Narayani
Bewuste gebruiker
Middel: Truffels – High Hawaiians – 22 gram
Locatie: Huisje in een bos
Trippers: Ik, R (mijn vriend), J
Andere aanwezigen: St en Rs
Voorwoord
Dit report beschrijft mijn meest recente truffeltrip die plaats vond in de herfstvakantie vorig jaar. De reden dat ik deze relatief laat (voor mijn doen) hier plaats is dat deze trip voor mij een vrij heftige ervaring was die ik even moest laten bezinken. Desalniettemin wil ik hem graag met jullie delen ook omdat ik denk dat het wat inzicht kan geven in het duistere randje van psilocybine voor wie daar nog geen kennis mee heeft gemaakt. Het is niet bedoeld als waarschuwing of bangmakerij, enkel om inzicht te geven in gedachtenprocessen. Elke trip is bij elke persoon anders, ik wil er op wijzen dat de verderop beschreven gedachten vanuit mij komen en niet vanuit de stof. Ik heb hierdoor wel dieper respect gekregen voor het goedje.
Ik heb hiervoor 2x eerder truffels gebruikt en 1x paddo’s. Dit waren zeer vermakelijke en grotendeels vrolijke trips, heel visueel en met een spiritueel randje en wat zelfreflectie. (Leesvoer: evt trip 1 en trip 3. Nummer 2 heb ik nooit neergepend) Het is niet heel beknopt dus als je niet van lezen houdt, skip vooral naar “De Trip” of laat maar zitten haha.
Inleiding
Alle leden van dit groepje waren enthousiast toen J voorstelde enkele dagen te verblijven in het verder onbewoonde huisje in het bos dat in het bezit is van een familielid. Deze vond dat prima mits wij wat kleine klusjes konden doen in en om het huisje. Het huisje bevindt zich ver genoeg in het bos dat je weinig merkt van de buitenwereld en is perfect om in te trippen: de eigenaar heeft allerlei spulletjes verzameld die leuk zijn om naar te kijken. Prulletjes, schilderijtjes, veel hout en een knusse woonkamer met een houtkachel. Geen stromend water maar jerrycans zat, een waterput en wel gewoon elektriciteit en gas, dus voor ons kampeerliefhebbers nog aardig luxe allemaal.
Ons laatste tripje was alweer een tijd geleden dus ontstond vrij snel het idee om daar ook een reisje te gaan maken. St en Rs hebben de nodige tripervaring maar hoeven beiden niet zo, zij vinden het prima om hun eigen ding te doen ook dus zouden wel aanwezig zijn maar ons ook een beetje ons ding laten doen. Sowieso hoefden zij zich niet te vervelen; er ging voor de rest van de week al drank mee, ik had nog wat lachgas liggen (wat ook daar niet is op gegaan), salvia ging dan ook maar mee in de tas, en wij allemaal zijn niet vies van een beetje wiet. Overdag deden wij braaf onze klusjes. De heren hakten hout en ik gaf het huisje eens een goede poetsbeurt. Tussendoor was er genoeg tijd om te chillen en ’s avonds werden er spelletjes gespeeld met een drankje etc erbij.
De avond voor de trip gingen we voor het eerst in lange tijd weer eens 1 voor 1 aan de salvia, dit keer 20x extract. Dat was een voorproefje op mijn truffeltrip, tenminste, vreemd genoeg was het of iets of iemand mij dat wilde meegeven als boodschap gedurende de salvia trip. Het was niet per se leuk of niet leuk en ook niet zo visueel als de eerste (en enige gelukte) keer maar wel vrij intens. Ik voelde me compleet weggedrukt in de stoel waarin ik zat en de schaduw tussen mij en de tafel vormde een barrière waardoor ik geen contact meer kon maken met de rest van de groep, maar ik hoorde ze wel. Ik nam hierdoor een gevoel van eenzaamheid waar. J had ongeveer dezelfde ervaring. R zat om zich heen te kijken en iets over vogelharen te brabbelen, voor hem én ons best vermakelijk. :P
Op de dag van de trip had ik weer een beetje kriebels in m’n buik. Een beetje zenuwachtig. Er hing ook iets ‘in de lucht’ daar waren ik en St het wel over eens. Alsof heel de energie in het huis anders was, maar niet op een negatieve manier. Ik besloot op de fiets te springen en over het hobbelige bospad naar het dichtstbijzijnde dorp te fietsen, een dorp dat ik goed ken uit mijn jeugd dus dat was wel even leuk. Het is net over de grens en voor ons nog goed te doen op de fiets vanaf ons eigen huis toch had ik even het echte vakantiegevoel te pakken. Plus ik vond het niet heel erg om even die kerels alleen te laten met hun kerel-dingen. Ik haalde nog wat lekkere broodjes voor na de trip, wat bonbons voor tijdens en sigaretten.
