Het was een gewone zaterdag, en neanderthaler en ik wilden nog eens lekker trippen met paddo’s. Het was al een tijdje geleden, dus gingen we vrijdag even naar de bazaar om ‘inkopen’ te doen. We hadden de matrassen op de grond gegooid, tripkleren aangedaan, een T-shirt en een boxer, lekker fijn 
.En zoals ik meestal doe, hadden we mijn portie in een soepje gedaan, en neanderthalers portie gewoon zo met chocolade of met een broodje kaas. Hoe hij dat zo wegkreeg snap ik nog steeds niet.
Er leek niets aan de hand te zijn, ik kon zo’n portie normaal wel aan, en had er heel veel zin in. Maar nog voordat mijn tas soep leeg was, begon al wat te voelen. Ik ging snel naar de wc, voordat ik dat in mijn trip moest doen, en toen ik weer op de matrassen in de woonkamer lag had ik al een dikke lachkick, tien minuten na inname. We moesten heel erg lachen met de tv, en we hingen vrolijk tegen elkaar aan.
Het kwam allemaal heel heftig op, maar ik maakte me nog geen zorgen, ik had al wel eens heftige trip gehad, onder andere eentje waar ik een soort van epileptische aanval oid heb gekregen en waar ik prima uit was gekomen, dus ik was er wel gerust in dat ik het aankon.
Maar ik werd na een tijd wat stiller, de tv was niet meer zo interessant, ging wat tegen neanderthaler aanhangen die inmiddels al een dikke smile op zijn gezicht had, en een vriend van ons ging ook prima op een pilletje. Ik maakte me nog geen zorgen, ik dacht dat ik gewoon een introverte trip had deze keer. Maar voordat ik het zelf besefte, ging het slechter en slechter. Ik lag niet goed, ik kon niet goed ademen, de visuals waren zo erg dat ik niet normaal kon kijken, en ik werd helemaal gek in m’n hoofd. Ik snapte het begrip tijd niet meer, en of dit wel kon stoppen. Mijn realiteitsbesef was compleet het raam uit gegooid, zonder dat ik er zelf enige controle over had, en daar schrok ik wel van.
Het was moeilijk om duidelijk te maken wat er aan de hand was, want ik had het nog nooit meegemaakt, en ik dacht dat ik wel zo slim was om alles te relativeren. Maar het werd me allemaal zo erg dat ik lag te kronkelen van de buikpijn, constant mezelf moest herinneren om te ademen, en een ontzettende drang om te plassen. Wat niet meer kon, want ik kon mezelf er helemaal niet toe zetten om recht te staan en naar de wc te wandelen. Ondertussen had neanderthaler al goed gemerkt dat het niet goed ging, maar hij was nog wel helder genoeg om te kunnen beseffen dat er weinig aan gedaan kon worden behalve het uitzitten, en bleef heel lief voor me. Proberen me wat te laten eten, of drinken, maar dat ging niet want ik zou kotsen zodra ik iets binnen kreeg. Maar het enige wat ik nodig had was zijn nabijheid, en zijn had om vast te houden. Het was op dat moment mijn enige aanknooppunt die me gerust kon laten voelen, voor zover dat kon.
Ik weet eigenlijk niet veel meer van de uren die toen kwamen, maar het heeft iets van 4-5 uur geduurd, en voor mijn gevoel was het een hele dag. Ik huilde de longen uit m’n lijf, ik heb nog nooit van m’n leven zo gehuild, het was echt alsof ik een klein kind was, en ik werd helemaal gek.
Ik dacht dat ik nooit zo gek zou worden dat ik zou geloven dat ik erin zou blijven hangen, maar op dat moment stelde ik me m’n hele leven al voor, hoe ik gek zou blijven, dat ik nooit meer een normaal leven zou hebben, dat ik liever in coma wilde zijn, de ambulance wilde bellen. Ik heb nog herhaaldelijk gevraagd of ik alsjeblieft dood mocht… Maar gelukkig was neanderthaler erbij die me constant rustig probeerde te houden, rustig op al mijn idiote vragen bleef antwoorden, en me gerus te stellen dat alles goed kwam, ook al geloofde ik het niet. Ik denk dat het zijn ogen waren die me erdoor hebben geholpen, en zijn warme handen om me heen, ik had toch in ieder geval 1 veilige plek in die hel.....
Ik kon het echt niet meer volhouden, en ik moest ook nog eens plassen! En dan gevoel werd maar erger met de seconde, die wel uren leken. En uiteindelijk heb ik uit alle wanhoop op de matras moeten plassen, want rechtstaan kon ik niet meer en ademen was ook een hel… Ik schaam me er dood voor, en er zullen vast ook een hele hoop mensen me uitlachen.
We hebben de viezigheid gelukkig beperkt met een plastic hoes voor over het beden veel handdoeken, maar zodra dat ik geplast had, was alles verbazingwekkend veel beter!
