Inname: Een fles wodka, en naar schatting zoiets als 2 champagne, 2 wijn, en 6 bier. Daar tussendoor 1x 2cb.
Hoofdpersonen:
Spin: Geniale gast met ruime allround drugservaring
Flo: Samen begonnen met mdma, toen elkaar omhoog geholpen naar het hardere werk.
Trui: Experimenteert vooral met tripdrugs, al verrast hij ons soms op dinsdagavond met een voorkeur voor speed.
Ik/Technora: De observator...
Extra informatie: Alle hoofdpersonen zeggen in nuchtere toestand een grondige hekel te hebben aan alcohol.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Wat vooraf ging
De vier kleine blauwe pilletjes zagen er onschuldig uit zo in dat kleine schattige zakje. Ik had ze thuis willen laten liggen, maar toen ik in beschonken staat de deur dichtdraaide besloot ik ineens anders. Ik rende terug en stopte ze veilig en warm in mijn tiet.
Ik, Spin, Flo en Trui waren in een vreemde stad in een vreemd land. We waren zomaar de auto in gesprongen, en waren (omdat het toch al koud was) in noordelijke richting gaan rijden. Nu was het avond, en voor het eerst zagen we het machtige centrum. Bewapend met een paar flessen cola die we eerder met wodka hadden vermengd bewonderden we de stad.
De Wodka
Behalve Spin – onze chauffeur waren we tegen de middag in de auto al zwaar aan de zuip geslagen. Inmiddels was ook Spin hard bezig zijn achterstand in te halen. Het was pas tien uur, en onze luidruchtige dronk viel op in de sfeervol belichte straten. Ik vergat de 2cb helemaal, ik had het meegenomen voor mijn vrienden, want zelf wilde ik er liever vanaf zijn. Even geen drugs voor mij…
De omslag
Maar tegen de tijd dat ik weer aan die blauwe duiveltjes dacht was mijn humeur omgeslagen. Deze avond was zo mooi, ik had het zo naar mijn zin met mijn vrienden, alles vroeg om een extraatje. Iets wat de avond nog iets meer op zijn kop zou zetten, iets wat deze avond echt onvergetelijk zou maken.
De inname
“Wat er ook gebeurt verder deze avond: de fontein heeft het gedaan”, zegt Flo als we bij een waterspuwende draak alle vier een pil naar binnen kicken. We staan midden op een groot plein, en een paar mensen kijken ons vreemd aan. Maar wij maken ons geen zorgen, omdat we inmiddels uit ervaring weten dat hoe stiekemer je met drugs omgaat, des te meer gevaar je loopt.
Voor dertig euro staan we later in een enorme discotheek waar alle bier, wijn en champagne gratis is. We drinken flink door, als echte Hollanders willen we natuurlijk wel onze entree eruit halen. “Hé joh, die pillen van jou zijn echt KLOTUH”, schreeuwt Trui een uur na inname in mijn oor. Hij blijkt er net als ik nog niks van te voelen, maar daar komt snel verandering in.
De inslag
Heel geleidelijk veranderd onze luidruchtinge dronkenschap in een meer relaxtere stemming. Ik merk het als ik ineens op een groot podium aan het dansen ben met een half naakt meisje dat er waarschijnlijk voor betaald krijgt. Ik ga helemaal los, en voel me supergoed. Ik kijk heen over die mensenmassa en voel me supermachtig. Evita-balkon-scene-achtig.
De Hoerentent
Ook mijn vrienden beginnen zich anders te gedragen. Als we even gaan zitten beseffen we ons ineens op wat voor een rare plek we terecht zijn gekomen. Gaan we normaal vooral naar de grotere technofeesten, nu zitten we in een soort maffiatent waar alles met rood suede bedekt is. De hoerige sfeer was me door de wodka nog niet eens opgevallen. Het is ineens allemaal zo belachelijk: de dronken mensen lijken zo belachelijk dronken. De muziek is zo belachelijk clichee, en de barmeisjes belachelijk moe en chagrijnig.
