Mulholland Drive
Bewuste gebruiker
Ik had het nooit zo op MDMA.
Het feit dat het je eigen serotonine voorraad verbruikt stond mij tegen, en de paar keer dat ik het had gedaan was het zeker erg vet, maar toch met een nasleep de dagen erna. Ik had het zowel thuis gedaan, als op een feestje (pillen) en beide keren bezorgde de MDMA (je hoopt dat dat erin zat) mij een overheerlijk en prettig gevoel. Een gevoel van uitstekende tevredenheid en zelfvertrouwen, controle en toch weer totaal spacend en alles begeleid door dat heerlijke gevoel van je haar, en huid. Nog nooit leken mijn handen en armen zo lekker om over te wrijven. Ik leek ook in een bad van warme kleuren te zitten: Ik kon mij niet voorstellen dat ik nuchter kleuren niet op deze manier kon waarderen.
Echter, er waren een paar dingen die ik zeker minder vond. De comedown of zelfs crash waardoor ik steeds wilde bijpakken, het chemische gevoel in mijn lichaam de dagen erna en bij de gedachte aan de ervaring, de mogelijk schadelijke gevolgen van het gebruik. Mijn voorkeur ligt dan ook zeker bij psilocybine, daarmee had ik zeker eveneens de meest gelukszalige en euforische gevoelens.
Vorige maand afgestudeerd, en zoals elke zomer wil ik goed naar de klote gaan. De laatste jaren maak ik zomers wat 'uitstapjes' met psilocybine. Nu wil het dat ik deze zomer aan MDMA kon komen, en meer.
Drie weken geleden dus 1x per week goed gespaced op MDMA met een vriend, en dat waren zeer vette avonden. Het waren in dit geval pure kristallen, het leek minder zwaar dan de pillen die ik in het verleden dus had genomen, en op zich acceptabel om deze zomer een aantal keer te gebruiken, zo leek het. Al ben ik dus meer een tripper.
Mijn MDMA ervaring in Amsterdam Centrum
Ik weet niet hoe het in andere delen van het land is, maar in de hoofdstad is het al een week echt baggertje bagger. REGEN MAN. "WTF het is juli?? Ik wil lekker met een avondzonnetje spacend door de stad lopen!"
Wat afgelopen vrijdag, 15-7-2011 opeens mogelijk was. Ik, met inmiddels meer dan 10 paddo/truffel ervaringen en ben een vervent blower van de zwaarste wiet, heb mij in een bepaald vaarwater begeven en zit opeens met een kistje in huis. Eerst was het een kistje waar ik plugjes en andere electrische dingetjes in bewaarde, nu liggen er zakjes met MDMA kristallen, 2c-b en lsd in.
Nu ben ik in principe een 'spacer'. Je zou mij een 'nerd' kunnen noemen. Zo heb ik een vrij afwijkende mening, een andere kijk naar de maatschappij en een andere blik op realistische en filosofische materie dan de majoriteit. Daarom gebruik ik ook drugs, trip ik. Omdat ik zo'n spacer ben heb ik het altijd zeer prettig gevonden om gewoon, in de middag op een plek in de stad te gaan zitten en iedereen die zo druk met alles is een te gaan bekijken: En dan een vette stick opsteken en de hele wereld even weg voelen trekken, en in je eigen spacewereld te belanden. Helaas, als je vaak blowt wat bij mij het geval is word je gauw resistent, en is de space wereld alleen echt vast te houden door steeds nieuwe joints te smoken, iets waar ik vrijdag gewoon in eerste instantie geen zin in had.
Het is dus afgelopen vrijdag opeens na dagen regen fakking mooi weer, en ik pak het kistje.
Twijfels. De lsd, nee zeker niet. Gewoon gekocht voor een zeer overwogen moment, of een moment wat totaal onvoorspelbaar is. Zeker niet in mijn eentje.
De 2c-b, muah..... muah...... (dat gonst nog zeker in mijn hoofd) ik ga het zeker doen, misschien zelfs alleen maar nu nog niet. Weet niet waarom.
Zakje van een gram MDMA kristallen, 30 euro. Ook, muah... muah... Ik heb het de afgelopen weken 3 keer gedaan. Nu alleen? Wil ik dit alleen doen? Vorige keer was juist zo vet met mijn maat.
1800
Prachtige middag, de zon bezorgt 23 graden, vrije dag. Ik wilde naar de klote. Aangezien ik niet drink, niet zwaar wilde trippen maar ook niet meteen weer wilde gaan blowen en toch iets anders wilde heb ik thuis ongeveer 1/5 deel van het 1 gram zakje MDMA in een smoking vloetje verpulverd, en dus 200mics in een bommetje gedraaid. Ik dacht 200, want ik was dus best wel hard gegaan de afgelopen weken en zelfs twee dagen ervoor op +- 150 mics. Ik twijfelde. Is het toch niet te veel? Ik moet eigenlijk een weegschaal kopen maar de winkels zijn dicht. Zal ik het in tweeën verdelen?
Toch alles in een enkele dosis gedaan met een grimmig gevoel in mijn achterhoofd.
In mijn rugtas een aantal flessen water gedaan wat absoluut essentieel bleek te zijn, kauwgom, appels, een trui en vest voor de vallende avond, en een pillendoosje waar ik het bommetje had in gedaan. Ik wilde eens een goede spacetocht door zomers Amsterdam maken, iets wat ik elke zomer wel deed, maar altijd ' s nachts en in een rustige buurt, en altijd op trip drugs. Dit keer wilde ik dat in het centrum doen op MDMA, omringd door stadsdrukte, iets wat later een onhandige beslissing bleek te zijn.
1830
Te voet van huis gegaan. Lekker in losse kleren, t shirt, slippers, zonnebril, rugtas om. Toerist in eigen stad spelen. Het lopen op mijn slippers in het zonnetje voelt al heerlijk relaxed aan. Het plan is om te gaan spacen door de stad, van bankje naar bankje. Van buurt naar buurt, tram naar tram. Spacen op gebouwen van 400 jaar oud die ik nog nooit gezien lijk te hebben omdat ik sta te spacen...
Eerst uiteraard naar een shop gewandeld om toch een goede 25 euro Amnesia Haze te fixen voor de komende twee, drie dagen, dat dacht ik. In die shop een dikke snaak gerold om in de stemming te komen en naar een nabijgelegen park gelopen en op een grasveld gaan chillen.
In de avondzon de eerste stick van de dag. Hij is al voor de helft op als die inslaat. Opeens is het gewhatsapp wat ik op dat moment aan het doen ben vrij lastig en niet relevant. Ik zit daar weg te spacen op dat veld en denk aan de MDMA. Aarzeling. De wiet veroorzaakt dat ik geen beslissing neem of ik het nou echt wilde of niet, daar die handelingen daarvoor niet stoned waren. Ik zit maar een beetje te peinzen.
