Het leven is mooi. Na een dag lekker gewerkt te hebben, daarna zelfs nog uit eten geweest, met mijn ouders en oom en tante, gingen we samen met een paar vrienden pokeren. Een van die vrienden had ’s middags in Amsterdam getript op truffels. Hij had nog een goede portie over en die moesten vandaag op. Na het pokeren, nog voor het uitgaan, at ik ze op in een impulsief moment. Vragen spookte door mijn hoofd. Kan je wel fijn met paddo’s uitgaan? Ik zou het gaan beleven. Ik heb het beleefd. Kan je zoiets combineren? Ja! Zou ik het je aanraden? Ik twijfel. Ik probeer in dit report zo duidelijk mogelijk te vertellen wat er in mijn hoofd rondspookte. Het is moeilijk, er was zo veel te zien en zo veel te ervaren.
Nadat ik de truffels verslonden had, die trouwens heerlijk naar walnoten smaakten, gingen we een coffeeshop in om te blowen. Ik besloot om maar niet mee te blowen, aangezien deze paddo’s vrij heftig zouden zijn. En geloof me dat waren ze. Het was al na 20 minuten, toen de muziek begon te vervormen en kleuren intenser werden. Na daar gezeten te hebben, verliet één vriend ons, degene die mij de paddo’s gaf. Ik ging met Delirium en een andere vriend naar een club. Ik kan me weinig van deze tijd herinneren, ik begon net in mijn trip te komen en ‘verkende’ de paddo’s en wende langzaam aan het trippen. Hierna gingen we naar een ander café. Toen ik over straat liep, leek het net of ik in een rivier van mensen liep. Het was gek te ervaren dat zo veel mensen buiten op straat lopen. Het leek wel of iedereen tripte.
In dat café gingen we zitten bij vrienden, aan het raam. Het hele café was gevuld met een groene waas. Iedereen leek wel van plastic. Ik kon me eigenlijk haast meteen al nauwelijks in de gesprekken mengen. Het was wel grappig dat iedereen heel moederlijk deed. Ze wilden mij allemaal beschermen en betuttelen. Ze behandelden me ook een beetje als een soort klein kind. Ik vond dit hoogst merkwaardig en begon dat in mijn hoofd te analyseren tot mijn aandacht weet door iets anders gegrepen werd. Voor mijn gevoel leek het net of ik in een film als “Fear and Loathing” terecht was gekomen. Alle hoofden van mensen werden meteen karakteristiek en de gesprekken die ik opving waren voor mijn gevoel zinloos of apart.
Doordat weinig mensen (lees: niemand) mij begreep, balanceerde ik mij op een koord tussen eenzaamheid en vrolijk trippen in. Gelukkig was Delirium er, ik noemde hem mijn sleutelfiguur, een medium. Via hem kon ik contact krijgen met de vreemde wereld die realiteit heet.
Een van mijn terugkerende bezigheden bij zowel trippen als spacen op XTC is handen wassen. Ik waagde de reis naar de toiletten. Daar aangekomen besloot ik meteen maar mijn blaas te legen. Ik waarschuw jullie allen. Wanneer je een keer uit mocht gaan op paddo’s, ga niet in een kroeg staande plassen. Ik had geluk, maar ik had bijna mezelf onder gepist. Gelukkig wist ik mijn pielenwaus nog niet op tijd te keren richting de pot, de witte troon der gemakken. Pis vernietigd alles!! Ik zag allemaal wc-papier op de grond, dat langzaam doorweekt werd door mijn plas. Toen wist ik dat ik niet meer moest gaan plassen tijdens het trippen in de stad. De hele wc was fel wit verlicht, en de wc’s maakten een heftig geluid tijdens het doortrekken. Ik heb daar een paar minuten in extase gestaan, toen ik weer terugkeerde naar de groep.
Na een tijdje, tijden zoals je weet vervagen tijdens die paddo’s totaal, gingen we weer terug naar de eerste club. Daar aangekomen gingen we DANSEN. Dansen op paddo’s is uniek. Ik probeerde niet eens te dansen, mijn lichaam danste uit zich zelf, ik hoefde het niet aan te sturen. Mijn armen werden steeds langer en begonnen te zwabberen. Ik vertelde dit tegen een vriend en die vond dit zo grappig dat hij ook met zijn armen ging zwabberen en riep: ik wou dat mijn armen dat ook deden. Wat hij niet wist was dat ze dat wel degelijk deden, maar hij niet het vermogen had om het te zien.
Hetgeen wat mij het meest bezig hield was het feit dat veel, veelal jonge mensen tegen het uur van de nacht met z’n allen een kroeg opzochten en dan als een dolle begonnen te dansen. Ik vond het zo’n merkwaardige gewaarwording, waar ik als hypocriete tripper aan mee deed. Nee ik deed eigenlijk niet mee, ik was een soort observator. Terwijl ik het tafereel aanschouwde begonnen mijn hersenen overuren te draaien.