De lachbui
Alle vier belanden we door deze volstrekte ridiculiteit voor zeker een uur in een continue lachbui. Steeds als iemand weer normaal probeert te doen wordt hij door de anderen terug in de lachbui getrokken. Nog altijd kan ik niet ophouden met lachen, maar ik ben het zat. Ik besluit mijn vrienden tot de orde te roepen: “we moeten hier weg!” Na dit een stuk of twintig keer geroepen te hebben gaan we inderdaad weg.
De verdwijning
Ik heb het idee dat het zonde is om nog langer in dat foute bordeel te blijven. Ik wil de straat op, de gebouwen zien, omdat ik merk dat ik hem stevig trip. De buitenlucht doet me goed en het maakt me gelijk rustig. Flo staat naast me, maar Trui en Spin zijn op de een of andere manier verdwenen. Na een tijdje zo genieten gaat de deur van het bordeel opnieuw open, en komt een belachelijk overdreven geirriteerde uitsmijter naar buiten, mét Trui en Spin die buiten geen stap meer kunnen zetten, en hun lachbui voor de deur voortzetten. Ze krijgen nog een schop na, omdat direct voor de ingang liggen. Flo probeert de uitmijter er in slecht engels van te overtuigen dat het allemaal door de ‘water spitting dragon’ komt. Ondertussen probeer ik iedereen ervan te overtuigen dat we hier beter weg kunnen gaan. Ik voel me een beetje verantwoordelijk, en krijg al doemscenario’s over grijze politie-verhoorkamers.
De Mac Donalds
Gelukkig lukt het iedereen om op te staan, en dan doemt het rode M teken van MacDonalds op. De jongens zijn niet meer te stoppen, en Flo en ik lopen achter ze aan. Eigenlijk maakt het me niks uit waar we heengaan, alles intrigeert me. Toch blijkt de MacDonalds wel weer extreem te zijn. Al die ranzig etende zielloos uit hun ogen kijkende mensen. Het hele uitgaansleven gaat toch eigenlijk nergens over. Mensen die ’s nachts op straat dolen, steeds weer op zoek naar… ja naar wat eigenlijk? Het ultieme genot zoeken in zuipen, eten, neuken, en dan?
Het bedroefd me een beetje, maar ook weer niet. Zelf voel ik me mijlenver boven die toestanden staan. Ik voel me Toni Montana wanneer hij in een club naar al die dansende mensen kijkt, met zijn hautaine blik. Ik voel me de moeder van al deze verdwaalde zielen, ik hoop het beste voor iedereen.
De nieuwe drug
Mijn vrienden kanen in de tussentijd complete menu’s weg. Ook zij hebben een stevige trip te pakken. We spreken ons even verbaasd uit over het effect, allemaal hebben we al wel eens eerder 2cb gehad, maar nooit zo heftig als nu. Ik zie bijvoorbeeld alles in meervoud trillen, alsof alles en iedereen onder een mysterieuze roze/blauwe spanning staat. Flo houd zich vooral bezig met haar eigen schoenen. Trui wil nog een milkshake omdat hij de aardbeien stuk voor stuk proeft, en Spin ziet dynamische schilderachtige lichteffecten. Als iemand oppert dat onze vaste dealer ons misschien wel iets anders heeft gegeven zijn we daar ineens unaniem van overtuigd. We schreeuwen zijn naam, en krijgen allemaal een nieuwe impuls: Ja! We zijn gewoon een nieuwe drug aan het uitproberen!
De metro
Na nog wat mooie momenten op straat, bedanken we de waterspuwende draak die ons de waanzin gegeven heeft, en keren terug naar ons hotel. Wat nog niet zo makkelijk blijkt te zijn… we verdwalen in het metrostelsel wat nog een mooi tripje opzich oplevert.
De conclusie
Dit was voor mij een compleet nieuwe kennismaking met 2cb, mede denk ik dankzij de alcohol vooraf. Mijn visuals leken vrij veel op LSD, maar dan was mijn hoofd helderder. Geen kater gehad trouwens, behalev dan van de alcohol, maar nu op dinsdag gaat het gewoon helemaal oké! 2cb Oleé!