Toen ik terug kwam waren de heren druk bezig de woonkamer anders in te delen voor de trip. Ik wil niet eens weten hoe veel verschillende opstellingen we hebben geprobeerd met de stoelen tot de juiste was bereikt haha. We ruimden nog wat op hier en daar, plaatsten kaarsjes en gezellige lampjes en legden alles klaar wat we nodig dachten te hebben. Ik heb een fantastisch afspeellijstje met zorg samengesteld voor deze gelegenheid. Om 15:00 uur was het tijd om te eten en ik werd meteen weer geconfronteerd met de smaak van de truffels. Bah bah wat vind ik ze toch smerig. Met tegenzin heb ik ze tot een vieselijk papje weg zitten malen. Volgende keer maar eens thee proberen te zetten ervan. Alle drie aten we ons bakje van 22 gram leeg. Voor mij was dit wel tamelijk spannend, een behoorlijke dosis. Maar ik was niet al te bang om iets dieper te gaan met deze setting en mensen bij wie ik me zeer op mijn gemak voel. Pas na 20 minuten had ik mijn portie special toastjes op. R en J begonnen al meteen ongelofelijk zenuwachtig te doen. Zij kunnen slecht om gaan met het ‘wachten’. J liep stevig te ijsberen door de kamer terwijl R met een grote berg touw in de weer was om knopen te leggen en het vervolgens weer uit de knoop te halen. Gek werd ik ervan, dus ging ik naar buiten om met St en Rs een sigaretje te roken.
De Trip
Naarmate mijn sigaret vordert voel ik de trip al aardig opkomen. Ik sta rustig te kletsen, St haalt een grapje uit met Rs door takjes van de varens op zijn hoofd te bevestigen. Hij is de Fern King besluiten wij. Het ziet er grappig uit, maar voor mij is het al lang niet meer zo raar in vergelijking met de wereld om me heen. De voor mij herkenbare patroontjes beginnen zich overal te vormen. Alles wil bekeken worden, alles gaat leven. Ik heb wat lachkicks. Mijn ledematen worden lichter en zwaarder tegelijk en zijn niet meer van mij. Op de achterkant van mijn hoofd voel ik een druk die ik nooit eerder heb gevoeld, waar ik een beetje van schrik. Dan gaat er door mijn gedachten dat dit misschien dan mijn pijnappelklier is ofzo en dat me een behoorlijk tripje te wachten staat.
Ik ga weer terug naar binnen en de shit is aan. Als een stel idioten lopen we rondjes door de kamer een beetje gniffelend om de visuals en kijkend naar alle spulletjes. Het is tot dusver wel vet maar ik weet mezelf maar moeilijk een houding te geven. Het blijft alsmaar sterker worden en dat beangstigt me een beetje. Om een beetje rust te vinden besluit ik wederom naar buiten te gaan om te roken. Hoe lang ik buiten heb gezeten daarna, geen idee. Alle besef van tijd was weg. R verdween het bos in om in een boom te klimmen. J verdween ook maar was in no time weer terug. Het is een komen en gaan van J, Rs en St die praatjes komen maken, roken en weer naar binnen verdwijnen. Ik ben mogelijk een paar keer naar binnen geweest maar ik weet nog dat ik het daar verschrikkelijk warm vond en daarom liever buiten zat in de natuur. Maar hoe langer ik daar op een stoeltje in mijn dekentje van thuis gewikkeld zat (dit bood me een gevoel van geborgenheid en kan ik ook zeker aanraden) hoe meer die eenzaamheid die ik tijdens de salvia trip ervaarde me weer parten begon te spelen. Ik was alleen met mijn gedachten, maar zo leuk waren die gedachten niet. Hoewel ik mijn leven aardig op de rit heb, is mijn verleden er nog steeds. Een zeer nare gebeurtenis hieruit kwam nu sterk naar voren (inmiddels heb ik een traject ingezet om met een professional aan de gevoelens bij die gebeurtenis te werken). Dit kwam ook doordat ik geluiden hoorde die mij er aan deden denken, hoewel ik nog steeds niet weet of dit er ook echt was, of dat het audio-hallucinaties waren. Ook begonnen de struiken waar ik recht op keek van een sprookjesbos te veranderen in boze gezichten. Waar alles nog zo mooi levendig werd veranderde het nu in een berg dode takjes.
