Vastlopen

[Lazarel]

Beste allen,


Ik loop vast en ik wil jullie om hulp vragen.


Vanaf mijn 14e stevige drinker, ook sterke drank. Ik heb daar toen een online behandeling voor gevolg.

Op mijn 18e ging ik coke gebruiken, dat liep ook uit de hand. Op mijn 20e ben ik daarmee gestopt omdat het voor mij niet meer mogelijk was. Lees: bij stiefvader wonen in een voor mij onbekend dorp

Toen ging ik op mezelf wonen, een kleine huurwoning. Ik heb toen aangeklopt bij de GGZ voor stemmingswisselingen. Ik gebruikte toen inmiddels een cafeïne supplement. Daar ben ik mee gestopt. Bij de GGZ ben ik gediagnosticeerd met eetstoornis NAO en ADD. Ik ging in deeltijdbehandeling van 2 dagen per week. Met 7-8 mensen met een verslaving en/of eetstoornis. Dit beviel me helemaal niet, er zaten dominante mensen in de groep die mij een onveilig gevoel gaven.. Daarbij ben ik slechthorend dus erg effectief was het niet. Tegelijkertijd zat ik ook in een therapiegroep van 4 personen voor eetstoornissen, en ik had wekelijks gesprekken met de psycholoog. Ik ben na 4 weken gestopt met deeltijdbehandeling.


Inmiddels had ik Methylfenidaat gekregen van de psychiater De ‘eetgroep’ was geëindigd en ik was gestopt met de deeltijdbehandeling dus deze GGZ kon mij niet meer verder helpen. Ik werd doorverwezen naar een andere GGZ-instelling.

Ik misbruikte de methylfenidaat al behoorlijk en voelde mij wel tof. Tijdens de intake bij de nieuwe GGZ-instelling kreeg ik te horen dat ik eigenlijk geen therapie meer nodig heb. Ik voelde mij immers goed, haalde hoge cijfers en werkte daarbij nog 15-20 uur per week. Dus ik ben niet in behandeling gegaan en was therapie-vrij.


Ik ontwikkelde een behoorlijke tolerantie voor de methylfenidaat dus ik ging het combineren met alcohol, en later ook snuiven. Dat liep behoorlijk uit de hand. Ik ging minder vaak naar school omdat ik te brak was. Ik ontdekte toen dat er in mijn buurt een dealer woonde. Ik verruilde de methylfenidaat door speed.


Toen kreeg ik nieuwe bovenburen en werd ik gestalkt. Ik ben toen bij een vriend ingetrokken en mijn speedgebruik bleef toenemen. Rond mijn 24e verjaardag ben ik uitgenodigd om een woning te bezichtigen, waar ik op had gereageerd voor middels loting. Nu woon ik daar, en gebruik ik nog steeds speed. Het gaat bergafwaarts met mij en zo haal ik mijn studie niet. Ik heb me er +- 2 maanden geleden bij neergelegd dat ik ben verslaafd ben aan speed. Ik begrijp dat ik therapie nodig heb maar ik weet eigenlijk niet of ik daar wel klaar voor ben.


Wat zou jullie advies zijn naar mij?

 

[Yaizer]

Ik ben geen verslavingsdeskundige, ik hoop dat mijn advies je ergens kan helpen.

Het is heel simpel; kappen met die handel. Je hebt al toegegeven aan jezelf dat je verslaafd bent maar realiseer je dat je leven nog niet ten einde is. Je hebt een eigen woning, je zit nog op je studie! Ik bedoel...je doet het niet slecht maar realiseer je wel dat de verslaving het allemaal gaat verneuken.

Zoek de motivatie, alle motivatie die je hebt en kap gewoon. Ik weet dat het moeilijker is dan het daadwerkelijk is maar toen ik aan de oxycodon zat heeft het mij enorm geholpen om er niet zo'n groot probleem van te maken (ook bij het roken). Als je het een hele happening van gaat maken ga je er ook alleen maar over nadenken en gaat het vaak mis. Stop gewoon op een gegeven moment en denk: oke nou wat zal ik gaan doen. Denk er gewoon luchtig over. Ontwenningsverschijnselen komen eenmaal op maar weetje; heel ziek zijn is ook kut. Maar daar komen wij toch ook door heen?