Ik ging even aan de kant zitten, omdat het wel erg intens werd. Daar zag ik mijn makkers dansen. Het waren goden! Popsterren, idolen. Ze waren, nee zijn superieur! Daar hoorde ik bij. Ik zag de club verduisteren en zij lichtten de boel op! In de zin van licht geven natuurlijk! Ze keken verveeld en decadent. Echte goden! Mijn goden. Ik besloot me weer tussen de Goden te mengen.
Delirium wees me op een jongen die duidelijk ook aan het trippen was. Dit was op een moment waarop ik mij duidelijk aan het vervelen was. Dit gaf weer een uitdaging aan de avond. Na wikken en wegen besloot ik met de jongen in contact te treden. Dit was moeilijk want hij was ver weg. Hij bleek kanna gebruikt te hebben, maar waarschijnlijk wel meer. Hij was kampioen breakdansen en deed een trucje voor. Daarna besloot ik de jongen in zijn trip met rust te laten, doordat we duidelijk in twee verschillende werelden zaten. Er was nog een man die duidelijk aan het trippen was, maar hem wilde ik niet meer aanspreken, die eerste jongen had me al te veel teleurgesteld.
Toen gingen we met de hele groep even zitten. Ik legde mijn been op een tafel te rusten en merkte dat mijn voet zich van mijn lichaam wilde verlossen en probeerde los te komen. Ik vertelde dit aan mijn vrienden, maar die leken dit niet te begrijpen. Dit gebeurde in een periode van wartaal. Ik kon moeilijk nog zinnige taal uitslaan. Ik had veel flashback en herinneringen van vroeger en eerdere trips die zich half verweefden met deze trip.
Er gebeurde nog veel, maar dat is nog maar een waas in mijn hoofd, zoals een droom die je niet meer kan herinneren, althans niet echt. Toen we naar huis gingen, heb ik een jointje gerookt, omdat ze zo lekker zijn. Ik liep samen met een vriendin en delirium naar huis en moest nog een heel eind alleen afleggen. Hier begon het definitieve solotrippen. De hele avond had al als een soort solotrip gevoeld, maar nu was ik helemaal op mijzelf aangewezen. Ik kon nu het juk der zinnigheid afgooien, niemand zou toch mijn leipe gedrag merken. Ik begon gekke bekken te trekken en rare geluiden te maken. Opeens merkte ik dat ik ontzettend nodig moest plassen en begon naar huis te rennen. Daar ben ik zittend gaan plassen om niet een fiasco te veroorzaken. Daar op de wc heb ik lang getript.
Toen ik naar boven ging kwam ik mijn vader op de gang tegen. Dit was een minder moment, omdat hij niet van mijn drugsgebruik weet. Toch kwam ik goed weg, ik zei welterusten en ging meteen naar mijn kamer.
Op mijn kamer begon de slotfase van de trip. Ik verkeerde tussen een staat van slaap en trip. Ik viel niet in slaap, maar was ook niet echt wakker. Ik tripte op elk geluid en alles bewoog en draaide. Het was pas half vier en de paddo’s zouden ten minste nog tot vijf uur werken. Ik luisterde eerst naar ozric tentacles op mijn ipod, daarna schakelde ik over op Jimi Hendrix. Ik kroop onder mijn deken en het leek wel alsof ik in een grot zat. Toen mijn vader eindelijk uit de badkamer vertrok ben ik nog snel even gaan tanden poetsen. Of snel…..daar stond ik tegenover mijn spiegelbeeld. Ik kon niet anders dan naar mijn eigen hoofd kijken dat aan het vervormen was, ik trok weer rare gezichten zonder het met opzet te doen. Na dit tafereel ben ik weer naar bed gegaan en heb nog even muziek geluisterd. Daarna heb ik even zonder muziek gechilld. Toen was ik eigenlijk al wel klaar met het trippen, maar de paddo’s waren nog niet klaar met mij. Ik had er geen zin meer in, omdat ik stil in mijn kamer moest zijn en ik alleen was. Ik probeerde mijzelf in slaap te krijgen, na grote moeite lukte dit en betekende dat het definitieve einde voor deze trip tijdens het uitgaan.
Het uitgaan met paddo’s kan ik je niet aanraden. Afraden trouwens ook niet. Ik kan me voorstellen dat iemand keihard fout kan gaan met zo veel prikkels en mensen. Ik heb mij redelijk bij de realiteit weten te houden, redelijk. Ik vond het zeker een vette ervaring. Ik heb veel geleerd, dingen die ik voor een groot deel al weer vergeten ben. Ik draag ze wel bij me. Ik ben blij dat ik het in mijn leven mee heb mogen maken, maar of ik weer eens tijdens het uitgaan op paddo’s ga trippen betwijfel ik. Zeker om het alleen te doen. Ik had gelukkig de kracht om mijzelf gaande te houden, maar de dreiging van het isolement was zeker aanwezig. Daar moet je tegen kunnen. Het lijkt me nog wel een meerwaarde op met een tripmiddel, met meerdere mensen uit te gaan. Dat kan wat zijn voor de volgende keer…..
