Wie? - Ik alleen. Man, 31 jaar. 188cm/~70KG
Wat? - ~10-12 gram truffels (Atlantis)
Waar? - Thuis
Wanneer? - 23-07-2016
Yes, weer tijd voor truffels. Al flink wat maanden trip ik exclusief op lsd in plaats van mijn oude liefde psilocybine om de simpele reden dat lsd trips voor mij bijna altijd exclusief positief verlopen. Ja, lsd heeft me fantastische diepzinnige trips gegeven, maar houdt me relatief gezien in een bepaalde comfort zone. Psilocybine daarentegen heeft me door de jaren heen steeds meer geforceerd om de donkere kant van mezelf te verkennen. Omdat het een tijdje geleden was sinds de laatste trip met dit middel, besloot ik voor deze trip een iets lagere dan normale dosis te nemen. Het plan was om American Dad op te zetten en er een vermakelijk avondje van te maken. Ik zou dan zo nu en dan wat gaan mediteren om dieper te gaan trippen. In het verleden heb ik zowel met anderen als in mijn eentje veel American Dad gekeken tijdens truffel en paddotrips, wat altijd garant stond voor hilarische avonden/nachten (6 uren lang janken van het lachen
). Op de een of andere manier komt die humor met dit middel erg goed aan bij mij. Maar de trip is heel anders verlopen want al gauw merkte ik dat deze truffels toch best potent waren. De voor psilocybine kenmerkende verhoging in contrast (donker wordt veel donkerder en lichtbronnen meer intens en ook warmer van kleur) kwam erg snel opzetten en zo ook inner en open eye visuals in de vorm van patronen en spiralen. De interesse in American Dad verdween en ik besloot om eerst rustig mijn woonkamer te gaan observeren.
En ja hoor, dit is toch echt weer het overbekende psilocybine gevoel. Een donkere sprookjesachtige alice in wonderland-achtige dreiging hangt in de lucht. Ik weet wat gaat volgen: eerst een duik in de lagere dimensies waarin mijn vertrouwen in alle goedheid van dit universum ernstig op de proef zal worden gesteld. Op de een of andere manier weet ik dat het tijd is om deze dingen onder ogen te komen. Ik ga in meditatie positie zitten om de intensiteit toe te laten nemen. Een onbehaaglijk gevoel komt over me heen. Er vormt zich een brok in mijn keel die vrij ademen lastig maakt. Hoe meer de intensiteit toeneemt, hoe roder in toon het licht in mijn omgeving wordt. Hierbij komt ook een intense warmte vrij. Ik moet ook vermelden dat ik tijdens de trip vrijwel de hele tijd videos van Shunyamurti aan had staan. Deze man is een van mijn helden en hij was op sommige momenten als een soort baken van licht die me door sommige zware moeilijke gedeeltes van de trip leidde. Normaal kijk ik nooit zulke videos tijdens het meer introspectief trippen en gaat de tv uit, maar om de een of andere reden vond ik het dit keer wel fijn.
Na een tijdje nogal standaard visuals te hebben gehad, werden op een bepaald moment de visuals nogal grotesk van aard. Ranzige onvoorstelbaar smerige beelden van krioelende insecten en reptielen die zich bewogen door allerlei verschrikkelijk gore en natte substanties. Deze visuals waren niet het soort licht achtige visuals zoals die van de patronen die als een soort overlay over je normale visie heen liggen, maar ze waren dicht, compact en aards. Op dit punt had ik geen probleem met deze visuals. Ik voelde me geaard in mezelf en er was een zekere afstand tussen mij en deze dingen. Er was het gevoel dat ik helemaal veilig was en ik al deze dingen slechts aan het observeren was. Hierdoor waren de visuals vooral enorm interessant. Maar toen...