1900
Stick werkt goed, lekker stoned. Alles chill eigenlijk. Waar maak ik me zorgen over? Ik besluit een stukje te gaan wandelen, in mijn achterhoofd mijn geplande MDMA wandeling. Mooie meisjes in het park, ik proef de sfeer eigenlijk wel en een grimmig gevoel begint de aarzelingen weg te drukken. Ik herkende dat gevoel, ik had het eerder die avond. Het gevoel van: 'ik wil naar de klote gaan'
1910
In dat redelijk drukke park een rustig bankje gevonden en al neerstrijkend een sigaretje opgestoken. Het was een kwestie van dat pillendoosje pakken, het bommetje pakken en wegslikken met water, maar ik had er op een of andere manier een soort opzichtig gevoel bij. Ik had geen zin in pottekijkers, en al helemaal niet in rondlopende politie, ik had het hele zakje MDMA trouwens ook bij me en besefte dat dit illegaal is. Kortom, ik werd in feite al parra van de THC. Ik keek om mij heen en hield het pillendoosje in de rugtas terwijl ik het bommetje eruit haalde, en bracht het vrijwel direct naar mijn mond. Ik had het in een vloetje omhuld omdat ik smaak van dat spul niet kan weerstaan, echter ging helaas in een seconde het bommetje open achter op mijn tong en ik proefde de chemische en levenloze smaak van dat spul achter in mijn keel alvorens ik het vlug wegdronk met 0.25 liter water. Vrijwel direct stond ik op en vervolgde mijn weg richting het centrum, en activeerde ik deze app op mijn telefoon en oortjes. Voor mensen die geen zin hebben om naar die site te gaan, deze app verandert alle geluiden van je omgeving via je mic en dat is totaal spacend
http://inceptiontheapp.com/
1930
Ik loop al een tijdje in de stad en heb de grachten bereikt. De afgelopen minuten een soort vaag opkomend gevoel, onrustig ergens. Maar het chille wandelen op mijn slippers in de laagstaande avondzon en het overheersende gevoel dat ik lekker hard wil gaan op de drugs maken me opper relaxed. Ik loop met opgeheven hoofd door straatjes en grachten, met een zonnebril met paarse glazen. Ik lijk wat lichter in mijn hoofd, en voel me lang en breed. Op de stoep voor me is iemand aan het verhuizen/laden en lossen, en de doorgang lijkt geblokkeerd. Ik zie echter een voetganger voor me gewoon de weg oplopen en linksom het busje waaruit gelost wordt lopen, maar voor mij leek dat opeens een hele maneuvre. Het leek een stap die ik moest zetten om van de stoep af te gaan, langs snelle fietsers te lopen, maar plots merkte ik dat ik gewoon al vaag aan het worden was. Damn, dat is chill.... Ik stond daar wat te lachen en te zuchten, en liet meerdere voetgangers voorbijgaan. Ik draaide me zelfs om en bleek voor een antiekwinkel etalage te staan, waar ik een paar minuten stond te spacen. Ik huppelde de straat op, maar er kwam een fietser aan dus ik huppelde weer terug.
Langs het busje gekomen stootte ik iets verderop iemand aan. We verontschuldigden ons beide op een vriendelijke manier, maar ik had opeens een enorme opwelling om hem te vragen wat hij deed, wie hij eigenlijk was, waar hij naartoe ging. Uiteraard trok dat direct weg toen we onze weg vervolgden. Spacend... denk ik nog.
1950
Ik loop langs meerdere grachten en ik vraag me af wanneer het nou echt eens komt. En terwijl ik over stoepen loop langs toeristen, zwangere vrouwen, moeders met kinderwagens en veel meer volk, merk ik dat ik al een tijdje in gedachten was verzonken. Ik merkte dat, door die enorme straal van rush die opeens door mijn hele lichaam komt. Hij lijkt direct uit mijn nek te komen en mijn hele lichaam als het ware op te warmen, een tintelend en golvend gevoel wat zo aanwezig is dat mijn gehele perceptie in een seconde omdraait. Damn, ik zit erin... Ik loop langs een terras en zie een grote groep mensen aan het bier, wijn en andere zaken en kan mij werkelijk niet voorstellen dat je zou drinken. Dat je uberhaupt iets anders zou willen dan wat ik nu voel lijkt onwaarschijnlijk... Al dat drukke gedoel van iedereen: "ja de plannen liggen er zo voor" "Ik vind gewoon dat je broer eens voor zichzelf moet gaan zorgen" "Die deal is binnen, ja heb Welzenbach gesproken en" etc etc. Ik lijk opeens zeer gevoelig voor geluiden en ik lijk allerlei flarden van de gesprekken van zeer dichtbij en geisoleerd te horen, wat ik op dat moment vrij chill en spacend vind en ik vervolg mijn weg.
En damn man.... wat trekt die heeeeele fucking wereld aan mij voorbij man, bwaaaaaaaaah ik voel hem hard opkomen man.
Als ik drugs hard voel opkomen dan merk ik altijd dat ik "oyoiyoiyoiyoiyoi....." zeg en ik loop dat nu weer een aantal keer te mompelen, wat me in uiterst euforische stemming brengt. Ik besef dat ik erge dorst heb en water wil drinken, maar ik wil eerst een geschikt bankje vinden. Mijn lichaam vertoond alle tekenen dat de MDMA bepaalde processen heeft geactiveerd.
Let op, ik hoor alles door mijn oortjes via die inception app.
2000
Ik loop richting een majestueuze kerk die acht uur slaat wat ik zeeeeeeer vertaagd via mijn oortjes hoor. Bij de kerk zijn meerdere bankjes en eentje die wat meer achteraf zit lijkt ideaal. De zon schijnt er nog vol op en ik strijk daar neer. De MDMA begint erg hard te werken nu. Een paar meter voor me zijn twee toeristen aan het stuntelen met de sloten van hun huurfietsen, maar ik voel me letterlijk scheel worden van de opkomende rush. Damn wat komt ie hard man, woooooow, wooooow..... Wooooow, damn.... dit gaat hard komen... Ik merkte dat ik dit hardop mompelde en het door de app zeer versterkt en vervormd hoorde, maar het stoorde me niet. Ik zat er h e l e m a a l in. De spacewereld, jongens jongens wat gaat dit hard. Ik kom op het ultieme idee om een peuk op te steken, en merk dat mijn handen en voeten letterlijk drijfnat zijn. Sterker, opeens ben ik mij bewust van de windvlagen, merkbaar door de steeds lager staande zon, die mijn bezwete lichaam bereiken onder mijn T-Shirt door. Het voelt heerlijk. Ik voel en weet dat het buiten nog vrij warm is maar het gevoel wat ik nu heb is moeilijk te beschrijven. Heb ik het koud? Warm? Ik zou het eigenlijk niet weten, ik merk alleen opeens dat die drugs keihard gaat werken en mijn gehele opvatting over gevoelens verandert. Terwijl ik uit mijn rugtas een sigaret uit het pakje haal merk ik het bekende gevoel als je over je huid wrijft: het tintelende gevoel. Het was nu echter veel sterker dan ik had verwacht: letterlijk mijn hele armen en handen voelden gewoon als verdoofd aan. Wooooow denk of mompel ik weer. Die eerste hijs van die peuk is machtig man... Niet normaal hoe lekker hij is. Van de smaak merk ik niet zo veel, maar het gevoel van de rook en de nicotine, en het uitblazen van de rook zorgen ervoor dat ik echt wegzink met die MDMA rushes op dat bankje, daar in die zon onder die kerk. Omgeven door drukke stadsdrukte en mensen, wat ik ook ng eens via mijn oortjes waarneem. De stuntelende toeristen kijken mij schalks nieuwschierig en verwonderd aan. Van de sigaret in mijn hand voel ik niets. Ik kijk naar hem terwijl ik hem met mijn vingers beweeg, en voel er niets van. Heerlijk.