Nadat ik de truffels verslonden had, die trouwens heerlijk naar walnoten smaakten, gingen we een coffeeshop in om te blowen. Ik besloot om maar niet mee te blowen, aangezien deze paddo’s vrij heftig zouden zijn. En geloof me dat waren ze. Het was al na 20 minuten, toen de muziek begon te vervormen en kleuren intenser werden. Na daar gezeten te hebben, verliet één vriend ons, degene die mij de paddo’s gaf. Ik ging met Delirium en een andere vriend naar een club. Ik kan me weinig van deze tijd herinneren, ik begon net in mijn trip te komen en ‘verkende’ de paddo’s en wende langzaam aan het trippen. Hierna gingen we naar een ander café. Toen ik over straat liep, leek het net of ik in een rivier van mensen liep. Het was gek te ervaren dat zo veel mensen buiten op straat lopen. Het leek wel of iedereen tripte.
In dat café gingen we zitten bij vrienden, aan het raam. Het hele café was gevuld met een groene waas. Iedereen leek wel van plastic. Ik kon me eigenlijk haast meteen al nauwelijks in de gesprekken mengen. Het was wel grappig dat iedereen heel moederlijk deed. Ze wilden mij allemaal beschermen en betuttelen. Ze behandelden me ook een beetje als een soort klein kind. Ik vond dit hoogst merkwaardig en begon dat in mijn hoofd te analyseren tot mijn aandacht weet door iets anders gegrepen werd. Voor mijn gevoel leek het net of ik in een film als “Fear and Loathing” terecht was gekomen. Alle hoofden van mensen werden meteen karakteristiek en de gesprekken die ik opving waren voor mijn gevoel zinloos of apart.
Doordat weinig mensen (lees: niemand) mij begreep, balanceerde ik mij op een koord tussen eenzaamheid en vrolijk trippen in. Gelukkig was Delirium er, ik noemde hem mijn sleutelfiguur, een medium. Via hem kon ik contact krijgen met de vreemde wereld die realiteit heet.
Een van mijn terugkerende bezigheden bij zowel trippen als spacen op XTC is handen wassen. Ik waagde de reis naar de toiletten. Daar aangekomen besloot ik meteen maar mijn blaas te legen. Ik waarschuw jullie allen. Wanneer je een keer uit mocht gaan op paddo’s, ga niet in een kroeg staande plassen. Ik had geluk, maar ik had bijna mezelf onder gepist. Gelukkig wist ik mijn pielenwaus nog niet op tijd te keren richting de pot, de witte troon der gemakken. Pis vernietigd alles!! Ik zag allemaal wc-papier op de grond, dat langzaam doorweekt werd door mijn plas. Toen wist ik dat ik niet meer moest gaan plassen tijdens het trippen in de stad. De hele wc was fel wit verlicht, en de wc’s maakten een heftig geluid tijdens het doortrekken. Ik heb daar een paar minuten in extase gestaan, toen ik weer terugkeerde naar de groep.
Na een tijdje, tijden zoals je weet vervagen tijdens die paddo’s totaal, gingen we weer terug naar de eerste club. Daar aangekomen gingen we DANSEN. Dansen op paddo’s is uniek. Ik probeerde niet eens te dansen, mijn lichaam danste uit zich zelf, ik hoefde het niet aan te sturen. Mijn armen werden steeds langer en begonnen te zwabberen. Ik vertelde dit tegen een vriend en die vond dit zo grappig dat hij ook met zijn armen ging zwabberen en riep: ik wou dat mijn armen dat ook deden. Wat hij niet wist was dat ze dat wel degelijk deden, maar hij niet het vermogen had om het te zien.
Hetgeen wat mij het meest bezig hield was het feit dat veel, veelal jonge mensen tegen het uur van de nacht met z’n allen een kroeg opzochten en dan als een dolle begonnen te dansen. Ik vond het zo’n merkwaardige gewaarwording, waar ik als hypocriete tripper aan mee deed. Nee ik deed eigenlijk niet mee, ik was een soort observator. Terwijl ik het tafereel aanschouwde begonnen mijn hersenen overuren te draaien.
Ik ging even aan de kant zitten, omdat het wel erg intens werd. Daar zag ik mijn makkers dansen. Het waren goden! Popsterren, idolen. Ze waren, nee zijn superieur! Daar hoorde ik bij. Ik zag de club verduisteren en zij lichtten de boel op! In de zin van licht geven natuurlijk! Ze keken verveeld en decadent. Echte goden! Mijn goden. Ik besloot me weer tussen de Goden te mengen.