Hoofdpersonen:
Spin: Geniale gast met ruime allround drugservaring
Flo: Samen begonnen met mdma, toen elkaar omhoog geholpen naar het hardere werk.
Trui: Experimenteert vooral met tripdrugs, al verrast hij ons soms op dinsdagavond met een voorkeur voor speed.
Ik/Technora: De observator...
Extra informatie: Alle hoofdpersonen zeggen in nuchtere toestand een grondige hekel te hebben aan alcohol.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Wat vooraf ging
De vier kleine blauwe pilletjes zagen er onschuldig uit zo in dat kleine schattige zakje. Ik had ze thuis willen laten liggen, maar toen ik in beschonken staat de deur dichtdraaide besloot ik ineens anders. Ik rende terug en stopte ze veilig en warm in mijn tiet.
Ik, Spin, Flo en Trui waren in een vreemde stad in een vreemd land. We waren zomaar de auto in gesprongen, en waren (omdat het toch al koud was) in noordelijke richting gaan rijden. Nu was het avond, en voor het eerst zagen we het machtige centrum. Bewapend met een paar flessen cola die we eerder met wodka hadden vermengd bewonderden we de stad.
De Wodka
Behalve Spin – onze chauffeur waren we tegen de middag in de auto al zwaar aan de zuip geslagen. Inmiddels was ook Spin hard bezig zijn achterstand in te halen. Het was pas tien uur, en onze luidruchtige dronk viel op in de sfeervol belichte straten. Ik vergat de 2cb helemaal, ik had het meegenomen voor mijn vrienden, want zelf wilde ik er liever vanaf zijn. Even geen drugs voor mij…
De omslag
Maar tegen de tijd dat ik weer aan die blauwe duiveltjes dacht was mijn humeur omgeslagen. Deze avond was zo mooi, ik had het zo naar mijn zin met mijn vrienden, alles vroeg om een extraatje. Iets wat de avond nog iets meer op zijn kop zou zetten, iets wat deze avond echt onvergetelijk zou maken.
De inname
“Wat er ook gebeurt verder deze avond: de fontein heeft het gedaan”, zegt Flo als we bij een waterspuwende draak alle vier een pil naar binnen kicken. We staan midden op een groot plein, en een paar mensen kijken ons vreemd aan. Maar wij maken ons geen zorgen, omdat we inmiddels uit ervaring weten dat hoe stiekemer je met drugs omgaat, des te meer gevaar je loopt.
Voor dertig euro staan we later in een enorme discotheek waar alle bier, wijn en champagne gratis is. We drinken flink door, als echte Hollanders willen we natuurlijk wel onze entree eruit halen. “Hé joh, die pillen van jou zijn echt KLOTUH”, schreeuwt Trui een uur na inname in mijn oor. Hij blijkt er net als ik nog niks van te voelen, maar daar komt snel verandering in.
De inslag
Heel geleidelijk veranderd onze luidruchtinge dronkenschap in een meer relaxtere stemming. Ik merk het als ik ineens op een groot podium aan het dansen ben met een half naakt meisje dat er waarschijnlijk voor betaald krijgt. Ik ga helemaal los, en voel me supergoed. Ik kijk heen over die mensenmassa en voel me supermachtig. Evita-balkon-scene-achtig.
De Hoerentent
Ook mijn vrienden beginnen zich anders te gedragen. Als we even gaan zitten beseffen we ons ineens op wat voor een rare plek we terecht zijn gekomen. Gaan we normaal vooral naar de grotere technofeesten, nu zitten we in een soort maffiatent waar alles met rood suede bedekt is. De hoerige sfeer was me door de wodka nog niet eens opgevallen. Het is ineens allemaal zo belachelijk: de dronken mensen lijken zo belachelijk dronken. De muziek is zo belachelijk clichee, en de barmeisjes belachelijk moe en chagrijnig.
