Uitbehandeld maar gaat totaal niet goed
- Onderwerp starter Don Draper
- Startdatum
Don Draper
Badass junkie
Ik heb er even op moeten wachten voor een update omdat er wat dingen speelden, maar dat is net afgerond.
Er worden meer stappen gezet nu om het werk die ik nu heb verder op te kunnen bouwen. Net een akkoord gekregen van het UWV om mijn re-integratie traject te behouden. Verder worden de eerste stappen in de GGZ weer binnenkort gezet maar omdat ik nu een wat drukkere maand heb en de weinige dagen van mijn behandelaar is het moeilijk om snel contact te hebben. Maar opzich is er geen nood op dit moment aan de hand waardoor dat niet een probleem is. Waar ik het meest blij mee ben is dat het een andere behandelaar is dan degene die ik eerst had, geeft me hoop dat er op een andere manier naar wat oplossingen gewerkt kan worden dan eerst.
Verder is de thuissituatie wat verbeterd. Allereerst om te vermelden, mijn medicatie is verhoogd van 2,5 mg naar 4 mg en die neem ik nu ook trouw in vergeleken met eerst. Andere medicatie met uitzondering van Valeriaan ter vervanging voor wiet wordt nauwelijks genomen. Daar ben ik wel blij mee. Een nadeel hiervan is dat ik maar 12 uur per dag wakker ben. Rond 18:00 val ik in slaap en ergens in de vroege ochtend word ik wakker. Dat was in het verleden een gedoe in dit huis geweest want ik word geacht om in mijn kamer te blijven en de rest niet tot last te zijn. Daar hebben we in dit huis erover gehad en gelukkig ben ik niet de enige meer die z'n mond hierover uitspreekt in het voordeel voor mij.
Al met al gaat het beter.
En de dagen die hierna komen zien er rooskleuriger uit dan toen ik de topic begon waar het allemaal wat moedeloos eruit zag.
Er worden meer stappen gezet nu om het werk die ik nu heb verder op te kunnen bouwen. Net een akkoord gekregen van het UWV om mijn re-integratie traject te behouden. Verder worden de eerste stappen in de GGZ weer binnenkort gezet maar omdat ik nu een wat drukkere maand heb en de weinige dagen van mijn behandelaar is het moeilijk om snel contact te hebben. Maar opzich is er geen nood op dit moment aan de hand waardoor dat niet een probleem is. Waar ik het meest blij mee ben is dat het een andere behandelaar is dan degene die ik eerst had, geeft me hoop dat er op een andere manier naar wat oplossingen gewerkt kan worden dan eerst.
Verder is de thuissituatie wat verbeterd. Allereerst om te vermelden, mijn medicatie is verhoogd van 2,5 mg naar 4 mg en die neem ik nu ook trouw in vergeleken met eerst. Andere medicatie met uitzondering van Valeriaan ter vervanging voor wiet wordt nauwelijks genomen. Daar ben ik wel blij mee. Een nadeel hiervan is dat ik maar 12 uur per dag wakker ben. Rond 18:00 val ik in slaap en ergens in de vroege ochtend word ik wakker. Dat was in het verleden een gedoe in dit huis geweest want ik word geacht om in mijn kamer te blijven en de rest niet tot last te zijn. Daar hebben we in dit huis erover gehad en gelukkig ben ik niet de enige meer die z'n mond hierover uitspreekt in het voordeel voor mij.
Al met al gaat het beter.
En de dagen die hierna komen zien er rooskleuriger uit dan toen ik de topic begon waar het allemaal wat moedeloos eruit zag.
Don Draper
Badass junkie
Ging niet goed bij mijn GGZ intake. Totale mismatch en onbegrepen van beiden kanten. Ik kon me niet goed uitleggen wat mijn probleem was. Aan de andere kant konden ze niet accepteren met het uitleg die ik gaf waar ik mee speelde. Het is zoals het eerst was. Er moet een concreet probleem zijn en dan kijken ze wel verder. Me ondersteunen kunnen ze gewoon niks mee.
We zijn een mismatch.
We zijn een mismatch.
Ape
Badass junkie
Als ik je een tip mag geven, schrijf het op. Je verwoorden op een manier waarop je alle tijd hebt om er over na te denken is makkelijker dan ter plekke de juiste woorden er voor te bedenken.
Don Draper
Badass junkie
ik ben weer teruggevallen in wiet. Zit krap bij kas maar stroomt wat beetjes geld in die ik weer in hash wil steken en later olie.
Doe nou gewoon niet, het helpt je niet
Don Draper
Badass junkie
weet ik maar wil me weer verdoven en voel me destructief
En precies daarom moet je dat niet doen
zoek een positieve uitlaatklep, ga wandelen of fietsen.
Don Draper
Badass junkie
Heb maar lekker eten gekocht lol
Don Draper
Badass junkie
Met de versoepelingen ben ik een beetje in de war geraakt. Nu alles open is zit ik weer in de onrustige psyche dat ik alles op alles moet zetten om weer naar buiten te gaan. Te vluchten uit mijn huis. Dat het kut is thuis.
Maar dat is het op dit moment niet meer zo. Ik zat sinds gisteren toen het open was weer heel de tijd de bios tijden te checken naar de eerstvolgende keer dat ik een film kan kijken. Vervolgens voel ik me weer kut of onrustig en moet ik mijn reservering weer cancelen.
Maar dat is gewoon niet meer nodig. Ik mag mezelf meer zien in het huis nu. Er wordt niet meer moeilijk gedaan als ik in de woonkamer wil zitten en dat het kan als iedereen het wil. Het is gelukkig niet meer "Je hebt je eigen kamer. Doe daar maar alles wat je wilt" en dan het kut gevoel dat ik daaruit kreeg en psychisch onderdoor ging.
Ik merk wel beetje dat ik het wel nog eng vind. Net was er iemand in de woonkamer en vroeg "wil jij nu TV kijken in de woonkamer?" en de partner kwam al gelijk van "ja ja, kijk jij maar!" en de ander wou niet antwoorden. Dus ik hoop niet dat ik binnenkort weer een discussie krijg dat ik hen aan de lip weer hang terwijl ik het gewoon netjes vraag en aanbied. Want dan was ik nu wel gewoon in mijn kamer geweest of bios gegaan.
Ik hoop dat het goed blijft. Ik hoop echt dat hoe we nu met elkaar omgaan dat het niet opnieuw een tikkende tijdbom is onder ons waar ik weer onderdoor ga.
Edit: Heb er net over gehad. Werd me verzekerd dat waar ik hierboven bang voor was echt verleden tijd is.
Maar dat is het op dit moment niet meer zo. Ik zat sinds gisteren toen het open was weer heel de tijd de bios tijden te checken naar de eerstvolgende keer dat ik een film kan kijken. Vervolgens voel ik me weer kut of onrustig en moet ik mijn reservering weer cancelen.
