29 Maart 2007
1 hele portie mexicaanse paddo´s
Dit report gaat over drie vrienden zonder trip sitter, in de polder. Ik heb genoten van deze avond, maar ik ben ook een tijdje “bad” gegaan.
We liepen in de polder en op een gegeven moment kwamen we bij een plek aan waar ik al eerder jointjes heb gerookt. Het was 7 uur en we begonnen ze te eten. We waren dit keer met z´n drieen en hadden drie porties bij ons, ieder een hele portie dus…
We hadden ze gegeten met chips en ze smaakten niet zo vies als de eerste keer. Na het eten besloten we verder de polder in te lopen (wat achter af niet zon goed idee bleek te zijn). Na een half uur werd ik stoned van de paddo’s en de weg begon al wat te golven. Een maat van mij was al flink onder invloed en vertelde keer op keer dat de weg hele rare bochten had.
Na een uur tijd begonnen de verschijnselen zwaar te komen. In de polder kwamen we bij een bruggetje aan waar ook nog 2 grote witte stenen stonden. (Het was inmiddels vrij donker geworden) We hielden een pauze en zaten op de stenen. Na een halve minuut te kijken leek het net of de stenen groeiden en licht gaven. Dat was een duidelijk teken dat de avond begonnen was. We besloten nog verder te lopen, maar achter ons liepen twee mensen met een hondje. Ik was fucking bang voor die mensen en vertelde tegen mn twee maten dat we door moesten lopen en ons stil moesten houden. Ik had het gevoel dat ze ons wilden pakken en aanspreken. Dit was gelukkig niet het geval. Na een kwartier lopen (en omkijken) kwamen we bij een tafeltje aan, waar we uiteindelijk 2 uurtjes hebben gezeten. Het was een paradijs daar. Het tafeltje stond langs de snelweg (zon 100 meter er vandaan), en de auto’s op de snelweg leken uit een film te komen. Het was al pikdonker (geen lichten in de polder) en de auto’s flitsten continu voorbij. In de verte zagen we de lichten van de huizen en wat gebouwen. De lichten waren zo fel elke keer, echt mooi. Ik heb op het tafeltje gelegen en naar de hemel gekeken. Ik zag allemaal patronen die op bloemen leken (zo’n bloem dat je tekent als je een kind ben). Die plek was zo cool, er was van alles te zien. Hoog gras dat zo diep leek dat je erin kon duiken. Rechts een snelweg met auto’s die meer licht gaven dan een bouwlamp. En naast je twee maten die aant praten waren over nutteloze dingen zoals het “licht ruilen voor het donker met andere mensen”. Haha
. Rond 10 uur kwamen drie andere maten op scooters aangereden. Het leek net een circus, de lichten van de scooters hadden me in hun greep, net als het geluid van de scooters. Ik vond het vet dat de knipperlichten van de scooters zo fel waren. Ook zag ik een soort van gezicht in de scooter, met de knipperlichten als ogen.
Ze gingen weer weg en wij (de trippers (3)) besloten maar eens richting huis te lopen, echter dit duurde veel en veel langer dan de heenweg.
We liepen al weer een lekker uurtje weg, en besloten weer een andere weg te nemen naar huis. Deze weg is een eenzame rechte lange weg van ong. 10 minuten fietsen. En wij liepen daar, in het donker, zonder enkel licht. En vanaf hier ging het met mij zeer slecht…
Na een aantal minuten lopen voelde ik me verdwaald. Ik had de stukken in de polder niet herkend. Ook stelde we met z’n drieën vragen zoals: waar zijn we? Niemand weet waar we zijn! Waar dan? Waar?! Ik raakte paranoia van het feit dat niemand meer wist waar we waren… Ik keek vaak naar beneden, naar de grond. Waar ik heel vaak gezichten zag, van enge mensen. Ook in het gras naast de weg heb ik veel gezichten gezien, boze en enge gezichten die bang keken. Waarschijnlijk heeft dit ook invloed gehad op mijn stemming.
Ik zei ook de hele tijd van: redden we het? Halen we het? Oh shit! Oh shit! Ik voelde me op dat moment zo slecht en bang voor alles. Ik zag op een gegeven moment de weg niet meer en alleen nog maar kleuren en stralen en lijnen. We waren verdwaald en ik dacht dat ik doodging, dat dit het einde was. Ik was niet sterk genoeg om uit de bad trip te gaan en mijn maten waren helemaal stil en leefden in hun eigen wereld. Ik denk ook doordat er zo weinig gepraat werd, dat ik steeds verder van de “echte” wereld ging.