2015
Ik rook een aantal peukjes, kijk naar de toeristen die inmiddels een kaart tevoorschijn hebben gehaald. Een kauwgompje, DAMNNNNNNNNNNNNNNN
Dat was echt... serieus, dat is gewoon zo, dat kauwgompje, das lekker man! Tjeeeeeeezusssssssssss
Dat soort dingetjes zit ik te mompelen op dat bankje, al rokend, terwijl de chemische substantie mijn hele gevoel, perceptie en lichaam als het ware verdoofd, één bepaalde richting op stuurt. Het gaat steeds harder en harder, ik voel dat hele bankje niet meer en besef niet eens meer dat ik op dat bankje zit. Ik kijk niet meer om mij heen maar merk dat ik naar één bepaald punt zit te staren, totaal overmeesterd door het zwaar opkomende MDMA gevoel, en ergens voelt het bizar dat ik dit aan het doen ben. Ik zie al die 'normale' mensen in het verkeer functioneren, ik zie mensen kletsen op een terras verderop, zie die toeristen die af en toe mijn richting uitkijken en tevens merk ik weer al het stadslawaai door mijn spacegeluiden app en de gedachte komt in mij op: Ik kan niet meer terug. Ik grijp me letterlijk vast aan mijn knieën als de MDMA steeds harder aanzwelt, en ik raak steeds minder bij kennis. De wereld raast langs me heen, als in een film. Ik lijk in een middelpunt te zitten wat buiten de wereld geplaatst is, mensen merken mij niet meer. Ik zie kleuren, impulsen en andere dingen voorbij flitsen en merk dat ik inside ga, wat ik over het algemeen minder vind. Uiteraard is in je eentje drugs gebruiken altijd inside maar ik bedoel daarmee dissociatief gaan. Ik probeer mij er dus uit te rukken door gewoon even op te staan.
2020
Ik kijk om mij heen. Ik besef mij opeens niets meer van de hele dag, en besef mij dit. De wereld lijkt te vibreren, mijn hele realiteits gevoel trekt weg. Op het plein grenzend aan de Rozengracht met honderden 'nuchtere' mensen (onzin) om mij heen trekt alles weg, en ik sta werkelijk mentaal klaar te komen. Ik kan alleen maar met een versufte grijns op mijn bek om mij heen kijken en alleen maar het 'ooooooh' gevoel ervaren. Ik ga weer even zitten op hetzelfde bankje, maar het leek onwaarschijnlijk ongrijpbaar dat ik net nog besloot daar te gaan zitten. Eigenlijk alles leek onwaarschijnlijk. Alle gedachten schoten door me heen, stemmen van buitenaf via mijn oortjes daarbij gerekend, maar ik kreeg nergens vat op of controle over, maar sta totaal weg te spacen. Prima, heerlijk zelfs, dat was de hele bedoeling. Ik pak mijn Iphone en wil een vriend iets vertellen ofzo, even op facebook of wathever, maar tot mijn schrik ik zie alle icoontjes op het scherm pulseren. En niet zo'n beetje. Ze dansen allemaal op en neer, en terwijl ik woooow denk kijk ik om mij heen en zie raamkozijnen pulseren, en het hele huizenblok voor mij ademen. Als een langzaam kloppend hart gaat het huizenblok op en neer, heen en terug. Ik schud met mijn hoofd en kijk naar de grond, en zie de straattegels pulseren. Ik denk hmmm, dit is zeker toch mdma, deze effecten kunnen kort optreden bij hoge dosering.
2025
Ik word wat onrustig, zit al een tijdje als het ware totaal overmeesterd en verdoofd, versuft en besluitloos op dat bankje, en besluit weer verder te gaan. Was mijn tocht vergeten. Schaduw leek ook nice, even wat afkoelen zeg. Hup, rugtas die onvoelbaar was op mijn rug weer omgedaan en weer op pad. Paarse zonnebril, piek van 200mics MDMA kristallen, warme zomeravond, alles op een rijtje in mijn leven, zwalken langs een met groen bezaaide gracht vol met fietsers en scooters, alle kleuren lijken te verdiepen van kleur, de wereld om mij heen zinkt steeds verder weg in een gat van kleuren maar ergens ook leegte.
Gaaaaaaaaaaan
En opeens kwam het. Het was alsof ik in een lege concertzaal zat, vastgebonden aan een stoel en iemand zet in één keer keiharde bassen aan op een ondraaglijk volume. Bijna doofmakend. Ik kreeg een suis in mijn oren, een harde fluitttoon. Het was alsof mijn hoofd in een oven zat gestopt en de temperatuur in een seconde 30 graden omhoog ging. Er ging een soort rilling, een schok door mijn lichaam, en in één klap was mijn hele lichaam verdoofd. Ik stuiterde. Het spul raaste echt door mij heen, ik heb nog nooit zo'n zware piek gehad op een drug, zo leek het. (ben veel zwaarder gegaan op psilocybine) Het was alsof iemand met een draaiknop alle kleuren intenser kon maken en dat aan het doen was. Ik keek om mij heen, woonboten, bruggen, mensen, verkeer, en de stadspanden waar de avondschaduw op viel, en ondanks dat het vibrerende en ademende effect was verdwenen leek de wereld weg te zinken in een soort donkere kleuren tint, uiteraard versterkt door mijn paarse zonnebril-glazen.
Het drugsgevoel, het verdovende gevoel werd zo verschrikkelijk hard, mensen, dat ik niet kon begrijpen dat ik niet kotsmisselijk, of duizelig werd. Wel merkte ik dat ik echt zwalkte met mijn slippers terwijl mensen snel langs mij heen liepen, ik liep langs een ander terras en in plaats van de subtiele dingen die ik zojuist opving bij een vorig terras hoorde ik nu alleen maar gebrabbel en geanimeerde alien praatjes. Het leek alsof ik de taal niet meer sprak. Er liepen twee mensen wat dichterbij te praten en zelfs hun woorden klonken als een soort buitenaards keelgebruik en dit verbaaste me. Ik besefte me dit alles en vroeg mij opeens af of ik eigenlijk te hard aan het gaan was.
2030
Ik keek snel om mij heen en liep vervolgens de stoep af waar geparkeerde auto's staan en tussen twee autos ga ik op mijn hurken zitten. Het gevoel is werkelijk hier zo erg dat ik niet kon blijven staan. Terwijl ik gehurkt zit denk ik bij mezelf:
"Waarom doe ik dit?"
Tien minuten tegen bad gaan gevochten, achteraf gezien lichtjes hoor. Ik zit in een loop van gedachten: Waarom heb ik dit gedaan, ok jongen rustig aan, rustig aan. Je wilde dit klootzak, bek houden. Wat zit je nou te zeuren man, hij slaat alleen even hard in, even wennen. Gewoon even chill zijn want het gaat zo weer over. Ok whooooops man dit gaat te hard, ik heb het je toch gezegd, in twee keer innemen, ooh jee was ik maar op een chille plek waar ik even kon liggen.
Ik merkte dat ik die spacede app nog steeds op had en mijn zonnebril en zette ze resoluut af.