Maar dat is gewoon niet meer nodig. Ik mag mezelf meer zien in het huis nu. Er wordt niet meer moeilijk gedaan als ik in de woonkamer wil zitten en dat het kan als iedereen het wil. Het is gelukkig niet meer "Je hebt je eigen kamer. Doe daar maar alles wat je wilt" en dan het kut gevoel dat ik daaruit kreeg en psychisch onderdoor ging.
Ik merk wel beetje dat ik het wel nog eng vind. Net was er iemand in de woonkamer en vroeg "wil jij nu TV kijken in de woonkamer?" en de partner kwam al gelijk van "ja ja, kijk jij maar!" en de ander wou niet antwoorden. Dus ik hoop niet dat ik binnenkort weer een discussie krijg dat ik hen aan de lip weer hang terwijl ik het gewoon netjes vraag en aanbied. Want dan was ik nu wel gewoon in mijn kamer geweest of bios gegaan.
Ik hoop dat het goed blijft. Ik hoop echt dat hoe we nu met elkaar omgaan dat het niet opnieuw een tikkende tijdbom is onder ons waar ik weer onderdoor ga.
Edit: Heb er net over gehad. Werd me verzekerd dat waar ik hierboven bang voor was echt verleden tijd is.
Laatst bewerkt:
Ape
Badass junkie
Heb je het over je eigen gezin of huisgenoten? Anyway, het klinkt voorzichtig als een vooruitgang. Maar niet op je tenen gaan lopen, praatMet de versoepelingen ben ik een beetje in de war geraakt. Nu alles open is zit ik weer in de onrustige psyche dat ik alles op alles moet zetten om weer naar buiten te gaan. Te vluchten uit mijn huis. Dat het kut is thuis.
Maar dat is het op dit moment niet meer zo. Ik zat sinds gisteren toen het open was weer heel de tijd de bios tijden te checken naar de eerstvolgende keer dat ik een film kan kijken. Vervolgens voel ik me weer kut of onrustig en moet ik mijn reservering weer cancelen.
Maar dat is gewoon niet meer nodig. Ik mag mezelf meer zien in het huis nu. Er wordt niet meer moeilijk gedaan als ik in de woonkamer wil zitten en dat het kan als iedereen het wil. Het is gelukkig niet meer "Je hebt je eigen kamer. Doe daar maar alles wat je wilt" en dan het kut gevoel dat ik daaruit kreeg en psychisch onderdoor ging.
Ik merk wel beetje dat ik het wel nog eng vind. Net was er iemand in de woonkamer en vroeg "wil jij nu TV kijken in de woonkamer?" en de partner kwam al gelijk van "ja ja, kijk jij maar!" en de ander wou niet antwoorden. Dus ik hoop niet dat ik binnenkort weer een discussie krijg dat ik hen aan de lip weer hang terwijl ik het gewoon netjes vraag en aanbied. Want dan was ik nu wel gewoon in mijn kamer geweest of bios gegaan.
Ik hoop dat het goed blijft. Ik hoop echt dat hoe we nu met elkaar omgaan dat het niet opnieuw een tikkende tijdbom is onder ons waar ik weer onderdoor ga.
Edit: Heb er net over gehad. Werd me verzekerd dat waar ik hierboven bang voor was echt verleden tijd is.
Don Draper
Badass junkie
Binnen mijn gezin ja. Woon nog bij mijn ouders.
Don Draper
Badass junkie
Ik kreeg net in mijn hoofd iets waar ik niet zo lang over heb nagedacht.
Heb een persoonlijkheid onderzoek gedaan en scoorde hoog voor borderline. Alleen net een punt te weinig om de diagnose te krijgen. Verder werd er niks mee gedaan want de punten die overeenkomen hebben ook raakvlakken met autisme. Dus werd er niks mee gedaan.
Maar misschien moet er wat aan gedaan worden. Maar ik heb wel echt het gevoel dat de deuren voor dat soort behandelingen dicht zit. Alleen voor autisme bijvoorbeeld en dan dat er weer onbegrip is van de behandelaren die daarmee alleen bezig zijn.
Heb een persoonlijkheid onderzoek gedaan en scoorde hoog voor borderline. Alleen net een punt te weinig om de diagnose te krijgen. Verder werd er niks mee gedaan want de punten die overeenkomen hebben ook raakvlakken met autisme. Dus werd er niks mee gedaan.
Maar misschien moet er wat aan gedaan worden. Maar ik heb wel echt het gevoel dat de deuren voor dat soort behandelingen dicht zit. Alleen voor autisme bijvoorbeeld en dan dat er weer onbegrip is van de behandelaren die daarmee alleen bezig zijn.
Ape
Badass junkie
Autisme en borderline hebben inderdaad raakvlakken. Er wordt weleens een misdiagnose gedaan terwijl iemand de ander heeft.
Dat is jou gevoel en dat klopt niet. Desnoods vraag je een second opinion aan. Er zijn veel instanties naast de bekenden zoals dimence.
Ik denk dat je het verward met je eigen onbegrip. Het komt me namelijk heel bekend voor. Ik begrijp de keuzes en uitspraken van behandelaren ook niet altijd en heb het gevoel dat ze me niet snappen want “bij mij werkt het anders” of denken dat je zelf weet wat het beste is. Maar die lui hebben veel ervaring met veel verschillende lui. Stel je wat acceptabeler op
Don Draper
Badass junkie
Don Draper
Badass junkie
Sinds Vrijdag spontaan trek gekregen in drugs en erin meegegaan. Trek was zo erg dat ik eerder ben weggegaan van werk en bij de coffeeshop een pure voorgedraaide joint heb gehaald. Eerder voor werk voelde ik me onrustig waardoor ik eerst een 0,5 mg lorazepam wou sillen maar werd binnen paar minuten al 2 mg lorazepam.
Erna heb ik dagelijks zo'n beetje alles gebruikt wat ik in huis had. Ben niet meer gewend met de vreetkicks van wiet en ben er ziek van geworden. Vanochtend voelde mijn lichaam & geest niet zo in sync en zit dat weer met van alles te fixen. De oliën die ik in huis heb en net valeriaan genomen in de hoop dat het mijn trek in drugs en alcohol dempt.
Weet niet waar het spontaan vandaan komt. Weet wel dat m'n strijd is om nu in de ochtend niet al aan de bier te gaan en niet meer te gaan blowen. Lijkt een dingetje te zijn dat ik er iedere maand trek in krijg.
Erna heb ik dagelijks zo'n beetje alles gebruikt wat ik in huis had. Ben niet meer gewend met de vreetkicks van wiet en ben er ziek van geworden. Vanochtend voelde mijn lichaam & geest niet zo in sync en zit dat weer met van alles te fixen. De oliën die ik in huis heb en net valeriaan genomen in de hoop dat het mijn trek in drugs en alcohol dempt.
Weet niet waar het spontaan vandaan komt. Weet wel dat m'n strijd is om nu in de ochtend niet al aan de bier te gaan en niet meer te gaan blowen. Lijkt een dingetje te zijn dat ik er iedere maand trek in krijg.