Shit dacht ik. Kom op zeg, ik kon nu toch niet bad gaan? Na enkel positieve ervaringen met het middel, na me zo uitgebreid er in te hebben verdiept, na zelf tripsitter te zijn geweest en iemand met succes te hebben bijgestuurd, na alle vooruitgang die ik op persoonlijk gebied had geboekt. Shit, ik was zo gelukkig. Waarom ging het nu dan zo slecht?
Ik heb de volgende dag in een schriftje een groot deel van de gedachten opgeschreven die op dat moment door mijn hoofd gingen. Deze gedachten zijn voor mij pijnlijk herkenbaar uit periodes dat ik me psychisch op een heel andere plek bevond en sprongen alle kanten op. Ik wil er wel graag bij zeggen dat ik in mijn trip voor mijn idee niet écht ‘bad’ ben gegaan – het was een zeer uitdagend moment, maar ik was mij ten allen tijden bewust van de volgende zaken:
- Ik ben onder invloed van truffels
- De effecten zijn heftig deels omdat ik een voor mij hoge dosis heb genomen
- De effecten zijn van tijdelijke aard
- Het lijkt lang te duren, maar dat komt omdat mijn besef van tijd weg is. Dit komt weer terug.
Dit heeft mij er grotendeels doorheen gesleept op dat moment. Enkele van de gedachten die ik de volgende dag heb opgeschreven waren, toen ze nog vers in het geheugen zaten:
- Ik ben bang
- Alles is zo warm en zo koud
- Ik ben er niet
- Ik ben overal (Ik begon letterlijk mijn gezicht op verschillende plekken te zien wat ik heel griezelig vond)
- Het is niet positief of negatief en toch is het beide
- Dit gebeurt nu eenmaal. Ik heb er voor gekozen. Het is mijn verantwoordelijkheid.
- Eigenlijk doet het er niet toe of ik het leuk vind of niet. Of dit er is of niet. Of ik leef of niet. (Dit beschouw ik niet als een suïcidale gedachte, maar als een totale onverschilligheid – het deed er oprecht niet toe wat ik vond of wat er met mij gebeurde want ik was nietig)
- No way back
- Als ik me verzet maak ik het mezelf lastig
Terwijl ik inwendig redelijk zit te flippen en mijn opties na zit te gaan stapt St naar buiten. St is een soort grote broer voor mij en neemt in de groep een soort sjamaan positie in. Ik ben opgelucht om hem te zien. Hij is nuchter en kan me helpen maar dan moet ik er wel zelf om vragen, tot die tijd zal ik hulpeloos blijven. Ik geef aan dat ik even niet meer weet of ik het nog wel zo tof vind. Dat ik bang ben om in een bad trip te belanden, maar dat het nog niet zo ver is. Om dit te voorkomen heb ik echter wel een beetje sturing van buitenaf nodig en dit vraag ik dan ook aan hem.
Ik stem er mee in om in ieder geval mee naar binnen te gaan. Daar wordt nog steeds mijn trippy maar gezellige muziek afgespeeld en dat is al een heel fijne omschakeling. De warmte van de ruimte staat me nog steeds tegen en er zijn nog wat dingen die me er dwars zitten maar zeker als R, mijn rots in de branding, ook weer terug komt en er een joint en drinken rond gaan krijg ik weer wat rust in m’n kop. De druk op mijn hoofd blijft wel heel aanwezig en eveneens heb ik last van een flinke bodyload. Ik voel me ongelofelijk moe, ik zou wel kunnen slapen. Het is me nog steeds wat veel en ik zou best op bed kunnen liggen ofzo. Maar dit besluit ik niet te doen ik zit nou net weer een beetje op een oké niveau en om weer ergens alleen te liggen wezen gaat me zeker niet verder helpen als het dat net ook niet deed. Ik voel me nog niet zo top maar in ieder geval veilig, dat is al een heel verschil.
