Videoland Nachtkinderen

jeroen79

Bewuste gebruiker
Hi,

Ik was gisteren aan het zappen op de tv en kwam bij een van de actualiteit/ avondprogramma's uit. Het onderwerp wat ten tafel kwam was de documentaire "Nachtdieren" op Videoland. Dit blijkt een drieluik te zijn die een inzage geeft in het leven van jongeren in de leeftijd van 15-25 die drugs gebruiken. Natuurlijk ontstond aan de tafel van het programma de al oude discussie over de verwerpelijkheid van drugsgebruik in het algemeen en de promotie/ aanzet die deze documentaire biedt tot het gebruik van.

Ik heb geen Videoland dus kan de documentaire niet kijken, maar vroeg me wel of iemand van jullie dit al wel heeft gezien en zo ja wat is jullie oordeel hierover? is het over de top of biedt het een realistische inzage in de huidige maatschappij?

Link naar filmpje vanuit RTL Boulevard, daar ik de trailer link van Videoland niet kan uploaden blijkbaar.
 
Laatst bewerkt:

Neo-Shulginist

Badass junkie
De serie is pas vanaf 27 mei beschikbaar, dus je kan 'm nog niet kijken :wink:

Sahar Meradji heeft meer documentaire-series gemaakt over dit onderwerp, zoals Verdoofd, en Tygo in de GHB. Haar focus is human interest: dus gewoon laten zien wat er gebeurt in groepen waar drugs worden gebruikt. Zij doet dat zelf zonder te veroordelen, maar ze weet natuurlijk wel dat als je dit soort beelden laat zien dat vooral conservatieve ouders dan moord en brand gaan schreeuwen (en dat is goed voor de kijkcijfers).

Bij dit soort nieuwsitems is het goed om je te realiseren dat ze expres een preview van de docu-serie naar John van den Heuvel sturen. Het is namelijk nogal voorspelbaar hoe hij daarop gaat reageren. Zo kan je voor de publicatie alvast lekker veel ophef genereren zodat iedereen alvast over de serie praat. Al die mensen moeten dan wel gaan kijken want anders kun je niet meer meepraten.

John van den Heuvel is een spreekbuis van justitie/politie waarbij zijn rol is om meer legitimiteit voor de drugsbestrijding te genereren door steeds maar weer te herhalen hoe extreem verschrikkelijk drugs wel niet zijn. Dat is ook wat hij en Eddy Zoey 'schokkend' vinden aan de documentaire: dat ze steeds maar weer blijven herhalen wat voor gore rotzooi drugs is (zonder dat ze iets weten over relatieve risico's), en dat mensen het dan alsnog blijven doen! :openmouth:
Bijzonder punt ook wat John van den Heuvel maakt over legalisering, dat drugs al legaal zijn? Kennelijk vergeet hij voor het gemak even dat met regulering er juist leeftijdscontroles ingesteld kunnen worden. Lijkt me dat hij daar voorstander van zou moeten zijn, want een zin daarvoor was hij nog aan het klagen hoe erg het is dat kinderen drugs kunnen kopen. Maar dat is hij dus niet, want zijn belang is om ervoor te zorgen dat de politie meer middelen en bevoegdheden krijgt om drugs te bestrijden. Vandaar zijn punt over dat drugs al 'praktisch legaal' zijn, want dat roept op om meer te investeren in het huidige drugsverbod. Ondanks dat de politie al ruim de helft van de capaciteit aan drugsbestrijding kwijt is...

Met Jellinek ben ik eens dat er een deels onethische kant zit aan het herkenbaar in beeld brengen van (jonge) drugsgebruikers. Want zij kunnen mogelijk heel lang negatieve gevolgen ondervinden aan de publicatie, omdat drugs zo gestigmatiseerd worden. Echter vanuit het perspectief van een documentairemaker is het ook nodig om te laten zien wat er gebeurd. En drugs worden nu eenmaal best veel gebruikt in de samenleving. Dus je moet die belangen een beetje tegen elkaar afwegen: enerzijds wel bespreekbaar maken wat er gebeurt, maar anderszijds misschien ook mensen tegen zichzelf in bescherming nemen.

