We gingen met z’n 5en een weekendje naar Zeeland in een huisje. N en ik hadden besloten om maar eens truffels te proberen. Ik had al ooit paddo’s gedaan, maar die hadden op mij toen, vergeleken met de anderen waarmee ik dat deed, weinig effect. Paddo’s waren niet meer verkrijgbaar, dus dan maar aan de truffels. Omdat het voor ons allebei de eerste keer zou zijn dat we truffels deden, werd ons aangeraden om 3 porties met z’n 2en te pakken voor 2 dagen. Vrijdagavond rond een uur of 10 aangekomen in Zeeland en nadat we ons lekker op een stoel gesetteld hadden, zijn we toch maar theewater gaan koken. Vervolgens hebben we de porties eerlijk verdeeld. We hebben iets minder dan anderhalve portie voor ons samen gepakt. Nadat we de truffels in ons kopje met water hadden gegooid en er een heerlijk ‘tropische vruchten’ smaakje aan hadden gegeven en het water drinkbaar was, zijn we het gaan drinken. Die truffels zakten natuurlijk helemaal naar de bodem dus het kwam erop neer dat we die dingen toch met een lepeltje op moesten eten. Ze smaakten een beetje naar héle droge nootjes.
We zaten een film te kijken met z’n 5en en N en ik waren een beetje aan het afwachten. Er gebeurde niet veel, behalve dat we op een gegeven moment allebei een ontzettend blij gevoel in ons buik kregen. Het waren een beetje van die kriebels alsof je in een achtbaan zit, en dan nog veel erger en onophoudelijk. Ikzelf had heel erg veel moeite met het inhouden van mijn lach. Ik had het idee dat als ik mijn mond open zou doen om te praten, dat ik alleen maar heel hard zou gaan lachen. Ik heb nog even een moment gedacht dat ik de tv zag bewegen maar helaas, het viel tegen. N en ik waren van mening dat het alweer uit begon te werken, totdat ik N een geshockeerd gezicht zag trekken: de deurklink zat blijkbaar ineens aan de andere kant. Verder gebeurde er weinig.
De volgende avond hebben we toch nog maar een poging gewaagd. Na een informant te hebben gebeld, hadden we op advies besloten toch maar buiten rond te gaan lopen wanneer de truffels zouden beginnen met werken. Vanaf het moment dat we het kriebelige gevoel in ons buik kregen, zijn we door het bungalowpark gaan lopen. Het was nog niet donker, maar het begon langzamerhand te schemeren. Ik had ontzettend de neiging om alleen maar rechtdoor te lopen, want rechtdoor lopen voelde op de 1 of andere manier heel goed. Het nadeel is alleen dat als je rechtdoor blijft lopen, je ook een keer terug moet, dus hebben we toch maar een keer een afslag genomen. Ook was het heel moeilijk in te schatten hoe ver weg de huisjes nou eigenlijk stonden. Elke keer als we een stap dichterbij een bepaald huisje zetten, werd de afstand naar het huisje toe ineens veel langer of korter. Na nog genoten te hebben van een roze boom (die viel gewoon heel erg op tussen de rest van de grauw groene omgeving) zijn we weer naar binnen gegaan. We waren toch enigszins teleurgesteld, aangezien we hoopten toch wel wat visuele effecten te ervaren. Een uurtje later heb ik voorgesteld om toch nog maar een keer te gaan lopen, ondanks dat we het idee hadden dat het uit begon te werken. T ging met ons mee, om een jointje te roken. Met z’n 3en zijn we op een bankje op een groot grasveld naast het bungalowpark gaan zitten. Het bankje had geen rugleuning of niks. We zaten prima op dat bankje, maar er gebeurde niet veel. Op een gegeven moment zijn we met z’n 3en omgedraaid, zodat we een ander uitzicht zouden hebben. Heel ver voor ons stonden een hoop bomen en 2 ervan leken echt sprekend op 2 mammoeten die elkaar aankeken. T kon het er niet zo in zien. Op een gegeven moment had N het over allerlei puntjes, een soort pixels waren het volgens hem, in het groen, rood en blauw. Ik had geen idee waar hij het over had, maar na een paar minuten zag ik ineens ook allemaal pixels. Zoals N heel terecht zei: “Je ziet ze niet goed, maar je moet ze gewoon …. Zien” Dat was ook echt waar. Als we ons erop concentreerden zagen we ze, maar anders zagen we ze niet goed. Na langer gefocust te zijn geweest op de pixels, begon ik er zelfs kleine regenbogen in te zien. Ook in de graspollen op de grond zagen we allerlei figuren. N had het er zelfs over dat de graspollen recht voor z’n neus leken op een groep mensen die met hun handen een plaat omhoog probeerden te duwen, alsof zij onder die plaat stonden. Dat kon ik er eerlijk gezegd niet in zien. Omdat we al deze ervaringen hardop zeiden, lachte T, die ontzettend stoned was, ons kei hard uit.