St staat op om eens een ander liedje op te zetten (ik denk aan de hand van hoe ver we in de afspeellijst waren dat we nu zo’n 2 uur bezig waren). Het nummer kende ik al wel van hem en ik vond de tekst ook best tof enzo maar nu raakte het me ineens tot het diepste van mijn ziel, het was ongekend. Spontaan barstte ik in tranen uit. De trip maakte een volledige draai de andere kant op. Het waren namelijk geen tranen van ellende en verdriet. Ik zat op de grond een stevig potje te janken omdat dat voelde als de enige mogelijke uitlaatklep voor een hoeveelheid emotie die ik niet meer kon bevatten, alsof ik letterlijk uit elkaar spatte. Het was zo ongelofelijk mooi en diep, ik had zo veel waardering ook voor deze mensen, mijn gelijkgestemden, mijn people. Zij respecteerden deze outburst volledig en ik hoefde mij niet te schamen of wat dan ook. Ik werd sufgeknuffeld.
Het betreffende 'nummer':
Hierna kwam mijn trip langzaam in wat rustiger vaarwater, wat ook wel mocht na zo’n achtbaan van emoties. Ik was ongelofelijk opgelucht dat het weer wat beter ging en al bleef het duistere randje wel een beetje op de achtergrond aanwezig, ook deze zwakte af. Mijn visuals waren nog steeds behoorlijk aanwezig maar namen lievere en rondere vormen aan in de letterlijke en figuurlijke warmte van de kamer. Mijn bonbons waar ik me zo op had verheugd werden helaas één grote vieze plakkerige pralinébal in mijn mond. Jammer, de vorige keer vond ik chocola nog lekkerder dan normaal. We hebben lekker zitten chillen en kletsen nog, ik heb nog zitten tekenen in mijn schetsboek en we hebben buiten in het donker nog met muziek op met lichtjes lopen spelen en dansen. Lekker gegeten en gedronken, een glaasje wijn smaakte me bijzonder goed toen ik weer uitgetript was. Ik was eigenlijk wel opgelucht dat het weer voorbij was. Hetzelfde gold voor J ook hij ging door een niet zo positieve ervaring helaas (maar is een stuk introverter en heeft dit amper laten merken). Des te feestelijker voelden wij ons de rest van de avond en dit was dan ook beregezellig.
Een zelfportret dat ik heb getekend in de laatste fase van mijn trip. Buiten dansen met lichtgevende ballen aan touwtjes.
Nawoord
Het heeft wel echt een tijdje geduurd voor ik alles uit deze trip een beetje kon plaatsen, zowel de gedachten als de emoties. Uit mijn vorige trips heb ik heel sterk een eenduidige thema kunnen halen (respectievelijk: 1 – ik moet zelf de regie nemen en keuzes maken die voor mij goed zijn 2 – vrede met mijn kindertijd en de relatie met mijn ouders 3 – het vormgeven van mijn eigen identiteit als jonge vrouw) maar bij deze trip was er in eerste instantie geen duidelijke hoofdgedachte voor mij en dus vond ik het een tijd moeilijk het nut er van te zien. Later is dit pas een beetje gekomen. Ik vermoed dat ik zo vakkundig bepaalde emoties heb weggestopt en vervangen voor ‘logisch’ nadenken, dat ik nu deze emoties alsnog onder ogen moest komen om een verwerkingsproces in gang te kunnen zetten. Dit is nodig om verder te gaan. Al met al de meest duistere, meest intense, maar ook meest leerzame trip voor mij. Inmiddels ben ik weer zo ver dat ik de volgende aan durf te gaan en die staat ook in de planning voor aankomende zondag. Dit zal weer op een lagere dosis gebeuren – 22 gram is niet voor mij weggelegd.
