Als je afgelopen zondag om 8 ’s ochtends op Amsterdam CS was geweest zou je ons gezien moeten hebben. Twee meisjes die zingend en dansend het station een stukje liever probeerden te maken. Teksten uitroepend als: ‘Deze ventilatie is zoóó vet!’
Met een lijkbleke huid, zwarte ogen, en een vreemd gevoel voor ritme leken we nog het meest op sprookjesfiguren. Een attractie voor de mensen die net opgestaan waren, en nu op weg waren naar de kerk. Normaal zouden we ons misschien geschaamd hebben voor ons rare gedrag, maar dit keer was er geen reden om ons in te houden. En ook al was daar reden voor geweest, het was ons niet gelukt. Wie kan zich ook inhouden als er een trein met zoveel intense geluiden op je af komt denderen. Als de trein met een hoge PPPPPHHHHHIIIIEEUUUW tot stilstand komt roepen we allebei ‘YES’. Het is precies deze uitroep die aan het begin stond van onze trip die eerder op de avond begon...
Die middag belt Flo me. Het eerste wat we doen is gillen. We weten het allebei: vanavond is de avond. Ik ben net een zonnebril, bananen, lolly’s, en cola aan het halen. Flo vertelt dat toen ze net haar pillen aan het bekijken was, er een klein stukje afbrokkelde, wat ze maar in haar mond heeft gedaan. Ik flip helemaal, maar Flo flipt nog net even harden. Gekke Flo. We moeten hard lachen, en lopen elkaar alleen maar op te fokken, omdat we zo’n zin hebben in het feest. Het mooie aan xtc is dat je van tevoren weet dat het weer eens de mooiste avond van je leven gaat worden.
We zijn binnen. De muziek dreunt in mijn borstkas. In mijn BH zit de pil. Ik besluit direct door te lopen naar de bar, een flesje water te scoren, en dan rechtstreeks de wc in te duiken. De rest doet het zelfde, wat zeker chill is omdat je dan de grootste kans hebt om in dezelfde fase van je trip te zitten. Ik begin met een halfje.
Een half uur later voel ik nog niks, maar dan beginnen de signalen te komen waarvan ik inmiddels weet dat ze wijzen op xtc. Ik lach om alles. Echt om alles, de ruimte lijkt ineens op een groot Duits bierfest. Ik moet zo hard lachen, en de mensen om wie ik lach, lachen allemaal heel lief terug. Dat duurt tien minuten, en dan merk ik dat mijn been als een gek heen en weer gaat. Als ik naast me kijk zie ik Flo haar hand snel door de lucht schieten. We kijken elkaar even aan, en weten waar het tijd voor is."YES!!!" Op naar de dansvloer.
Als we de dansvloer oplopen voel ik m zachtjes inkicken. Ik begin te dansen, eerst nog relaxt, daarna wat heftiger, tot ik me compleet aan de muziek geef. Met mijn ogen dicht dans ik keihard. Steeds als ik mn ogen opendoe is het zo ontzettend vet, dat ik ze weer dichtdoe om extra van dat lekkere gevoel te genieten. Mijn vrienden zijn allemaal supervrolijk aan het dansen. En ik ben ineens erg blij dat ze allemaal om me heen staan. Ik hou echt zoveel van ze. ‘Moet je ze nou eens zien’, denk ik. Wat een schatjes zijn het toch. Eigenlijk vind ik iedereen heel erg lief als ik zo eens om me heen kijk. En ook erg mooi!
Een jongen naast me die ik niet ken lacht naar me. Ik lach terug, maar het is allemaal zo echt. Normaal lach je uit beleefdheid, nu voel ik me intens verbonden met die jongen! En niet op de manier van: ik wil hem scoren. Nee dat is het laatste wat ik nu wil. Ik wil alleen maar dansen. De jongen heeft een waaier en wappert ermee bij mijn gezicht. Lekker koel! We lachen de hele tijd naar elkaar. Ik wieg langzaam met mijn hoofd omhoog mee. Op mijn gezicht een supergrote glimlach. Ik dans nu superlekker, niet meer zo snel. Gewoon chill, mijn armen omhoog, en mijn handen met de palmen naar boven. Alsof ik zo’n strenge christen ben die aan het bidden is.
Dan denk ik ineens dat ik een tekst hoor in het techno nummer. Het is geen tekst, maar toch hoor ik het. Ik kijk naar Flo, die zit in haar bekende space dansje. Ze staat lichtelijk achterover gebogen. Haar rechterbeen gaat razendsnel op en neer, net als haar rechterhand, en haar hoofd. De linkerkant van haar lichaam staat geheel stil, en straalt een tof soort nonchalance uit. Ik moet al lachen als ik haar zie. Jij bent zo tof, schreeuw ik. Ja jij ook, antwoord ze. En we omhelzen elkaar voor een paar seconden. Dan vertel ik haar mijn bevinding. Ik hoor: ‘Nog niet…. Naar bed!’ in de techno. Flo kijkt een paar seconde bedenkelijk voor haar uit, en dan zie ik haar ogen oplichten. Ja!! Samen schreeuwen we keihard: Nog niet, naar bed! Nog niet naar bed! Een paar mensen nemen onze supervage tekst over, en iedereen die het hoort moet in ieder geval lachen. Dit is zo tof! Normaal zouden mensen je toch minstens geïrriteerd aankijken.
