Verslaafde, koppige vader

[Sally Tessio]

Ciao,

Ik heb een hele aardige, vervelende, liefdevolle, neurotische, levendige, koppige vader. Hij kampt nu al een hele lange tijd met een alcoholverslaving en weigert professionele hulp, omdat een 'peut' hem toch niks kan vertellen wat hij al weet. Mijn vader is verslaafd aan bier en drinkt al zo lang als ik me kan herinneren. Hij drinkt dagelijks en consumeert doorgaans ongeveer drie liter Heiniken per dag. Hij heeft al meerdere keren in zijn leven geprobeerd te stoppen - gaat dan over op malt bier - maar dit lukt niet omdat hij alcohol gebruikt als emotionele coping strategie. Wanneer hij gestrest raakt wordt de drang om te gaan drinken te groot en kan hij zichzelf niet langer bedwingen. Hij valt terug in het ouwe patroon en staakt zijn pogingen om te minderen of te stoppen. Mijn vader is überhaupt een enorme control freak en een erg gevoelig persoon, en is om die redenen dan ook vaak gestrest. Daarbij is er veel leed geweest in ons gezin over de jaren heen, al is dat inmiddels gelukkig allemaal wat minder en stabieler. We dragen daar wel allemaal nog in zekere zin de littekens van en de events van het afgelopen decennium lijken de grootste littekens op mijn vader achtergelaten te hebben. Ik wil hem graag helpen. Ik ben bang dat hij zich dood drinkt, want op eigen houtje stoppen zie ik niet gebeuren.

Wat zou ik mijn vader aan kunnen bieden als interventie die hem mogelijk kan helpen? Professionele hulp lijkt hij niet te willen, daar hebben we het in de loop der jaren vaak genoeg over gehad. Of dat door schaamte komt - hij voelt zich erg beschaamd, om welke reden het ook moeilijk praten is met 'm - dat weet ik niet. Het zou kunnen dat hij daar oprecht gewoon geen fiducie in heeft, maar het kan ook dat hij zich te erg schaamt om die confrontatie aan te durven. Zijn er leden die van zelfhulpprogramma's weten die een effectieve interventie zijn tegen alcoholverslaving? Zijn er leden die andere suggesties hebben op basis van kennis en/of eigen ervaring hierover? Ik hoor het graag van jullie.
Ik ben van plan om mijn vader binnenkort te confronteren met zijn verslaving op een wijze waarop ik dat nog niet eerder gedaan heb. Het zou handig zijn als ik dan een aantal opties heb waar hij gebruik van kan maken, mocht hij een serieuze en doordachte poging gaan wagen om die troep eindelijk eens los te laten.

Gracias.

 

[Albedo]

In deze video van Jordan Peterson die je zelf in een ander topic aandroeg (wellicht in een andere context) zou 'religic conversion' en lsd kunnen helpen.


Ik zou als ik jou was uitkijken met je vader te hard ermee te confronteren. Je verhaal komt over als dat je vader best beseft dat het niet verstandig is wat hij doet, maar hij niet anders kan. Wees bereid het te accepteren zoals het is. Het kan altijd nog erger en misschien heeft hij het gewoon nodig. Zonder wordt hij misschien zodanig instabiel dat hij (later) door de stress iets ergers krijgt zoals bijv. hartklachten. Is hij wel eens agressief geweest? Kwade dronk? Je kan misschien beter hem helpen door de schade te beperken en het gebruik te verminderen met bijv. goede voeding, supplementen, ontspannende uitstapjes, samen fietsen, naar de sauna, etc. Hebben jullie een huisdier of een aquarium? Dat werkt rustgevend.

 

[Sally Tessio]

Bedankt voor de suggesties. Religieuze bekering is echter niet iets wat mijn vader ooit zal ondergaan; hij vindt religie idioot en wil er zo ver mogelijk van uit de buurt blijven. Ook drugs vindt hij drie keer niks - behalve alcohol - en daar zal hij niet voor openstaan. Hij weet bijvoorbeeld ook niks van mijn gebruik, terwijl ik er zelf probleemloos over zou kunnen praten. Mijn moeder is er op een gegeven moment iets over te weten gekomen en wilde er eigenlijk al niet over praten. Ze zei toen ook tegen me dat mijn vader er niet over zou mogen horen, omdat het zijn hart zou breken. Klinkt niet erg open minded en dat zijn mijn ouders helaas ook niet. Daarbij is het leed in ons gezin waarover ik sprak ook voor een groot deel drugsgerelateerd, waardoor ze niet echt een lekkere associatie met drugs hebben opgebouwd. In dit geval doel ik op mijn broer, niet op mijn vader.