Locatie: Huisje in een bos
Trippers: Ik, R (mijn vriend), J
Andere aanwezigen: St en Rs
Voorwoord
Dit report beschrijft mijn meest recente truffeltrip die plaats vond in de herfstvakantie vorig jaar. De reden dat ik deze relatief laat (voor mijn doen) hier plaats is dat deze trip voor mij een vrij heftige ervaring was die ik even moest laten bezinken. Desalniettemin wil ik hem graag met jullie delen ook omdat ik denk dat het wat inzicht kan geven in het duistere randje van psilocybine voor wie daar nog geen kennis mee heeft gemaakt. Het is niet bedoeld als waarschuwing of bangmakerij, enkel om inzicht te geven in gedachtenprocessen. Elke trip is bij elke persoon anders, ik wil er op wijzen dat de verderop beschreven gedachten vanuit mij komen en niet vanuit de stof. Ik heb hierdoor wel dieper respect gekregen voor het goedje.
Ik heb hiervoor 2x eerder truffels gebruikt en 1x paddo’s. Dit waren zeer vermakelijke en grotendeels vrolijke trips, heel visueel en met een spiritueel randje en wat zelfreflectie. (Leesvoer: evt trip 1 en trip 3. Nummer 2 heb ik nooit neergepend) Het is niet heel beknopt dus als je niet van lezen houdt, skip vooral naar “De Trip” of laat maar zitten haha.
Inleiding
Alle leden van dit groepje waren enthousiast toen J voorstelde enkele dagen te verblijven in het verder onbewoonde huisje in het bos dat in het bezit is van een familielid. Deze vond dat prima mits wij wat kleine klusjes konden doen in en om het huisje. Het huisje bevindt zich ver genoeg in het bos dat je weinig merkt van de buitenwereld en is perfect om in te trippen: de eigenaar heeft allerlei spulletjes verzameld die leuk zijn om naar te kijken. Prulletjes, schilderijtjes, veel hout en een knusse woonkamer met een houtkachel. Geen stromend water maar jerrycans zat, een waterput en wel gewoon elektriciteit en gas, dus voor ons kampeerliefhebbers nog aardig luxe allemaal.
Ons laatste tripje was alweer een tijd geleden dus ontstond vrij snel het idee om daar ook een reisje te gaan maken. St en Rs hebben de nodige tripervaring maar hoeven beiden niet zo, zij vinden het prima om hun eigen ding te doen ook dus zouden wel aanwezig zijn maar ons ook een beetje ons ding laten doen. Sowieso hoefden zij zich niet te vervelen; er ging voor de rest van de week al drank mee, ik had nog wat lachgas liggen (wat ook daar niet is op gegaan), salvia ging dan ook maar mee in de tas, en wij allemaal zijn niet vies van een beetje wiet. Overdag deden wij braaf onze klusjes. De heren hakten hout en ik gaf het huisje eens een goede poetsbeurt. Tussendoor was er genoeg tijd om te chillen en ’s avonds werden er spelletjes gespeeld met een drankje etc erbij.
De avond voor de trip gingen we voor het eerst in lange tijd weer eens 1 voor 1 aan de salvia, dit keer 20x extract. Dat was een voorproefje op mijn truffeltrip, tenminste, vreemd genoeg was het of iets of iemand mij dat wilde meegeven als boodschap gedurende de salvia trip. Het was niet per se leuk of niet leuk en ook niet zo visueel als de eerste (en enige gelukte) keer maar wel vrij intens. Ik voelde me compleet weggedrukt in de stoel waarin ik zat en de schaduw tussen mij en de tafel vormde een barrière waardoor ik geen contact meer kon maken met de rest van de groep, maar ik hoorde ze wel. Ik nam hierdoor een gevoel van eenzaamheid waar. J had ongeveer dezelfde ervaring. R zat om zich heen te kijken en iets over vogelharen te brabbelen, voor hem én ons best vermakelijk. :P
Op de dag van de trip had ik weer een beetje kriebels in m’n buik. Een beetje zenuwachtig. Er hing ook iets ‘in de lucht’ daar waren ik en St het wel over eens. Alsof heel de energie in het huis anders was, maar niet op een negatieve manier. Ik besloot op de fiets te springen en over het hobbelige bospad naar het dichtstbijzijnde dorp te fietsen, een dorp dat ik goed ken uit mijn jeugd dus dat was wel even leuk. Het is net over de grens en voor ons nog goed te doen op de fiets vanaf ons eigen huis toch had ik even het echte vakantiegevoel te pakken. Plus ik vond het niet heel erg om even die kerels alleen te laten met hun kerel-dingen. Ik haalde nog wat lekkere broodjes voor na de trip, wat bonbons voor tijdens en sigaretten.