De visuals werder opeens minder, van trillende en overweldigende visuals, gleed alles snel over naar een rustiger tempo, en minder indrukwekkend! Alle invloeden van buitenaf zwakten af, veel minder prikkels die binnenkwamen, de bodyload werd meteen minder, ik kalmeerde! Dat was echt een hele vreemde gewaarwording… Het was zo fijn om eindelijk de spanning eraf te krijgen, al moest dat helaas door in bed te plassen… *schaamt zich dood en gaat hier later ontzettend om lachen*
En vanaf daar, ging het alleen maar beter.. ik kon al snel weer lachen, en bewegen. Ik rustte nog even uit en snel alles in de wasmachine gegooid, matras luchten, gedoucht, en ik voelde me als herboren... Het was absoluut niet fijn, maar het heeft me een stuk dichter bij neanderthaler gebracht. En ook heeft het me een goede les geleerd over paddo’s… Niet onderschatten, en voortaal veel voorzichtiger aan doen…
Respecteer de paddo, dan zal hij jou ook respecteren
.En zoals ik meestal doe, hadden we mijn portie in een soepje gedaan, en neanderthalers portie gewoon zo met chocolade of met een broodje kaas. Hoe hij dat zo wegkreeg snap ik nog steeds niet. Er leek niets aan de hand te zijn, ik kon zo’n portie normaal wel aan, en had er heel veel zin in. Maar nog voordat mijn tas soep leeg was, begon al wat te voelen. Ik ging snel naar de wc, voordat ik dat in mijn trip moest doen, en toen ik weer op de matrassen in de woonkamer lag had ik al een dikke lachkick, tien minuten na inname. We moesten heel erg lachen met de tv, en we hingen vrolijk tegen elkaar aan.
Het kwam allemaal heel heftig op, maar ik maakte me nog geen zorgen, ik had al wel eens heftige trip gehad, onder andere eentje waar ik een soort van epileptische aanval oid heb gekregen en waar ik prima uit was gekomen, dus ik was er wel gerust in dat ik het aankon.
Maar ik werd na een tijd wat stiller, de tv was niet meer zo interessant, ging wat tegen neanderthaler aanhangen die inmiddels al een dikke smile op zijn gezicht had, en een vriend van ons ging ook prima op een pilletje. Ik maakte me nog geen zorgen, ik dacht dat ik gewoon een introverte trip had deze keer. Maar voordat ik het zelf besefte, ging het slechter en slechter. Ik lag niet goed, ik kon niet goed ademen, de visuals waren zo erg dat ik niet normaal kon kijken, en ik werd helemaal gek in m’n hoofd. Ik snapte het begrip tijd niet meer, en of dit wel kon stoppen. Mijn realiteitsbesef was compleet het raam uit gegooid, zonder dat ik er zelf enige controle over had, en daar schrok ik wel van.
Het was moeilijk om duidelijk te maken wat er aan de hand was, want ik had het nog nooit meegemaakt, en ik dacht dat ik wel zo slim was om alles te relativeren. Maar het werd me allemaal zo erg dat ik lag te kronkelen van de buikpijn, constant mezelf moest herinneren om te ademen, en een ontzettende drang om te plassen. Wat niet meer kon, want ik kon mezelf er helemaal niet toe zetten om recht te staan en naar de wc te wandelen. Ondertussen had neanderthaler al goed gemerkt dat het niet goed ging, maar hij was nog wel helder genoeg om te kunnen beseffen dat er weinig aan gedaan kon worden behalve het uitzitten, en bleef heel lief voor me. Proberen me wat te laten eten, of drinken, maar dat ging niet want ik zou kotsen zodra ik iets binnen kreeg. Maar het enige wat ik nodig had was zijn nabijheid, en zijn had om vast te houden. Het was op dat moment mijn enige aanknooppunt die me gerust kon laten voelen, voor zover dat kon.
Ik weet eigenlijk niet veel meer van de uren die toen kwamen, maar het heeft iets van 4-5 uur geduurd, en voor mijn gevoel was het een hele dag. Ik huilde de longen uit m’n lijf, ik heb nog nooit van m’n leven zo gehuild, het was echt alsof ik een klein kind was, en ik werd helemaal gek.
Ik dacht dat ik nooit zo gek zou worden dat ik zou geloven dat ik erin zou blijven hangen, maar op dat moment stelde ik me m’n hele leven al voor, hoe ik gek zou blijven, dat ik nooit meer een normaal leven zou hebben, dat ik liever in coma wilde zijn, de ambulance wilde bellen. Ik heb nog herhaaldelijk gevraagd of ik alsjeblieft dood mocht… Maar gelukkig was neanderthaler erbij die me constant rustig probeerde te houden, rustig op al mijn idiote vragen bleef antwoorden, en me gerus te stellen dat alles goed kwam, ook al geloofde ik het niet. Ik denk dat het zijn ogen waren die me erdoor hebben geholpen, en zijn warme handen om me heen, ik had toch in ieder geval 1 veilige plek in die hel.....
Ik kon het echt niet meer volhouden, en ik moest ook nog eens plassen! En dan gevoel werd maar erger met de seconde, die wel uren leken. En uiteindelijk heb ik uit alle wanhoop op de matras moeten plassen, want rechtstaan kon ik niet meer en ademen was ook een hel… Ik schaam me er dood voor, en er zullen vast ook een hele hoop mensen me uitlachen.
We hebben de viezigheid gelukkig beperkt met een plastic hoes voor over het beden veel handdoeken, maar zodra dat ik geplast had, was alles verbazingwekkend veel beter!
De visuals werder opeens minder, van trillende en overweldigende visuals, gleed alles snel over naar een rustiger tempo, en minder indrukwekkend! Alle invloeden van buitenaf zwakten af, veel minder prikkels die binnenkwamen, de bodyload werd meteen minder, ik kalmeerde! Dat was echt een hele vreemde gewaarwording… Het was zo fijn om eindelijk de spanning eraf te krijgen, al moest dat helaas door in bed te plassen… *schaamt zich dood en gaat hier later ontzettend om lachen*
En vanaf daar, ging het alleen maar beter.. ik kon al snel weer lachen, en bewegen. Ik rustte nog even uit en snel alles in de wasmachine gegooid, matras luchten, gedoucht, en ik voelde me als herboren... Het was absoluut niet fijn, maar het heeft me een stuk dichter bij neanderthaler gebracht. En ook heeft het me een goede les geleerd over paddo’s… Niet onderschatten, en voortaal veel voorzichtiger aan doen…
Respecteer de paddo, dan zal hij jou ook respecteren
