pointofview
Experimenterende gebruiker
Beste lezers,
Een halfjaar geleden heb ik voor de eerste keer truffels gebruikt. Dit waren de Atlantis, en heb toen samen met een vriend (hierbij genaamd M) één bakje gegeten, allebij dus 7,5 gram. M heeft toen lekker 3 uur getript, ik daarentegen had een innerlijke mind strijd omdat ik het gevoel had dat ik er nét niet in kwam. Discussies met mezelf, en kreeg uit eindelijk een discussie met M omdat ik hem telkens uit zijn trip haalde. Gelukkig was dat allemaal goed gekomen. Al met al was dat geen fijne trip.
Gister, 3-10-2014, hebben we het samen opnieuw geprobeerd. Ditmaal hadden we allebij een bakje Mushrocks van 15 gram. Rond 17:30 begonnen we 10 gram te eten in de woonkamer van M. Rond 18:00 voelde we allebij wel iets, maar we wilde meer, dus aten we de overige 5 gram op.
Een kwartiertje later begon alles al 'vaag' te worden, en het leek wel alsof het heel hard waaide in zijn woonkamer, terwijl de deur dicht was. Samen besloten we om naar het bos te gaan. Lopen was extreem fijn, en we lachte ons kapot om niks. Alles was zag er heel normaal uit maar toch was het 'vaag'. Ondertussen zijn we veel dingen vergeten bij hem thuis, en zijn we drie keer terug gelopen om die spullen op te halen (hij was z'n shaq vergeten, daarna ik mijn drinken, en wist M niet zeker of de deur op slot was).
Eenmaal begonnen aan onze reis naar het bos, werden we allebij uit het niks heel erg aangetrokken tot een straat, waar we doorheen moesten lopen. Eenmaal in het midden van de straat wou ik alles aanraken: bomen, takken, tegels, struiken, maar deed het heel 'nonchalant' omdat ik niet wist of er mensen keken. Uit het niks zei ik tegen M dat ik terug wou want de straat voelde niet meer zo fijn als die daarvoor was, en hij was het met mij eens. Na uiteindelijk nog een hele omweg te hebben genomen waarbij ik constant het gevoel had dat ik een liep als een poppetje uit een spel (Skyrim) en keek ook telkens naar mijn benen. Ik vond het helemaal geweldig!
Aangekomen in het bos was het erg donker. De zon was fijn en van het donkere kreeg ik de kriebels, maar ik zei tegen mezelf en M dat we ons moesten voorbereiden op misschien wel een duistere trip omdat het langzaam donkerder werd. Na een paar minuten gespaced te hebben om een mooie plek in het bos, liepen we terug. Nu komt een van de hoogtepunten van mijn trip: Ik pakte een tak op en gooide die in de modder, maar pas toen de tak de modder raakte was ik mezelf bewust van wat ik zojuist had gedaan. M was ervan geschrokken, en schreeuwde iets, maar ik hoorde hem niet en zag zijn mond heel langzaam bewegen (Slowmotion?). Ik was helemaal verbijsterd, maar vond het geweldig wat er was gebeurt, maar aan de andere kant schrok ik ook van het feit dat ik mezelf pas bewust werd wat ik deed toen het al was gebeurt, ik zei dus tegen mezelf dat ik moest opassen!
Terwijl we weer door het dorp liepen, liepen we langs een school en daar lag een raar rood object, en we lachte ons helemaal suf en vroegen ons af hoe in hemelsnaam dat object daar kwam.. Na een paar minuutjes liepen we door, en hier gebeurde het tweede hoogtepunt: We liepen door een steegje, en opeens had ik het gevoel dat alleen ik en M bewogen, en de rest stilstond in de tijd. Helemaal niks bewoog! Geen bomen, geen bladeren, helemaal niks. Ik maakte mijn vinger nat en voelde wel degelijk een wind ertegen aan komen, maar als ik naar de bomen/bladeren/planten/struiken keek bewogen ze geen centimeter... Als ik ze aanraakte bewogen ze heel even en stopte toen weer in de tijd. Maar terwijl dit gebeurde, hoorde ik uit het niks een fietsbel, maar die leek van onder te komen. Dus ik kijk heel snel naar beneden, en precies op dat moment leek het alsof ik vanuit de ruimte BAM in mijn eigen lichaam werd geschoten... Ik vond het helemaal geweldig, keek direct achterom en zei sorry tegen de fietser, en liep met een blije kop weer door.