Toen ik terug kwam waren de heren druk bezig de woonkamer anders in te delen voor de trip. Ik wil niet eens weten hoe veel verschillende opstellingen we hebben geprobeerd met de stoelen tot de juiste was bereikt haha. We ruimden nog wat op hier en daar, plaatsten kaarsjes en gezellige lampjes en legden alles klaar wat we nodig dachten te hebben. Ik heb een fantastisch afspeellijstje met zorg samengesteld voor deze gelegenheid. Om 15:00 uur was het tijd om te eten en ik werd meteen weer geconfronteerd met de smaak van de truffels. Bah bah wat vind ik ze toch smerig. Met tegenzin heb ik ze tot een vieselijk papje weg zitten malen. Volgende keer maar eens thee proberen te zetten ervan. Alle drie aten we ons bakje van 22 gram leeg. Voor mij was dit wel tamelijk spannend, een behoorlijke dosis. Maar ik was niet al te bang om iets dieper te gaan met deze setting en mensen bij wie ik me zeer op mijn gemak voel. Pas na 20 minuten had ik mijn portie special toastjes op. R en J begonnen al meteen ongelofelijk zenuwachtig te doen. Zij kunnen slecht om gaan met het ‘wachten’. J liep stevig te ijsberen door de kamer terwijl R met een grote berg touw in de weer was om knopen te leggen en het vervolgens weer uit de knoop te halen. Gek werd ik ervan, dus ging ik naar buiten om met St en Rs een sigaretje te roken.
De Trip
Naarmate mijn sigaret vordert voel ik de trip al aardig opkomen. Ik sta rustig te kletsen, St haalt een grapje uit met Rs door takjes van de varens op zijn hoofd te bevestigen. Hij is de Fern King besluiten wij. Het ziet er grappig uit, maar voor mij is het al lang niet meer zo raar in vergelijking met de wereld om me heen. De voor mij herkenbare patroontjes beginnen zich overal te vormen. Alles wil bekeken worden, alles gaat leven. Ik heb wat lachkicks. Mijn ledematen worden lichter en zwaarder tegelijk en zijn niet meer van mij. Op de achterkant van mijn hoofd voel ik een druk die ik nooit eerder heb gevoeld, waar ik een beetje van schrik. Dan gaat er door mijn gedachten dat dit misschien dan mijn pijnappelklier is ofzo en dat me een behoorlijk tripje te wachten staat.
Ik ga weer terug naar binnen en de shit is aan. Als een stel idioten lopen we rondjes door de kamer een beetje gniffelend om de visuals en kijkend naar alle spulletjes. Het is tot dusver wel vet maar ik weet mezelf maar moeilijk een houding te geven. Het blijft alsmaar sterker worden en dat beangstigt me een beetje. Om een beetje rust te vinden besluit ik wederom naar buiten te gaan om te roken. Hoe lang ik buiten heb gezeten daarna, geen idee. Alle besef van tijd was weg. R verdween het bos in om in een boom te klimmen. J verdween ook maar was in no time weer terug. Het is een komen en gaan van J, Rs en St die praatjes komen maken, roken en weer naar binnen verdwijnen. Ik ben mogelijk een paar keer naar binnen geweest maar ik weet nog dat ik het daar verschrikkelijk warm vond en daarom liever buiten zat in de natuur. Maar hoe langer ik daar op een stoeltje in mijn dekentje van thuis gewikkeld zat (dit bood me een gevoel van geborgenheid en kan ik ook zeker aanraden) hoe meer die eenzaamheid die ik tijdens de salvia trip ervaarde me weer parten begon te spelen. Ik was alleen met mijn gedachten, maar zo leuk waren die gedachten niet. Hoewel ik mijn leven aardig op de rit heb, is mijn verleden er nog steeds. Een zeer nare gebeurtenis hieruit kwam nu sterk naar voren (inmiddels heb ik een traject ingezet om met een professional aan de gevoelens bij die gebeurtenis te werken). Dit kwam ook doordat ik geluiden hoorde die mij er aan deden denken, hoewel ik nog steeds niet weet of dit er ook echt was, of dat het audio-hallucinaties waren. Ook begonnen de struiken waar ik recht op keek van een sprookjesbos te veranderen in boze gezichten. Waar alles nog zo mooi levendig werd veranderde het nu in een berg dode takjes.