De normale geluiden van de stad waren onbeschrijflijk veel kalmer toen ik die app afdeed, ik besefte me toen dat ik geheel weg was gezonken in een andere wereld daardoor. Ik dronk wat water en voelde me wat zekerder worden, splashte wat water in mijn gezicht wat helemaal tintelend en verdoofd aanvoelde. Ik was totaal niet meer aanspreekbaar en besefte dit overigens prima. Als iemand mij iets had gevraagd op dat moment had ik alleen maar "uuuhhhhhh" kunnen zeggen. Het licht was erg fel zonder zonnebril en deed die weer op, en ik besloot het aan te durven om weer op te staan en verder te lopen. Het kwam echter totaal niet in mij op om een rustigere plek op te zoeken. Het stadsverkeer raast nog steeds langs me heen.
2055
Ik loop hier nu wel rond, maar ik ben totaal versuft. Totaal niet bewust van waar ik mij bevind zwerf ik totaal sprakeloos en doorgespaced door de stadsdrukte, de hele tijd mij ergens totaal bewust van wat ik aan het doen ben. Machtig voelt het, maar keihard. Niet ondraaglijk, maar terwijl ik ongeveer een half uur totaal uitgeschakeld door de stad zwalk, scheel uit mijn ogen kijkend, moet ik telkens tegen mezelf zeggen: "Ik kan er tegen, ik kan er tegen.... Het neemt zo weer af...."
2100
Opeens loop ik een heel erg rustig grachtje op, woonboten wederom. Klimop planten lijken op elke gevel aanwezig en in deze zijstraat schijnt de laatste stadszon, ik voel mijn gehele bezwete lichaam pulseren en weer beroerd worden door de zonnestralen. Een man timmert wat, de geur van zongewarmd en gelakt hout hangt in de lucht. Ik zie een bankje en dat bezorgt me een zeer relaxed gevoel, ik strijk neer als een vermoeid dier op dat bankje. Opeens komt er en overweldigend gevoel van opluchting in mij op. Een heerlijk gevoel van fysieke euforie stroomt door mijn hele lichaam.
Ik heb de piek overmeesterd. Ik ga weer goed. Ooooooooooo yessssss ik ga weer goed....
Ik ga weer goed....oooooh o oh o... oh! ..oh.... ....o ....
2200
Nog een uur door de stad gelopen met een razend gevoel van euforie. Ik was echt verbaasd dat ik zo slecht aan het gaan was. Ik hoefde er niet veel voor te doen om weer goed te gaan, al vocht ik wel even tegen slecht gaan. Opeens met een KNAL ging het weer lekker, voelde mijn lichaam weer opperbest en heb ik nog genoten van de impulsen van de stad, vergezeld van een heerlijke emotionele en fysieke stromen van puur genot en heerlijkheid. Van bankje naar bankje, peuk naar peuk.
En opeens, ik zit ergens aan de Amstel, en de boel crasht. Uiteraard, mijn hele lichaam tintelt en ik voel me uitermate knetter, maar dat onwerkelijke gevoel van erin te zitten, en die overmeesterende effecten, die geestvernauwing.
BAM.
Weg.
Ik besef dat ik het zakje MDMA mee heb genomen en besluit, vrij ambivalent, om een beetje, ongeveer 50mics op de gok bij te pakken.
2300
Het was inmiddels al laat aan het worden en ik liep daar maar op mijn slippers. Besloot maar richting huis te gaan en wellicht onderweg een stuk met de tram te gaan, eveneens besloot ik dat ik van die 50 mics maar weinig merkte, ik bleef gewoon spacen, dacht ik. Ik bereik halverwege de route naar huis een tramhalte maar besluit, een uur na 50mics bijpakken, om even verderop op een bankje te gaan zitten en weer een peukje of misschien zelfs een dikke stick te roken terwijl ik naar de vallende nacht kijk, de stad is al veel rustiger en uiteraard nu, zonder zonnebril een bad van kleuren door de verschillende verlichting. Geuren ook trouwens man, jezus wat roken bepaalde dingen lekker. Werkelijk onbeschrijfklijk.
2310
Damn man.... hij komt hard terug. Gelukkig niet zo hard als net maar ik voel weer hetzelfde. Toch zit ik er weer in. Het kan me niet schelen of die tram komt. Ik zit daar weer weg te zinken in dat stadsbankje en ach ach ach ach ach man wat voelt dat lekker zeg... Ooooo...
2330
Besluit toch maar te gaan lopen, en pas een aantal haltes verder toch de tram gepakt. In de tram zittend in het felle licht besef ik dat ik totaal doorgespaced ben. Door het licht zet ik mijn zonnebril weer op, maar een man kijkt me aan en ik besef me opeens dat het natuurlijk vrij leip overkomt als je om 2330 met een paarse zonnebril in de tram zit. Een ongelovelijk gevoel van lachen komt in me op: Zal ik hem weer afzetten? Neee jongen, wat lul je nou! Zij kunnen jouw ogen niet zien dus fuck hun man, fuck hun!! Een totale grijns, daar in die tram, knetterstoned op een MDMA landing.
0000
Thuis. Wat zal ik doen? Grand Theft Auto 4 lijkt prima. Verder spacen in een andere stad. De eerste Amnesia joint na de MDMA space is echt goddelijk, heerlijk stoned voel ik me worden, en het voelt ook geweldig ergens om weer 'normaal' te zijn, al ben ik natuurlijk nog geheel van slag.
0200
Eerste joint na de MDMA tocht nu pas op, totaal weggezonken in het spel. Heerlijk spacen, skills in the game. Ik sta op en voel me als herboren. Heel actief, energiek en totaal niet moe of hongerig, al heb ik niets gegeten. Ik neem vitamine C en een Vitamine Totaal Pil, drink sap en eet een appel en voel dat mijn lichaam een klap heeft gekregen. Het voelt absoluut onwerkelijk wat ik heb gedaan. Ik voel de gel in mijn haar gebroken en vettig uitgesmeert en mijn bezwete lichaam wat opgedroogd maar klam is merk ik plots op.
Ik besluit om te gaan douchen.
Goddelijk, hoe het hete water over mij heenstroomt. Als ik mijn ogen sluit en het hete water voel, voel ik eigenlijk ook nog de MDMA restanten en THC door mijn lichaam gieren, ik voel me een syntheticus, iemand die voortdurend zijn syntheses beinvloedt.
0400
Huis op geruimd, afgewassen en totaal niet moe. Verder spacen met Grand Theft Auto 4.
0600
Ik merk dat het zakje van 25 euro Amnesia, gekocht in een ver verleden en wat bedoeld was voor de komende dagen, bijna op aan het gaan is. Kennelijk heb ik echt dikke jokers zitten roken. Ik ben totaal niet moe en de gedachte om naar bed te gaan is niet echt chill. Er is zeker genoeg wiet voor nog drie sticks, en het spel bleef maar relaxed. Missies doen, gewoon lukraak mensen overrijden en doodsschieten en baldadig doen was heerlijk. (merk op: ik ben pascifistisch)
1040
Ik besluit maar naar bed te gaan. Alle drugs is opgebruikt, en een nieuwe zaterdag is allang alweer aan de gang.
Totaal verbaasd en ook blij lig ik in bed, en ik val na een tijdje in een onrustige slaap, met mijn twee katten naast mij.