Dan vinden we van onszelf dat we meer moeten drinken. We gaan naar de wc om onze flesje te vullen. Ik moet ook altijd plassen van mezelf, al hoef ik nooit. Ik heb altijd het idee dat het nooit goed kan zijn om zoveel te drinken, en dan niet te plassen. Dat ik dan kan ontploffen ofzo, als een waterballon. Dus zit ik op de wc tegen mezelf te praten: ‘plassen, plassen, plassen’ slaat nergens op, maar rituelen zijn erg belangrijk, en leuk als je in een trip zit. Ik besluit de rest van de pil te nemen, met mijn laatste slokje water. Hij blijft half vastzitten in m’n keel wat een fijn bittere sensatie in mijn slokdarm oplevert. Snel ren ik de wc uit, vul mijn flesje, en spoel hem door.
Flo en ik bekijken onze ogen in de spiegel, en vinden elkaar en vooral ook onszelf heel erg mooi. Een meisje vraagt of we al gezoend hebben. Euh.. we kijken elkaar aan. Nee, vanavond nog niet, maar soms doen we het wel voor de gein. We denken dat het meisje ons nu wilt gaan zoenen, wat we best grappig zouden vinden, zo spontaan. Maar ze zegt: nee! Met een jongen! Ooooh!
Als we teruglopen naar de dansvloer zie ik Flo ineens een paar meter voor me, ze gaat steeds verder van me weg, maar ik kan er niks aan doen. Roepen lukt ook niet echt. Met al mijn kracht en concentratie roep ik Flooo! Gelukkig ze kijkt achterom. En waarom weet ik op dat moment nog niet, maar ze begint erg hard te lachen. Dan snap ik wat er aan de hand is: ik kan niet meer normaal lopen. Of ik loop enorm snel, en met allemaal vage dansmoves erin. Of ik loop als een soort maanmannetje, en dan lijkt het alsof ik de grond niet meer raak. Het is zo gek, ik weet dat ik raar doe, en toch krijg ik het niet goed. In mijn hoofd praat ik mezelf streng toe: 'nu even normaal, even checken of je nog normaal kan doen.' Nee, dus. Maar dan hoor ik de muziek weer in mijn botten dreunen, en schiet ik spontaan weer in mijn dansmove loopje.
Als we springend door de mensen heen dansen, met allebei onze kleurige zonnebril op voel ik me weer geweldig goed! Ik zie al die mensen, en het is net of je een gigantische gemeenschap inloopt waar in elke hoekje iets geweldigs bezig is.
We dansen een hele tijd door vrij dicht bij de dj. En dan is het ineens zeven uur. Wat!!? Zeven uur? Dat kan niet, hebben we al die tijd staan dansen? De lichten gaan aan, en we smeken om nog een nummer. Een paar minuten blijft het akelig stil. In mijn hoofd gaat het nog wel door, dus ik blijf dansen, maar toch is het een vreemde ontnuchtering. Dan knallen de bassen er compleet onverwachts toch nog in. Iedereen gaat keihard uit zijn plaat, en danst alles wat hij nog in zich heeft eruit. Ook wij gaan als beesten tekeer, en laten nog even al onze moves eruit komen, omdat we weten dat het nu weer een maand zal duren voor we dit weer gaan beleven. We kunnen zelfs de naderende dip al een beetje voelen. Maar... nu nog even niet, nu zijn we nog hier. En hier is met niks te vergelijken, hier staat buiten de realiteit. En dan is nu precies wat het zo grandioos maakt.
Dan toch echt weer de stilte. Bij de uitgang gaan we mensen uitzwaaien, en we vragen of ze een leuke avond hebben gehad. Na een tijdje staat er een groep van wel veertig mensen bij ons te praten. Gemoedelijk lopen we naar de taxi’s. Andre Hazes, flikker op! We moeten nu techno horen. De taxi chauffeur is gelukkig vriendelijk. Dan zingen en dansen we het perron op. De trein komt aan en we flippen door het teringvette geluid. PPPPPHHHHHIIIIEEUUUW…. “YES!!!”