Lid 103682
Bewuste gebruiker
Hey @Don Draper
hoe is het nu met je? Ik ben net lid maar lees een maandje of 2/3 mee.
Ik lees vaak dat je worstelt met mentale problemen en respect dat je er zo open over bent.
Ik heb me niet goed genoeg in je verdiept wat er precies speelt. Of je de juiste hulp krijg. En of er eventuele diagnoses zijn. Of een eventuele opname.
Niet dat ik zoiets adviseer als newbie! Maar ik vind het best heftig te lezen. En ik zal nooit zeggen dat ik weet hoe je je voelt.. maar sommige.plekken die jij omschrijft, en de strijd die steeds weer voert herken ik helaas wel.
hoe is het nu met je? Ik ben net lid maar lees een maandje of 2/3 mee.
Ik lees vaak dat je worstelt met mentale problemen en respect dat je er zo open over bent.
Ik heb me niet goed genoeg in je verdiept wat er precies speelt. Of je de juiste hulp krijg. En of er eventuele diagnoses zijn. Of een eventuele opname.
Niet dat ik zoiets adviseer als newbie! Maar ik vind het best heftig te lezen. En ik zal nooit zeggen dat ik weet hoe je je voelt.. maar sommige.plekken die jij omschrijft, en de strijd die steeds weer voert herken ik helaas wel.
Lid 103682
Bewuste gebruiker
Dus het is een soort maandelijkse craving?
Hoe lang duurt zoiets.
Lees net dat je bij je ouders woont weten die ervan?
en voel je je fijn daar?
Maar ik had dat om tweekend. Als de kids van m'n ex weg waren.En dan bestelde ik voor 1 week eten en liet dat precies vrijdagmiddag komen. Want vrijdagavond kwamen de triggers
Wat ook echt hielp waren 2 maten van mjj van de Aa en Na. Echt een topgroep bij elkaar.
Als ik trek kreeg belde ik m'n maat op en hij was er altijd voor me en ik voor hem. Zolang er geen druppel gedronken werd. Gewoon iemand die je begrijpt en je helpt af te leiden.
Moet eerlijk zeggen. Toen ik verhuisde was de aa niet meer nodig.en de NA echt een mega domper.
Welke s geprobeerd in je woonplaats?
Heb veel moeite met contact(durven) leggen en vrienden maken.maar bij de aa/na is t zo gebeurd
Don Draper
Badass junkie
In het algemeen zijn het (flinke) golfbewegingen hoe het met mij gaat. Soms gaat het echt heel goed met me en denk ik de wereld aan te kunnen. Soms gaat het zo slecht met me dat ik denk dat de wereld tegen me is.
Ik denk dat ik nu in de fase zit van herstellen wat er met me is gebeurd. Komende corona versoepelingen ga ik gebruiken om me te forceren weer te leven maar ben achtergekomen dat veel dingen anders zijn nu met mezelf en mijn omgeving. En verder ben ik niet meer gewend zo met drukte om te gaan. Terwijl dat voor de afgelopen lockdown(s) wel goed ging.
Ik kom later terug met de dingen die je nog meer vroeg en heb verteld. Op dit moment is dit zo'n beetje alles wat ik erover kwijt wil waar ik me prettig bij voel. Ik probeer me heel erg in het lichte gedachtegang en positieve te richten nu. Terwijl ik te makkelijk in het negatieve ga de laatste weken.
Ik denk dat ik nu in de fase zit van herstellen wat er met me is gebeurd. Komende corona versoepelingen ga ik gebruiken om me te forceren weer te leven maar ben achtergekomen dat veel dingen anders zijn nu met mezelf en mijn omgeving. En verder ben ik niet meer gewend zo met drukte om te gaan. Terwijl dat voor de afgelopen lockdown(s) wel goed ging.
Ik kom later terug met de dingen die je nog meer vroeg en heb verteld. Op dit moment is dit zo'n beetje alles wat ik erover kwijt wil waar ik me prettig bij voel. Ik probeer me heel erg in het lichte gedachtegang en positieve te richten nu. Terwijl ik te makkelijk in het negatieve ga de laatste weken.
Don Draper
Badass junkie
Ik heb mezelf geforceerd om weer onder de mensen te zijn en het lukt me redelijk om weer activiteiten te doen. Vorige week had ik een knop die om ging in mijn hoofd en kon ik weer veel dingen ineens doen buiten.
Vandaag een andere knop kunnen indrukken. Ik heb mezelf te lang gefocust om mezelf te forceren om mezelf voor uren te vermaken. Maar ik moet accepteren om iets voor een korte periode maar te doen en voornamelijk te accepteren dat het ook maar kort hoeft te duren. De afgelegen weken heb ik voormalijk op bed gelegen omdat ik niet meer wist wat ik met mezelf (in activiteiten) moest doen. Maar ik moet er meer okay mee zijn dat ik een paar minuten een boek lees, op mijn telefoon zit. TV aanzet. Een kort rondje. Niet dat ik met een timer zit maar soms blijft iets toch plakken. Ik ben vandaag erdoor veel minder in m'n bed te vinden geweest.
Vandaag een andere knop kunnen indrukken. Ik heb mezelf te lang gefocust om mezelf te forceren om mezelf voor uren te vermaken. Maar ik moet accepteren om iets voor een korte periode maar te doen en voornamelijk te accepteren dat het ook maar kort hoeft te duren. De afgelegen weken heb ik voormalijk op bed gelegen omdat ik niet meer wist wat ik met mezelf (in activiteiten) moest doen. Maar ik moet er meer okay mee zijn dat ik een paar minuten een boek lees, op mijn telefoon zit. TV aanzet. Een kort rondje. Niet dat ik met een timer zit maar soms blijft iets toch plakken. Ik ben vandaag erdoor veel minder in m'n bed te vinden geweest.
Don Draper
Badass junkie
Afgelopen weken ben ik gestopt met roken wat er voor heeft gezorgd dat ik veel tijd op mijn bed heb gespendeerd (was heel moe tijdens het afkicken ervan). Dat bracht me door heel wat struggles en emoties er door heen. Uiteindelijk sinds de laatste paar dagen vallen de puzzelstukjes op z'n plek wat er mis was in mijn leven.
Iets meer dan 10 jaar geleden zat ik enorm veel thuis. Na school zat ik vaak in mijn eigen wereldje thuis. Dat klinkt leuk en is soms ook leuk maar wel eenzaam. Toen kreeg ik de kans om veel onder de mensen te zijn. Een wereld ging voor mij open. Ben heel wat ervaringen rijker maar heeft ook enorm veel littekens opgeleverd.
Ik dacht dat mijn levensmotto was om er voor anderen te zijn. Daardoor kon ik mezelf waarderen dacht ik. In werkelijkheid heb ik mezelf enorm weggecijferd om anderen hun bodemloze leegtes te vullen. Er zijn mensen die dat graag aantrekt en alles van je willen leegzuigen. Keer op keer als ik een vriend of vriendin had dan vervulde ik hun behoeftes. Maar het trok mij alleen maar leeg. Op momenten dat ik ze nodig had, waren ze er niet voor me. Een rode draad in de afgelopen tien jaar was wiet geweest. Mensen die veel tijd hadden en dat graag met me opvulde door met me wiet te roken bijvoorbeeld. Op momenten dat ik niet blowde or rookte dan was er ineens weinig over van de relaties die ik dan met ze had.