Eenmaal weer aangekomen bij M zijn huis, ging ik naar de wc. Ik keek naar de tegels en ik zag het cement tussen de tegels stromen. Vervolgens gingen we naar buiten, en daar gebeurde een aantal dingen die ik nooit meer vergeet: omdat het donker werd, sprong er een lamp aan die steeds feller werd. Maar als ik wegkeek van de lamp, werd de lamp zo fel dat hij mij bijna dwong om ernaartoe te kijken... Daarna zag ik een straaljager o.i.d door de lucht vliegen die zo'n witte streep achter laat, en 'm langzaam verdwijnen uit mijn beeld, maar even later keek ik opnieuw, en was er OPNIEUW een straaljager die hetzelfde pad volgde als de voorgaande, en toen had ik het gevoel dat ik terug was gegaan in de tijd. Afentoe was ik de straaljager kwijt, en leek het universum heel groot, want ik kreegm niet gevonden.. na heel de lucht stukje voor stukje bekeken te hebben zag ik 'm uiteindelijk toch ergens weer in de lucht vliegen, maar dit was zo apart, omdat ik wel de hele lucht in een oogopslag kon zien, maar het toch groter was dan dat ofzo...
Ik kan me alles nog heel goed herinneren, maar als je er achteraf over nadenkt kun je er geen touw aan vast knopen. Onder het trippen heb ik ook afentoe het gevoel gehad dat ik niet meer wou dat alles zo vaag werd, en ik merkte dat je uit het niks aan dingen denkt waarvan je zelf niet doorhebt dat je eraan denkt ofzo.. hahah
Al met al vond ik het een geslaagde trip, maar de vage momenten e.d maken het geen drugs die ik vaker wil proberen. De eerste keer trippen is in ieder geval heftig overtroffen!
Groeten,
Roy
Een halfjaar geleden heb ik voor de eerste keer truffels gebruikt. Dit waren de Atlantis, en heb toen samen met een vriend (hierbij genaamd M) één bakje gegeten, allebij dus 7,5 gram. M heeft toen lekker 3 uur getript, ik daarentegen had een innerlijke mind strijd omdat ik het gevoel had dat ik er nét niet in kwam. Discussies met mezelf, en kreeg uit eindelijk een discussie met M omdat ik hem telkens uit zijn trip haalde. Gelukkig was dat allemaal goed gekomen. Al met al was dat geen fijne trip.
Gister, 3-10-2014, hebben we het samen opnieuw geprobeerd. Ditmaal hadden we allebij een bakje Mushrocks van 15 gram. Rond 17:30 begonnen we 10 gram te eten in de woonkamer van M. Rond 18:00 voelde we allebij wel iets, maar we wilde meer, dus aten we de overige 5 gram op.
Een kwartiertje later begon alles al 'vaag' te worden, en het leek wel alsof het heel hard waaide in zijn woonkamer, terwijl de deur dicht was. Samen besloten we om naar het bos te gaan. Lopen was extreem fijn, en we lachte ons kapot om niks. Alles was zag er heel normaal uit maar toch was het 'vaag'. Ondertussen zijn we veel dingen vergeten bij hem thuis, en zijn we drie keer terug gelopen om die spullen op te halen (hij was z'n shaq vergeten, daarna ik mijn drinken, en wist M niet zeker of de deur op slot was).
Eenmaal begonnen aan onze reis naar het bos, werden we allebij uit het niks heel erg aangetrokken tot een straat, waar we doorheen moesten lopen. Eenmaal in het midden van de straat wou ik alles aanraken: bomen, takken, tegels, struiken, maar deed het heel 'nonchalant' omdat ik niet wist of er mensen keken. Uit het niks zei ik tegen M dat ik terug wou want de straat voelde niet meer zo fijn als die daarvoor was, en hij was het met mij eens. Na uiteindelijk nog een hele omweg te hebben genomen waarbij ik constant het gevoel had dat ik een liep als een poppetje uit een spel (Skyrim) en keek ook telkens naar mijn benen. Ik vond het helemaal geweldig!