Waar je alleen moet door heen prikken zijn de gedachtes die je redenen gaan geven waarom het gebruik niet erg is of waarom je het wel moet doen. Die komen op na een tijdje en na een tijdje verlies je je motivatie ook.

Ik zie al die therapieën als een geld klopperij. Maar dat is mijn mening

Succes in ieder geval.

 

[Roze Olifant]

Ik ben het hierin niet eens met Yaizer. Als therapieën/hulpprogramma's alleen maar geldklopperij waren en iedereen wel even op eigen kracht en motivatie zou kunnen stoppen, dan waren er niet zoveel mensen met een langdurige drugsverslaving in deze maatschappij. Dat jij dit hebt kunnen doen, betekent niet dat dit voor alle anderen automatisch ook geldt. Ik vind dat ergens een beetje hetzelfde als tegen iemand die depressief is zeggen 'wees gewoon niet meer depressief.' Zo werkt het helaas voor veel mensen niet. Een verslaving is geen bewuste keuze. Het overkomt je (grotendeels).

Wendy, ik denk juist dat je wel hulp zou moeten zoeken om niet in die 'vandaag ga ik alles anders doen'-vicieuze cirkel terecht te komen waarop de kans erg groot is als je op eigen houtje gaat stoppen. Daarnaast lees ik in je verhaal ook andere problemen (gevoeligheid voor alcoholverslaving, eetstoornis, ADD) die het jou erg moeilijk kunnen gaan maken om zo'n lastige weg in je eentje af te gaan leggen. In een behandeltraject kunnen ze met jou gaan kijken wat de redenen zijn voor je speedgebruik, op welke manier je dat zou kunnen veranderen, en ook kunnen ze rekening houden met jouw persoonlijke situatie en omgevingsfactoren.

Veel sterkte en succes.

 

[Mindless]

Ik denk dat het in ieder zit om een verslaving te kunnen overwinnen, maar als dat geloof ontbreekt in de persoon in kwestie, dat het dan wellicht kan helpen om de eerste stappen mbv therapie te zetten. Voor de lange termijn echter is therapie denk ik niet voldoende.

Verder eigenlijk exact hetzelfde als wat ik in het 'AD(H)D en verslaving' topic plaatste:

Heb hier (verslaving in het algemeen) wel vaker mijn mening over gegeven, maar aangezien er weer volop verslavingstopics opduiken de laatste tijd:

Naar mijn mening is verslaving een zeer diepliggend menselijk probleem waarbij reguliere manieren om het aan te pakken maar deels helpen doordat dit enkel de oppervlakte symptomen aanpakt. Mensen houden het op pure wilskracht vol om jaren niet te gebruiken, maar nemen vervolgens eens 1 glaasje, 1 hijsje, 1 snuifje en ze zijn weer terug bij af. Kortom: pure wilskracht is geen (echte) oplossing. Op die manier blijf je verslaafd, ook al neem je helemaal niets. Het probleem met wilskracht:

Vandaag heb je er veel van en denk je "Ik ga nooit meer drinken!"
en morgen is het weg en denk je "Ach, ik kan er wel eentje nemen"

Er wordt niet gezien dat dit hetzelfde verstand is die beide zegt. Terwijl uit dit simpele voorbeeld blijkt dat je je eigen verstand niet kunt vertrouwen. Wilskracht op zichzelf is geen verkeerd iets, maar als het gebaseerd is op een gedachte kom je nooit ergens. Om rigoureus met verslaving af te rekenen zul je de diepte in moeten. Niet meer direct doen wat je verstand zegt, want het belazerd je op een dag, gegarandeerd. In mijn ogen is het cruciaal om het verstand (je gedachten dus) te onderzoeken, door het te observeren. Hoe meer jij je (verslavende)gedachte ziet, hoe meer je ziet dat de gedachte niet jouw wil is, maar dat het je in verslaving houdt door het te laten lijken dat het jou is. Die ruimte creëren is absoluut noodzakelijk. Dat is het punt waar verslaving stopt. Je wilt meester worden van je gedachten, in plaats van slaaf. Een slaaf zal stoppen met drank/drugs wanneer het verstand dat zegt, maar een slaaf zal ook beginnen weer te drinken/drugs gebruiken wanneer het verstand dat zegt. Een meester echter doorziet deze fratsen van het verstand en heeft een stabiliteit die ontbreekt in het domweg volgen van gedachten. De verslaving is in de eerste plaats altijd aan je gedachten en daarna pas aan een substantie of activiteit.