Idealiter zou het gesprek zich dus richten op de rol van stigmatisering. Want hoe anderen op de docu-serie reageren maakt veel uit. Het liefst zou je willen dat de docu-serie erin slaagt om invoelbaar te maken waarom jongeren drugs gebruiken. Dat het twee kanten heeft: enerzijds is het leuk en spannend, maar anderzijds kan het ook je leven gaan domineren.

Ik vrees echter dat de docu-serie alleen tot #ophef zal leiden en dat mensen weer opnieuw vervallen in de morele paniek over een fenomeen dat van alle tijden is.
 
Laatst bewerkt:

LucidLucy

Verslaafde in herstel
Aan de ene kant wil ik 'm heel graag kijken. Aan de andere kant denk ik: weer zo'n docu. Wat is hier fundamenteel anders aan de 'verdoofd'?

Tegelijkertijd is dat wel de enige manier om het gesprek erover gaande te houden en uit de taboe sfeer te trekken. Maar zoals neo al aangeeft, wordt drugs dan al snel gedemoniseerd.

Ik ben ook weleens benieuwd hoe drugsgebruik eruit ziet bij mensen die daar wèl normaal mee om kunnen gaan 🤣

Met Jellinek ben ik eens dat er een deels onethische kant zit aan het herkenbaar in beeld brengen van (jonge) drugsgebruikers. Want zij kunnen mogelijk heel lang negatieve gevolgen ondervinden aan de publicatie, omdat drugs zo gestigmatiseerd worden. Echter vanuit het perspectief van een documentairemaker is het ook nodig om te laten zien wat er gebeurd. En drugs worden nu eenmaal best veel gebruikt in de samenleving. Dus je moet die belangen een beetje tegen elkaar afwegen: enerzijds wel bespreekbaar maken wat er gebeurt, maar anderszijds misschien ook mensen tegen zichzelf in bescherming nemen.

Zeker op zo'n jonge leeftijd zijn die gevolgen erg lastig te overzien. Ik had de volledige impact daarvan op die leeftijd nooit goed in kunnen schatten.

Ik vond dat met Tygo in de Flakka al lastig. En dan had ik maar een relatief kleine rol én ging dat met name over herstel. Dus 'positiever' geframed. Ik werd de maand daarna elke dag erop aangesproken. Door bekenden, maar ook door volslagen onbekenden. Zelfs vorige week, maanden na uitzending dus, werd ik nog herkend door een vreemde. (En erop aangesproken. Er zijn vast ook mensen die me misschien herkennen, maar niets zeggen)

Hoe groot dat bereik is en wat dat mentaal met me deed, was heftiger dan ik van tevoren had gedacht.

Met solliciteren heb ik er overigens nog niets van gemerkt.
 
Laatst bewerkt:

Neo-Shulginist

Badass junkie
Ik vond dat met Tygo in de Flakka al lastig. En dan had ik maar een relatief kleine rol én ging dat met name over herstel. Dus 'positiever' geframed. Ik werd de maand daarna elke dag erop aangesproken. Door bekenden, maar ook door volslagen onbekenden. Zelfs vorige week, maanden na uitzending dus, werd ik nog herkend door een vreemde. (En erop aangesproken. Er zijn vast ook mensen die me misschien herkennen, maar niets zeggen)

Hoe groot dat bereik is en wat dat mentaal met me deed, was heftiger dan ik van tevoren had gedacht.

Met solliciteren heb ik er overigens nog niets van gemerkt.
Oh ik wist helemaal niet dat je in die docu-serie te zien was! Nu ben ik geneigd om hem weer terug te gaan kijken om te zien of ik je kan herkennen, haha 😁

Maar ja, het kan best veel impact hebben als je in zo'n docu zit. Ik heb geen idee hoe het tegenwoordig met Boaz uit de docu-serie Verdoofd gaat. Maar de beelden uit die docu zijn best heftig (denk aan de armoedige puinzooi, het grote mes waarvan hij 3-MMC snoof, plus de uitzichtloosheid die ervan uitging). Dat soort dingen kunnen je blijven achtervolgen. Zo wordt herstel dus juist lastiger.

