Dropje
Experimenterende gebruiker
Hallo allemaal,
Ik moet er toch aan geloven, na een lange tijd graag lezer te zijn van andermans reports, ga ik mijn eerste tripreport schrijven
.
Voorafje:
Nou heb ik al een beetje ervaring met truffels, maar verder dan milde visuals en wat snellere stevigere gedachten was ik nog niet geweest (2x mexicana, 2x atlantis en 1x dragon's dynamite, voor alle soorten tussen de 10 en 15 gram).
Volgens de smartshop waar ik de truffels vandaan heb, waren High Hawaiian de sterkste op visueel gebied. Samen met mijn vriend wilden we er een keer goed voor gaan (hij heeft dezelfde ervaring als ik, plus 1x Hollandia. Daarbij heeft hij zwaardere doseringen gehad dan ik).
De smartshop levert de High Hawaiian in pakjes van 22 gram ipv de gebruikelijke hoeveelheid van 15 gram. Toen we tegen de bult van truffels aankeken besloten we om er een keer thee van te maken, aangezien het niet ons meest favoriete maaltje is. Ik had besloten om er citroenzuur bij te doen, immers thee schijnt de potentie te verlagen en met citroenzuur zou je de kracht van de truffels weer versterken. Hier las ik veel tegenstrijdige verhalen over en er is 1 manier om erachter te komen... een keertje proberen.
Nou weet ik dus niet zeker hoe het komt, of het nou de soort truffels waren, het citroenzuur, of gewoon de dosering. Maar halleluja wat een ervaring.
Bereidingswijze die ik gehanteerd heb:
Ik heb de truffels fijn gesneden, deze in een pannetje met nét niet kokend water gedaan en ik heb een scheutje citroensap toegevoegd. Daarna heb ik het pannetje een minuut of 20 laten pruttelen. Vervolgens heb ik twee zakjes zoethout thee toegevoegd (favo smaak van mijn vriend) en het complete brouwsel nog even 5 minuutjes laten staan.
Vervolgens hebben we de thee opgedronken en de stukjes truffel opgegeten. Mijn vriend heeft ong 3g van mijn portie bij zijn portie gestopt. Hij kan er beter tegen dan ik. Ik heb dus ong 17 gram gehad en hij 23 gram.
De trip:
We hadden bedacht dat we zouden afwassen terwijl de truffels langzaam zouden inkicken.
Je raadt het al, van die vaat is weinig gekomen. Ik had net mijn glas leeg en ik voelde me al behoorlijk high worden (zo voelt het begin van de come-up altijd bij mij). Nou was het een kwartier geleden dat ik aan het glas begonnen was. Dat ik me nu al high voelde was wel snel, dus bereidde ik me geestelijk voor. Aangezien het nog wel eens heftig kon worden. Mijn vriend was ook al begonnen aan zijn come-up.
In no-time waren de eerste visuals er al, gelijk op het niveau van mijn ervaring met Atlantis. Daarnaast was ik nog aardig misselijk van de thee. Al met al was dit zeker niet prettig.
Dit duurde zo'n 30 minuten. Tijdens de 30 minuten werden de visuals geleidelijk aan scherper.
Ineens was de misselijkheid als sneeuw voor de zon verdwenen, en zat ik helemaal in de visuals. Het voelde lekker en overweldigend tegelijkertijd. Overal zag ik een soort van Azteekse cartoonische symbolen en patronen terug. Ook de text op het whiteboard veranderde continue, alleen kon ik er niks van maken wat er nou stond. Laat ik maar niet beginnen over de schilderijen, wat waren die vet!
De muziek was ook heftiger. Normaal houd ik wel van een rollend drum and bass nummertje, maar dit was al snel te heftig. We schakelde over op de wat meer mellow muziek. Uiteindelijk kwamen we uit bij Jimi Hendrix.
Na een ongeveer een uurtje begonnen de visuals en de auditorische hallucinaties weer af te nemen. De trip keerde zich steeds meer in mijn hoofd. Ook mijn vriend ervoer dit.
Mijn gedachten gingen als maar sneller, ik kon geen 5 seconden aan hetzelfde onderwerp denken of focussen. Daarbij begon ik zo hevig te dagdromen dat ik een beetje de grip verloor op waar ik nou was (gewoon thuis op de bank, zo gaar als een klontje boter). Ik begon zelfs te vergeten wie ik nou was, ik had herinneringen waarvan ik niet meer zeker wist of het de mijne waren.
Elke zoveel minuten besefte ik me dat ik op de bank zat naast mijn vriend. Hij keek naar mij en zei stellig tegen mij dat ik wél echt was, alsof hij zichzelf aan het overtuigen was. Ik was dus niet de enige met een halve identiteitscrisis.