De andere suggesties die je noemde zijn mooie afleidingen, maar die gaan alcohol nooit vervangen voor hem. Zo hebben mijn ouders een hond sinds een paar jaar, maar dat heeft nergens verandering in gebracht. Verder eet ik zelf veganistisch en heb ik weleens een documentaire laten zien aan mijn vader over de invloed van de vlees- en zuivelindustrieën op onze planeet. Dat trok hij zich toen erg aan; hij is erg begaan met het milieu en het komt rauw op je dak vallen als blijkt dat je footprint destructief hoog is als je bij de meeste maaltijden vlees eet, ongeacht waar je verder allemaal op let. Ook dat heeft vrijwel niks veranderd aan zijn eetpatroon, ondanks dat het kruist met zijn normen en waarden. Mijn vader kampt bijna mijn hele leven al met een alcoholverslaving. Uitstapjes aanbieden en zorgen dat hij de frisse lucht opzoekt gaat geen hout snijden, vrees ik.

Mijn vader heeft nooit een kwade dronk gehad. Hij raakt alleen zeer gevoelig als hij gedronken heeft en er valt op die momenten geen lekker gesprek meer met hem te voeren. Hij ouwehoert door je heen en voelt zich heel snel aangevallen.

Ik vind je opmerking dat hij de drank misschien gewoon nodig heeft nogal naïef, om eerlijk te zijn. Emotiegericht copen door je heil in drugs te zoeken is natuurlijk ontzettend destructief. Alcohol wordt bij grotere hoeveelheden gekwalificeerd als harddrug. Als iemand drie liter bier per dag drinkt dan heeft diegene dus een probleem. Als iemand elke dag coke zou snuiven dan zou je denk ik minder snel zeggen dat die persoon het misschien gewoon nodig heeft. Het is in principe gewoon hetzelfde, alleen zorgt het stempel wat op alcohol geplakt is - legaal, sociaal smeermiddel - ervoor dat het allemaal een stuk minder erg lijkt dan het is.

Ik heb gisteren tijdens een gesprek gezegd dat ik me minstens zoveel zorgen maak om mijn vader als over mijn broer, die waarschijnlijk eeuwig het zorgenkindje van onze familie zal blijven. Daarnaast heb ik gezegd dat het weleens door mijn hoofd spookt dat mijn vader op een gegeven moment iets overkomt en dat ik daar dan de rest van mijn leven mee zal moeten leven. Dat kwam hard bij hem aan en noemde hij nogal een wake up call. Kort daarvoor wees hij de suggestie om hulp te zoeken echter voor de 100e keer af en probeerde hij het probleem te bagatelliseren. Ik denk dat alleen professionele hulp hem op de een of andere manier nog van zijn verslaving kan redden, maar ik heb geen idee hoe ik hem over kan halen om dat aan te nemen.

 

[Langspeelplaat]

Professionele hulp lijkt hij niet te willen, daar hebben we het in de loop der jaren vaak genoeg over gehad.

Ik denk dat alleen professionele hulp hem op de een of andere manier nog van zijn verslaving kan redden, maar ik heb geen idee hoe ik hem over kan halen om dat aan te nemen.

Je vader lijkt geen hulp te willen en lijkt te berusten in het feit dat dit zijn leven is. Jij ziet dit met lede ogen aan en wil hem helpen. Heel naar om te zien, maar dit is trekken aan een dood paard. Het minste wat jij kan doen is met hem in gesprek blijven en wie weet dat je ooit een opening vindt om wel die stap richting de verslavingszorg te zetten.

Mocht hij de stap niet zetten, dan zou ik proberen om er van te leren. Zie het als een spiegel; soms heb je mensen in je leven nodig die je laten zien hoe crue het leven kan zijn. Hoeveel je ook van die mensen houdt.

 

[Jmths]

Soms zit er niets anders op dan een harde lijn trekken. Duidelijk maken dat je uit zelfbescherming afstand neemt, die persoon het beste wenst maar geen contact kunt onderhouden zolang deze niet bereid is op welke manier dan ook aan zijn of haar problemen te werken.