Maar dit vereist discipline, doorzettingsvermogen én bewustheid. Dik de moeite waard wat mij betreft, want je komt nooit van de tendens naar verslaving af met symptoombestrijding alleen. Dat laat je altijd vatbaar voor nieuwe verslavingen. Wat wil je, aan blijven sukkelen de rest van je leven, of de meester worden van je gedachten? Voor de duidelijkheid: ik ben zo vaak teruggevallen in verslavingsgedrag, maar dat is mijn gebrek aan discipline en vooral: bewustzijn op zo'n moment. Luiheid waar je later altijd de prijs voor betaald.

 

[Lazarel]

Bedankt voor de reacties!

@Yaizer
Ik denk dat ik al te vaak heb geprobeerd om er niet zo'n groot probleem van te maken maar dat gaat 'm niet meer worden. Mezelf heb ik uit shit moeten vechten, altijd in m'n eentje. Wel met behulp van copingstijlen. Ik voel(de) me verpest door m'n ouders, heb eigenlijk geen vriendinnen/vrienden. Sinds 2 jaar één vriend maar daar ben ik afstand van aan het nemen. De copings zitten echt vastgeroest. Ik ben niet meer zo sterk als ik ben geweest, het lukt me nu dus niet meer in m'n eentje en daarom heb ik hulp nodig. Bedankt iig voor je motiverende bericht! Ik waardeer het enorm.

@Roze olifant :
Precies. Ik kan wel een verslaving overwinnen. Dat heb ik gedaan met alcohol, coke, cafeine, methylfenidaat. Ik neem een poos later echter gewoon een een ander middel of ik ga overeten/obsessief sporten/obsessief studeren of iets dergelijks. Dat gebeurt niet van de één op de andere dag. Dat sluipt er bij in en dat besef ik pas jaren later.

Therapie is dus inderdaad nodig. Maar zoals ik al aangaf denk ik dat ik er niet klaar voor ben. Een behandeltraject vinden dat aansluit bij iemand als persoon en zijn of haar problematiek en effectief is, zie ik hetzelfde als de zoektocht naar de juiste medicatie. Als je depressief bent en gaat starten met medicatie, zal echt niet elk anti-depressivum bij jou passen. Ook al heb je wel de juiste indicaties daarvoor. Dat heb ik nu met een behandeltraject. Als ik met een psycholoog theoretisch ga kijken welke probematiek ik heb en wat daar voor nodig is, zal er een behandeltraject kunnen worden opgesteld. Dit behandeltraject zou mij kunnen helpen als ik gemotiveerd ben. Dit wil echter niet zeggen dat DIT behandeltraject mij ook echt gaat helpen.

Wat nu dus het probleem is, ik kan het niet aan om erachter te komen dat dat behandeltraject niet helpt. Ik ben momenteel 'op' en ik verwacht dat het dan alleen nog maar verder bergafwaarts zal gaan.

@Mindless :

Ik begrijp wat je zegt met dat middelenbestrijding niet werkt. Daar is inderdaad wilskracht, doorzettingsvermogen en discipline voor nodig. Dan kun je mogelijk van middelen e.d. af blijven. Een nuchter leven is heel mooi, mits er niets verkeerd gaat en als alles gaat zoals jij dit zou willen zien. Maar als dat niet gaat, dan wordt verslavingsgedrag getriggerd en zal je het verslavingsmonstertje gaan voeden en deze gaat niet zomaar weer slapen.

Wat bij mij heel erg speelt. Het begrijpen van mijn problematiek helpt mij niet. Ik ken en herken mijn (vlucht)gedrag en dit laat me alleen maar vervelender voelen.