En dat is me zo vaak gebeurd. Zo vaak ermee pijn gedaan. Dat dit nog een keer proberen mij het niet waard meer is. Door veel in bed te liggen en af en toe eruit gaan om iets kleins te doen en erna weer bij te komen (dit lijkt echt prettig te werken voor mijn autisme) hou ik het allemaal vol zonder dat het verkeerd met me gaat.
Het punt waar ik nu sta, weinig mensen zien en veel op bed liggen, heb ik meermaals meegemaakt. En hiervoor knaagde het gevoel enorm. Ik kon niet dealen met dat mensen me hadden laten gaan. Dus ging ik maar terug naar de wiet en tabak en andere dingen om het allemaal weer terug te krijgen. Maar tijdens corona ben ik veranderd. Alweer meemaken om mensen kwijt te raken, deze keer terwijl er nog drugs was om te gebruiken. Nog erger wanneer ik moest stoppen omdat ik het mentaal niet meer aankon. Verder ook gezien hoe ik voor een bepaald mening en levensvisie sta waar ik heel sterk in sta. En mensen die daar moeilijk mee kunnen dealen. Ik moet daar mensen niet mee lastig vallen.
Toen ik onder de mensen was, voelde me ik nog steeds enorm eenzaam. Maar sinds ik dit topic heb geopend en mensen definitief gedag heb gezegd in mijn leven was ik wel door een kut tijd heengegaan. Maar eenzaam voel ik me niet meer. Soms wel. Maar het is niet zo erg en heftig meer als eerst toen ik onder veel mensen was maar me onbegrepen of gebruikt voelde.
Verder ervaar ik veel rust. Ik was verslaafd aan het op de hielen staan in mijn leven. Maar nu de rust iets is wat blijft probeer ik dat meer te waarderen. Ik weet niet of dat voor altijd goed zal blijven gaan maar voor nu gaat het goed. Ik voel me steeds meer de ouwe ik weer aan het worden. Maar wel met de wijsheid van iemand die met de wereld heeft gesproken en het hele land heeft gezien.
Curious Explorer (lukt me niet om hem te taggen) heeft laatst iets moois gepost op dit forum. "Better be safe (and bored) than to be sorry" en zo heb ik wel meer dingen gelezen en nagedacht de afgelopen weken. Gelezen over een waardig leven hebben. Door er voor anderen te zijn jezelf goed voelen. En ik leefde zo opzich al langer maar het heeft me wat meer gepakt. Ik ging eerst naar werk met het idee om maar te moeten van het UWV en om tijd te vullen. Nu kijk ik ernaar uit omdat ik er voor anderen kan zijn die mijn hulp nodig hebben. Dat pas ik ook thuis toe. Mensen die mij nodig hebben. Voor mij voelde het als een verplichting maar nu word ik blij als mijn hulp nodig is. Verder ook dat een stabiele ik ook bijdraagt aan een goed gemoedsrust voor de mensen bij mij thuis. Dat soort gedachtegangen gaan door mijn hoofd.
Ik denk dat ik in herstel ben. Met de dag gaat het steeds beter. Het was heel veel trial en error maar ik heb dingen gevonden in het leven die de chaos die ik in mijn hoofd had weg doet halen. Dit klinkt gek maar sinds ik omega 3 slik ervaar ik structurele rust in mijn hoofd. Mijn zin in het roken doet het minder, waardoor ik ermee heb kunnen stoppen. Waardoor ik in mijn bed meer bijkom. Waardoor ik tot dingen tot inzicht kom. En zo gaat het steeds verder.
Ik ben benieuwd hoe verder dit gaat. Ik hoop niet op een terugval wat me weer leid naar toen ik dit topic opende. Wie weet is dit het begin van iets moois. Vandaag met de fantasie gespeeld om weer terug te gaan naar mijn oud-werkgever waar ik contractueel geen drugs mocht doen. Alhoewel ik misschien ook mezelf wiet wel mag gunnen en die fantasie ook mag opgeven. Ik weet het niet. Maar het gaat echt steeds en steeds beter. Met ups en downs, dat wel. Maar wel een langzaam stijgende lijn.
Iets meer dan 10 jaar geleden zat ik enorm veel thuis. Na school zat ik vaak in mijn eigen wereldje thuis. Dat klinkt leuk en is soms ook leuk maar wel eenzaam. Toen kreeg ik de kans om veel onder de mensen te zijn. Een wereld ging voor mij open. Ben heel wat ervaringen rijker maar heeft ook enorm veel littekens opgeleverd.
Ik dacht dat mijn levensmotto was om er voor anderen te zijn. Daardoor kon ik mezelf waarderen dacht ik. In werkelijkheid heb ik mezelf enorm weggecijferd om anderen hun bodemloze leegtes te vullen. Er zijn mensen die dat graag aantrekt en alles van je willen leegzuigen. Keer op keer als ik een vriend of vriendin had dan vervulde ik hun behoeftes. Maar het trok mij alleen maar leeg. Op momenten dat ik ze nodig had, waren ze er niet voor me. Een rode draad in de afgelopen tien jaar was wiet geweest. Mensen die veel tijd hadden en dat graag met me opvulde door met me wiet te roken bijvoorbeeld. Op momenten dat ik niet blowde or rookte dan was er ineens weinig over van de relaties die ik dan met ze had.
En dat is me zo vaak gebeurd. Zo vaak ermee pijn gedaan. Dat dit nog een keer proberen mij het niet waard meer is. Door veel in bed te liggen en af en toe eruit gaan om iets kleins te doen en erna weer bij te komen (dit lijkt echt prettig te werken voor mijn autisme) hou ik het allemaal vol zonder dat het verkeerd met me gaat.
Het punt waar ik nu sta, weinig mensen zien en veel op bed liggen, heb ik meermaals meegemaakt. En hiervoor knaagde het gevoel enorm. Ik kon niet dealen met dat mensen me hadden laten gaan. Dus ging ik maar terug naar de wiet en tabak en andere dingen om het allemaal weer terug te krijgen. Maar tijdens corona ben ik veranderd. Alweer meemaken om mensen kwijt te raken, deze keer terwijl er nog drugs was om te gebruiken. Nog erger wanneer ik moest stoppen omdat ik het mentaal niet meer aankon. Verder ook gezien hoe ik voor een bepaald mening en levensvisie sta waar ik heel sterk in sta. En mensen die daar moeilijk mee kunnen dealen. Ik moet daar mensen niet mee lastig vallen.
