flight_of_the_behemoth
Experimenterende gebruiker
Voer: Truffels [Atlantis], één portie à 15 gram.
Geslacht: Man
Leeftijd: 21
Lengte: 1,78
Gewicht: 63 kilo
Mood: beetje opgelaten (spannend!), maar ik ben er klaar voor.
Sitters: Nee. De vorige keer met paddo's ging ik me een beetje ergeren aan de rest, dus ik wilde wel eens kijken hoe ik op mezelf was.
----------------------------------------------------------------
Ik had thee gezet van 10 gram Atlantis; ik had 4 uur van te voren niks meer gegeten dus mijn honger was enorm. Thee in een keer achterovergeslagen, smaakte behoorlijk goed - dat ik dit nooit eerder heb gedaan met paddo's. Na amper 10 minuten begin ik al te merken dat het inslaat: mijn focus verslapt soms en ik merk dat mijn lichaam op de werkzame stof is gestuit. Terwijl ik in de spiegel kijk zijn mijn pupillen al flink verwijdt.
Na een poosje zijn de truffels ingeslagen als een bom (althans, dat denk ik): de muur lijkt soms de structuur van marshmellow te hebben en ik ervaar een spectrum felle kleuren door mijn kamer heen --> gaaf! Ook de landkaart die op mijn kamer hangt is één groot spectakel; kleuren en lijnen lopen in elkaar over en de kaart lijkt soms wel driedimensionaal, waarbij de vlakken golven. Later zie ik allemaal vage patronen op de afwisselend groen en gele muur (oorspronkelijk is deze wit geplasterd). Ik heb een poster van Grindhouse op mijn kamer hangen, en het lijkt wel alsof deze meerdere laagjes heeft. Terwijl ik mijn ogen dicht doe en een hand ervoor hou zie ik iets wat wel op een heelal lijkt. Daarbij luister ik muziek, maar de nummers lijken maar enkele seconden te duren. In dit gedeelte zeg ik vooral vaak 'wow' tegen mezelf.
Omdat ik dit zo gaaf vind besluit ik om de rest van de truffels ook maar te pakken, op een klein bolletje na (omdat ze rauw gewoon goor smaken). Dat was een erg onverstandige keuze: ik had moeten wachten tot de trip op volle sterke was. Na een poosje komt namelijk het mentale aspect op gang, en hoe. Het is moeilijk uit te leggen, maar ik had echt het gevoel alsof mijn hersenen onder een stoomwals werden gelegd. Ik voel me zo uit elkaar getrokken, zo plat als een pannekoek.. voor de visuals heb ik allang geen oog meer, ik voel me zo enorm 'zwaar' dat ik eigenlijk alleen nog wil liggen op mijn bed.
Dat gevoel wordt steeds sterker en op den duur kan ik niet meer fatsoenlijk denken. Mijn gedachten gaan in 'loops' (ik heb nog nooit zoiets gefrustreerd meegemaakt) , en ik ben bang dat mijn buren last hebben van de muziek dus die zet ik uit. Gevoel voor tijd heb ik allang niet meer; misschien is het midden in de nacht, misschien ook nog wel vroeg in de nacht. Terwijl ik op bed een beetje lig rond te draaien en met een hand door m'n haar ga vraag ik me af wat ik mezelf in godsnaam heb aangedaan. Wordt ik gek? Ben ik gek? Wat is leven? Ik kan nog maar één ding tegelijk denken, en dat moet je echt letterlijk zo opvatten. Ik weet niet of iemand ooit over de filosoof Kant heeft gelezen, maar ik heb het idee dat al mijn 'categorieën' dwars door elkaar heenlopen. Ik begrijp niks meer van taal en denk in ondertussen in woorden die geenszins verwoorden wat ik precies voel. Alsof je uit een ballenbak 10 random woorden pakt en er een zin mee maakt, waarbij je niet let op betekenis of grammatica. Het lijkt wel alsof mijn hersenen nog maar 10% van de totale capaciteit benuttigen, terwijl ik toch het idee heb dat ze overuren maken.
Terwijl ik in bed lig rond te woelen besluit ik om mezelf een boodschap achter te laten als de trip voorbij is: doe dit in godsnaam nooit meer, en dit schrijf ik dan ook met koeienletters op een blaadje.
Dit onwennige gevoel heeft dus uren geduurd en het was verre van prettig. Toen ik om half 2 uur 's nachts me eindelijk weer een beetje normaal voelde, was ik echt ontzettend blij dat mijn mentale toestand weer stabiel was. Ik weet niet hoe laat ik in slaap ben gevallen, maar toen ik vanochtend wakker werd voelde ik me enorm uitgerust, al had/heb ik wel last van koppijn.
Mijn conclusie is: één portie is echt veel te veel voor iemand van mijn gewicht. Weeg je net zoveel als ik en ben je even groot, pak dan de helft of misschien wel minder. Ik weet niet of ik het ooit nog eens ga doen, maar als dat wel het geval is pak ik nooit meer zoveel. Ik voel me nu een beetje naïef: 'ha, lekker trippen - hoe meer hoe beter'. Het begon goed, maar daar is alles dan ook wel verder mee gezegd. Desondanks heb ik wel het idee dat ik een leerzame ervaring rijker ben.
