Vanochtend een lekker heftig tripje gehad op 2 porties Philosopher's Stones en ik dacht dat ik maar 'ns een poging tot een tripreportje moest doen nu alles nog vers in m'n geheugen ligt. Here goes:
Een grijze, beetje winderige zondag ochtend. M'n porties paddo's staan rustig te trekken op onze lawaaierige gaskachel. Muziekje aan (Massive Attack) en de kleine truffels maar gauw achterover slaan. Ze hebben bijna drie weken in de koelkast gestaan wegens tijdgebrek. Misschien dat ze daarom zo vreselijk smaken, maar ik krijg ze niet eens allemaal op.
Lekker op m'n bank hangen, luisteren naar de muziek. Al snel voelt m'n lichaam zich extreem gevoelig aan; m'n spieren kunnen geen rust houden op de muziek. Ik doe de gordijnen dicht, steek kaarsen aan en wierook en waan me opeens in een Indiaas bordeel, heftig dansend op de ritmes die ik hoor. M'n lichaam voelt zich aan alsof het gaat disintegreren en ik voel m'n ego gewoon wegsmelten. Alles is een grote wanorde.
Opeens heb ik behoefte aan daglicht, aan gezonde voeding en water. Ik voel me alsof ik een soort puberteit doorgeworsteld heb. Hormonen die je van hot naar her gooien; één grote drukte in je hoofd en in je hart. Ik heb behoefte aan kalmer vaarwater in m'n huidige levensomstandigheden. Ik wil rust en tot mezelf komen. Ik neem grote slokken water en verorber hongerig een banaan. Als ik ga zitten, fragmenteerd alles om me heen in één klap.
Ik voel me een fragment van mezelf. Ik ben tegelijktijd enorm groot; alle deeltjes in het universum; en tegelijkertijd miniem; maar een klein deeltje van mezelf. Ik weet niet meer wie ik nu ben, dat grote of het kleine. Maar het maakt ook niet uit. Ik ben wat ik wil zijn. Als ik wil meegaan met de rest doe ik dat, maar als ik alles wil controleren doe ik dat ook.
Het universum ontvouwt zich voor me in al haar simpliciteit. Alles is 0, ik ben niet 1 zoals ik ooit gedacht hebt. Ik en m'n fouten zijn niet ikzelf, maar de input die ik in de 0 gevoerd heb. Als ik dingen wil veranderen, moet ik de input veranderen. Ik ben niks meer dan de top van de piramide en ik kan die piramide veranderen.
Dat kan soms moeilijk zijn, realiseer ik me, om me heen ziende waarom bepaalde mensen zijn wie ze zijn en waarom ze niet van hun piramide af kunnen. Soms kost het immense krachten om de andere deeltjes mee te krijgen en misschien wil ik dat ook wil niet. Maar op bepaalde onderdelen wel.
Alles komt in golven en langzamerhand krijg ik weer meer grip op m'n huidige persoonlijkheid. Ik zet al m'n wil in om weer op die piramide te klimmen. Ik wil die rust even voordat ik er af klim en een nieuwe probeer te creeëren.
Visueel begin ik ook weer helderheid te krijgen. De wereld om me heen houdt op met golven en vervormen. Kleuren nemen hun oorspronkelijke staat weer aan, de bomen buiten bewegen nog wel, maar ik realiseer me nu dat dat de wind is.
De rest van de middag zit ik lui op een stoel. Weer tientallen inzichten die langzaamaan verwerkt moeten worden. Maar ook nog meer duidelijkheid over m'n volgende stap in het leven, over het volgende obstakel waar ik overheen moet. Al met al weer enorm informatief.
---
Het is maar een korte beschrijving van m'n indrukken vanochtend, maar de rest is nog te vers. Het heeft me in ieder geval meer duidelijkheid gegeven over hoe ik een bepaald onderwerp in m'n leven aan moet pakken en wat meer zekerheid om er goed in te stappen. Hoop dat het voor jullie een beetje interessant leesvoer is.
