trojan.exe zei:
bij de Santo Daime ben ik 1 keer geweest en bleek niet mijn ding.
Smaken verschillen inderdaad
trojan.exe zei:
zo werd er van je verwacht in een bepaalde houding te zitten en mochten je armen en benen niet kruisen, volgens de mensen daar om energie goed te kunnen laten stromen. als je uren op een houten krukje zit dan wil je wellicht gewoon zitten hoe jezelf wilt gaan zitten en dat deed ik dan ook een keer waarop ik snel daarop werd aangesproken om de juiste houding aan te nemen.
De eerste keer dat ik er was, had ik ook zoiets van wie ben jij dat je tegen mij gaat zeggen hoe ik moet zitten. Tegenwoordig (ik ben nu ongeveer 10 keer geweest) kijk ik er heel anders tegenaan. Er zijn een aantal redenen waarom dat gebeurt.
De eerste is: tijdens het ritueel wordt er een collectieve energie gegenereerd. In de liederen noemen ze dit de 'Communio" (gemeenschap). het is een soort energetische eenheid die je in het ritueel opbouwt. Ik kan dankzij de collectieve energie veel dieper gaan in mijn proces, tegelijkertijd draag ik zelf bij aan die collectieve energie en help ik daardoor anderen door hun proces heen. Het is echter juist de intensiteit van de energie die een soort 'schoonmaak' proces in gang zet waar mensen ook tegen vechten. Een van de manieren om de status quo te handhaven is door de armen en benen te kruisen. Je sluit je hiermee als het ware af voor de collectieve stroom. Ik heb zelf ervaren dat, wanneer ik me minder goed voel / het zwaar heb, de neiging heb dat ook te doen. Wanneer ik bewust mijn armen en benen recht houdt, me richt op het centrum van het ritueel, meezing etc, dat ik weer in de flow kom en wordt meegenomen in het proces. Wanneer ik me afsluit, uit het ritueel ga etc. dan gaat het eigenlijk steeds minder en kan ik in een negatieve spiraal komen.
Dus voor mijzelf: ik wordt er graag aan herinnerd recht te zetten, puur door de ervaring die ik heb. Dan, als ik dus "in the flow" zit, meezing, gebeurt het soms dat ik naast mij iemand voel "afhaken". Ik zie iemand worstelen, inzakken, moeite hebben het toe te laten. Dit heeft direct impact op mijn ervaring: ik voel de energiestroom stagneren. Soms is het zelfs zo dat ik mijn ogen gesloten heb, en met gesloten ogen voel dat degeen naast me stagneert. Ik weet dat het diegeen zal helpen bij het proces om rechtop te gaan zitten, armen los te doen etc. Ik worstel daar altijd een beetje mee: moet ik daar nu wat van zeggen? Het is alleen vriendelijk bedoeld, maar het kan zo corrigerend overkomen. Een aantal mensen daar zeggen het vrij snel, hangt er ook een beetje af wie het ritueel begeleidt.
Als laatste, het ritueel heeft een collectieve intentie. Door allemaal in een geometrische vorm te zitten, in een ordening, wiskundig uitgelijnd, mee te zingen, genereer je een collectieve energie, je maakt onderdeel uit van een groter geheel. Wanneer iedereen zijn eigen gang zou gaan, en ze zouden dat toelaten, dan zou het ritueel zijn kracht verliezen. Juist door de collectiviteit kan ik in het ritueel heel heftige dingen aan. De mensen om mij heen, doordat ze zitten en zingen, helpen mij daarbij. Dat zou een stuk minder krachtig zijn wanneer iedereen zou gaan zitten zoals hij wil of opstaan etc.
Het is in onze individuele cultuur inderdaad wat ongewoon om in zo'n gemeenschap op te gaan, maar het zou natuurlijk vrij snel verdwijnen wanneer ze dit niet strak aanhouden.
trojan.exe zei:
Ook het zingen van de liederen moet je liggen want dit gaat maar door en hebben een hoog hallaluja gehalte.
Verder zet ik nog steeds mijn vraagtekens bij het bouwen van een godsdienst om een middel als ayahuasca omdat dit gepaard gaat met allerlij geboden en verboden en dit soort middelen in mijn ogen juist bevrijdend op mensen kunnen werken
Tja, het zingen en de terminologie. Het zingen drijft het ritueel. Ik kan juist door het zingen andere werelden in reizen. Ik heb meermalen ervaren dat wanneer de ayahuasca begint uit te werken, het zingen mij weer mee optilt naar een andere multidimensionale wereld waar ik de wezens /elfen / engelen kan ontmoeten.
De terminologie is christelijk georienteerd. Ik voel zelf wel de ruimte om daar mijn eigen ervaring bij te hebben. De engelenwezens leggen mij ook regelmatig uit wat de bedoeling is van een beeld. Het beeld (zoals bijvoorbeeld het woord Maria en de voorstelling die wij daarbij hebben) verwijst naar een ervaring, maar sluit tegelijkertijd die ervaring ook af. De voorstelling kan als het ware dienen als een doorgang tot een specifieke ervaring. Wat ik ervaar is zo overweldigend, zo voorbij woorden. Wanneer ik dat vervolgens label als Maria of Santa Luz, prima, zolang ik maar niet ga eisen dat iedereen die ervaring zo labelt. Het is een ervaring, die staat voor mij voorop. De liederen geven daar labels en context aan. Er worden overigens nog steeds nieuwe liederen gemaakt.
Die geboden en verboden vind ik juist bij de Santo Daime zo aangenaam afwezig. Er is een ritueel , dat wel. En dat ritueel heeft een bepaalde vorm. Wij zijn in onze cultuur gewend om elke vorm te willen aanpassen naar onze persoonlijke voorkeur, maar hier gaat de kracht juist even voor die 4 of 5 uur uit van die vorm. Daarbinnen is weer alle vrijheid, de vorm is voor mij een middel om enorm diep te gaan.
Wat ik begrijp is dat het in een sjamanistische context vaak als "uitzonderlijk" wordt gezien om zo'n "licht" ervaring te hebben als ik in
mijn reportsbeschrijf. Dat komt daar schijnbaar zelden voor. Voor mij is het juist een soort standaard ervaring. En ik denk dus juist dat dat komt dankzij de vorm die ik als opstap kan gebruiken. Buiten deze rituele vorm is er eigenlijk geen enkel ge- of verbod. Ik ken eigenlijk geen enkele religie die zo weinig geboden of verboden heeft als de Santo Daime. Zij zeggen: wij hebben de Daime, die leert ons alles wat we moeten weten. Dus in die zin ben ik het niet met je eens dat godsdienst altijd gepaard gaat met ge- en verboden, zeker niet bij de Daime (buiten dan de vorm van het ritueel zelf)
trojan.exe zei:
wat ik wel als een pluspunt heb ervaren waren de zeer vriendelijke mensen daar
Dat zeker
)
misschien wel alleen te begrijpen door mensen die het hebben meegemaakt.