Bedankt voor het lezen
Het feit dat het je eigen serotonine voorraad verbruikt stond mij tegen, en de paar keer dat ik het had gedaan was het zeker erg vet, maar toch met een nasleep de dagen erna. Ik had het zowel thuis gedaan, als op een feestje (pillen) en beide keren bezorgde de MDMA (je hoopt dat dat erin zat) mij een overheerlijk en prettig gevoel. Een gevoel van uitstekende tevredenheid en zelfvertrouwen, controle en toch weer totaal spacend en alles begeleid door dat heerlijke gevoel van je haar, en huid. Nog nooit leken mijn handen en armen zo lekker om over te wrijven. Ik leek ook in een bad van warme kleuren te zitten: Ik kon mij niet voorstellen dat ik nuchter kleuren niet op deze manier kon waarderen.
Echter, er waren een paar dingen die ik zeker minder vond. De comedown of zelfs crash waardoor ik steeds wilde bijpakken, het chemische gevoel in mijn lichaam de dagen erna en bij de gedachte aan de ervaring, de mogelijk schadelijke gevolgen van het gebruik. Mijn voorkeur ligt dan ook zeker bij psilocybine, daarmee had ik zeker eveneens de meest gelukszalige en euforische gevoelens.
Vorige maand afgestudeerd, en zoals elke zomer wil ik goed naar de klote gaan. De laatste jaren maak ik zomers wat 'uitstapjes' met psilocybine. Nu wil het dat ik deze zomer aan MDMA kon komen, en meer.
Drie weken geleden dus 1x per week goed gespaced op MDMA met een vriend, en dat waren zeer vette avonden. Het waren in dit geval pure kristallen, het leek minder zwaar dan de pillen die ik in het verleden dus had genomen, en op zich acceptabel om deze zomer een aantal keer te gebruiken, zo leek het. Al ben ik dus meer een tripper.
Mijn MDMA ervaring in Amsterdam Centrum
Ik weet niet hoe het in andere delen van het land is, maar in de hoofdstad is het al een week echt baggertje bagger. REGEN MAN. "WTF het is juli?? Ik wil lekker met een avondzonnetje spacend door de stad lopen!"
Wat afgelopen vrijdag, 15-7-2011 opeens mogelijk was. Ik, met inmiddels meer dan 10 paddo/truffel ervaringen en ben een vervent blower van de zwaarste wiet, heb mij in een bepaald vaarwater begeven en zit opeens met een kistje in huis. Eerst was het een kistje waar ik plugjes en andere electrische dingetjes in bewaarde, nu liggen er zakjes met MDMA kristallen, 2c-b en lsd in.
Nu ben ik in principe een 'spacer'. Je zou mij een 'nerd' kunnen noemen. Zo heb ik een vrij afwijkende mening, een andere kijk naar de maatschappij en een andere blik op realistische en filosofische materie dan de majoriteit. Daarom gebruik ik ook drugs, trip ik. Omdat ik zo'n spacer ben heb ik het altijd zeer prettig gevonden om gewoon, in de middag op een plek in de stad te gaan zitten en iedereen die zo druk met alles is een te gaan bekijken: En dan een vette stick opsteken en de hele wereld even weg voelen trekken, en in je eigen spacewereld te belanden. Helaas, als je vaak blowt wat bij mij het geval is word je gauw resistent, en is de space wereld alleen echt vast te houden door steeds nieuwe joints te smoken, iets waar ik vrijdag gewoon in eerste instantie geen zin in had.
Het is dus afgelopen vrijdag opeens na dagen regen fakking mooi weer, en ik pak het kistje.
Twijfels. De lsd, nee zeker niet. Gewoon gekocht voor een zeer overwogen moment, of een moment wat totaal onvoorspelbaar is. Zeker niet in mijn eentje.
De 2c-b, muah..... muah...... (dat gonst nog zeker in mijn hoofd) ik ga het zeker doen, misschien zelfs alleen maar nu nog niet. Weet niet waarom.
Zakje van een gram MDMA kristallen, 30 euro. Ook, muah... muah... Ik heb het de afgelopen weken 3 keer gedaan. Nu alleen? Wil ik dit alleen doen? Vorige keer was juist zo vet met mijn maat.
1800
Prachtige middag, de zon bezorgt 23 graden, vrije dag. Ik wilde naar de klote. Aangezien ik niet drink, niet zwaar wilde trippen maar ook niet meteen weer wilde gaan blowen en toch iets anders wilde heb ik thuis ongeveer 1/5 deel van het 1 gram zakje MDMA in een smoking vloetje verpulverd, en dus 200mics in een bommetje gedraaid. Ik dacht 200, want ik was dus best wel hard gegaan de afgelopen weken en zelfs twee dagen ervoor op +- 150 mics. Ik twijfelde. Is het toch niet te veel? Ik moet eigenlijk een weegschaal kopen maar de winkels zijn dicht. Zal ik het in tweeën verdelen?
Toch alles in een enkele dosis gedaan met een grimmig gevoel in mijn achterhoofd.
In mijn rugtas een aantal flessen water gedaan wat absoluut essentieel bleek te zijn, kauwgom, appels, een trui en vest voor de vallende avond, en een pillendoosje waar ik het bommetje had in gedaan. Ik wilde eens een goede spacetocht door zomers Amsterdam maken, iets wat ik elke zomer wel deed, maar altijd ' s nachts en in een rustige buurt, en altijd op trip drugs. Dit keer wilde ik dat in het centrum doen op MDMA, omringd door stadsdrukte, iets wat later een onhandige beslissing bleek te zijn.
1830
Te voet van huis gegaan. Lekker in losse kleren, t shirt, slippers, zonnebril, rugtas om. Toerist in eigen stad spelen. Het lopen op mijn slippers in het zonnetje voelt al heerlijk relaxed aan. Het plan is om te gaan spacen door de stad, van bankje naar bankje. Van buurt naar buurt, tram naar tram. Spacen op gebouwen van 400 jaar oud die ik nog nooit gezien lijk te hebben omdat ik sta te spacen...
Eerst uiteraard naar een shop gewandeld om toch een goede 25 euro Amnesia Haze te fixen voor de komende twee, drie dagen, dat dacht ik. In die shop een dikke snaak gerold om in de stemming te komen en naar een nabijgelegen park gelopen en op een grasveld gaan chillen.In de avondzon de eerste stick van de dag. Hij is al voor de helft op als die inslaat. Opeens is het gewhatsapp wat ik op dat moment aan het doen ben vrij lastig en niet relevant. Ik zit daar weg te spacen op dat veld en denk aan de MDMA. Aarzeling. De wiet veroorzaakt dat ik geen beslissing neem of ik het nou echt wilde of niet, daar die handelingen daarvoor niet stoned waren. Ik zit maar een beetje te peinzen.