Een grijze, beetje winderige zondag ochtend. M'n porties paddo's staan rustig te trekken op onze lawaaierige gaskachel. Muziekje aan (Massive Attack) en de kleine truffels maar gauw achterover slaan. Ze hebben bijna drie weken in de koelkast gestaan wegens tijdgebrek. Misschien dat ze daarom zo vreselijk smaken, maar ik krijg ze niet eens allemaal op.
Lekker op m'n bank hangen, luisteren naar de muziek. Al snel voelt m'n lichaam zich extreem gevoelig aan; m'n spieren kunnen geen rust houden op de muziek. Ik doe de gordijnen dicht, steek kaarsen aan en wierook en waan me opeens in een Indiaas bordeel, heftig dansend op de ritmes die ik hoor. M'n lichaam voelt zich aan alsof het gaat disintegreren en ik voel m'n ego gewoon wegsmelten. Alles is een grote wanorde.
Opeens heb ik behoefte aan daglicht, aan gezonde voeding en water. Ik voel me alsof ik een soort puberteit doorgeworsteld heb. Hormonen die je van hot naar her gooien; één grote drukte in je hoofd en in je hart. Ik heb behoefte aan kalmer vaarwater in m'n huidige levensomstandigheden. Ik wil rust en tot mezelf komen. Ik neem grote slokken water en verorber hongerig een banaan. Als ik ga zitten, fragmenteerd alles om me heen in één klap.
Ik voel me een fragment van mezelf. Ik ben tegelijktijd enorm groot; alle deeltjes in het universum; en tegelijkertijd miniem; maar een klein deeltje van mezelf. Ik weet niet meer wie ik nu ben, dat grote of het kleine. Maar het maakt ook niet uit. Ik ben wat ik wil zijn. Als ik wil meegaan met de rest doe ik dat, maar als ik alles wil controleren doe ik dat ook.
Het universum ontvouwt zich voor me in al haar simpliciteit. Alles is 0, ik ben niet 1 zoals ik ooit gedacht hebt. Ik en m'n fouten zijn niet ikzelf, maar de input die ik in de 0 gevoerd heb. Als ik dingen wil veranderen, moet ik de input veranderen. Ik ben niks meer dan de top van de piramide en ik kan die piramide veranderen.
Dat kan soms moeilijk zijn, realiseer ik me, om me heen ziende waarom bepaalde mensen zijn wie ze zijn en waarom ze niet van hun piramide af kunnen. Soms kost het immense krachten om de andere deeltjes mee te krijgen en misschien wil ik dat ook wil niet. Maar op bepaalde onderdelen wel.
Alles komt in golven en langzamerhand krijg ik weer meer grip op m'n huidige persoonlijkheid. Ik zet al m'n wil in om weer op die piramide te klimmen. Ik wil die rust even voordat ik er af klim en een nieuwe probeer te creeëren.
Visueel begin ik ook weer helderheid te krijgen. De wereld om me heen houdt op met golven en vervormen. Kleuren nemen hun oorspronkelijke staat weer aan, de bomen buiten bewegen nog wel, maar ik realiseer me nu dat dat de wind is.
De rest van de middag zit ik lui op een stoel. Weer tientallen inzichten die langzaamaan verwerkt moeten worden. Maar ook nog meer duidelijkheid over m'n volgende stap in het leven, over het volgende obstakel waar ik overheen moet. Al met al weer enorm informatief.
---
Het is maar een korte beschrijving van m'n indrukken vanochtend, maar de rest is nog te vers. Het heeft me in ieder geval meer duidelijkheid gegeven over hoe ik een bepaald onderwerp in m'n leven aan moet pakken en wat meer zekerheid om er goed in te stappen. Hoop dat het voor jullie een beetje interessant leesvoer is.