Zo nu en dan was het aanzicht van mijn vriend genoeg om mij eventjes uit de trip en de stroom van dagdromen te trekken. Ik was zo enorm dankbaar dat hij bij me was. Blijkbaar was ik ook voor hem een ankerpunt voor de realiteit. Poeh wat heftig allemaal.
Op een gegeven moment wist ik niet meer of ik nog aan het trippen was, of dat dit de realiteit was. Het enige wat ons nog een beetje met benen op de grond hield was de tijd. Voor mijn gevoel waren er maanden voorbij gegaan. In werkelijkheid was dit nog geen half uur. Waardoor ik eraan herinnerd werd dat we "gewoon" aan het trippen waren.
We vroegen ons sterk af of "gekkies" zich zo voelden; gewoon je gedachten niet meer op een rij kunnen krijgen en half in het verleden, heden en toekomst leven. Niks, noppes, nada aan focus.
Omdat het toch wel te heftig was besloten we om wat Rick and Morty op te zetten. Voorheen trokken cartoons ons een beetje uit de trip (behalve nu natuurlijk hihi). Het probleem was dat Rick and Morty nu ook onderdeel waren van mijn continue veranderende realiteit. We concludeerden dat het misschien toch wel fijner was om een tripzitter bij ons te hebben, en we verklaarde met volle overtuiging Rick tot onze tripzitter.
Dit was maar van korte duur, Rick is nou niet echt een vriendelijk persoon en de sfeer veranderde. Ik vond hem ineens niet meer zo aardig en mijn vriend zette Rick en Morty weer uit. Dit soort gekke dingen hielden de rest van de trip aan. Bijvoorbeeld onderweg naar de wc dacht ik ineens dat ik een jong kereltje was in een houten cabine van een boot.
Na wat een eeuwigheid bleek te duren nam de trip af.
Geestelijk uitgeput waren we in bed geploft. Waarna het nog een uur of twee duurde voordat we eindelijk in slaap vielen.
De volgende dag kon ik eindelijk weer een beetje helder denken.
Mijn les: Ik ben nog nooit zo dankbaar geweest voor mijn verstand. Daarnaast leek alles tijdens en vlak na de trip zo nietig, mensen die zich druk maken over hun carrière en materiële zaken, het deed er allemaal niet toe.
Al met al een hele heftige, leerzame ervaring.
Voorlopig even niet, maar ik zal zeker nog eens terugkeren naar de High Hawaiian truffels.
Achteraf zie ik dat het nogal een verhaal is geworden. Als je het tot hier hebt gehaald, bedankt dat je mijn eerste report gelezen hebt!
Ik moet er toch aan geloven, na een lange tijd graag lezer te zijn van andermans reports, ga ik mijn eerste tripreport schrijven
.Voorafje:
Nou heb ik al een beetje ervaring met truffels, maar verder dan milde visuals en wat snellere stevigere gedachten was ik nog niet geweest (2x mexicana, 2x atlantis en 1x dragon's dynamite, voor alle soorten tussen de 10 en 15 gram).
Volgens de smartshop waar ik de truffels vandaan heb, waren High Hawaiian de sterkste op visueel gebied. Samen met mijn vriend wilden we er een keer goed voor gaan (hij heeft dezelfde ervaring als ik, plus 1x Hollandia. Daarbij heeft hij zwaardere doseringen gehad dan ik).
De smartshop levert de High Hawaiian in pakjes van 22 gram ipv de gebruikelijke hoeveelheid van 15 gram. Toen we tegen de bult van truffels aankeken besloten we om er een keer thee van te maken, aangezien het niet ons meest favoriete maaltje is. Ik had besloten om er citroenzuur bij te doen, immers thee schijnt de potentie te verlagen en met citroenzuur zou je de kracht van de truffels weer versterken. Hier las ik veel tegenstrijdige verhalen over en er is 1 manier om erachter te komen... een keertje proberen.
Nou weet ik dus niet zeker hoe het komt, of het nou de soort truffels waren, het citroenzuur, of gewoon de dosering. Maar halleluja wat een ervaring.
Bereidingswijze die ik gehanteerd heb:
Ik heb de truffels fijn gesneden, deze in een pannetje met nét niet kokend water gedaan en ik heb een scheutje citroensap toegevoegd. Daarna heb ik het pannetje een minuut of 20 laten pruttelen. Vervolgens heb ik twee zakjes zoethout thee toegevoegd (favo smaak van mijn vriend) en het complete brouwsel nog even 5 minuutjes laten staan.
Vervolgens hebben we de thee opgedronken en de stukjes truffel opgegeten. Mijn vriend heeft ong 3g van mijn portie bij zijn portie gestopt. Hij kan er beter tegen dan ik. Ik heb dus ong 17 gram gehad en hij 23 gram.
De trip:
We hadden bedacht dat we zouden afwassen terwijl de truffels langzaam zouden inkicken.