1900
Stick werkt goed, lekker stoned. Alles chill eigenlijk. Waar maak ik me zorgen over? Ik besluit een stukje te gaan wandelen, in mijn achterhoofd mijn geplande MDMA wandeling. Mooie meisjes in het park, ik proef de sfeer eigenlijk wel en een grimmig gevoel begint de aarzelingen weg te drukken. Ik herkende dat gevoel, ik had het eerder die avond. Het gevoel van: 'ik wil naar de klote gaan'
1910
In dat redelijk drukke park een rustig bankje gevonden en al neerstrijkend een sigaretje opgestoken. Het was een kwestie van dat pillendoosje pakken, het bommetje pakken en wegslikken met water, maar ik had er op een of andere manier een soort opzichtig gevoel bij. Ik had geen zin in pottekijkers, en al helemaal niet in rondlopende politie, ik had het hele zakje MDMA trouwens ook bij me en besefte dat dit illegaal is. Kortom, ik werd in feite al parra van de THC. Ik keek om mij heen en hield het pillendoosje in de rugtas terwijl ik het bommetje eruit haalde, en bracht het vrijwel direct naar mijn mond. Ik had het in een vloetje omhuld omdat ik smaak van dat spul niet kan weerstaan, echter ging helaas in een seconde het bommetje open achter op mijn tong en ik proefde de chemische en levenloze smaak van dat spul achter in mijn keel alvorens ik het vlug wegdronk met 0.25 liter water. Vrijwel direct stond ik op en vervolgde mijn weg richting het centrum, en activeerde ik deze app op mijn telefoon en oortjes. Voor mensen die geen zin hebben om naar die site te gaan, deze app verandert alle geluiden van je omgeving via je mic en dat is totaal spacend
http://inceptiontheapp.com/
1930
Ik loop al een tijdje in de stad en heb de grachten bereikt. De afgelopen minuten een soort vaag opkomend gevoel, onrustig ergens. Maar het chille wandelen op mijn slippers in de laagstaande avondzon en het overheersende gevoel dat ik lekker hard wil gaan op de drugs maken me opper relaxed. Ik loop met opgeheven hoofd door straatjes en grachten, met een zonnebril met paarse glazen. Ik lijk wat lichter in mijn hoofd, en voel me lang en breed. Op de stoep voor me is iemand aan het verhuizen/laden en lossen, en de doorgang lijkt geblokkeerd. Ik zie echter een voetganger voor me gewoon de weg oplopen en linksom het busje waaruit gelost wordt lopen, maar voor mij leek dat opeens een hele maneuvre. Het leek een stap die ik moest zetten om van de stoep af te gaan, langs snelle fietsers te lopen, maar plots merkte ik dat ik gewoon al vaag aan het worden was. Damn, dat is chill....
Ik stond daar wat te lachen en te zuchten, en liet meerdere voetgangers voorbijgaan. Ik draaide me zelfs om en bleek voor een antiekwinkel etalage te staan, waar ik een paar minuten stond te spacen. Ik huppelde de straat op, maar er kwam een fietser aan dus ik huppelde weer terug. Langs het busje gekomen stootte ik iets verderop iemand aan. We verontschuldigden ons beide op een vriendelijke manier, maar ik had opeens een enorme opwelling om hem te vragen wat hij deed, wie hij eigenlijk was, waar hij naartoe ging. Uiteraard trok dat direct weg toen we onze weg vervolgden. Spacend... denk ik nog.
1950
Ik loop langs meerdere grachten en ik vraag me af wanneer het nou echt eens komt. En terwijl ik over stoepen loop langs toeristen, zwangere vrouwen, moeders met kinderwagens en veel meer volk, merk ik dat ik al een tijdje in gedachten was verzonken. Ik merkte dat, door die enorme straal van rush die opeens door mijn hele lichaam komt. Hij lijkt direct uit mijn nek te komen en mijn hele lichaam als het ware op te warmen, een tintelend en golvend gevoel wat zo aanwezig is dat mijn gehele perceptie in een seconde omdraait. Damn, ik zit erin... Ik loop langs een terras en zie een grote groep mensen aan het bier, wijn en andere zaken en kan mij werkelijk niet voorstellen dat je zou drinken. Dat je uberhaupt iets anders zou willen dan wat ik nu voel lijkt onwaarschijnlijk... Al dat drukke gedoel van iedereen: "ja de plannen liggen er zo voor" "Ik vind gewoon dat je broer eens voor zichzelf moet gaan zorgen" "Die deal is binnen, ja heb Welzenbach gesproken en" etc etc. Ik lijk opeens zeer gevoelig voor geluiden en ik lijk allerlei flarden van de gesprekken van zeer dichtbij en geisoleerd te horen, wat ik op dat moment vrij chill en spacend vind en ik vervolg mijn weg.
En damn man.... wat trekt die heeeeele fucking wereld aan mij voorbij man, bwaaaaaaaaah ik voel hem hard opkomen man.
Als ik drugs hard voel opkomen dan merk ik altijd dat ik "oyoiyoiyoiyoiyoi....." zeg en ik loop dat nu weer een aantal keer te mompelen, wat me in uiterst euforische stemming brengt. Ik besef dat ik erge dorst heb en water wil drinken, maar ik wil eerst een geschikt bankje vinden. Mijn lichaam vertoond alle tekenen dat de MDMA bepaalde processen heeft geactiveerd.
Let op, ik hoor alles door mijn oortjes via die inception app.
2000
Ik loop richting een majestueuze kerk die acht uur slaat wat ik zeeeeeeer vertaagd via mijn oortjes hoor. Bij de kerk zijn meerdere bankjes en eentje die wat meer achteraf zit lijkt ideaal. De zon schijnt er nog vol op en ik strijk daar neer. De MDMA begint erg hard te werken nu. Een paar meter voor me zijn twee toeristen aan het stuntelen met de sloten van hun huurfietsen, maar ik voel me letterlijk scheel worden van de opkomende rush. Damn wat komt ie hard man, woooooow, wooooow..... Wooooow, damn.... dit gaat hard komen... Ik merkte dat ik dit hardop mompelde en het door de app zeer versterkt en vervormd hoorde, maar het stoorde me niet. Ik zat er h e l e m a a l in. De spacewereld, jongens jongens wat gaat dit hard. Ik kom op het ultieme idee om een peuk op te steken, en merk dat mijn handen en voeten letterlijk drijfnat zijn. Sterker, opeens ben ik mij bewust van de windvlagen, merkbaar door de steeds lager staande zon, die mijn bezwete lichaam bereiken onder mijn T-Shirt door. Het voelt heerlijk. Ik voel en weet dat het buiten nog vrij warm is maar het gevoel wat ik nu heb is moeilijk te beschrijven. Heb ik het koud? Warm? Ik zou het eigenlijk niet weten, ik merk alleen opeens dat die drugs keihard gaat werken en mijn gehele opvatting over gevoelens verandert. Terwijl ik uit mijn rugtas een sigaret uit het pakje haal merk ik het bekende gevoel als je over je huid wrijft: het tintelende gevoel. Het was nu echter veel sterker dan ik had verwacht: letterlijk mijn hele armen en handen voelden gewoon als verdoofd aan. Wooooow denk of mompel ik weer. Die eerste hijs van die peuk is machtig man... Niet normaal hoe lekker hij is. Van de smaak merk ik niet zo veel, maar het gevoel van de rook en de nicotine, en het uitblazen van de rook zorgen ervoor dat ik echt wegzink met die MDMA rushes op dat bankje, daar in die zon onder die kerk. Omgeven door drukke stadsdrukte en mensen, wat ik ook ng eens via mijn oortjes waarneem. De stuntelende toeristen kijken mij schalks nieuwschierig en verwonderd aan. Van de sigaret in mijn hand voel ik niets. Ik kijk naar hem terwijl ik hem met mijn vingers beweeg, en voel er niets van. Heerlijk.