Ergens tijdens het observeren van deze dingen daalde de temperatuur in de kamer ineens heel erg snel. Omdat het de laatste tijd warm was geweest zat ik in korte broek en met blote voeten in de kamer. Hierdoor voelde ik een soort koude wind langs mijn benen gaan, maar het bewoog totaal niet zoals wind normaal doet. Het stopte soms en bewoog dan ineens totaal de andere kant op. Ook voelde mijn lichaam ineens heel erg zwaar en begon ik te merken dat er op bepaalde punten van mijn lichaam iets zat te drukken, steeds harder en harder. Vooral op mijn linkerschouder voelde ik een intense druk naar beneden. Tegelijkertijd was er het gevoel dat ik niet meer alleen was in de kamer. Er was iets bij me wat absoluut geen goede bedoelingen had. Door al deze dingen raakte ik in lichte paniek en verloor ik mijn gevoel dat alles oké was. Dit zorgde ervoor dat mijn beleving ging van licht en transparant naar zwaar en met een zeer hoge densiteit. De beleving van geluid werd ook totaal anders, dit werd namelijk doffer en liet de ruimte heel erg klein klinken/voelen. Ondertussen kwamen er meer en meer beelden van insect en reptiel-achtige wezens. Deze wezens voelden zielloos aan en het was overduidelijk dat ik in hun domein was. De entiteit die ik voelde was echter onzichtbaar en van een andere orde. Wat het ook was, dit "wezen" voelde kwaadaardig. Deze hele tijd stond er nog een video van Shunyamurti op, maar het was alsof de woonkamer die ik kende ver verwijderd was van waar ik zelf was. Zijn woorden van liefde konden mij niet bereiken. Het was totale nietszeggende onzin voor me. Hij zag er ook uit alsof hij bezeten was, zijn ogen waren donkerrood met bijna geen oogwit.
Maar dan, ineens herinner ik me om mijn aandacht in plaats van naar deze dingen, naar binnen te richten. En zonder dat er enige tijd verstrijkt hervind ik de diepe rust van mezelf als afstandelijke waarnemer. Je zou zeggen dat ik inmiddels wel weet dat ik dit moet doen wanneer het de slechte kant op gaat, maar dat werkt dus blijkbaar niet zo. Het hervinden van mijn rust zorgt er deze keer niet meteen voor dat ik uit deze kille dimensie vertrek. Ik voel dan ineens dat de kwaadaardige entiteit me probeert te intimideren door de temperatuur nog meer naar beneden te halen en overal op mijn lichaam intense druk uit te oefenen. Het kan proberen wat het wil, maar het is te laat. Een lach komt diep vanuit mijn buik in me opzetten en ik begin zacht te gniffelen om de hele situatie. Natuurlijk denk ik, de zogenaamde entiteit die me dwars zit is geen echt monster of iets dergelijks. Het is een onderdeel van mezelf, een aspect van mijn bewustzijn. Het is 'de ander' op het moment dat ik mezelf definieer als een afzonderlijke entiteit. Als een persoon met angsten. Het is een illusie die niet in stand gehouden kan worden wanneer doorzien wordt dat het niet anders is dan mij. Bovenop de vrede die over me heen komt vormt er een gevoel van rotsvaste stabiliteit. Mijn ademhaling vertraagt en is bijna niet meer op te merken. Er is een uitzonderlijke afwezigheid van wat voor angst dan ook. Er is ook geen euforie, maar de gelukzaligheid van de totale afwezigheid van alle angst geeft zoveel meer voldoening dan elke euforie die ik ooit heb mogen meemaken. Zonder begin en zonder einde ben ik in mijn eigen eeuwigheid.
De woorden van Shunyamurti hebben ook hun betekenis teruggekregen. Ik voel intuïtief de diepe waarheid in zijn stem. En het is mijn eigen eeuwige waarheid die herkend wordt. De waarheid die niet verloren kan worden, alleen vergeten. Alles wat gezien kan worden is een droom. Maar een droom gemaakt van dat wat zelf niet gezien kan worden. Er is hier een stilte die vreemd genoeg oorverdovend luid en oneindig diep is. Dat deze stilte door praktisch alle 7 miljard mensen op deze aarde niet elk moment opgemerkt wordt is absoluut verbijsterend te noemen.
Met de herwonnen stabiliteit en stilte van mijn eigen bewustzijn begint dan de herinnering en herbeleving aan/van eerdere momenten in mijn leven, maar nu is er de capaciteit om de allermoeilijkste momenten volledig te accepteren. Het wordt duidelijk aan me gemaakt dat dit normaal meestal pas ná de fysieke dood plaatsvindt. Alles moet terug naar niets. Het is de wet van de kosmos. Ik zie jongere versies van mezelf en ervaar de exacte emotionele staat die ik destijds ervoer. Op momenten schrik ik van hoe verschrikkelijk verkrampt van emotionele pijn ik ben geweest in het verleden. Ik heb niet doorgehad hoeveel vrediger en meer onspannen ik de laatste jaren ben geworden. Al die tijd heb ik me vooral gericht op de pijn die er nog wel was. Al gauw besef ik dat het nu tijd is om de alchemie van het omzetten van het onbewuste naar het bewuste in gang te zetten. Het transformeren van duisternis naar licht. En vanuit deze hoge staat van bewustzijn is dat alsof je het licht aandoet in een donkere kamer. Ondanks dat ik de exacte pijn van toen ervaar, weet dit geen moment mijn vrede te doorbreken. Alles wat ik hoef te doen is mijn eerdere versies liefhebbend in mezelf te houden.