Je raadt het al, van die vaat is weinig gekomen. Ik had net mijn glas leeg en ik voelde me al behoorlijk high worden (zo voelt het begin van de come-up altijd bij mij). Nou was het een kwartier geleden dat ik aan het glas begonnen was. Dat ik me nu al high voelde was wel snel, dus bereidde ik me geestelijk voor. Aangezien het nog wel eens heftig kon worden. Mijn vriend was ook al begonnen aan zijn come-up.
In no-time waren de eerste visuals er al, gelijk op het niveau van mijn ervaring met Atlantis. Daarnaast was ik nog aardig misselijk van de thee. Al met al was dit zeker niet prettig.
Dit duurde zo'n 30 minuten. Tijdens de 30 minuten werden de visuals geleidelijk aan scherper.
Ineens was de misselijkheid als sneeuw voor de zon verdwenen, en zat ik helemaal in de visuals. Het voelde lekker en overweldigend tegelijkertijd. Overal zag ik een soort van Azteekse cartoonische symbolen en patronen terug. Ook de text op het whiteboard veranderde continue, alleen kon ik er niks van maken wat er nou stond. Laat ik maar niet beginnen over de schilderijen, wat waren die vet!
De muziek was ook heftiger. Normaal houd ik wel van een rollend drum and bass nummertje, maar dit was al snel te heftig. We schakelde over op de wat meer mellow muziek. Uiteindelijk kwamen we uit bij Jimi Hendrix.
Na een ongeveer een uurtje begonnen de visuals en de auditorische hallucinaties weer af te nemen. De trip keerde zich steeds meer in mijn hoofd. Ook mijn vriend ervoer dit.
Mijn gedachten gingen als maar sneller, ik kon geen 5 seconden aan hetzelfde onderwerp denken of focussen. Daarbij begon ik zo hevig te dagdromen dat ik een beetje de grip verloor op waar ik nou was (gewoon thuis op de bank, zo gaar als een klontje boter). Ik begon zelfs te vergeten wie ik nou was, ik had herinneringen waarvan ik niet meer zeker wist of het de mijne waren.
Elke zoveel minuten besefte ik me dat ik op de bank zat naast mijn vriend. Hij keek naar mij en zei stellig tegen mij dat ik wél echt was, alsof hij zichzelf aan het overtuigen was. Ik was dus niet de enige met een halve identiteitscrisis.
Zo nu en dan was het aanzicht van mijn vriend genoeg om mij eventjes uit de trip en de stroom van dagdromen te trekken. Ik was zo enorm dankbaar dat hij bij me was. Blijkbaar was ik ook voor hem een ankerpunt voor de realiteit. Poeh wat heftig allemaal.
Op een gegeven moment wist ik niet meer of ik nog aan het trippen was, of dat dit de realiteit was. Het enige wat ons nog een beetje met benen op de grond hield was de tijd. Voor mijn gevoel waren er maanden voorbij gegaan. In werkelijkheid was dit nog geen half uur. Waardoor ik eraan herinnerd werd dat we "gewoon" aan het trippen waren.
We vroegen ons sterk af of "gekkies" zich zo voelden; gewoon je gedachten niet meer op een rij kunnen krijgen en half in het verleden, heden en toekomst leven. Niks, noppes, nada aan focus.
Omdat het toch wel te heftig was besloten we om wat Rick and Morty op te zetten. Voorheen trokken cartoons ons een beetje uit de trip (behalve nu natuurlijk hihi). Het probleem was dat Rick and Morty nu ook onderdeel waren van mijn continue veranderende realiteit. We concludeerden dat het misschien toch wel fijner was om een tripzitter bij ons te hebben, en we verklaarde met volle overtuiging Rick tot onze tripzitter.
Dit was maar van korte duur, Rick is nou niet echt een vriendelijk persoon en de sfeer veranderde. Ik vond hem ineens niet meer zo aardig en mijn vriend zette Rick en Morty weer uit. Dit soort gekke dingen hielden de rest van de trip aan. Bijvoorbeeld onderweg naar de wc dacht ik ineens dat ik een jong kereltje was in een houten cabine van een boot.
Na wat een eeuwigheid bleek te duren nam de trip af.
Geestelijk uitgeput waren we in bed geploft. Waarna het nog een uur of twee duurde voordat we eindelijk in slaap vielen.
De volgende dag kon ik eindelijk weer een beetje helder denken.
Mijn les: Ik ben nog nooit zo dankbaar geweest voor mijn verstand. Daarnaast leek alles tijdens en vlak na de trip zo nietig, mensen die zich druk maken over hun carrière en materiële zaken, het deed er allemaal niet toe.
Al met al een hele heftige, leerzame ervaring.
Voorlopig even niet, maar ik zal zeker nog eens terugkeren naar de High Hawaiian truffels.
Achteraf zie ik dat het nogal een verhaal is geworden. Als je het tot hier hebt gehaald, bedankt dat je mijn eerste report gelezen hebt!