Geslacht: Man
Leeftijd: 21
Lengte: 1,78
Gewicht: 63 kilo
Mood: beetje opgelaten (spannend!), maar ik ben er klaar voor.
Sitters: Nee. De vorige keer met paddo's ging ik me een beetje ergeren aan de rest, dus ik wilde wel eens kijken hoe ik op mezelf was.
----------------------------------------------------------------
Ik had thee gezet van 10 gram Atlantis; ik had 4 uur van te voren niks meer gegeten dus mijn honger was enorm. Thee in een keer achterovergeslagen, smaakte behoorlijk goed - dat ik dit nooit eerder heb gedaan met paddo's. Na amper 10 minuten begin ik al te merken dat het inslaat: mijn focus verslapt soms en ik merk dat mijn lichaam op de werkzame stof is gestuit. Terwijl ik in de spiegel kijk zijn mijn pupillen al flink verwijdt.
Na een poosje zijn de truffels ingeslagen als een bom (althans, dat denk ik): de muur lijkt soms de structuur van marshmellow te hebben en ik ervaar een spectrum felle kleuren door mijn kamer heen --> gaaf! Ook de landkaart die op mijn kamer hangt is één groot spectakel; kleuren en lijnen lopen in elkaar over en de kaart lijkt soms wel driedimensionaal, waarbij de vlakken golven. Later zie ik allemaal vage patronen op de afwisselend groen en gele muur (oorspronkelijk is deze wit geplasterd). Ik heb een poster van Grindhouse op mijn kamer hangen, en het lijkt wel alsof deze meerdere laagjes heeft. Terwijl ik mijn ogen dicht doe en een hand ervoor hou zie ik iets wat wel op een heelal lijkt. Daarbij luister ik muziek, maar de nummers lijken maar enkele seconden te duren. In dit gedeelte zeg ik vooral vaak 'wow' tegen mezelf.
Omdat ik dit zo gaaf vind besluit ik om de rest van de truffels ook maar te pakken, op een klein bolletje na (omdat ze rauw gewoon goor smaken). Dat was een erg onverstandige keuze: ik had moeten wachten tot de trip op volle sterke was. Na een poosje komt namelijk het mentale aspect op gang, en hoe. Het is moeilijk uit te leggen, maar ik had echt het gevoel alsof mijn hersenen onder een stoomwals werden gelegd. Ik voel me zo uit elkaar getrokken, zo plat als een pannekoek.. voor de visuals heb ik allang geen oog meer, ik voel me zo enorm 'zwaar' dat ik eigenlijk alleen nog wil liggen op mijn bed.
Dat gevoel wordt steeds sterker en op den duur kan ik niet meer fatsoenlijk denken. Mijn gedachten gaan in 'loops' (ik heb nog nooit zoiets gefrustreerd meegemaakt) , en ik ben bang dat mijn buren last hebben van de muziek dus die zet ik uit. Gevoel voor tijd heb ik allang niet meer; misschien is het midden in de nacht, misschien ook nog wel vroeg in de nacht. Terwijl ik op bed een beetje lig rond te draaien en met een hand door m'n haar ga vraag ik me af wat ik mezelf in godsnaam heb aangedaan. Wordt ik gek? Ben ik gek? Wat is leven? Ik kan nog maar één ding tegelijk denken, en dat moet je echt letterlijk zo opvatten. Ik weet niet of iemand ooit over de filosoof Kant heeft gelezen, maar ik heb het idee dat al mijn 'categorieën' dwars door elkaar heenlopen. Ik begrijp niks meer van taal en denk in ondertussen in woorden die geenszins verwoorden wat ik precies voel. Alsof je uit een ballenbak 10 random woorden pakt en er een zin mee maakt, waarbij je niet let op betekenis of grammatica. Het lijkt wel alsof mijn hersenen nog maar 10% van de totale capaciteit benuttigen, terwijl ik toch het idee heb dat ze overuren maken.
Terwijl ik in bed lig rond te woelen besluit ik om mezelf een boodschap achter te laten als de trip voorbij is: doe dit in godsnaam nooit meer, en dit schrijf ik dan ook met koeienletters op een blaadje.
Dit onwennige gevoel heeft dus uren geduurd en het was verre van prettig. Toen ik om half 2 uur 's nachts me eindelijk weer een beetje normaal voelde, was ik echt ontzettend blij dat mijn mentale toestand weer stabiel was. Ik weet niet hoe laat ik in slaap ben gevallen, maar toen ik vanochtend wakker werd voelde ik me enorm uitgerust, al had/heb ik wel last van koppijn.
Mijn conclusie is: één portie is echt veel te veel voor iemand van mijn gewicht. Weeg je net zoveel als ik en ben je even groot, pak dan de helft of misschien wel minder. Ik weet niet of ik het ooit nog eens ga doen, maar als dat wel het geval is pak ik nooit meer zoveel. Ik voel me nu een beetje naïef: 'ha, lekker trippen - hoe meer hoe beter'. Het begon goed, maar daar is alles dan ook wel verder mee gezegd. Desondanks heb ik wel het idee dat ik een leerzame ervaring rijker ben.