Na meerdere keren eerdere versies van mezelf te hebben geheeld is er dan opeens een waanzinnige realisatie die ik nooit eerder heb gehad. Tijdens die eerdere momenten in mijn leven was ik ook al aanwezig als mijn hogere zelf bij mijn lagere zelf. En dat wat toen aanwezig was, was dít bewustzijn die nu de heling uitvoerde... Alleen kon ik destijds de heling niet ontvangen omdat ik mij had afgesloten van mijn hogere zelf, ik leefde in ontkenning daarvan. Ik zag ook dat ik aanwezig was geweest bij élk onderdeel van mijn ervaring. Er was niets waar ik mij niet bewust van was. Het voelde als reizen in de tijd, maar als je je bedenkt dat het altijd nu is, is het eigenlijk niet eens zo raar. Nou ja, als idee dan, want de ervaring van dit liet mijn kaak bijna op de grond vallen van verbazing.
De comedown was er weer een van lang overpeinzen wat ik allemaal heb gezien. Zoals je je misschien kunt voorstellen heeft deze trip mij diep geraakt en ben ik enorm onder de indruk van al deze inzichten. Elke opeenvolgende trip is weer mooier en meer diepgaand dan de vorige. En zeker nu door weer eens psilocybine te gebruiken lijken er bepaalde plateaus doorbroken te zijn waar ik een beetje "vastliep" met lsd. Ik ga zeker weer eens vaker aan de truffels of paddo's!
That's all folks. Ik zou het prachtig vinden als dit verhaal ook resoneert bij jou, al is het maar een beetje. 
Wat? - ~10-12 gram truffels (Atlantis)
Waar? - Thuis
Wanneer? - 23-07-2016
Yes, weer tijd voor truffels. Al flink wat maanden trip ik exclusief op lsd in plaats van mijn oude liefde psilocybine om de simpele reden dat lsd trips voor mij bijna altijd exclusief positief verlopen. Ja, lsd heeft me fantastische diepzinnige trips gegeven, maar houdt me relatief gezien in een bepaalde comfort zone. Psilocybine daarentegen heeft me door de jaren heen steeds meer geforceerd om de donkere kant van mezelf te verkennen. Omdat het een tijdje geleden was sinds de laatste trip met dit middel, besloot ik voor deze trip een iets lagere dan normale dosis te nemen. Het plan was om American Dad op te zetten en er een vermakelijk avondje van te maken. Ik zou dan zo nu en dan wat gaan mediteren om dieper te gaan trippen. In het verleden heb ik zowel met anderen als in mijn eentje veel American Dad gekeken tijdens truffel en paddotrips, wat altijd garant stond voor hilarische avonden/nachten (6 uren lang janken van het lachen
). Op de een of andere manier komt die humor met dit middel erg goed aan bij mij. Maar de trip is heel anders verlopen want al gauw merkte ik dat deze truffels toch best potent waren. De voor psilocybine kenmerkende verhoging in contrast (donker wordt veel donkerder en lichtbronnen meer intens en ook warmer van kleur) kwam erg snel opzetten en zo ook inner en open eye visuals in de vorm van patronen en spiralen. De interesse in American Dad verdween en ik besloot om eerst rustig mijn woonkamer te gaan observeren.En ja hoor, dit is toch echt weer het overbekende psilocybine gevoel. Een donkere sprookjesachtige alice in wonderland-achtige dreiging hangt in de lucht. Ik weet wat gaat volgen: eerst een duik in de lagere dimensies waarin mijn vertrouwen in alle goedheid van dit universum ernstig op de proef zal worden gesteld. Op de een of andere manier weet ik dat het tijd is om deze dingen onder ogen te komen. Ik ga in meditatie positie zitten om de intensiteit toe te laten nemen. Een onbehaaglijk gevoel komt over me heen. Er vormt zich een brok in mijn keel die vrij ademen lastig maakt. Hoe meer de intensiteit toeneemt, hoe roder in toon het licht in mijn omgeving wordt. Hierbij komt ook een intense warmte vrij. Ik moet ook vermelden dat ik tijdens de trip vrijwel de hele tijd videos van Shunyamurti aan had staan. Deze man is een van mijn helden en hij was op sommige momenten als een soort baken van licht die me door sommige zware moeilijke gedeeltes van de trip leidde. Normaal kijk ik nooit zulke videos tijdens het meer introspectief trippen en gaat de tv uit, maar om de een of andere reden vond ik het dit keer wel fijn.