De lachbui
Alle vier belanden we door deze volstrekte ridiculiteit voor zeker een uur in een continue lachbui. Steeds als iemand weer normaal probeert te doen wordt hij door de anderen terug in de lachbui getrokken. Nog altijd kan ik niet ophouden met lachen, maar ik ben het zat. Ik besluit mijn vrienden tot de orde te roepen: “we moeten hier weg!” Na dit een stuk of twintig keer geroepen te hebben gaan we inderdaad weg.
De verdwijning
Ik heb het idee dat het zonde is om nog langer in dat foute bordeel te blijven. Ik wil de straat op, de gebouwen zien, omdat ik merk dat ik hem stevig trip. De buitenlucht doet me goed en het maakt me gelijk rustig. Flo staat naast me, maar Trui en Spin zijn op de een of andere manier verdwenen. Na een tijdje zo genieten gaat de deur van het bordeel opnieuw open, en komt een belachelijk overdreven geirriteerde uitsmijter naar buiten, mét Trui en Spin die buiten geen stap meer kunnen zetten, en hun lachbui voor de deur voortzetten. Ze krijgen nog een schop na, omdat direct voor de ingang liggen. Flo probeert de uitmijter er in slecht engels van te overtuigen dat het allemaal door de ‘water spitting dragon’ komt. Ondertussen probeer ik iedereen ervan te overtuigen dat we hier beter weg kunnen gaan. Ik voel me een beetje verantwoordelijk, en krijg al doemscenario’s over grijze politie-verhoorkamers.
De Mac Donalds
Gelukkig lukt het iedereen om op te staan, en dan doemt het rode M teken van MacDonalds op. De jongens zijn niet meer te stoppen, en Flo en ik lopen achter ze aan. Eigenlijk maakt het me niks uit waar we heengaan, alles intrigeert me. Toch blijkt de MacDonalds wel weer extreem te zijn. Al die ranzig etende zielloos uit hun ogen kijkende mensen. Het hele uitgaansleven gaat toch eigenlijk nergens over. Mensen die ’s nachts op straat dolen, steeds weer op zoek naar… ja naar wat eigenlijk? Het ultieme genot zoeken in zuipen, eten, neuken, en dan?
Het bedroefd me een beetje, maar ook weer niet. Zelf voel ik me mijlenver boven die toestanden staan. Ik voel me Toni Montana wanneer hij in een club naar al die dansende mensen kijkt, met zijn hautaine blik. Ik voel me de moeder van al deze verdwaalde zielen, ik hoop het beste voor iedereen.
De nieuwe drug
Mijn vrienden kanen in de tussentijd complete menu’s weg. Ook zij hebben een stevige trip te pakken. We spreken ons even verbaasd uit over het effect, allemaal hebben we al wel eens eerder 2cb gehad, maar nooit zo heftig als nu. Ik zie bijvoorbeeld alles in meervoud trillen, alsof alles en iedereen onder een mysterieuze roze/blauwe spanning staat. Flo houd zich vooral bezig met haar eigen schoenen. Trui wil nog een milkshake omdat hij de aardbeien stuk voor stuk proeft, en Spin ziet dynamische schilderachtige lichteffecten. Als iemand oppert dat onze vaste dealer ons misschien wel iets anders heeft gegeven zijn we daar ineens unaniem van overtuigd. We schreeuwen zijn naam, en krijgen allemaal een nieuwe impuls: Ja! We zijn gewoon een nieuwe drug aan het uitproberen!
De metro
Na nog wat mooie momenten op straat, bedanken we de waterspuwende draak die ons de waanzin gegeven heeft, en keren terug naar ons hotel. Wat nog niet zo makkelijk blijkt te zijn… we verdwalen in het metrostelsel wat nog een mooi tripje opzich oplevert.
De conclusie
Dit was voor mij een compleet nieuwe kennismaking met 2cb, mede denk ik dankzij de alcohol vooraf. Mijn visuals leken vrij veel op LSD, maar dan was mijn hoofd helderder. Geen kater gehad trouwens, behalev dan van de alcohol, maar nu op dinsdag gaat het gewoon helemaal oké! 2cb Oleé!