Shit dacht ik. Kom op zeg, ik kon nu toch niet bad gaan? Na enkel positieve ervaringen met het middel, na me zo uitgebreid er in te hebben verdiept, na zelf tripsitter te zijn geweest en iemand met succes te hebben bijgestuurd, na alle vooruitgang die ik op persoonlijk gebied had geboekt. Shit, ik was zo gelukkig. Waarom ging het nu dan zo slecht?
Ik heb de volgende dag in een schriftje een groot deel van de gedachten opgeschreven die op dat moment door mijn hoofd gingen. Deze gedachten zijn voor mij pijnlijk herkenbaar uit periodes dat ik me psychisch op een heel andere plek bevond en sprongen alle kanten op. Ik wil er wel graag bij zeggen dat ik in mijn trip voor mijn idee niet écht ‘bad’ ben gegaan – het was een zeer uitdagend moment, maar ik was mij ten allen tijden bewust van de volgende zaken:
- Ik ben onder invloed van truffels
- De effecten zijn heftig deels omdat ik een voor mij hoge dosis heb genomen
- De effecten zijn van tijdelijke aard
- Het lijkt lang te duren, maar dat komt omdat mijn besef van tijd weg is. Dit komt weer terug.
Dit heeft mij er grotendeels doorheen gesleept op dat moment. Enkele van de gedachten die ik de volgende dag heb opgeschreven waren, toen ze nog vers in het geheugen zaten:
- Ik ben bang
- Alles is zo warm en zo koud
- Ik ben er niet
- Ik ben overal (Ik begon letterlijk mijn gezicht op verschillende plekken te zien wat ik heel griezelig vond)
- Het is niet positief of negatief en toch is het beide
- Dit gebeurt nu eenmaal. Ik heb er voor gekozen. Het is mijn verantwoordelijkheid.
- Eigenlijk doet het er niet toe of ik het leuk vind of niet. Of dit er is of niet. Of ik leef of niet. (Dit beschouw ik niet als een suïcidale gedachte, maar als een totale onverschilligheid – het deed er oprecht niet toe wat ik vond of wat er met mij gebeurde want ik was nietig)
- No way back
- Als ik me verzet maak ik het mezelf lastig
Terwijl ik inwendig redelijk zit te flippen en mijn opties na zit te gaan stapt St naar buiten. St is een soort grote broer voor mij en neemt in de groep een soort sjamaan positie in. Ik ben opgelucht om hem te zien. Hij is nuchter en kan me helpen maar dan moet ik er wel zelf om vragen, tot die tijd zal ik hulpeloos blijven. Ik geef aan dat ik even niet meer weet of ik het nog wel zo tof vind. Dat ik bang ben om in een bad trip te belanden, maar dat het nog niet zo ver is. Om dit te voorkomen heb ik echter wel een beetje sturing van buitenaf nodig en dit vraag ik dan ook aan hem.
Ik stem er mee in om in ieder geval mee naar binnen te gaan. Daar wordt nog steeds mijn trippy maar gezellige muziek afgespeeld en dat is al een heel fijne omschakeling. De warmte van de ruimte staat me nog steeds tegen en er zijn nog wat dingen die me er dwars zitten maar zeker als R, mijn rots in de branding, ook weer terug komt en er een joint en drinken rond gaan krijg ik weer wat rust in m’n kop. De druk op mijn hoofd blijft wel heel aanwezig en eveneens heb ik last van een flinke bodyload. Ik voel me ongelofelijk moe, ik zou wel kunnen slapen. Het is me nog steeds wat veel en ik zou best op bed kunnen liggen ofzo. Maar dit besluit ik niet te doen ik zit nou net weer een beetje op een oké niveau en om weer ergens alleen te liggen wezen gaat me zeker niet verder helpen als het dat net ook niet deed. Ik voel me nog niet zo top maar in ieder geval veilig, dat is al een heel verschil.