Gelukkig was de rechte weg voorbij en kwamen we aan bij een stel huizen en een oude basisschool waar ik vroeger op heb gezeten. Vanaf hier ging het gelukkig weer goed. We hebben nog naar planten gekeken en naar een graffiti tekening op een muur, dit vonden wij alle drie erg mooi. Binnen 20 minuutjes kwamen we thuis aan, 1 maat bleef bij mij pitten, en de ander ging naar huis.
Eenmaal binnen kwamen we er gelijk achter dat mijn vader nog wakker was en op de bank zat! Ik pakte wat te drinken voor ons tweeën en zei tegen m’n maat dat we stil moesten zijn en niet lachen. Dit lukte erg goed omdat we al bijna aan het uittrippen waren. We gingen naar de zolder (nadat ik mijn vader nog had geholpen met wat dozen te sjouwen). We lagen op zolder en we hadden nog een aantal lachkicks. Ik besloot nog in de spiegel te kijken, en zag mn gezicht nog wat lichtelijk vervormen. Ook mijn pupillen waren bijna net zo groot als mn iris, en was verbaasd dat mijn vader dat niet had gezien (zal wel aan m’n bruine ogen liggen).
Eenmaal op zolder hebben we nog tot half 3 zitten nadenken over het leven en de trip.
De slaap had ons in zijn greep we droomden weg….
Ik vond deze trip zeer ervaringrijk, alleen dat stukje van toen ik bad ging, was erg erg aangrijpend. Ik heb nog liggen nadenken of dit de laatste keer paddo’s was.
Ik hoop dat dit report duidelijk genoeg is geweest. Ook heb ik een aantal dingetjes weg gelaten omdat het anders te veel tijd kost. Ik weet precies waarom ik bad ben gegaan. Dit komt doordat het die dag zwaar stressen was met een andere vriend van mij. En de plek was onbekend (setting was dus verkeerd).
Bedankt voor het lezen! imbanees
1 hele portie mexicaanse paddo´s
Dit report gaat over drie vrienden zonder trip sitter, in de polder. Ik heb genoten van deze avond, maar ik ben ook een tijdje “bad” gegaan.
We liepen in de polder en op een gegeven moment kwamen we bij een plek aan waar ik al eerder jointjes heb gerookt. Het was 7 uur en we begonnen ze te eten. We waren dit keer met z´n drieen en hadden drie porties bij ons, ieder een hele portie dus…
We hadden ze gegeten met chips en ze smaakten niet zo vies als de eerste keer. Na het eten besloten we verder de polder in te lopen (wat achter af niet zon goed idee bleek te zijn). Na een half uur werd ik stoned van de paddo’s en de weg begon al wat te golven. Een maat van mij was al flink onder invloed en vertelde keer op keer dat de weg hele rare bochten had.
Na een uur tijd begonnen de verschijnselen zwaar te komen. In de polder kwamen we bij een bruggetje aan waar ook nog 2 grote witte stenen stonden. (Het was inmiddels vrij donker geworden) We hielden een pauze en zaten op de stenen. Na een halve minuut te kijken leek het net of de stenen groeiden en licht gaven. Dat was een duidelijk teken dat de avond begonnen was. We besloten nog verder te lopen, maar achter ons liepen twee mensen met een hondje. Ik was fucking bang voor die mensen en vertelde tegen mn twee maten dat we door moesten lopen en ons stil moesten houden. Ik had het gevoel dat ze ons wilden pakken en aanspreken. Dit was gelukkig niet het geval. Na een kwartier lopen (en omkijken) kwamen we bij een tafeltje aan, waar we uiteindelijk 2 uurtjes hebben gezeten. Het was een paradijs daar. Het tafeltje stond langs de snelweg (zon 100 meter er vandaan), en de auto’s op de snelweg leken uit een film te komen. Het was al pikdonker (geen lichten in de polder) en de auto’s flitsten continu voorbij. In de verte zagen we de lichten van de huizen en wat gebouwen. De lichten waren zo fel elke keer, echt mooi. Ik heb op het tafeltje gelegen en naar de hemel gekeken. Ik zag allemaal patronen die op bloemen leken (zo’n bloem dat je tekent als je een kind ben). Die plek was zo cool, er was van alles te zien. Hoog gras dat zo diep leek dat je erin kon duiken. Rechts een snelweg met auto’s die meer licht gaven dan een bouwlamp. En naast je twee maten die aant praten waren over nutteloze dingen zoals het “licht ruilen voor het donker met andere mensen”. Haha
. Rond 10 uur kwamen drie andere maten op scooters aangereden. Het leek net een circus, de lichten van de scooters hadden me in hun greep, net als het geluid van de scooters. Ik vond het vet dat de knipperlichten van de scooters zo fel waren. Ook zag ik een soort van gezicht in de scooter, met de knipperlichten als ogen.Ze gingen weer weg en wij (de trippers (3)) besloten maar eens richting huis te lopen, echter dit duurde veel en veel langer dan de heenweg.