Na een tijdje nogal standaard visuals te hebben gehad, werden op een bepaald moment de visuals nogal grotesk van aard. Ranzige onvoorstelbaar smerige beelden van krioelende insecten en reptielen die zich bewogen door allerlei verschrikkelijk gore en natte substanties. Deze visuals waren niet het soort licht achtige visuals zoals die van de patronen die als een soort overlay over je normale visie heen liggen, maar ze waren dicht, compact en aards. Op dit punt had ik geen probleem met deze visuals. Ik voelde me geaard in mezelf en er was een zekere afstand tussen mij en deze dingen. Er was het gevoel dat ik helemaal veilig was en ik al deze dingen slechts aan het observeren was. Hierdoor waren de visuals vooral enorm interessant. Maar toen...
Ergens tijdens het observeren van deze dingen daalde de temperatuur in de kamer ineens heel erg snel. Omdat het de laatste tijd warm was geweest zat ik in korte broek en met blote voeten in de kamer. Hierdoor voelde ik een soort koude wind langs mijn benen gaan, maar het bewoog totaal niet zoals wind normaal doet. Het stopte soms en bewoog dan ineens totaal de andere kant op. Ook voelde mijn lichaam ineens heel erg zwaar en begon ik te merken dat er op bepaalde punten van mijn lichaam iets zat te drukken, steeds harder en harder. Vooral op mijn linkerschouder voelde ik een intense druk naar beneden. Tegelijkertijd was er het gevoel dat ik niet meer alleen was in de kamer. Er was iets bij me wat absoluut geen goede bedoelingen had. Door al deze dingen raakte ik in lichte paniek en verloor ik mijn gevoel dat alles oké was. Dit zorgde ervoor dat mijn beleving ging van licht en transparant naar zwaar en met een zeer hoge densiteit. De beleving van geluid werd ook totaal anders, dit werd namelijk doffer en liet de ruimte heel erg klein klinken/voelen. Ondertussen kwamen er meer en meer beelden van insect en reptiel-achtige wezens. Deze wezens voelden zielloos aan en het was overduidelijk dat ik in hun domein was. De entiteit die ik voelde was echter onzichtbaar en van een andere orde. Wat het ook was, dit "wezen" voelde kwaadaardig. Deze hele tijd stond er nog een video van Shunyamurti op, maar het was alsof de woonkamer die ik kende ver verwijderd was van waar ik zelf was. Zijn woorden van liefde konden mij niet bereiken. Het was totale nietszeggende onzin voor me. Hij zag er ook uit alsof hij bezeten was, zijn ogen waren donkerrood met bijna geen oogwit.
Maar dan, ineens herinner ik me om mijn aandacht in plaats van naar deze dingen, naar binnen te richten. En zonder dat er enige tijd verstrijkt hervind ik de diepe rust van mezelf als afstandelijke waarnemer. Je zou zeggen dat ik inmiddels wel weet dat ik dit moet doen wanneer het de slechte kant op gaat, maar dat werkt dus blijkbaar niet zo. Het hervinden van mijn rust zorgt er deze keer niet meteen voor dat ik uit deze kille dimensie vertrek. Ik voel dan ineens dat de kwaadaardige entiteit me probeert te intimideren door de temperatuur nog meer naar beneden te halen en overal op mijn lichaam intense druk uit te oefenen. Het kan proberen wat het wil, maar het is te laat. Een lach komt diep vanuit mijn buik in me opzetten en ik begin zacht te gniffelen om de hele situatie. Natuurlijk denk ik, de zogenaamde entiteit die me dwars zit is geen echt monster of iets dergelijks. Het is een onderdeel van mezelf, een aspect van mijn bewustzijn. Het is 'de ander' op het moment dat ik mezelf definieer als een afzonderlijke entiteit. Als een persoon met angsten. Het is een illusie die niet in stand gehouden kan worden wanneer doorzien wordt dat het niet anders is dan mij. Bovenop de vrede die over me heen komt vormt er een gevoel van rotsvaste stabiliteit. Mijn ademhaling vertraagt en is bijna niet meer op te merken. Er is een uitzonderlijke afwezigheid van wat voor angst dan ook. Er is ook geen euforie, maar de gelukzaligheid van de totale afwezigheid van alle angst geeft zoveel meer voldoening dan elke euforie die ik ooit heb mogen meemaken. Zonder begin en zonder einde ben ik in mijn eigen eeuwigheid.