2015
Ik rook een aantal peukjes, kijk naar de toeristen die inmiddels een kaart tevoorschijn hebben gehaald. Een kauwgompje, DAMNNNNNNNNNNNNNNN
Dat was echt... serieus, dat is gewoon zo, dat kauwgompje, das lekker man! Tjeeeeeeezusssssssssss
Dat soort dingetjes zit ik te mompelen op dat bankje, al rokend, terwijl de chemische substantie mijn hele gevoel, perceptie en lichaam als het ware verdoofd, één bepaalde richting op stuurt. Het gaat steeds harder en harder, ik voel dat hele bankje niet meer en besef niet eens meer dat ik op dat bankje zit. Ik kijk niet meer om mij heen maar merk dat ik naar één bepaald punt zit te staren, totaal overmeesterd door het zwaar opkomende MDMA gevoel, en ergens voelt het bizar dat ik dit aan het doen ben. Ik zie al die 'normale' mensen in het verkeer functioneren, ik zie mensen kletsen op een terras verderop, zie die toeristen die af en toe mijn richting uitkijken en tevens merk ik weer al het stadslawaai door mijn spacegeluiden app en de gedachte komt in mij op: Ik kan niet meer terug. Ik grijp me letterlijk vast aan mijn knieën als de MDMA steeds harder aanzwelt, en ik raak steeds minder bij kennis. De wereld raast langs me heen, als in een film. Ik lijk in een middelpunt te zitten wat buiten de wereld geplaatst is, mensen merken mij niet meer. Ik zie kleuren, impulsen en andere dingen voorbij flitsen en merk dat ik inside ga, wat ik over het algemeen minder vind. Uiteraard is in je eentje drugs gebruiken altijd inside maar ik bedoel daarmee dissociatief gaan. Ik probeer mij er dus uit te rukken door gewoon even op te staan.
2020
Ik kijk om mij heen. Ik besef mij opeens niets meer van de hele dag, en besef mij dit.
De wereld lijkt te vibreren, mijn hele realiteits gevoel trekt weg. Op het plein grenzend aan de Rozengracht met honderden 'nuchtere' mensen (onzin) om mij heen trekt alles weg, en ik sta werkelijk mentaal klaar te komen. Ik kan alleen maar met een versufte grijns op mijn bek om mij heen kijken en alleen maar het 'ooooooh' gevoel ervaren. Ik ga weer even zitten op hetzelfde bankje, maar het leek onwaarschijnlijk ongrijpbaar dat ik net nog besloot daar te gaan zitten. Eigenlijk alles leek onwaarschijnlijk. Alle gedachten schoten door me heen, stemmen van buitenaf via mijn oortjes daarbij gerekend, maar ik kreeg nergens vat op of controle over, maar sta totaal weg te spacen. Prima, heerlijk zelfs, dat was de hele bedoeling. Ik pak mijn Iphone en wil een vriend iets vertellen ofzo, even op facebook of wathever, maar tot mijn schrik ik zie alle icoontjes op het scherm pulseren. En niet zo'n beetje. Ze dansen allemaal op en neer, en terwijl ik woooow denk kijk ik om mij heen en zie raamkozijnen pulseren, en het hele huizenblok voor mij ademen. Als een langzaam kloppend hart gaat het huizenblok op en neer, heen en terug. Ik schud met mijn hoofd en kijk naar de grond, en zie de straattegels pulseren. Ik denk hmmm, dit is zeker toch mdma, deze effecten kunnen kort optreden bij hoge dosering.2025
Ik word wat onrustig, zit al een tijdje als het ware totaal overmeesterd en verdoofd, versuft en besluitloos op dat bankje, en besluit weer verder te gaan. Was mijn tocht vergeten. Schaduw leek ook nice, even wat afkoelen zeg. Hup, rugtas die onvoelbaar was op mijn rug weer omgedaan en weer op pad. Paarse zonnebril, piek van 200mics MDMA kristallen, warme zomeravond, alles op een rijtje in mijn leven, zwalken langs een met groen bezaaide gracht vol met fietsers en scooters, alle kleuren lijken te verdiepen van kleur, de wereld om mij heen zinkt steeds verder weg in een gat van kleuren maar ergens ook leegte.
Gaaaaaaaaaaan
En opeens kwam het. Het was alsof ik in een lege concertzaal zat, vastgebonden aan een stoel en iemand zet in één keer keiharde bassen aan op een ondraaglijk volume. Bijna doofmakend. Ik kreeg een suis in mijn oren, een harde fluitttoon. Het was alsof mijn hoofd in een oven zat gestopt en de temperatuur in een seconde 30 graden omhoog ging. Er ging een soort rilling, een schok door mijn lichaam, en in één klap was mijn hele lichaam verdoofd. Ik stuiterde. Het spul raaste echt door mij heen, ik heb nog nooit zo'n zware piek gehad op een drug, zo leek het. (ben veel zwaarder gegaan op psilocybine) Het was alsof iemand met een draaiknop alle kleuren intenser kon maken en dat aan het doen was. Ik keek om mij heen, woonboten, bruggen, mensen, verkeer, en de stadspanden waar de avondschaduw op viel, en ondanks dat het vibrerende en ademende effect was verdwenen leek de wereld weg te zinken in een soort donkere kleuren tint, uiteraard versterkt door mijn paarse zonnebril-glazen.
Het drugsgevoel, het verdovende gevoel werd zo verschrikkelijk hard, mensen, dat ik niet kon begrijpen dat ik niet kotsmisselijk, of duizelig werd. Wel merkte ik dat ik echt zwalkte met mijn slippers terwijl mensen snel langs mij heen liepen, ik liep langs een ander terras en in plaats van de subtiele dingen die ik zojuist opving bij een vorig terras hoorde ik nu alleen maar gebrabbel en geanimeerde alien praatjes. Het leek alsof ik de taal niet meer sprak. Er liepen twee mensen wat dichterbij te praten en zelfs hun woorden klonken als een soort buitenaards keelgebruik en dit verbaaste me. Ik besefte me dit alles en vroeg mij opeens af of ik eigenlijk te hard aan het gaan was.
2030
Ik keek snel om mij heen en liep vervolgens de stoep af waar geparkeerde auto's staan en tussen twee autos ga ik op mijn hurken zitten. Het gevoel is werkelijk hier zo erg dat ik niet kon blijven staan. Terwijl ik gehurkt zit denk ik bij mezelf:
"Waarom doe ik dit?"
Tien minuten tegen bad gaan gevochten, achteraf gezien lichtjes hoor. Ik zit in een loop van gedachten: Waarom heb ik dit gedaan, ok jongen rustig aan, rustig aan. Je wilde dit klootzak, bek houden. Wat zit je nou te zeuren man, hij slaat alleen even hard in, even wennen. Gewoon even chill zijn want het gaat zo weer over. Ok whooooops man dit gaat te hard, ik heb het je toch gezegd, in twee keer innemen, ooh jee was ik maar op een chille plek waar ik even kon liggen.
Ik merkte dat ik die spacede app nog steeds op had en mijn zonnebril en zette ze resoluut af.