Vervolgens besloten we ons toch nog maar een keer om te draaien, terug naar het eerste uitzicht. Daar vonden we de lantaarnpalen toch wel heel fascinerend. Er was iets met die lichtstralen. Als ik me daarop ging concentreren, dan kregen ze allemaal mooie kleuren. Na een meningsverschil te hebben gehad hoeveel lantaarnpalen er nou eigenlijk stonden (18 of 20), zijn we ons gaan richten op de bomen, die bij mij elke keer een beetje veranderden, ook al was het dezelfde boom. Ook zagen we allebei bij de bomen even een soort grijze gloed eromheen. Uiteindelijk zijn we toch maar opgestaan en weer terug gelopen, waar de andere 2 nog zaten, want we hadden het idee dat het nu echt uit begon te werken.
Binnen aangekomen, bleek dat we maar een half uur weg waren geweest. Toen ik op de bank zat en naar de muur keek, leek het alsof het behang uit 2 verschillende lagen bestond. De bovenste laag was doorzichtig, maar toch met figuren erop, zodat ik de onderste laag kon zien. Deze 2 lagen bewogen allebei een andere kant op, wat een heel vreemd effect gaf. Vervolgens zijn we maar gaan kaarten. We gingen ezelen, dat spastische spel met dat doorgeven en op tafel slaan. Wat er toen voor gevoel door ons lichaam ging, was echt ongelofelijk. Het mooie was ook dat we het allebei hadden en we hebben het dus ook een naam gegeven: innerlijke rust. Het was echt alsof ons hele lichaam compleet genoot van rust, het is echt onbeschrijfelijk. Het moment waar ik nog het meest van genoot, was als iemand anders de kaarten aan het delen was, vervolgens klaar was met delen, en ik dan de kaarten van tafel pakte. Op de 1 of andere manier was dat echt het toppunt van een rustgevend en fijn gevoel. N genoot van 1 of andere kriebel op z’n onderrug. Uiteindelijk begon helaas ook de innerlijke rust te zakken: nu begon het echt uit te werken. We hadden allebei heel erg last van onze bovenkaak, ik denk dat we gewoon de hele tijd hebben zitten grijnzen zonder dat we het doorhadden.
Het is in ieder geval zeker voor herhaling vatbaar. We hopen wel wat meer visuele effecten te krijgen en we hopen onze innerlijke rust dan ook weer te vinden.
We zaten een film te kijken met z’n 5en en N en ik waren een beetje aan het afwachten. Er gebeurde niet veel, behalve dat we op een gegeven moment allebei een ontzettend blij gevoel in ons buik kregen. Het waren een beetje van die kriebels alsof je in een achtbaan zit, en dan nog veel erger en onophoudelijk. Ikzelf had heel erg veel moeite met het inhouden van mijn lach. Ik had het idee dat als ik mijn mond open zou doen om te praten, dat ik alleen maar heel hard zou gaan lachen. Ik heb nog even een moment gedacht dat ik de tv zag bewegen maar helaas, het viel tegen. N en ik waren van mening dat het alweer uit begon te werken, totdat ik N een geshockeerd gezicht zag trekken: de deurklink zat blijkbaar ineens aan de andere kant. Verder gebeurde er weinig.