Toen ik onder de mensen was, voelde me ik nog steeds enorm eenzaam. Maar sinds ik dit topic heb geopend en mensen definitief gedag heb gezegd in mijn leven was ik wel door een kut tijd heengegaan. Maar eenzaam voel ik me niet meer. Soms wel. Maar het is niet zo erg en heftig meer als eerst toen ik onder veel mensen was maar me onbegrepen of gebruikt voelde.
Verder ervaar ik veel rust. Ik was verslaafd aan het op de hielen staan in mijn leven. Maar nu de rust iets is wat blijft probeer ik dat meer te waarderen. Ik weet niet of dat voor altijd goed zal blijven gaan maar voor nu gaat het goed. Ik voel me steeds meer de ouwe ik weer aan het worden. Maar wel met de wijsheid van iemand die met de wereld heeft gesproken en het hele land heeft gezien.
Curious Explorer (lukt me niet om hem te taggen) heeft laatst iets moois gepost op dit forum. "Better be safe (and bored) than to be sorry" en zo heb ik wel meer dingen gelezen en nagedacht de afgelopen weken. Gelezen over een waardig leven hebben. Door er voor anderen te zijn jezelf goed voelen. En ik leefde zo opzich al langer maar het heeft me wat meer gepakt. Ik ging eerst naar werk met het idee om maar te moeten van het UWV en om tijd te vullen. Nu kijk ik ernaar uit omdat ik er voor anderen kan zijn die mijn hulp nodig hebben. Dat pas ik ook thuis toe. Mensen die mij nodig hebben. Voor mij voelde het als een verplichting maar nu word ik blij als mijn hulp nodig is. Verder ook dat een stabiele ik ook bijdraagt aan een goed gemoedsrust voor de mensen bij mij thuis. Dat soort gedachtegangen gaan door mijn hoofd.
Ik denk dat ik in herstel ben. Met de dag gaat het steeds beter. Het was heel veel trial en error maar ik heb dingen gevonden in het leven die de chaos die ik in mijn hoofd had weg doet halen. Dit klinkt gek maar sinds ik omega 3 slik ervaar ik structurele rust in mijn hoofd. Mijn zin in het roken doet het minder, waardoor ik ermee heb kunnen stoppen. Waardoor ik in mijn bed meer bijkom. Waardoor ik tot dingen tot inzicht kom. En zo gaat het steeds verder.
Ik ben benieuwd hoe verder dit gaat. Ik hoop niet op een terugval wat me weer leid naar toen ik dit topic opende. Wie weet is dit het begin van iets moois. Vandaag met de fantasie gespeeld om weer terug te gaan naar mijn oud-werkgever waar ik contractueel geen drugs mocht doen. Alhoewel ik misschien ook mezelf wiet wel mag gunnen en die fantasie ook mag opgeven. Ik weet het niet. Maar het gaat echt steeds en steeds beter.
Met ups en downs, dat wel. Maar wel een langzaam stijgende lijn.
Don Draper
Badass junkie
Weer wat dingen die gebeurd zijn in de tussentijd.
Allereerst heb ik de poging gestart om bij de GGZ weer wat te starten. Maar nee, inderdaad. Ik ben uitbehandeld. Ze kunnen niks voor me doen. Ik moet maar zien te accepteren dat de pieken en dalen die ik in mijn leven heb, dat dat het maar is. Therapien (M'n spelling check doet het niet, ik typ dit even snel op mijn Xbox) om daarmee om te kunnen gaan zijn schadelijk. Dus ik moet maar lekker mijn Lorazepam blijven slikken en het daarmee doen. Gaat het kut? Daar is de huisarts voor. De WMO kan me ook helpen, die ik (nog) niet heb Beide ben ik er geweest, beiden verwijzen met naar de GGZ op hun beurt.
Dus opnieuw kastje naar de muur. Een overzicht van therapien om te doen krijg ik niet. Doorverwijzing naar een autisme polikliniek krijg ik niet. Niks. Dit was het. Ik moet het hiermee doen.
En mijn mood is daarmee weer omgeslagen sinds ze dat hebben aangekondigd. Het hoeft voor mij allemaal weer niet meer. Leef van dag tot dag en zit maar te kloten en qua wiet en alcohol weer te doen waar ik zin in heb. Omdat ik toch tot de huisarts ben overgeleverd en ik aardig on the edge sta weer in mijn leven op rustige momenten ga ik weer gedurende de dag Lorazepam slikken. Ik voel me weer beetje de oude kant op te gaan als toen ik dit topic opende. Dus kan dan net zo goed nu al aan de Lorazepam zitten.
Ik moet het maar hier mee doen. Mijn ups & downs. Mijn onrust. Periodes in mijn leven hebben waarbij ik niet een activiteit kan doen. Ik moet er maar mee leven. Dan maakt het me, net zoals de vorige keer toen ik door de GGZ de deur uit ben gewezen, geen kut meer uit.
Allereerst heb ik de poging gestart om bij de GGZ weer wat te starten. Maar nee, inderdaad. Ik ben uitbehandeld. Ze kunnen niks voor me doen. Ik moet maar zien te accepteren dat de pieken en dalen die ik in mijn leven heb, dat dat het maar is. Therapien (M'n spelling check doet het niet, ik typ dit even snel op mijn Xbox) om daarmee om te kunnen gaan zijn schadelijk. Dus ik moet maar lekker mijn Lorazepam blijven slikken en het daarmee doen. Gaat het kut? Daar is de huisarts voor. De WMO kan me ook helpen, die ik (nog) niet heb Beide ben ik er geweest, beiden verwijzen met naar de GGZ op hun beurt.
Dus opnieuw kastje naar de muur. Een overzicht van therapien om te doen krijg ik niet. Doorverwijzing naar een autisme polikliniek krijg ik niet. Niks. Dit was het. Ik moet het hiermee doen.
En mijn mood is daarmee weer omgeslagen sinds ze dat hebben aangekondigd. Het hoeft voor mij allemaal weer niet meer. Leef van dag tot dag en zit maar te kloten en qua wiet en alcohol weer te doen waar ik zin in heb. Omdat ik toch tot de huisarts ben overgeleverd en ik aardig on the edge sta weer in mijn leven op rustige momenten ga ik weer gedurende de dag Lorazepam slikken. Ik voel me weer beetje de oude kant op te gaan als toen ik dit topic opende. Dus kan dan net zo goed nu al aan de Lorazepam zitten.
Ik moet het maar hier mee doen. Mijn ups & downs. Mijn onrust. Periodes in mijn leven hebben waarbij ik niet een activiteit kan doen. Ik moet er maar mee leven. Dan maakt het me, net zoals de vorige keer toen ik door de GGZ de deur uit ben gewezen, geen kut meer uit.
Geneesmiddel
Wijs gebruiker
Ik hoop dat het je lukt Don, vrede vinden in hoe alles gaat en wat er op je af komt. Vechten tegen alles zal misschien meer onrust opleveren. 💪
Don Draper
Badass junkie
ik heb even een zwak moment en weet het even niet meer.