De woorden van Shunyamurti hebben ook hun betekenis teruggekregen. Ik voel intuïtief de diepe waarheid in zijn stem. En het is mijn eigen eeuwige waarheid die herkend wordt. De waarheid die niet verloren kan worden, alleen vergeten. Alles wat gezien kan worden is een droom. Maar een droom gemaakt van dat wat zelf niet gezien kan worden. Er is hier een stilte die vreemd genoeg oorverdovend luid en oneindig diep is. Dat deze stilte door praktisch alle 7 miljard mensen op deze aarde niet elk moment opgemerkt wordt is absoluut verbijsterend te noemen.
Met de herwonnen stabiliteit en stilte van mijn eigen bewustzijn begint dan de herinnering en herbeleving aan/van eerdere momenten in mijn leven, maar nu is er de capaciteit om de allermoeilijkste momenten volledig te accepteren. Het wordt duidelijk aan me gemaakt dat dit normaal meestal pas ná de fysieke dood plaatsvindt. Alles moet terug naar niets. Het is de wet van de kosmos. Ik zie jongere versies van mezelf en ervaar de exacte emotionele staat die ik destijds ervoer. Op momenten schrik ik van hoe verschrikkelijk verkrampt van emotionele pijn ik ben geweest in het verleden. Ik heb niet doorgehad hoeveel vrediger en meer onspannen ik de laatste jaren ben geworden. Al die tijd heb ik me vooral gericht op de pijn die er nog wel was. Al gauw besef ik dat het nu tijd is om de alchemie van het omzetten van het onbewuste naar het bewuste in gang te zetten. Het transformeren van duisternis naar licht. En vanuit deze hoge staat van bewustzijn is dat alsof je het licht aandoet in een donkere kamer. Ondanks dat ik de exacte pijn van toen ervaar, weet dit geen moment mijn vrede te doorbreken. Alles wat ik hoef te doen is mijn eerdere versies liefhebbend in mezelf te houden.
Na meerdere keren eerdere versies van mezelf te hebben geheeld is er dan opeens een waanzinnige realisatie die ik nooit eerder heb gehad. Tijdens die eerdere momenten in mijn leven was ik ook al aanwezig als mijn hogere zelf bij mijn lagere zelf. En dat wat toen aanwezig was, was dít bewustzijn die nu de heling uitvoerde... Alleen kon ik destijds de heling niet ontvangen omdat ik mij had afgesloten van mijn hogere zelf, ik leefde in ontkenning daarvan. Ik zag ook dat ik aanwezig was geweest bij élk onderdeel van mijn ervaring. Er was niets waar ik mij niet bewust van was. Het voelde als reizen in de tijd, maar als je je bedenkt dat het altijd nu is, is het eigenlijk niet eens zo raar. Nou ja, als idee dan, want de ervaring van dit liet mijn kaak bijna op de grond vallen van verbazing.
De comedown was er weer een van lang overpeinzen wat ik allemaal heb gezien. Zoals je je misschien kunt voorstellen heeft deze trip mij diep geraakt en ben ik enorm onder de indruk van al deze inzichten. Elke opeenvolgende trip is weer mooier en meer diepgaand dan de vorige. En zeker nu door weer eens psilocybine te gebruiken lijken er bepaalde plateaus doorbroken te zijn waar ik een beetje "vastliep" met lsd. Ik ga zeker weer eens vaker aan de truffels of paddo's!
That's all folks. Ik zou het prachtig vinden als dit verhaal ook resoneert bij jou, al is het maar een beetje.