Nu ben ik toch wel heel erg benieuwd. Waarom is therapie voor de lange termijn niet zinvol? Wat is er voor de lange termijn nog meer nodig? Ik begrijp dat je zelf ook verslaafd bent (geweest). Kun je zeggen dat jij daar nu klaar mee bent? Dat je vrij bent zeg maar?

Heb je toevallig het boek De verslaving voorbij van Jan Geurtz gelezen?

 

[Mindless]

Ik begrijp wat je zegt met dat middelenbestrijding niet werkt. Daar is inderdaad wilskracht, doorzettingsvermogen en discipline voor nodig. Dan kun je mogelijk van middelen e.d. af blijven. Een nuchter leven is heel mooi, mits er niets verkeerd gaat en als alles gaat zoals jij dit zou willen zien. Maar als dat niet gaat, dan wordt verslavingsgedrag getriggerd en zal je het verslavingsmonstertje gaan voeden en deze gaat niet zomaar weer slapen.

Dit klinkt misschien heel erg tegen je instinct in, maar:

Wat als je nou niet de eis stelt dat niks verkeerd mag gaan. Laat dingen verkeerd gaan. Dat gaan ze toch, want dat is het leven. Laat stukje bij beetje los dat dingen niet gaan zoals jij denkt dat ze zouden moeten gaan. Richt je daarentegen op de dingen zoals ze zijn en accepteer juist die.

Wat bij mij heel erg speelt. Het begrijpen van mijn problematiek helpt mij niet. Ik ken en herken mijn (vlucht)gedrag en dit laat me alleen maar vervelender voelen.

Maar de onderliggende problematiek is geen oppervlakkig iets. Het ene complex boven het andere. Een kluwen van opvattingen en identificaties. Dit moet allemaal doorzien en gevoeld worden. En dat voelt ook heel vervelend ja, maar dat is nog geen reden om dan op te geven. Je kunt deze dingen namelijk voelen op een neutrale manier. Dit maakt het mogelijk om op het eerste gezicht ondraaglijke gevoelens onder ogen te komen. Haal het onderliggende verhaal weg en van de emotie blijft slechts een (neutrale) sensatie over. En wanneer dit voldoende gezien en gevoeld wordt, begint vanzelf het proces van acceptatie, waarbij je alles laat zijn hoe het is en eindelijk de drang om niet te willen voelen loslaat. En is 1 iets geaccepteerd, dan staat het volgende alweer in de rij. Maar hoe neutraler je begint te kijken naar je gedachtes en emoties, hoe makkelijker het wordt om dit te doen. Tot op het punt dat dit zelfs een fijne bezigheid wordt.

Nu ben ik toch wel heel erg benieuwd. Waarom is therapie voor de lange termijn niet zinvol? Wat is er voor de lange termijn nog meer nodig? Ik begrijp dat je zelf ook verslaafd bent (geweest). Kun je zeggen dat jij daar nu klaar mee bent? Dat je vrij bent zeg maar?

Omdat we leven met een onderbewuste. De te moeilijke, te pijnlijke ervaringen stoppen we weg en negeren we. Maar dat we het niet voelen, betekent niet dat het er niet zit en ook niet dat het niet direct onze gedachtes en gedrag beïnvloedt. Er is aanhoudende bewustheid nodig, zodat men A: niet nog meer in het onderbewuste stopt en B: het alreeds bestaande onderbewuste bewust maakt door het juist omhoog te halen in het bewustzijn: te zien, te voelen, te accepteren en los te laten.

Ik kan niet zeggen dat ik nu 'klaar' ben met verslavingen en denk ook dat je dat beter nooit kunt zeggen. Je weet immers nooit wat er omhoog zal komen en hoe je daarop zal reageren. Het hele ding is dat je altijd op je hoede, altijd bewust moet blijven. In het begin lijkt dat een opgave, na een tijdje wordt meer en meer duidelijk dat dat je ware aard is en geen moeite kost. Wat moeite kost, is onbewust door het leven gaan. Maar dat is hoe we geprogrammeerd zijn en dat kost tijd om te herprogrammeren. Hoewel ik dus niet kan zeggen dat ik vrij ben van verslavingen, is het wel zo dat dingen niet meer de 'pull' hebben die ze eerst wel hadden. Je doorziet hoe een bepaalde keuze zal leiden tot ellende en dus is het makkelijk(er) om die keuze niet te maken.