Een persoon kan enkel zelf zijn eigen keuzes maken, als hij er zelf niet achter staat heeft het spijtig genoeg geen zin.

Ik ken je precieze context niet en wellicht sta ik er hard in maar het alternatief lijkt mij jezelf eindeloos laten meesleuren in andermans drama. Net als met depressie kan iemand enkel zelf aangeleerde hulploosheid doorbreken.

Het zou handig zijn als ik dan een aantal opties heb waar hij gebruik van kan maken, mocht hij een serieuze en doordachte poging gaan wagen om die troep eindelijk eens los te laten.

Wanneer iemand een verslaving wil afbouwen/doorbreken is het belangrijk om de voor en nadelen te concretiseren. Bij een anti rook campagne wordt informeren zogezegd als meest effectieve middel gezien.

Concreet maken voor jezelf hoeveel je gebruikt en realistische doelen stellen om af te bouwen, bijvoorbeeld enkel na 17:00 of in het weekend drinken. Maar dat kan ook wezen: ik drink nu 30 alcoholische consumpties per week en tegen volgende week wil ik dit afgebouwd hebben naar 25 consumpties.

Zeer belangrijk is de intentie om te minderen/stoppen te communiceren naar de omgeving, ideaal zou wezen om hierbij te vragen of mensen hem hierin willen steunen.

Als deze een tegenslag ondervindt of een doelstelling niet haalt benadrukken dat dit niet het einde is en dat dit gezien moet worden als leermoment. Dat als hij echt wilt stoppen en blijft proberen het uiteindelijk zal lukken.

Het kan natuurlijk wezen dat de persoon het zelf helemaal niet ziet zitten om volledig te stoppen, benadruk dan dat hij in ieder geval voor (ik zeg maar wat) een week moet proberen een nulpunt vol te houden. Op deze manier weet hij in ieder geval dat hij kan stoppen mocht hij dit willen.

Zolang er maar een positieve lijn zit in zijn afbouw is het winst, als hij bijvoorbeeld een maand veel minder drinkt dan normaal is dat al positief. Het werkt het best om zo snel mogelijk af te bouwen maar stabiliteit is soms ook progressie.

Ook kun je afspreken situaties of locaties te vermijden die uitlokkend zijn, bijvoorbeeld feestjes of een kroeg als cliché voorbeeld. Voldoende slaap/rust en fatsoenlijk voedsel binnen krijgen is natuurlijk ook belangrijk voor de impulscontrole. Drinken voor het slapen gaan wordt om deze reden ontraden.

Uiteraard is het waarschijnlijk belangrijk om te werken aan de oorzaak van zijn zelfdestructief gedrag. Als hij niet kan praten over wat hem op het hart ligt, bij wie dan ook zullen zijn kansen om te minderen waarschijnlijk aanzienlijk kleiner zijn.

 

[Sally Tessio]

Je vader lijkt geen hulp te willen en lijkt te berusten in het feit dat dit zijn leven is. Jij ziet dit met lede ogen aan en wil hem helpen. Heel naar om te zien, maar dit is trekken aan een dood paard. Het minste wat jij kan doen is met hem in gesprek blijven en wie weet dat je ooit een opening vindt om wel die stap richting de verslavingszorg te zetten.

Mocht hij de stap niet zetten, dan zou ik proberen om er van te leren. Zie het als een spiegel; soms heb je mensen in je leven nodig die je laten zien hoe crue het leven kan zijn. Hoeveel je ook van die mensen houdt.

Het is inderdaad best moeilijk om mee om te gaan. Althans, dat gaat op dit moment best, maar er komt een dag dat de realiteit inslaat van waar die jarenlange dagelijkse consumptie uiteindelijk toe leidt.

Mijn vader lijkt overigens niet te berusten in het idee dat hij voor de rest van zijn leven aan de alcohol zit. Hij probeert af en toe te stoppen en weet dan een week of twee malt bier te drinken. Vervolgens gebeurt er iets wat ie als stressvol ervaart - wat in zijn geval iets kleins kan zijn - en zet ie het weer aan een drinken. Het is vooral het zoeken van hulp waar hij erg sceptisch over is. Die wil hij dan onder andere van mij krijgen, maar ik weet niet zo goed hoe ik die kan bieden en kan er niet eeuwig voor hem zijn. Aanmoedigen en zijn pogingen om te stoppen in positieve zin bekrachtigen is nooit voldoende geweest.