Wat er nu denk ik 'anders' is aan Nachtkinderen is dat het zich uitdrukkelijk focust op jongeren en minderjarigen. Daarom verwacht ik ook dat de serie helemaal niet zal leiden tot (wederzijds) begrip of nuancering. Want mensen reageren altijd met paniek en verontwaardiging op kinderen die drugs blijken te gebruiken. Er is ook vrijwel niemand die het normaal vindt als kinderen (hard)drugs gebruiken - hier op Drugsforum ook niet. Daarom denk ik dat de docu-serie veel aversie, machteloosheid, en boosheid zal oproepen. En dat soort emoties leiden dikwijls niet tot de meest constructieve reacties...

Aan de andere kant moeten we misschien ook niet te zwartgallig doen over de docu-serie. Want er worden wel vaker dat soort docu's uitgezonden en meestal is het even kortdurende ophef waarna iedereen weer overgaat op de orde van de dag. Dus misschien is de impact wat dat betreft ook weer niet zo heel groot.
 

Zeehond

Badass junkie
meestal is het even kortdurende ophef waarna iedereen weer overgaat op de orde van de dag.
Ben ik met je eens.
Maar is dat niet juist hoe stigmatisering werkt met bewust weinig verdieping.
Kortdurende, repeterende ophef waardoor het beeld over drugs in stand blijft.

Zo jammer dat er geen gesprek of maatschappelijke dialoog op gang kan komen.
 

Neo-Shulginist

Badass junkie
Documentairemaakster Sahar Meradji verweert zich: "Zullen we nu eindelijk eens naar die jongeren luisteren en proberen ze te begrijpen?"
(..) Ook de kritiek dat de jongeren niet overzien welke gevolgen de serie voor hun latere levens zal hebben, draait ze om: "Ze hebben daar echt goed over nagedacht. Ze willen juist dat wij begrijpen wat ze beweegt. Waarom prijzen we deze jongeren niet om hun dapperheid, om hun durf zich open te stellen? We moeten begrijpen dat we ontzettend veel van ze kunnen leren."

 

Neo-Shulginist

Badass junkie
Documentairemaakster Sahar Meradji verweert zich: "Zullen we nu eindelijk eens naar die jongeren luisteren en proberen ze te begrijpen?"
(..) Ook de kritiek dat de jongeren niet overzien welke gevolgen de serie voor hun latere levens zal hebben, draait ze om: "Ze hebben daar echt goed over nagedacht. Ze willen juist dat wij begrijpen wat ze beweegt. Waarom prijzen we deze jongeren niet om hun dapperheid, om hun durf zich open te stellen? We moeten begrijpen dat we ontzettend veel van ze kunnen leren."

Wat ik niet helemaal snap ik die discussie over wel/niet normaal aan de hand van gebruikersstatistieken..

Sociale normen zijn gedragsregels die je aan anderen oplegt. Daarbij gaat het om ongeschreven regels die bepaald worden door (inter)persoonlijke waarden. Of veel of weinig mensen drugs gebruiken doet dus niet zozeer ter zake. Het gaat om de verwachtingen die mensen hebben en de mate van acceptatie voor bepaald gedrag.

Maar in de discussie wordt vaak aangenomen dat iets normaal is als veel mensen het doen. Zo wordt in het artikel gesteld dat cannabis breed is genormaliseerd in Nederland. Volgens mij is dat helemaal niet het geval, want er zijn nog steeds grote groepen mensen die cannabis niet accepteren. Als gevolg daarvan kun je als gebruiker te maken krijgen met allerlei vormen van uitsluiting of stigmatisering. Daar wijzen zowel de experts als de deelnemers op. Openhartig praten over drugsgebruik kan je in negatieve zin blijven achtervolgen (omdat mensen het niet accepteren).

Daarnaast is het mogelijk dat mensen drugs gebruiken, maar het niet per se normaal vinden om dat te doen. Dat zou betekenen dat ze niet de verwachting hebben -als een ongeschreven gedragsregel- dat andere mensen per se ook drugs moeten gebruiken. Als ik dat zo opschrijf dan doet het me precies denken aan het verschil tussen alcohol en andere drugs. Op een verjaardag moet je vaak uitleggen waarom je geen alcohol drinkt ("echt niet? Kom op nou! Doe gezellig mee!"). Maar op feestjes krijg ik deze reactie meestal niet als ik 'nee' zeg tegen een lijn speed hoor. Alcohol is dus wel genormaliseerd. Misschien moeten de criticasters die zich zo druk maken over normalisering daar eens over paniekeren.
 
Laatst bewerkt:
Bovenaan