk te voelen bij dit gezelschap. Ik merkte dat dit bij de anderen ook zo was en dus besloten we terug te lopen naar het eerste bankje bij het meertje. Eenmaal daar aangekomen merkte ik dat ik nog steeds zeer onrustig was, we vonden het alledrie geen fijne plek meer en dus leek het ons beter om het bos uit te gaan en een stuk terug te lopen naar een ander rustig, groen stukje waar we op de heenweg al langs waren gekomen. Ik merkte dat ik rustiger werd toen we het bos uitliepen en dat ik meer begon te genieten van de trip. Ik begon de visuele dingen meer te waarderen en kon er geweldig om lachen. Op een gegeven moment kwamen we in een straat die voor mij eindeloos leek te zijn. Het leek wel alsof er honderden lantaarnpalen stonden en ik hoorde van mijn medetrippers dat dit voor hen ook zo leek. Ongeveer een half uur later kwamen we aan bij de plek waar we zo goed als de rest van de trip zouden doorbrengen. Het was een rustig groen park waar rond deze tijd niemand meer zou komen. We legden onze tassen bij een boom en gingen languit in het gras liggen.
Ik merkte dat ik inmiddels helemaal tot rust gekomen was en volop aan het genieten was. J had een sterk rood laserlampje meegenomen en toverde deze uit zijn tas. Gefascineerd keken we naar de rode straal die op een of andere manier op verschillende wijzen in de natuur weerkaatst leek te worden. Ik had inmiddels de prachtige muziek van het videospel Oblivion opgezet, wat perfect past bij een trip in het bos, en keek naar de prachtige structuren waarin de wolken (het was verbazingwekkend licht voor de tijd) boven mij zich vormden. Na een tijdje herinnerde ik mij dat ik papier en potlood mee had genomen en tekende ik wat in mijn ogen toen een fascinerende tekening was, G was intussen met de laser aan het spelen en toen ik even
naar het gras keek waar hij op scheen zag ik dat het een soort paars licht was geworden. De verlichtte grassprieten leken tevens te fonkelen alsof er glitters overheen waren gestrooid. Wat we alledrie intussen begonnen te merken was dat er meer tijd kwam te zitten tussen de verschillende hallucinaties. G riep op een gegeven moment dat hij dacht dat hij eruit was en dus besloten we dat we wel zin hadden om een jointe op te steken. Na dit heerlijk smakende jointje bleven we even staan en ik en J merkte op een gegeven moment dat G weg was gelopen en gebogen voorover stond om een plant te bestuderen Tevens maakte hij daarbij rare bewegingen, waarschijnlijk om zijn perspectief ten opzichte van de plant te veranderen. J en ik stonde bulderend van het lachen te kijken hoe G dichter en verder van de plant bewoog. Even later kwam hij rustig terug gelopen en vertelde hij ons dat de plant op een soort zwart gat
leek, iets wat ons weer verschrikkelijk deed doen lachen. Even later gingen we weer liggen en zette ik weer de rustige muziek op. We besloten onze ogen dicht te doen en te kijken wat we zouden zien. Ik was gefascineerd door wat ik allemaal zag, ik vloog onder andere mee met een soort vogel die enkel uit wat lijnen leek te bestaan en ik zag prachtige structuren die heen weer draaiden. Ik zag tevens een tempel waarop kleine bouwwerkjes gebouwd leken te zijn die eruit zagen als doodshoofden, iets wat mij echter helemaal niet deed schrikken of ongemakkelijk deed voelen. J vertelde dat als hij zijn ogen dicht deed hij in een soort tunnel zat waar dingen voorbij vlogen, onder andere Duitse kruizen (=p). G daarentegen leek helaas weinig te zien als hij zijn ogen sloot.
Na nog een tijdje gelegen te hebben merkten we dat het allemaal wat minder werd en besloten we terug te lopen. We kamen aan bij het plein waar ik woon en we gingen even in het speeltuintje zitten. Ik merkte dat ik weer een beetje in staat was om een peuk te draaien en genoot met volle teugen van de boomstam in mijn hand. G zei op een gegeven moment dat hij het liefst ging slapen en stelde voor het huis in te gaan. Hij merkte echter dat hij duizelig begon te worden en toen hij op het bankje wou gaan zitten voelde hij dat hij moest overgeven. Hij liep snel naar het hek, gaf echter niet over en stond er even te rusten. Ik gaf hem een blikje energy wat ik had meegenomen en na nog een tijdje op het bankje gezeten te hebben (telkens als hij op wou staan werd het wit voor zijn ogen) was hij in staat naar huis te lopen. Thuis aangekomen gingen we meteen in bed liggen, luisterden we een stukje van een geluidsopname die we tijdens de trip gemaakt hadden en gingen we vervolgens slapen.
Al met al mijn heftigste, meest visuele trip tot nu toe, waar ik zeker genoeg stof tot nadenken/verwerken mee heb voor de komende tijd. Hetzelfde geld volgens mij voor J en G (die ondanks het vervelende einde voor de rest een mooie trip beleefd heeft). De "Gouden Leermeesters" hebben hun werk goed gedaan.