Bedankt voor je reactie. Ik heb door de jaren heen wel geleerd dat het leven genoeg op je pad gooit waar je onnodig onder lijdt. Men overkomt genoeg en misschien laat men zich zelfs nog wel meer overkomen. Met dat leed kan ik inmiddels vrij goed omgaan. Gelukkig, want dat is weleens anders geweest.

Soms zit er niets anders op dan een harde lijn trekken. Duidelijk maken dat je uit zelfbescherming afstand neemt, die persoon het beste wenst maar geen contact kunt onderhouden zolang deze niet bereid is op welke manier dan ook aan zijn of haar problemen te werken.

Hmmm, hier heb ik nog niet eerder aan gedacht. Ik denk dat ik dit heel moeilijk zou vinden om over mijn hart te verkrijgen, ook al ben ik met je eens dat dat weleens iets zou kunnen triggeren. Hij probeert overigens wel van tijd tot tijd eraan te werken, alleen heeft dan toch weer een terugval. Het is wel zeker iets wat ik in mijn hoofd zal houden, mocht er een moment komen waarop ik dit een logische optie vind.

Een persoon kan enkel zelf zijn eigen keuzes maken, als hij er zelf niet achter staat heeft het spijtig genoeg geen zin.

Helemaal mee eens. Soms is het me ook niet duidelijk in hoeverre hij het voor zichzelf doet, of dat hij het gewoon voor zijn gezin probeert. Hij schaamt zich erg, om welke reden er niet makkelijk met hem over te praten valt. Hij zegt zelf wel dat hij het op dat soort momenten echt zelf wil, maar ik weet dus niet goed in hoeverre dat waar is.

Wanneer iemand een verslaving wil afbouwen/doorbreken is het belangrijk om de voor en nadelen te concretiseren. Bij een anti rook campagne wordt informeren zogezegd als meest effectieve middel gezien.

Goed punt. Thanks! Dit wist ik eigenlijk ook al, maar je denkt er niet erg helder en objectief meer over na als het een close familielid betreft.

Concreet maken voor jezelf hoeveel je gebruikt en realistische doelen stellen om af te bouwen, bijvoorbeeld enkel na 17:00 of in het weekend drinken. Maar dat kan ook wezen: ik drink nu 30 alcoholische consumpties per week en tegen volgende week wil ik dit afgebouwd hebben naar 25 consumpties.

Dit heb ik hem zelf ook al gezegd, maar ik betrek mezelf verder niet in hoe hij dit precies aanpakt. Ik weet dan ook niet hoe serieus hij dit doet. Hij zou het eigenlijk op moeten schrijven, zodat hij echt een regel voor zichzelf stelt in plaats van slechts een idee erover in zijn hoofd.

Zeer belangrijk is de intentie om te minderen/stoppen te communiceren naar de omgeving, ideaal zou wezen om hierbij te vragen of mensen hem hierin willen steunen.

Mijn ouders zijn niet erg outgoing en zijn grotendeels op elkaar aangewezen. Mijn moeder geeft eigenlijk aan dat ze hem er niet bij kan hebben, bovenop andere stressgerelateerde zaken. Zij is zelf chronisch ziek en haar andere zoon heeft een geestesziekte waar op gelet moet worden. Daarnaast heeft hij nog een aantal andere problemen, die maken dat hij moeilijk te employen valt en sociaal zwak is. Leven moet dus nog op de rit komen en het is de vraag of dat ooit zal lukken. Mijn moeder geeft eigenlijk aan dat ze mijn vader niet kan helpen. Ze vormen niet echt een goed team en ik bespeur al heel lang geen liefde meer tussen hen. Ik ben er vrij zeker van dat ze gescheiden waren als ze geen kinderen hadden gehad. Zoals je merkt zijn er best wel wat zaken die afkicken bemoeilijkt.

Zolang er maar een positieve lijn zit in zijn afbouw is het winst, als hij bijvoorbeeld een maand veel minder drinkt dan normaal is dat al positief. Het werkt het best om zo snel mogelijk af te bouwen maar stabiliteit is soms ook progressie.

Hier ben ik het helemaal mee eens. Dit benadruk ik dan ook richting 'm wanneer het hem niet helemaal lukt om er vanaf te blijven. Hij wil eigenlijk altijd min of meer 'cold turkey' stoppen, maar dat lijkt niet te gaan. Het is wel een idee om voor te stellen aan 'm om gewoon elke week een paar alcoholische units minder te drinken en het op die manier af te bouwen.