We liepen al weer een lekker uurtje weg, en besloten weer een andere weg te nemen naar huis. Deze weg is een eenzame rechte lange weg van ong. 10 minuten fietsen. En wij liepen daar, in het donker, zonder enkel licht. En vanaf hier ging het met mij zeer slecht…
Na een aantal minuten lopen voelde ik me verdwaald. Ik had de stukken in de polder niet herkend. Ook stelde we met z’n drieën vragen zoals: waar zijn we? Niemand weet waar we zijn! Waar dan? Waar?! Ik raakte paranoia van het feit dat niemand meer wist waar we waren… Ik keek vaak naar beneden, naar de grond. Waar ik heel vaak gezichten zag, van enge mensen. Ook in het gras naast de weg heb ik veel gezichten gezien, boze en enge gezichten die bang keken. Waarschijnlijk heeft dit ook invloed gehad op mijn stemming.
Ik zei ook de hele tijd van: redden we het? Halen we het? Oh shit! Oh shit! Ik voelde me op dat moment zo slecht en bang voor alles. Ik zag op een gegeven moment de weg niet meer en alleen nog maar kleuren en stralen en lijnen. We waren verdwaald en ik dacht dat ik doodging, dat dit het einde was. Ik was niet sterk genoeg om uit de bad trip te gaan en mijn maten waren helemaal stil en leefden in hun eigen wereld. Ik denk ook doordat er zo weinig gepraat werd, dat ik steeds verder van de “echte” wereld ging.
Gelukkig was de rechte weg voorbij en kwamen we aan bij een stel huizen en een oude basisschool waar ik vroeger op heb gezeten. Vanaf hier ging het gelukkig weer goed. We hebben nog naar planten gekeken en naar een graffiti tekening op een muur, dit vonden wij alle drie erg mooi. Binnen 20 minuutjes kwamen we thuis aan, 1 maat bleef bij mij pitten, en de ander ging naar huis.
Eenmaal binnen kwamen we er gelijk achter dat mijn vader nog wakker was en op de bank zat! Ik pakte wat te drinken voor ons tweeën en zei tegen m’n maat dat we stil moesten zijn en niet lachen. Dit lukte erg goed omdat we al bijna aan het uittrippen waren. We gingen naar de zolder (nadat ik mijn vader nog had geholpen met wat dozen te sjouwen). We lagen op zolder en we hadden nog een aantal lachkicks. Ik besloot nog in de spiegel te kijken, en zag mn gezicht nog wat lichtelijk vervormen. Ook mijn pupillen waren bijna net zo groot als mn iris, en was verbaasd dat mijn vader dat niet had gezien (zal wel aan m’n bruine ogen liggen).
Eenmaal op zolder hebben we nog tot half 3 zitten nadenken over het leven en de trip.
De slaap had ons in zijn greep we droomden weg….
Ik vond deze trip zeer ervaringrijk, alleen dat stukje van toen ik bad ging, was erg erg aangrijpend. Ik heb nog liggen nadenken of dit de laatste keer paddo’s was.
Ik hoop dat dit report duidelijk genoeg is geweest. Ook heb ik een aantal dingetjes weg gelaten omdat het anders te veel tijd kost. Ik weet precies waarom ik bad ben gegaan. Dit komt doordat het die dag zwaar stressen was met een andere vriend van mij. En de plek was onbekend (setting was dus verkeerd).
Bedankt voor het lezen! imbanees
nouja, meestal dan 