De normale geluiden van de stad waren onbeschrijflijk veel kalmer toen ik die app afdeed, ik besefte me toen dat ik geheel weg was gezonken in een andere wereld daardoor. Ik dronk wat water en voelde me wat zekerder worden, splashte wat water in mijn gezicht wat helemaal tintelend en verdoofd aanvoelde. Ik was totaal niet meer aanspreekbaar en besefte dit overigens prima. Als iemand mij iets had gevraagd op dat moment had ik alleen maar "uuuhhhhhh" kunnen zeggen. Het licht was erg fel zonder zonnebril en deed die weer op, en ik besloot het aan te durven om weer op te staan en verder te lopen. Het kwam echter totaal niet in mij op om een rustigere plek op te zoeken. Het stadsverkeer raast nog steeds langs me heen.
2055
Ik loop hier nu wel rond, maar ik ben totaal versuft. Totaal niet bewust van waar ik mij bevind zwerf ik totaal sprakeloos en doorgespaced door de stadsdrukte, de hele tijd mij ergens totaal bewust van wat ik aan het doen ben. Machtig voelt het, maar keihard. Niet ondraaglijk, maar terwijl ik ongeveer een half uur totaal uitgeschakeld door de stad zwalk, scheel uit mijn ogen kijkend, moet ik telkens tegen mezelf zeggen: "Ik kan er tegen, ik kan er tegen.... Het neemt zo weer af...."
2100
Opeens loop ik een heel erg rustig grachtje op, woonboten wederom. Klimop planten lijken op elke gevel aanwezig en in deze zijstraat schijnt de laatste stadszon, ik voel mijn gehele bezwete lichaam pulseren en weer beroerd worden door de zonnestralen. Een man timmert wat, de geur van zongewarmd en gelakt hout hangt in de lucht. Ik zie een bankje en dat bezorgt me een zeer relaxed gevoel, ik strijk neer als een vermoeid dier op dat bankje. Opeens komt er en overweldigend gevoel van opluchting in mij op. Een heerlijk gevoel van fysieke euforie stroomt door mijn hele lichaam.
Ik heb de piek overmeesterd. Ik ga weer goed. Ooooooooooo yessssss ik ga weer goed....
Ik ga weer goed....oooooh o oh o... oh! ..oh.... ....o ....
2200
Nog een uur door de stad gelopen met een razend gevoel van euforie. Ik was echt verbaasd dat ik zo slecht aan het gaan was. Ik hoefde er niet veel voor te doen om weer goed te gaan, al vocht ik wel even tegen slecht gaan. Opeens met een KNAL ging het weer lekker, voelde mijn lichaam weer opperbest en heb ik nog genoten van de impulsen van de stad, vergezeld van een heerlijke emotionele en fysieke stromen van puur genot en heerlijkheid. Van bankje naar bankje, peuk naar peuk.
En opeens, ik zit ergens aan de Amstel, en de boel crasht. Uiteraard, mijn hele lichaam tintelt en ik voel me uitermate knetter, maar dat onwerkelijke gevoel van erin te zitten, en die overmeesterende effecten, die geestvernauwing.
BAM.
Weg.
Ik besef dat ik het zakje MDMA mee heb genomen en besluit, vrij ambivalent, om een beetje, ongeveer 50mics op de gok bij te pakken.
2300
Het was inmiddels al laat aan het worden en ik liep daar maar op mijn slippers. Besloot maar richting huis te gaan en wellicht onderweg een stuk met de tram te gaan, eveneens besloot ik dat ik van die 50 mics maar weinig merkte, ik bleef gewoon spacen, dacht ik. Ik bereik halverwege de route naar huis een tramhalte maar besluit, een uur na 50mics bijpakken, om even verderop op een bankje te gaan zitten en weer een peukje of misschien zelfs een dikke stick te roken terwijl ik naar de vallende nacht kijk, de stad is al veel rustiger en uiteraard nu, zonder zonnebril een bad van kleuren door de verschillende verlichting. Geuren ook trouwens man, jezus wat roken bepaalde dingen lekker. Werkelijk onbeschrijfklijk.
2310
Damn man.... hij komt hard terug. Gelukkig niet zo hard als net maar ik voel weer hetzelfde. Toch zit ik er weer in. Het kan me niet schelen of die tram komt. Ik zit daar weer weg te zinken in dat stadsbankje en ach ach ach ach ach man wat voelt dat lekker zeg... Ooooo...
2330
Besluit toch maar te gaan lopen, en pas een aantal haltes verder toch de tram gepakt. In de tram zittend in het felle licht besef ik dat ik totaal doorgespaced ben. Door het licht zet ik mijn zonnebril weer op, maar een man kijkt me aan en ik besef me opeens dat het natuurlijk vrij leip overkomt als je om 2330 met een paarse zonnebril in de tram zit. Een ongelovelijk gevoel van lachen komt in me op: Zal ik hem weer afzetten? Neee jongen, wat lul je nou! Zij kunnen jouw ogen niet zien dus fuck hun man, fuck hun!! Een totale grijns, daar in die tram, knetterstoned op een MDMA landing.
0000
Thuis. Wat zal ik doen? Grand Theft Auto 4 lijkt prima. Verder spacen in een andere stad. De eerste Amnesia joint na de MDMA space is echt goddelijk, heerlijk stoned voel ik me worden, en het voelt ook geweldig ergens om weer 'normaal' te zijn, al ben ik natuurlijk nog geheel van slag.
0200
Eerste joint na de MDMA tocht nu pas op, totaal weggezonken in het spel. Heerlijk spacen, skills in the game. Ik sta op en voel me als herboren. Heel actief, energiek en totaal niet moe of hongerig, al heb ik niets gegeten. Ik neem vitamine C en een Vitamine Totaal Pil, drink sap en eet een appel en voel dat mijn lichaam een klap heeft gekregen. Het voelt absoluut onwerkelijk wat ik heb gedaan. Ik voel de gel in mijn haar gebroken en vettig uitgesmeert en mijn bezwete lichaam wat opgedroogd maar klam is merk ik plots op.
Ik besluit om te gaan douchen.
Goddelijk, hoe het hete water over mij heenstroomt. Als ik mijn ogen sluit en het hete water voel, voel ik eigenlijk ook nog de MDMA restanten en THC door mijn lichaam gieren, ik voel me een syntheticus, iemand die voortdurend zijn syntheses beinvloedt.
0400
Huis op geruimd, afgewassen en totaal niet moe. Verder spacen met Grand Theft Auto 4.
0600
Ik merk dat het zakje van 25 euro Amnesia, gekocht in een ver verleden en wat bedoeld was voor de komende dagen, bijna op aan het gaan is. Kennelijk heb ik echt dikke jokers zitten roken.
Ik ben totaal niet moe en de gedachte om naar bed te gaan is niet echt chill. Er is zeker genoeg wiet voor nog drie sticks, en het spel bleef maar relaxed. Missies doen, gewoon lukraak mensen overrijden en doodsschieten en baldadig doen was heerlijk. (merk op: ik ben pascifistisch)1040
Ik besluit maar naar bed te gaan. Alle drugs is opgebruikt, en een nieuwe zaterdag is allang alweer aan de gang.
Totaal verbaasd en ook blij lig ik in bed, en ik val na een tijdje in een onrustige slaap, met mijn twee katten naast mij.
Bedankt voor het lezen