Allereerst. Ik heb een huisarts die als ik hem iets vraag gewoon doet wat ik wil. En daar ben ik best wel blij mee. Laatst mijn Risperidon verlaagt en dat heeft ie gelijk voor me veranderd toen ik het hem vroeg. De 3 mg lorazepam wordt keurig netjes elke keer uitgegeven en laatst zat ik beetje te beven want ik had geen 0,5 mg tabletten lorazepam meer. Hem gevraagd of ik het ook kon krijgen en die heeft hij keurig gegeven.
Dat zie ik niet als iets negatiefs. Maar ik probeer wel mijn best te doen om niet aan de lorazepam verslaafd te raken en dat het effect uitwerkt (tolerantie). Dus wanneer het niet hoeft probeer ik het niet te slikken. Maar de afgelopen tijd merk ik dat het echt veel uitmaakt of ik lorazepam slik of niet. De afgelopen dagen heb ik het niet genomen (tot net) en mijn stress was best wel hoog. Ik probeerde allerlei dingen om ermee te dealen. Het werkt allemaal maar wel even. Ik voel dat de stress gedempt wordt maar echt weg is het niet. Het helpt om de lorazepam uit te stellen of een dag het niet te nemen. Maar de rust die lorazepam geeft is echt heerlijk. Hiervoor voordat ik even ermee was gestopt voelde ik me echt goed. En toen gebruikte ik elke dag lorazepam. De dosis verschilde per dag maar ik had er veel aan.
Ik kan het maar moeilijk accepteren. Ik kan dus elke dag 3 mg lorazepam nemen. No questions asked. Heb een dossier dat het wat rechtvaardigd en bij regelmatig gebruik kan ik de verplichtingen en ook wat rust in mijn leven aan.
Ik ben gewoon bang om eraan verslaafd te raken. Dat het niet meer werkt. En ook dat mijn huisarts of in de toekomst iemand anders het van me af gaat pakken. Dat het wel welletjes is geweest. Afbouwen die hap. Terwijl ik sinds ik lorazepam neem niet zonder kan. Ja, periodes dat ik even zonder kan, maar soms ook een periode wel flink verknocht eraan zit.
Ik voel dat ik speel met iets wat niet goed is. I love it too much. Ik misbruik het 9 van de 10 keer niet maar het is wel heel aantrekkelijk om het te blijven nemen. De momenten dat ik het nodig heb en dat ik het toch niet neem zijn moeilijk. Ik wou het vol blijven houden met er niet meer aanzitten maar nu toch gebruikt. Nu heb ik zo’n gevoel van “ik kom er nooit meer vanaf” terwijl ik er eigenlijk ook helemaal niet vanaf wil.
Het maakt me ook onzeker. Ik google dagelijks heel veel. Lees me graag in over van alles en nog wat. Dan lees je dus vaak dat je benzo’s tijdelijk moet nemen. Op dit forum wordt geopperd om het niet te nemen. Ik maak soms ook plannetjes om iets anders ervoor te zoeken maar blijf erop terugkomen.
Maar als ik met iemand spreek, een arts bijvoorbeeld, dan vinden ze dat dit gewoon kan. Ik begin er dan wel over dat ik er niet afhankelijk van wil worden en in het verleden verlaagde ze dan de dosis en wordt er ingespeeld op acceptatie van mijn autisme. Als ik daar niet over begin dan blijft het zoals het is. En dat ga ik dan ook deze keer doen. Wil dit niet zo maar met mijn huisarts bespreken tot het moment dat ik benzo verslaafd ben. (Meer gebruiken dan voorgeschreven bijvoorbeeld)
Dus ik weet het gewoon even niet meer. Ga ik gewoon dit bijna dagelijks slikken? Dat blijven doen of af en toe een kut periode accepteren om de tolerantie te kunnen vermijden?
Ik word echt onzeker van mensen die ook angst, overprikkelend en drukte ziektebeelden hebben en dan kunnen zweren bij meditatie, sporten, geloof of andere dingen in het leven die niet middelengebruik omhelst. Aan de ene kant probeer ik me niks aan te trekken van goedbedoelde adviezen van mensen die geen idee hebben wat ik doormaak en met lichte adviezen komen. Maar de mensen waar ik hun levensverhaal inlees en vergelijkbare dingen zie die dan wel medicatieloos door het leven kunnen gaan. Het lukt me niet. Ja, even. Maar niet voor altijd. Maar als dit voor me werkt, en de GGZ zegt dat ik hiermee gewoon mee moet leven. Dan zit er weinig anders op, toch?
Allereerst. Ik heb een huisarts die als ik hem iets vraag gewoon doet wat ik wil. En daar ben ik best wel blij mee. Laatst mijn Risperidon verlaagt en dat heeft ie gelijk voor me veranderd toen ik het hem vroeg. De 3 mg lorazepam wordt keurig netjes elke keer uitgegeven en laatst zat ik beetje te beven want ik had geen 0,5 mg tabletten lorazepam meer. Hem gevraagd of ik het ook kon krijgen en die heeft hij keurig gegeven.
Dat zie ik niet als iets negatiefs. Maar ik probeer wel mijn best te doen om niet aan de lorazepam verslaafd te raken en dat het effect uitwerkt (tolerantie). Dus wanneer het niet hoeft probeer ik het niet te slikken. Maar de afgelopen tijd merk ik dat het echt veel uitmaakt of ik lorazepam slik of niet. De afgelopen dagen heb ik het niet genomen (tot net) en mijn stress was best wel hoog. Ik probeerde allerlei dingen om ermee te dealen. Het werkt allemaal maar wel even. Ik voel dat de stress gedempt wordt maar echt weg is het niet. Het helpt om de lorazepam uit te stellen of een dag het niet te nemen. Maar de rust die lorazepam geeft is echt heerlijk. Hiervoor voordat ik even ermee was gestopt voelde ik me echt goed. En toen gebruikte ik elke dag lorazepam. De dosis verschilde per dag maar ik had er veel aan.
Ik kan het maar moeilijk accepteren. Ik kan dus elke dag 3 mg lorazepam nemen. No questions asked. Heb een dossier dat het wat rechtvaardigd en bij regelmatig gebruik kan ik de verplichtingen en ook wat rust in mijn leven aan.
Ik ben gewoon bang om eraan verslaafd te raken. Dat het niet meer werkt. En ook dat mijn huisarts of in de toekomst iemand anders het van me af gaat pakken. Dat het wel welletjes is geweest. Afbouwen die hap. Terwijl ik sinds ik lorazepam neem niet zonder kan. Ja, periodes dat ik even zonder kan, maar soms ook een periode wel flink verknocht eraan zit.
Ik voel dat ik speel met iets wat niet goed is. I love it too much. Ik misbruik het 9 van de 10 keer niet maar het is wel heel aantrekkelijk om het te blijven nemen. De momenten dat ik het nodig heb en dat ik het toch niet neem zijn moeilijk. Ik wou het vol blijven houden met er niet meer aanzitten maar nu toch gebruikt. Nu heb ik zo’n gevoel van “ik kom er nooit meer vanaf” terwijl ik er eigenlijk ook helemaal niet vanaf wil.