Delirium wees me op een jongen die duidelijk ook aan het trippen was. Dit was op een moment waarop ik mij duidelijk aan het vervelen was. Dit gaf weer een uitdaging aan de avond. Na wikken en wegen besloot ik met de jongen in contact te treden. Dit was moeilijk want hij was ver weg. Hij bleek kanna gebruikt te hebben, maar waarschijnlijk wel meer. Hij was kampioen breakdansen en deed een trucje voor. Daarna besloot ik de jongen in zijn trip met rust te laten, doordat we duidelijk in twee verschillende werelden zaten. Er was nog een man die duidelijk aan het trippen was, maar hem wilde ik niet meer aanspreken, die eerste jongen had me al te veel teleurgesteld.
Toen gingen we met de hele groep even zitten. Ik legde mijn been op een tafel te rusten en merkte dat mijn voet zich van mijn lichaam wilde verlossen en probeerde los te komen. Ik vertelde dit aan mijn vrienden, maar die leken dit niet te begrijpen. Dit gebeurde in een periode van wartaal. Ik kon moeilijk nog zinnige taal uitslaan. Ik had veel flashback en herinneringen van vroeger en eerdere trips die zich half verweefden met deze trip.
Er gebeurde nog veel, maar dat is nog maar een waas in mijn hoofd, zoals een droom die je niet meer kan herinneren, althans niet echt. Toen we naar huis gingen, heb ik een jointje gerookt, omdat ze zo lekker zijn. Ik liep samen met een vriendin en delirium naar huis en moest nog een heel eind alleen afleggen. Hier begon het definitieve solotrippen. De hele avond had al als een soort solotrip gevoeld, maar nu was ik helemaal op mijzelf aangewezen. Ik kon nu het juk der zinnigheid afgooien, niemand zou toch mijn leipe gedrag merken. Ik begon gekke bekken te trekken en rare geluiden te maken. Opeens merkte ik dat ik ontzettend nodig moest plassen en begon naar huis te rennen. Daar ben ik zittend gaan plassen om niet een fiasco te veroorzaken. Daar op de wc heb ik lang getript.
Toen ik naar boven ging kwam ik mijn vader op de gang tegen. Dit was een minder moment, omdat hij niet van mijn drugsgebruik weet. Toch kwam ik goed weg, ik zei welterusten en ging meteen naar mijn kamer.
Op mijn kamer begon de slotfase van de trip. Ik verkeerde tussen een staat van slaap en trip. Ik viel niet in slaap, maar was ook niet echt wakker. Ik tripte op elk geluid en alles bewoog en draaide. Het was pas half vier en de paddo’s zouden ten minste nog tot vijf uur werken. Ik luisterde eerst naar ozric tentacles op mijn ipod, daarna schakelde ik over op Jimi Hendrix. Ik kroop onder mijn deken en het leek wel alsof ik in een grot zat. Toen mijn vader eindelijk uit de badkamer vertrok ben ik nog snel even gaan tanden poetsen. Of snel…..daar stond ik tegenover mijn spiegelbeeld. Ik kon niet anders dan naar mijn eigen hoofd kijken dat aan het vervormen was, ik trok weer rare gezichten zonder het met opzet te doen. Na dit tafereel ben ik weer naar bed gegaan en heb nog even muziek geluisterd. Daarna heb ik even zonder muziek gechilld. Toen was ik eigenlijk al wel klaar met het trippen, maar de paddo’s waren nog niet klaar met mij. Ik had er geen zin meer in, omdat ik stil in mijn kamer moest zijn en ik alleen was. Ik probeerde mijzelf in slaap te krijgen, na grote moeite lukte dit en betekende dat het definitieve einde voor deze trip tijdens het uitgaan.
Het uitgaan met paddo’s kan ik je niet aanraden. Afraden trouwens ook niet. Ik kan me voorstellen dat iemand keihard fout kan gaan met zo veel prikkels en mensen. Ik heb mij redelijk bij de realiteit weten te houden, redelijk. Ik vond het zeker een vette ervaring. Ik heb veel geleerd, dingen die ik voor een groot deel al weer vergeten ben. Ik draag ze wel bij me. Ik ben blij dat ik het in mijn leven mee heb mogen maken, maar of ik weer eens tijdens het uitgaan op paddo’s ga trippen betwijfel ik. Zeker om het alleen te doen. Ik had gelukkig de kracht om mijzelf gaande te houden, maar de dreiging van het isolement was zeker aanwezig. Daar moet je tegen kunnen. Het lijkt me nog wel een meerwaarde op met een tripmiddel, met meerdere mensen uit te gaan. Dat kan wat zijn voor de volgende keer…..