Ook kun je afspreken situaties of locaties te vermijden die uitlokkend zijn, bijvoorbeeld feestjes of een kroeg als cliché voorbeeld.

Plekken die cues oproepen vermijden is inderdaad the way to go, maar hij zuipt altijd in mijn ouderlijk huis, eigenlijk zodra hij uit zijn werk is. Dat wordt dus erg lastig.

Uiteindelijk is het waarschijnlijk belangrijk om te werken aan de oorzaak van zijn zelfdestructief gedrag. Als hij niet kan praten over wat hem op het hart ligt, bij wie dan ook zullen zijn kansen om te minderen waarschijnlijk aanzienlijk kleiner zijn.

Daar ligt uiteraard het probleem. Ik vind dit echter extreem moeilijk. Mijn vader is naar mijn mening rijp voor een psychiater en dat kan ik niet voor hem zijn. Zijn ouders zijn toen hij veertien was gescheiden en dat heeft hij nooit kunnen verkroppen. Zijn moeder heeft daar zelf nooit mee om kunnen gaan en ze hebben een aantal jaar in relatieve armoede gewoond nadat mijn opa er met een minnares vandoor ging (zwembroek lenen bij openbare zwembaden, moeder die de hagelslag op het brood zaaide om te rantsoeneren, dat werk). Mijn oma heeft zichzelf uiteindelijk doodgerookt en mijn opa heeft mijn vader op een gegeven moment niet meer willen zien - hij was in zijn jeugd mijn vaders held - en heeft hem niet de gelegenheid geboden om op zijn begrafenis te komen. Dat zijn dingen die nog steeds spelen. Mijn tante heeft daar wel hulp voor gezocht en is daar aardig bovenop gekomen, maar mijn vader niet. Hij kan het ook niet verdragen wat voor zoon hij op heeft gevoed (mijn broer obviously) en is voortdurend gestrest, bezorgd, boos, machteloos, etc. Dat speelt ook een grote rol in zijn drankprobleem.

Het was verder niet de bedoeling om een korte introductie van mijn halve stamboom te geven, maar ik waardeer je uitgebreide reactie en wil hier denk ik mee laten zien dat ik wel serieus over je adviezen nadenk en hoe die toepasbaar zijn in de context van de situatie. Thanks ervoor, er zijn zeker wat dingetjes waar ik nog wel wat aan zal hebben. Have a good one! (:

 

[Jmths]

Goede vriend van me, 23 jaar was flink verslingerd aan de heroïne, benzodiazepines en vrijwel alles waar hij zijn handen op kon leggen. Geouwehoer begon toen hij op zijn 17e een clonazepam voorschrift kreeg van maar liefst 3mg nadat hij was geschrokken van een LSD trip.

Achteraf bleek hij al vanaf zijn 19de aan de heroïne te zitten, dramatische familie achtergrond natuurlijk, zijn broer was psychotisch geworden onder dezelfde stressbron en drugs was zijn overlevingsmechanisme geworden.

Opa had na de 2de wereldoorlog trauma opgelopen en zichzelf van kant gemaakt, oma was volledig verknipt. Zou haar eigen dochter na zeggen tot zelfmoord hebben gedreven, de andere dochters vertoonde en vertonen nog altijd zwaar pathologische verschijnselen. Een van de dochters was de moeder van de jongen die psychotisch werd en genoemde vriend.

Anderhalf jaar lang laagdrempelig met hem gepraat, geïnformeerd, zorgen geuit, altijd vanuit het positieve en mezelf begripvol opgesteld, het was ook begrijpelijk. Na anderhalf jaar was ik aardig tot hem doorgedrongen maar de situatie was er niets beter op geworden. Hij zei dat hij begreep wat ik hem probeerde te zeggen maar hij was niet bereid om verandering in zijn situatie te brengen ondanks dat hij hier veel ondersteuning in kreeg. Veel leugens en goed praterij ook om de schone schijn op te houden.

Op dat moment had ik samen met zijn vriendin (welke ik destijds aan elkaar had voorgesteld) contact met hem afgebroken, dat was heel pittig, vooral voor haar. Ik had haar benadrukt dat het een eindeloos energieslurpend dramafestijn zou blijven en dat het mij verstandig leek dat ze voor zichzelf koos.

