Thanks voor alle positieve woorden!
Het was de afgelopen 8 maanden soms inderdaad flink zoeken naar nieuwe, zinvolle activiteiten. Wat voor mij wel heeft geholpen is naar bijeenkomsten van de NA gaan en gesprekken met mijn psycholoog (en hiervoor verslavingsarts) bij Brijder. De Coronalockdown was en is nog wel een uitdaging voor mij.
Het maakt het voor mij soms wat moeilijker om structuur aan te brengen. Ik ben blij dat mijn sportschool weer gedeeltelijk open is (het buitengedeelte), anders verzeil ik nog wel eens in hele avonden Netflix kijken oid.
Als ik terugkijk op de afgelopen 8 maanden in vergelijking tot de jaren ervoor, merk ik bizarre verschillen. Ik ben zo blij dat ik niet meer hoef te liegen en zo egocentrisch en egoïstisch ben als toen. Als ik nu na een weekend weer aan het werk ga, hoef ik me niet meer te schamen en te verbergen wat ik echt heb gedaan. Als ik terugkijk op de jaren hiervoor, sinds 2011, zie ik dat het van kwaad naar erger is gegaan. Het begon bij af en toe dronken zijn, tot een keer een pilletje proberen, tot in je eentje aan de coke depressief jezelf helemaal kapot drinken.
Het leven lijkt ook veel eenvoudiger en overzichtelijker dan toen. Nog steeds merk ik ook dat mijn verslaving soms spelletjes met mij speelt. Zeker bij momenten van verveling of als het wat minder gaat, komen af en toe die gedachten weer naar boven:
-Ach, kan je niet een keer wat drinken?
-Je hebt nu je shit redelijk op orde, dan kan je jezelf toch wel een keer belonen?
-Toen maakte je wel wat mee.
Ik kan deze gedachten gelukkig steeds beter relativeren. Zeker het laatste jaar van gebruik was gewoon een hel en ik wil nooit meer terug naar die tijd.