Aangekomen in het bos was het erg donker. De zon was fijn en van het donkere kreeg ik de kriebels, maar ik zei tegen mezelf en M dat we ons moesten voorbereiden op misschien wel een duistere trip omdat het langzaam donkerder werd. Na een paar minuten gespaced te hebben om een mooie plek in het bos, liepen we terug. Nu komt een van de hoogtepunten van mijn trip: Ik pakte een tak op en gooide die in de modder, maar pas toen de tak de modder raakte was ik mezelf bewust van wat ik zojuist had gedaan. M was ervan geschrokken, en schreeuwde iets, maar ik hoorde hem niet en zag zijn mond heel langzaam bewegen (Slowmotion?). Ik was helemaal verbijsterd, maar vond het geweldig wat er was gebeurt, maar aan de andere kant schrok ik ook van het feit dat ik mezelf pas bewust werd wat ik deed toen het al was gebeurt, ik zei dus tegen mezelf dat ik moest opassen!
Terwijl we weer door het dorp liepen, liepen we langs een school en daar lag een raar rood object, en we lachte ons helemaal suf en vroegen ons af hoe in hemelsnaam dat object daar kwam.. Na een paar minuutjes liepen we door, en hier gebeurde het tweede hoogtepunt: We liepen door een steegje, en opeens had ik het gevoel dat alleen ik en M bewogen, en de rest stilstond in de tijd. Helemaal niks bewoog! Geen bomen, geen bladeren, helemaal niks. Ik maakte mijn vinger nat en voelde wel degelijk een wind ertegen aan komen, maar als ik naar de bomen/bladeren/planten/struiken keek bewogen ze geen centimeter... Als ik ze aanraakte bewogen ze heel even en stopte toen weer in de tijd. Maar terwijl dit gebeurde, hoorde ik uit het niks een fietsbel, maar die leek van onder te komen. Dus ik kijk heel snel naar beneden, en precies op dat moment leek het alsof ik vanuit de ruimte BAM in mijn eigen lichaam werd geschoten... Ik vond het helemaal geweldig, keek direct achterom en zei sorry tegen de fietser, en liep met een blije kop weer door.
Eenmaal weer aangekomen bij M zijn huis, ging ik naar de wc. Ik keek naar de tegels en ik zag het cement tussen de tegels stromen. Vervolgens gingen we naar buiten, en daar gebeurde een aantal dingen die ik nooit meer vergeet: omdat het donker werd, sprong er een lamp aan die steeds feller werd. Maar als ik wegkeek van de lamp, werd de lamp zo fel dat hij mij bijna dwong om ernaartoe te kijken... Daarna zag ik een straaljager o.i.d door de lucht vliegen die zo'n witte streep achter laat, en 'm langzaam verdwijnen uit mijn beeld, maar even later keek ik opnieuw, en was er OPNIEUW een straaljager die hetzelfde pad volgde als de voorgaande, en toen had ik het gevoel dat ik terug was gegaan in de tijd. Afentoe was ik de straaljager kwijt, en leek het universum heel groot, want ik kreegm niet gevonden.. na heel de lucht stukje voor stukje bekeken te hebben zag ik 'm uiteindelijk toch ergens weer in de lucht vliegen, maar dit was zo apart, omdat ik wel de hele lucht in een oogopslag kon zien, maar het toch groter was dan dat ofzo...
Ik kan me alles nog heel goed herinneren, maar als je er achteraf over nadenkt kun je er geen touw aan vast knopen. Onder het trippen heb ik ook afentoe het gevoel gehad dat ik niet meer wou dat alles zo vaag werd, en ik merkte dat je uit het niks aan dingen denkt waarvan je zelf niet doorhebt dat je eraan denkt ofzo.. hahah
Al met al vond ik het een geslaagde trip, maar de vage momenten e.d maken het geen drugs die ik vaker wil proberen. De eerste keer trippen is in ieder geval heftig overtroffen!
Groeten,
Roy
