Hallo allemaal, een vriendin van me is sinds een 4-tal haar verslaafd aan heroine. In het begin kon ze het nog redelijk goed onder controle houden maar de laatste 2 jaar gaat ze pijlsnel bergafwaards. Job kwijt, huis kwijt (logeert met haar kinderen her en der bij vrienden) en vooral: alle interesse in "iets anders" kwijt. Het enige wat ze nog doet is de straat afschuimen op zoek naar geld, en daarna op zoek naar smack.
Ze heeft drie prachtige kinderen (jongste 5, oudste 11)die hun moeder doodgraag zien maar de situatie is echt heel moeilijk voor hen. Ze gaan nog slechts weinig naar school (want hun moeder slaapt en brengt hen niet) en hebben voor zover ik weet al in geen eeuwigheid nog een gekookt vers maal gegeten; ze leven op friet, chips en cola. Over gebrek aan liefdevolle aandacht wil ik het hier niet eens hebben. Meestal zorgt de oudste dochter voor haar broertjes EN voor haar mama. Maar het kind is nog maar 11 en ziet er doodongelukkig uit. Hoewel haar moeder zegt van niet, ben ik zeker dat de oudste dochter absoluut weet hoe de vork aan de steel zit. Maar ze is zeer loyaal naar haar moeder en weet (denk ik) dat ze hier nooit met iemand over mag praten.
Soms gaat de moeder even binnen in de detox, maar het clean zijn duurt nooit langer dan twee weken of zo. Eigenlijk kan ik nog alleen "echt" met haar praten als ze in de detox zit. Pas dan beseft ze de ernst van haar situatie en is ze voor rede vatbaar.
Maar hoe het met de kinderen moet, daar maak ik me het meest zorgen over. Zoals de situatie nu is kan echt niet lang meer duren maar wat is het alternatief? De grootmoeder is oud en ziek en kan enkel voor kortere periodes op de kinderen passen. Verder heeft iedereeen in haar familie haar laten vallen dus in de familie is er niemand die voor de kinderen kan zorgen. Voorlopig heeft nog niemand de jeugdzorg ingeschakeld (soms snap ik echt niet dat bijvoorbeeld de school of zo dat nog niet deden) en ik ben zelf ook niet geneigd dat te doen: Ik ben nl de enige "cleane" persoon met wie ze nog contact heeft. Ik ben de enige die af en toe eens rede in haar hoofd praat en af en toe eens met de kinderen naar het park gaat of iets te eten voor hen maakt. Wanneer ik haar zou "verraden" zal ze mij de rug toekeren en dan heeft ze niemand meer. En, Ik vraag me ook werkelijk af of het leven in een instelling zoveel beter is voor een kind. Andere vrienden van me zijn zelf naar de jeugdzorg gestapt (voor hun eigen kinderen, omdat ze doorhadden dat ze het zelf niet meer aankonden) en hun kinderen worden nu van pleeggezin naar instelling tot weer naar een ander pleeggezin en zo weer naar een andere instelling gesleurd. deze vrienden zijn nu zelf weer aan de beter hand ( hebben weer woonst, nemen enkel nog methadon en bouwen die af) maar het is zeer moeilijk om je kinderen - eens geplaatst (zelf al deed je dat vrijwillig) - ooit weer terug te krijgen.
Dus ben ik een beetje op zoek naar mensen die ook zulke ervaringen hebben gehad, en naar hun advies. Misschien zitten hier wel kinderen of ouders die hetzelfde hebben meegemaakt.?
Ze heeft drie prachtige kinderen (jongste 5, oudste 11)die hun moeder doodgraag zien maar de situatie is echt heel moeilijk voor hen. Ze gaan nog slechts weinig naar school (want hun moeder slaapt en brengt hen niet) en hebben voor zover ik weet al in geen eeuwigheid nog een gekookt vers maal gegeten; ze leven op friet, chips en cola. Over gebrek aan liefdevolle aandacht wil ik het hier niet eens hebben. Meestal zorgt de oudste dochter voor haar broertjes EN voor haar mama. Maar het kind is nog maar 11 en ziet er doodongelukkig uit. Hoewel haar moeder zegt van niet, ben ik zeker dat de oudste dochter absoluut weet hoe de vork aan de steel zit. Maar ze is zeer loyaal naar haar moeder en weet (denk ik) dat ze hier nooit met iemand over mag praten.
Soms gaat de moeder even binnen in de detox, maar het clean zijn duurt nooit langer dan twee weken of zo. Eigenlijk kan ik nog alleen "echt" met haar praten als ze in de detox zit. Pas dan beseft ze de ernst van haar situatie en is ze voor rede vatbaar.
Maar hoe het met de kinderen moet, daar maak ik me het meest zorgen over. Zoals de situatie nu is kan echt niet lang meer duren maar wat is het alternatief? De grootmoeder is oud en ziek en kan enkel voor kortere periodes op de kinderen passen. Verder heeft iedereeen in haar familie haar laten vallen dus in de familie is er niemand die voor de kinderen kan zorgen. Voorlopig heeft nog niemand de jeugdzorg ingeschakeld (soms snap ik echt niet dat bijvoorbeeld de school of zo dat nog niet deden) en ik ben zelf ook niet geneigd dat te doen: Ik ben nl de enige "cleane" persoon met wie ze nog contact heeft. Ik ben de enige die af en toe eens rede in haar hoofd praat en af en toe eens met de kinderen naar het park gaat of iets te eten voor hen maakt. Wanneer ik haar zou "verraden" zal ze mij de rug toekeren en dan heeft ze niemand meer. En, Ik vraag me ook werkelijk af of het leven in een instelling zoveel beter is voor een kind. Andere vrienden van me zijn zelf naar de jeugdzorg gestapt (voor hun eigen kinderen, omdat ze doorhadden dat ze het zelf niet meer aankonden) en hun kinderen worden nu van pleeggezin naar instelling tot weer naar een ander pleeggezin en zo weer naar een andere instelling gesleurd. deze vrienden zijn nu zelf weer aan de beter hand ( hebben weer woonst, nemen enkel nog methadon en bouwen die af) maar het is zeer moeilijk om je kinderen - eens geplaatst (zelf al deed je dat vrijwillig) - ooit weer terug te krijgen.
Dus ben ik een beetje op zoek naar mensen die ook zulke ervaringen hebben gehad, en naar hun advies. Misschien zitten hier wel kinderen of ouders die hetzelfde hebben meegemaakt.?