Het maakt me ook onzeker. Ik google dagelijks heel veel. Lees me graag in over van alles en nog wat. Dan lees je dus vaak dat je benzo’s tijdelijk moet nemen. Op dit forum wordt geopperd om het niet te nemen. Ik maak soms ook plannetjes om iets anders ervoor te zoeken maar blijf erop terugkomen.
Maar als ik met iemand spreek, een arts bijvoorbeeld, dan vinden ze dat dit gewoon kan. Ik begin er dan wel over dat ik er niet afhankelijk van wil worden en in het verleden verlaagde ze dan de dosis en wordt er ingespeeld op acceptatie van mijn autisme. Als ik daar niet over begin dan blijft het zoals het is. En dat ga ik dan ook deze keer doen. Wil dit niet zo maar met mijn huisarts bespreken tot het moment dat ik benzo verslaafd ben. (Meer gebruiken dan voorgeschreven bijvoorbeeld)
Dus ik weet het gewoon even niet meer. Ga ik gewoon dit bijna dagelijks slikken? Dat blijven doen of af en toe een kut periode accepteren om de tolerantie te kunnen vermijden?
Ik word echt onzeker van mensen die ook angst, overprikkelend en drukte ziektebeelden hebben en dan kunnen zweren bij meditatie, sporten, geloof of andere dingen in het leven die niet middelengebruik omhelst. Aan de ene kant probeer ik me niks aan te trekken van goedbedoelde adviezen van mensen die geen idee hebben wat ik doormaak en met lichte adviezen komen. Maar de mensen waar ik hun levensverhaal inlees en vergelijkbare dingen zie die dan wel medicatieloos door het leven kunnen gaan. Het lukt me niet. Ja, even. Maar niet voor altijd. Maar als dit voor me werkt, en de GGZ zegt dat ik hiermee gewoon mee moet leven. Dan zit er weinig anders op, toch?
Dirkdirk
DF-koning
Shit man, heftig. En nee, ik kan inderdaad geen advies geven omdat als ik met mijn goedbedoelde wijze hoofd zeg “kap gewoon met die medicijnen” ik geen idee heb wat je doormaakt.
Maar kap met die medicijnen.
pippilangkous
Experimenterende gebruiker
I
is natuurlijk ook een medicijn, maar bij een goede dosering bouwt dit geen tolerantie op.
Ik weet niet alles van je, maar.. kun je niet overstappen op anti-depressiva? Dat remt ook angsten en zo hoef je niet afhankelijk te worden/ zijn van lorazepam.
is natuurlijk ook een medicijn, maar bij een goede dosering bouwt dit geen tolerantie op.
Don Draper
Badass junkie
Dat werd als eerste geprobeerd maar toen werd ik er psychotisch van. Helaas.
pippilangkous
Experimenterende gebruiker
Oh jee! Wat vervelend..Dat werd als eerste geprobeerd maar toen werd ik er psychotisch van. Helaas.
Don Draper
Badass junkie
Vorige week Donderdag was mijn telefoon leeg en normaal zou ik dan mijn tweede telefoon meenemen of zodra de telefoon vol was de telefoon uit de lader zetten. Maar ik was het vergeten en merkte gelijk de rust. Lekker de focus op de TV. Ik merkte ook een zelfde soort manier van verveling oplossen als toen ik het had met afkicken van drugs. Ik verveelde me en gelijk pakte ik een boek. Startte ik de Xbox op. Zette ik een muziekje op en deed voor de rest niks anders behalve zuigen op een nicotine zuigtablet of een drankje.
Toen kreeg ik het eureka moment. Ik wou al vele jaren van mijn smartphone af maar wist niet hoe. Een smartphone is verrekt handig maar neemt ook veel van mijn leven in. Toen in een opwelling verwijderde ik mijn Discord en Whatsapp accounts en ben ik uit groepsapps van Telegram gegaan. Liefst ging ik ook van Telegram af maar door nodige contact met dealers helaas niet mogelijk.
We zijn nu een week verder en heb soms echte afkickverschijnselen ervan gekregen. Ik was verslaafd aan chatten. Maar chatten maakte me, op sommige momenten na, nauwelijks gelukkig. Ik praatte wel veel maar mensen gingen steeds minder snel reageren en wat er werd gereageerd was vaak onbegrip. Als ik het dan had over mezelf en hoe moeilijk ik het had kreeg ik stap 1 tips om te ontstressen. Pak een boekje ofzo. Speel een gitaar. Dat soort dingen. Ik voelde me echt onbegrepen.
Dus nu ik de apps heb verwijderd waar de mensen die ik niet wou me heel makkelijk konden vinden en degene die ik juist wou spreken niet heb ik het maar verwijderd. En het heeft me goed gedaan. Ik lees nu veel meer boeken. Ik pak nu ook vaak een tijdschrift erbij. Gamen doe ik ook wat meer met een rustiger hoofd.
Ik heb nog wel andere sociale media dus mensen weten me wel te vinden maar aangezien Whatsapp vaak eerste keus is, worden impuls appjes van zowel mij als hen niet meer gedaan. Verder is er een oudere generatie die te pas en onpas een appje sturen die nu geen idee hebben hoe me nu te bereiken. En dat is wel goed. Denk bijvoorbeeld aan goedbedoeld advies of een massabericht met nieuws vanuit een hobby die ik heb. Je mist niks als je ze hebt gelezen, reageert wel aardig terug maar dat soort prikkels ben ik nu van af. En dat vind ik heerlijk.
Maar verder ging het, zoals jullie elders op dit forum konden lezen, niet zo goed met me. Afgelopen Augustus was ik niet mezelf met kneiter veel dingen die waren gebeurd en veel dingen die in mijn agenda werden gepland zonder dat ik er echt keuze in had. Verder maakte ik ook afspraken mee waarbij het niet de bedoeling was dat het zulke wendingen zouden hebben zoals ze hebben voorgedaan ondanks dat we het van tevoren hadden afgesproken. Allemaal wel leuk geweest hoor maar een dagje door de stad lopen is voor mij niet uitgebreid duur dineren bijvoorbeeld.
In combinatie met verlaging van mijn Risperidon en erg gestreden niet te ontstressen met wiet en lorazepam en andere dingen had ik een week waar mijn stress niveau 10 was. Ik werd ook manisch erna. Toen weer besloten op mijn oude dosis Risperidon te zitten en erna ook besloten om dagelijks minstens 1 mg lorazepam te slikken. Ik ben weer wat opgeknapt.
Ik speelde open kaart erover met mijn werkgever en die maakte ernstig zorgen om me. De afgelopen anderhalf week werd ik verplicht op ziekteverlof gezet. Daar was ik naderhand niet zo blij mee. Mijn agenda was afgelopen week nagenoeg leeg en ik voelde me echt bezwaard erdoor. Er is besloten nog een week ziekteverlof erbij te doen komende week en ik heb echt giftig erop gereageerd tegen werk. Want ik heb niet het gevoel dat ik op werk iets slechts heb gedaan, werd gecomplimenteerd de afgelopen weken voor mijn uitmuntende werk die ik had verricht en ik ben gewoon al wat opgeknapt.