St staat op om eens een ander liedje op te zetten (ik denk aan de hand van hoe ver we in de afspeellijst waren dat we nu zo’n 2 uur bezig waren). Het nummer kende ik al wel van hem en ik vond de tekst ook best tof enzo maar nu raakte het me ineens tot het diepste van mijn ziel, het was ongekend. Spontaan barstte ik in tranen uit. De trip maakte een volledige draai de andere kant op. Het waren namelijk geen tranen van ellende en verdriet. Ik zat op de grond een stevig potje te janken omdat dat voelde als de enige mogelijke uitlaatklep voor een hoeveelheid emotie die ik niet meer kon bevatten, alsof ik letterlijk uit elkaar spatte. Het was zo ongelofelijk mooi en diep, ik had zo veel waardering ook voor deze mensen, mijn gelijkgestemden, mijn people. Zij respecteerden deze outburst volledig en ik hoefde mij niet te schamen of wat dan ook. Ik werd sufgeknuffeld.
Het betreffende 'nummer':
Hierna kwam mijn trip langzaam in wat rustiger vaarwater, wat ook wel mocht na zo’n achtbaan van emoties. Ik was ongelofelijk opgelucht dat het weer wat beter ging en al bleef het duistere randje wel een beetje op de achtergrond aanwezig, ook deze zwakte af. Mijn visuals waren nog steeds behoorlijk aanwezig maar namen lievere en rondere vormen aan in de letterlijke en figuurlijke warmte van de kamer. Mijn bonbons waar ik me zo op had verheugd werden helaas één grote vieze plakkerige pralinébal in mijn mond. Jammer, de vorige keer vond ik chocola nog lekkerder dan normaal. We hebben lekker zitten chillen en kletsen nog, ik heb nog zitten tekenen in mijn schetsboek en we hebben buiten in het donker nog met muziek op met lichtjes lopen spelen en dansen. Lekker gegeten en gedronken, een glaasje wijn smaakte me bijzonder goed toen ik weer uitgetript was. Ik was eigenlijk wel opgelucht dat het weer voorbij was. Hetzelfde gold voor J ook hij ging door een niet zo positieve ervaring helaas (maar is een stuk introverter en heeft dit amper laten merken). Des te feestelijker voelden wij ons de rest van de avond en dit was dan ook beregezellig.
Een zelfportret dat ik heb getekend in de laatste fase van mijn trip. Buiten dansen met lichtgevende ballen aan touwtjes.
Nawoord
Het heeft wel echt een tijdje geduurd voor ik alles uit deze trip een beetje kon plaatsen, zowel de gedachten als de emoties. Uit mijn vorige trips heb ik heel sterk een eenduidige thema kunnen halen (respectievelijk: 1 – ik moet zelf de regie nemen en keuzes maken die voor mij goed zijn 2 – vrede met mijn kindertijd en de relatie met mijn ouders 3 – het vormgeven van mijn eigen identiteit als jonge vrouw) maar bij deze trip was er in eerste instantie geen duidelijke hoofdgedachte voor mij en dus vond ik het een tijd moeilijk het nut er van te zien. Later is dit pas een beetje gekomen. Ik vermoed dat ik zo vakkundig bepaalde emoties heb weggestopt en vervangen voor ‘logisch’ nadenken, dat ik nu deze emoties alsnog onder ogen moest komen om een verwerkingsproces in gang te kunnen zetten. Dit is nodig om verder te gaan. Al met al de meest duistere, meest intense, maar ook meest leerzame trip voor mij. Inmiddels ben ik weer zo ver dat ik de volgende aan durf te gaan en die staat ook in de planning voor aankomende zondag. Dit zal weer op een lagere dosis gebeuren – 22 gram is niet voor mij weggelegd.
Bijlagen
-
IMG_8610.JPG
Veel plezier zondag, ik hoop dat je er wat moois uit kan halen!