Heb je toevallig het boek De verslaving voorbij van Jan Geurtz gelezen?

Nee, maar volgens mij is die nu al 3x aangeraden aan me. Misschien toch eens opzoeken.

 

[Yaizer]

Ik ben het hierin niet eens met Yaizer. Als therapieën/hulpprogramma's alleen maar geldklopperij waren en iedereen wel even op eigen kracht en motivatie zou kunnen stoppen, dan waren er niet zoveel mensen met een langdurige drugsverslaving in deze maatschappij. Dat jij dit hebt kunnen doen, betekent niet dat dit voor alle anderen automatisch ook geldt. Ik vind dat ergens een beetje hetzelfde als tegen iemand die depressief is zeggen 'wees gewoon niet meer depressief.' Zo werkt het helaas voor veel mensen niet. Een verslaving is geen bewuste keuze. Het overkomt je (grotendeels).

Wendy, ik denk juist dat je wel hulp zou moeten zoeken om niet in die 'vandaag ga ik alles anders doen'-vicieuze cirkel terecht te komen waarop de kans erg groot is als je op eigen houtje gaat stoppen. Daarnaast lees ik in je verhaal ook andere problemen (gevoeligheid voor alcoholverslaving, eetstoornis, ADD) die het jou erg moeilijk kunnen gaan maken om zo'n lastige weg in je eentje af te gaan leggen. In een behandeltraject kunnen ze met jou gaan kijken wat de redenen zijn voor je speedgebruik, op welke manier je dat zou kunnen veranderen, en ook kunnen ze rekening houden met jouw persoonlijke situatie en omgevingsfactoren.

Veel sterkte en succes.

Het is inderdaad mijn mening.

Maar ik geef eerlijk toe, ik kijk inderdaad heel anders naar verslavingen dan anderen. Ik kijk er misschien te makkelijk naar en ik ben misschien keihard voor mij zelf waar andere daar minder goed in zijn. Moet hier ook rekening mee houden.

Iemand tips over hoe ik meer over verslavingen kan leren zonder nu zelf verslaafd te moeten worden? Wil namelijk wel meer over dit onderwerp weten. Dan niet over hoe je lichamelijk verslaafd kan worden, daar weet ik al genoeg van maar echt op mentale vlak. Heb veel verhalen erover gelezen hoe het er in sluipt etc. maar kan nog steeds moeilijk voorstellen hoe je niet gewoon met iets kan kappen.

Iemand suggesties?

 

[Lazarel]

Hoi allemaal,
Ik wilde nog even reageren op mijn topic.
Ik heb me vorig jaar november laten opnemen in een kliniek omdat het echt heel erg slecht ging en ik bijna alleen nog maar ‘leefde’ op speed. Psychotische klachten, veel angsten, paranoia.
En nu ben ik bijna 1 jaar clean!!

 

[Rebell]

Het is heel simpel; kappen met die handel

Iemand komt met een probleem, een verslaving en probeert advies te krijgen en dan komt er altijd weer een met deze zin.

Kappen met die handel/stoppen.

Ja haha natuurlijk is dat de oplossing maar zo werkt een verslaving niet. Als diegene kon stoppen had hij het al gedaan! Echt de meest nutteloze om te zeggen tegen iemand die verslaafd is.
En lees het veel vaker.

Moest dit even kwijt!

 

[Rebell]

Hoi allemaal,
Ik wilde nog even reageren op mijn topic.
Ik heb me vorig jaar november laten opnemen in een kliniek omdat het echt heel erg slecht ging en ik bijna alleen nog maar ‘leefde’ op speed. Psychotische klachten, veel angsten, paranoia.
En nu ben ik bijna 1 jaar clean!!

Topper dat het is gelukt man!
Ook nice dat je een update geeft.
Soms lees ik een topic en ben ik benieuwd hoe het is afgelopen.
Ben blij voor je dat het is gelukt!

 

[Lazarel]

Dankje!