Ik heb geen goed reden om giftig te doen. Maar het maakt het me wel.
Er wordt niet echt naar me geluisterd. Er wordt geopperd dat er meer hulp voor mij gezocht moet worden maar ik doe al genoeg vind ik en de problemen die ik heb valt niet op te lossen. Heb gezegd dat ik goeie en slechte periodes heb met mezelf en ik zat in een slechte. Dat valt niet op te lossen. Volgens hen luister ik niet naar hen maar naar mijn gevoel luisteren ze niet naar mij.
Maar ik laat het er voor komende week zo zijn dan. Ik vind het wel jammer dat ik mijn ritme kwijt ben die ik hard nodig heb. Gisteren met mezelf afgesproken dat ik het mag opvullen met drank en drugs. Ik zie het verschil niet meer tussen goed voor mezelf zorgen om werk vol te houden en dat ik voor mijn werk dan helemaal niks meer doe in de week. Van mij mag ik naar de klote gaan. En dan weer terug naar normaal hopelijk als ik weer naar werk kan.
Toen kreeg ik het eureka moment. Ik wou al vele jaren van mijn smartphone af maar wist niet hoe. Een smartphone is verrekt handig maar neemt ook veel van mijn leven in. Toen in een opwelling verwijderde ik mijn Discord en Whatsapp accounts en ben ik uit groepsapps van Telegram gegaan. Liefst ging ik ook van Telegram af maar door nodige contact met dealers helaas niet mogelijk.
We zijn nu een week verder en heb soms echte afkickverschijnselen ervan gekregen. Ik was verslaafd aan chatten. Maar chatten maakte me, op sommige momenten na, nauwelijks gelukkig. Ik praatte wel veel maar mensen gingen steeds minder snel reageren en wat er werd gereageerd was vaak onbegrip. Als ik het dan had over mezelf en hoe moeilijk ik het had kreeg ik stap 1 tips om te ontstressen. Pak een boekje ofzo. Speel een gitaar. Dat soort dingen. Ik voelde me echt onbegrepen.
Dus nu ik de apps heb verwijderd waar de mensen die ik niet wou me heel makkelijk konden vinden en degene die ik juist wou spreken niet heb ik het maar verwijderd. En het heeft me goed gedaan. Ik lees nu veel meer boeken. Ik pak nu ook vaak een tijdschrift erbij. Gamen doe ik ook wat meer met een rustiger hoofd.
Ik heb nog wel andere sociale media dus mensen weten me wel te vinden maar aangezien Whatsapp vaak eerste keus is, worden impuls appjes van zowel mij als hen niet meer gedaan. Verder is er een oudere generatie die te pas en onpas een appje sturen die nu geen idee hebben hoe me nu te bereiken. En dat is wel goed. Denk bijvoorbeeld aan goedbedoeld advies of een massabericht met nieuws vanuit een hobby die ik heb. Je mist niks als je ze hebt gelezen, reageert wel aardig terug maar dat soort prikkels ben ik nu van af. En dat vind ik heerlijk.
Maar verder ging het, zoals jullie elders op dit forum konden lezen, niet zo goed met me. Afgelopen Augustus was ik niet mezelf met kneiter veel dingen die waren gebeurd en veel dingen die in mijn agenda werden gepland zonder dat ik er echt keuze in had. Verder maakte ik ook afspraken mee waarbij het niet de bedoeling was dat het zulke wendingen zouden hebben zoals ze hebben voorgedaan ondanks dat we het van tevoren hadden afgesproken. Allemaal wel leuk geweest hoor maar een dagje door de stad lopen is voor mij niet uitgebreid duur dineren bijvoorbeeld.
In combinatie met verlaging van mijn Risperidon en erg gestreden niet te ontstressen met wiet en lorazepam en andere dingen had ik een week waar mijn stress niveau 10 was. Ik werd ook manisch erna. Toen weer besloten op mijn oude dosis Risperidon te zitten en erna ook besloten om dagelijks minstens 1 mg lorazepam te slikken. Ik ben weer wat opgeknapt.
Ik speelde open kaart erover met mijn werkgever en die maakte ernstig zorgen om me. De afgelopen anderhalf week werd ik verplicht op ziekteverlof gezet. Daar was ik naderhand niet zo blij mee. Mijn agenda was afgelopen week nagenoeg leeg en ik voelde me echt bezwaard erdoor. Er is besloten nog een week ziekteverlof erbij te doen komende week en ik heb echt giftig erop gereageerd tegen werk. Want ik heb niet het gevoel dat ik op werk iets slechts heb gedaan, werd gecomplimenteerd de afgelopen weken voor mijn uitmuntende werk die ik had verricht en ik ben gewoon al wat opgeknapt.
Ik heb geen goed reden om giftig te doen. Maar het maakt het me wel.
Er wordt niet echt naar me geluisterd. Er wordt geopperd dat er meer hulp voor mij gezocht moet worden maar ik doe al genoeg vind ik en de problemen die ik heb valt niet op te lossen. Heb gezegd dat ik goeie en slechte periodes heb met mezelf en ik zat in een slechte. Dat valt niet op te lossen. Volgens hen luister ik niet naar hen maar naar mijn gevoel luisteren ze niet naar mij.
Maar ik laat het er voor komende week zo zijn dan. Ik vind het wel jammer dat ik mijn ritme kwijt ben die ik hard nodig heb. Gisteren met mezelf afgesproken dat ik het mag opvullen met drank en drugs. Ik zie het verschil niet meer tussen goed voor mezelf zorgen om werk vol te houden en dat ik voor mijn werk dan helemaal niks meer doe in de week. Van mij mag ik naar de klote gaan. En dan weer terug naar normaal hopelijk als ik weer naar werk kan.
Zeehond
Badass junkie
Dank je wel voor je openheid.
Ik snap dat je dit op je gevoel schrijft, maar je weet dat dit je niet gaat helpen.
Een extra week rust en dat invullen met drugs en drank is niet wat je werkgever met jou voor ogen heeft.
Als je meent wat je schrijft dan begrijp je echt zelf niet wat ze (goed) bedoelen.
Weet zeker dat je echt wel weet hoe je de komende week het beste kunt invullen.
Schrijf het morgen op een A4-tje.
Iedere dag naar buiten, veel lezen, beetje bewegen. En gezond eten en goed slapen.
Rust en regelmaat, het kan zo simpel zijn.
Vergeet niet lief voor jezelf te zijn 😍
Don Draper
Badass junkie
Je hebt gelijk maar heb echt een kut gevoel die ik wil wegstoppen
Zeehond
Badass junkie
Dirkdirk
DF-koning
Been there, done that. Alcohol, cannabis, benzo's... wat ik maar kon grijpen om de realiteit te ontsnappen. Maar als ik die knop om kan zetten kan jij het ook.
Similar threads