De genoemde vriend ging kort hierop volledig door het lint, ik zal de details besparen maar ik voelde me niet meer veilig bij hem in de buurt, een persoon die normaal gesproken zogezegd geen vlieg kwaad zou doen. Als ik iets verkeerds had gezegd ben ik vrij zeker dat hij me was aangevlogen.
Uiteraard liep zijn gebruik kort hierop nog harder uit de hand tot op een maximaal haalbaar punt, dit duurde relatief kort en hij zag zichzelf geforceerd om zich op te laten nemen. Bij de opvang vertelde hij dat het ging om een lichte benzodiazepine en dat is het enige dat hij ze ooit verteld had.

Hij had kort voor opname contact met me opgenomen en gaf aan dat hij aan zijn problemen wou werken. Ik geloof niet dat dit een intrinsiek gemotiveerde keuze was maar ik besloot hem te zien en positief te benaderen in de hoop dat hij er het beste van zou maken. Ik benadrukte hem dat het simpelweg tijdelijk niet mogelijk was voor mij om er voor hem te wezen en dat alles zwaar op me woog. Tijdens zijn opvang heb ik hem echter voor zover mogelijk altijd te woord gestaan en gesteund.

Nadat hij zo'n 3 maanden in de opvang zat ging alles ineens geweldig ondanks dat hij zware ontwenningsverschijnselen had. Het was de eerste keer dat ik hem zo open en eerlijk had mee gemaakt. Ik had bijvoorbeeld meerdere keren gigantische ruzie met hem gehad omdat hij bleef liegen over zijn heroïne aankopen en gebruik, hier was hij onder andere op terug gekomen. Het leek goed met hem te gaan in ieder geval en ik had even hoop dat het goed zou komen.

Kort daarop pleegde hij zelfmoord met een cocktail van onder andere heroïne, een overdosis heroïne zou wel een statement wezen had hij wel eens vaker gezegd. Het was duidelijk een bewuste keuze, het is echter afgeschreven als een ongeluk omdat het anders slecht zou staan in de statistieken.

Wellicht is het niet helemaal vergelijkbaar met een alcoholverslaving maar ik kan wel begrijpen wat voor absurde dingen trauma en verslaving met een mens kunnen doen en de onmogelijke situaties het de mensen in de omgeving in kan plaatsen. Ik had nog een kleine 100 keer benoemd dat ik het niet altijd eens was met zijn handelingen maar dat het begrijpelijk was hoe het was gelopen.

Zijn vader was altijd faliekant tegen drugs, hij vond het onbegrijpelijk dat de hulpinstanties nooit een woord tegen hem gesproken hebben. Ik had zijn zoon nog vele keren gezegd dat ik het vrij bizar vond dat hij nergens met zijn vader over kon praten maar dit was volgens hem absoluut geen optie. Zijn vader zal zichzelf de rest van zijn leven vervloeken dat hij zo koppig was. Hij houdt zeer bewust afstand van alcohol momenteel.

Misschien wat hard maar het is waarschijnlijk beter zo, zijn benzodiazepine afbouw had ongeveer een jaar geduurd en dan begint de strontstorm pas echt, voor mijn gevoel en naar mijn inzien was het niet te voorkomen, er was teveel opgebouwd over de jaren heen.

Dit heb ik hem zelf ook al gezegd, maar ik betrek mezelf verder niet in hoe hij dit precies aanpakt. Ik weet dan ook niet hoe serieus hij dit doet.

Moet je met hem bespreken hoe hij dit het beste kan aanpakken en op een later moment polsen hoe het verloopt, maar goed, ook niet vanzelfsprekend natuurlijk.

 

[Albedo]

Hoe gaat het intussen met je vader? Drinkt hij nog steeds elke dag zoveel?

 

[Bas]

Hoe gaat het intussen met je vader? Drinkt hij nog steeds elke dag zoveel?

Ben zelf ook wel benieuwd, want mijn ouders hebben precies hetzelfde probleem. Ze komen alleen maar met excuses aan betreft hun gebruik en willen het maar niet inzien.

 

[Sally Tessio]

@Jmths Ik heb je bericht over het hoofd gezien, zal daar op een gepaster moment alsnog op reageren.

@Bas @Albedo Ik hoef eigenlijk alleen maar mijn originele bericht te kopiëren/plakken voor het geven van een update. Kortom, er is niks veranderd.