De volgende avond hebben we toch nog maar een poging gewaagd. Na een informant te hebben gebeld, hadden we op advies besloten toch maar buiten rond te gaan lopen wanneer de truffels zouden beginnen met werken. Vanaf het moment dat we het kriebelige gevoel in ons buik kregen, zijn we door het bungalowpark gaan lopen. Het was nog niet donker, maar het begon langzamerhand te schemeren. Ik had ontzettend de neiging om alleen maar rechtdoor te lopen, want rechtdoor lopen voelde op de 1 of andere manier heel goed. Het nadeel is alleen dat als je rechtdoor blijft lopen, je ook een keer terug moet, dus hebben we toch maar een keer een afslag genomen. Ook was het heel moeilijk in te schatten hoe ver weg de huisjes nou eigenlijk stonden. Elke keer als we een stap dichterbij een bepaald huisje zetten, werd de afstand naar het huisje toe ineens veel langer of korter. Na nog genoten te hebben van een roze boom (die viel gewoon heel erg op tussen de rest van de grauw groene omgeving) zijn we weer naar binnen gegaan. We waren toch enigszins teleurgesteld, aangezien we hoopten toch wel wat visuele effecten te ervaren. Een uurtje later heb ik voorgesteld om toch nog maar een keer te gaan lopen, ondanks dat we het idee hadden dat het uit begon te werken. T ging met ons mee, om een jointje te roken. Met z’n 3en zijn we op een bankje op een groot grasveld naast het bungalowpark gaan zitten. Het bankje had geen rugleuning of niks. We zaten prima op dat bankje, maar er gebeurde niet veel. Op een gegeven moment zijn we met z’n 3en omgedraaid, zodat we een ander uitzicht zouden hebben. Heel ver voor ons stonden een hoop bomen en 2 ervan leken echt sprekend op 2 mammoeten die elkaar aankeken. T kon het er niet zo in zien. Op een gegeven moment had N het over allerlei puntjes, een soort pixels waren het volgens hem, in het groen, rood en blauw. Ik had geen idee waar hij het over had, maar na een paar minuten zag ik ineens ook allemaal pixels. Zoals N heel terecht zei: “Je ziet ze niet goed, maar je moet ze gewoon …. Zien” Dat was ook echt waar. Als we ons erop concentreerden zagen we ze, maar anders zagen we ze niet goed. Na langer gefocust te zijn geweest op de pixels, begon ik er zelfs kleine regenbogen in te zien. Ook in de graspollen op de grond zagen we allerlei figuren. N had het er zelfs over dat de graspollen recht voor z’n neus leken op een groep mensen die met hun handen een plaat omhoog probeerden te duwen, alsof zij onder die plaat stonden. Dat kon ik er eerlijk gezegd niet in zien. Omdat we al deze ervaringen hardop zeiden, lachte T, die ontzettend stoned was, ons kei hard uit.
Vervolgens besloten we ons toch nog maar een keer om te draaien, terug naar het eerste uitzicht. Daar vonden we de lantaarnpalen toch wel heel fascinerend. Er was iets met die lichtstralen. Als ik me daarop ging concentreren, dan kregen ze allemaal mooie kleuren. Na een meningsverschil te hebben gehad hoeveel lantaarnpalen er nou eigenlijk stonden (18 of 20), zijn we ons gaan richten op de bomen, die bij mij elke keer een beetje veranderden, ook al was het dezelfde boom. Ook zagen we allebei bij de bomen even een soort grijze gloed eromheen. Uiteindelijk zijn we toch maar opgestaan en weer terug gelopen, waar de andere 2 nog zaten, want we hadden het idee dat het nu echt uit begon te werken.
Binnen aangekomen, bleek dat we maar een half uur weg waren geweest. Toen ik op de bank zat en naar de muur keek, leek het alsof het behang uit 2 verschillende lagen bestond. De bovenste laag was doorzichtig, maar toch met figuren erop, zodat ik de onderste laag kon zien. Deze 2 lagen bewogen allebei een andere kant op, wat een heel vreemd effect gaf. Vervolgens zijn we maar gaan kaarten. We gingen ezelen, dat spastische spel met dat doorgeven en op tafel slaan. Wat er toen voor gevoel door ons lichaam ging, was echt ongelofelijk. Het mooie was ook dat we het allebei hadden en we hebben het dus ook een naam gegeven: innerlijke rust. Het was echt alsof ons hele lichaam compleet genoot van rust, het is echt onbeschrijfelijk. Het moment waar ik nog het meest van genoot, was als iemand anders de kaarten aan het delen was, vervolgens klaar was met delen, en ik dan de kaarten van tafel pakte. Op de 1 of andere manier was dat echt het toppunt van een rustgevend en fijn gevoel. N genoot van 1 of andere kriebel op z’n onderrug. Uiteindelijk begon helaas ook de innerlijke rust te zakken: nu begon het echt uit te werken. We hadden allebei heel erg last van onze bovenkaak, ik denk dat we gewoon de hele tijd hebben zitten grijnzen zonder dat we het doorhadden.
Het is in ieder geval zeker voor herhaling vatbaar. We hopen wel wat meer visuele effecten te krijgen en we hopen onze innerlijke rust dan ook weer te vinden.