Met een lijkbleke huid, zwarte ogen, en een vreemd gevoel voor ritme leken we nog het meest op sprookjesfiguren. Een attractie voor de mensen die net opgestaan waren, en nu op weg waren naar de kerk. Normaal zouden we ons misschien geschaamd hebben voor ons rare gedrag, maar dit keer was er geen reden om ons in te houden. En ook al was daar reden voor geweest, het was ons niet gelukt. Wie kan zich ook inhouden als er een trein met zoveel intense geluiden op je af komt denderen. Als de trein met een hoge PPPPPHHHHHIIIIEEUUUW tot stilstand komt roepen we allebei ‘YES’. Het is precies deze uitroep die aan het begin stond van onze trip die eerder op de avond begon...
Die middag belt Flo me. Het eerste wat we doen is gillen. We weten het allebei: vanavond is de avond. Ik ben net een zonnebril, bananen, lolly’s, en cola aan het halen. Flo vertelt dat toen ze net haar pillen aan het bekijken was, er een klein stukje afbrokkelde, wat ze maar in haar mond heeft gedaan. Ik flip helemaal, maar Flo flipt nog net even harden. Gekke Flo. We moeten hard lachen, en lopen elkaar alleen maar op te fokken, omdat we zo’n zin hebben in het feest. Het mooie aan xtc is dat je van tevoren weet dat het weer eens de mooiste avond van je leven gaat worden.
We zijn binnen. De muziek dreunt in mijn borstkas. In mijn BH zit de pil. Ik besluit direct door te lopen naar de bar, een flesje water te scoren, en dan rechtstreeks de wc in te duiken. De rest doet het zelfde, wat zeker chill is omdat je dan de grootste kans hebt om in dezelfde fase van je trip te zitten. Ik begin met een halfje.
Een half uur later voel ik nog niks, maar dan beginnen de signalen te komen waarvan ik inmiddels weet dat ze wijzen op xtc. Ik lach om alles. Echt om alles, de ruimte lijkt ineens op een groot Duits bierfest. Ik moet zo hard lachen, en de mensen om wie ik lach, lachen allemaal heel lief terug. Dat duurt tien minuten, en dan merk ik dat mijn been als een gek heen en weer gaat. Als ik naast me kijk zie ik Flo haar hand snel door de lucht schieten. We kijken elkaar even aan, en weten waar het tijd voor is."YES!!!" Op naar de dansvloer.
Als we de dansvloer oplopen voel ik m zachtjes inkicken. Ik begin te dansen, eerst nog relaxt, daarna wat heftiger, tot ik me compleet aan de muziek geef. Met mijn ogen dicht dans ik keihard. Steeds als ik mn ogen opendoe is het zo ontzettend vet, dat ik ze weer dichtdoe om extra van dat lekkere gevoel te genieten. Mijn vrienden zijn allemaal supervrolijk aan het dansen. En ik ben ineens erg blij dat ze allemaal om me heen staan. Ik hou echt zoveel van ze. ‘Moet je ze nou eens zien’, denk ik. Wat een schatjes zijn het toch. Eigenlijk vind ik iedereen heel erg lief als ik zo eens om me heen kijk. En ook erg mooi!
Een jongen naast me die ik niet ken lacht naar me. Ik lach terug, maar het is allemaal zo echt. Normaal lach je uit beleefdheid, nu voel ik me intens verbonden met die jongen! En niet op de manier van: ik wil hem scoren. Nee dat is het laatste wat ik nu wil. Ik wil alleen maar dansen. De jongen heeft een waaier en wappert ermee bij mijn gezicht. Lekker koel! We lachen de hele tijd naar elkaar. Ik wieg langzaam met mijn hoofd omhoog mee. Op mijn gezicht een supergrote glimlach. Ik dans nu superlekker, niet meer zo snel. Gewoon chill, mijn armen omhoog, en mijn handen met de palmen naar boven. Alsof ik zo’n strenge christen ben die aan het bidden is.
Dan denk ik ineens dat ik een tekst hoor in het techno nummer. Het is geen tekst, maar toch hoor ik het. Ik kijk naar Flo, die zit in haar bekende space dansje. Ze staat lichtelijk achterover gebogen. Haar rechterbeen gaat razendsnel op en neer, net als haar rechterhand, en haar hoofd. De linkerkant van haar lichaam staat geheel stil, en straalt een tof soort nonchalance uit. Ik moet al lachen als ik haar zie. Jij bent zo tof, schreeuw ik. Ja jij ook, antwoord ze. En we omhelzen elkaar voor een paar seconden. Dan vertel ik haar mijn bevinding. Ik hoor: ‘Nog niet…. Naar bed!’ in de techno. Flo kijkt een paar seconde bedenkelijk voor haar uit, en dan zie ik haar ogen oplichten. Ja!! Samen schreeuwen we keihard: Nog niet, naar bed! Nog niet naar bed! Een paar mensen nemen onze supervage tekst over, en iedereen die het hoort moet in ieder geval lachen. Dit is zo tof! Normaal zouden mensen je toch minstens geïrriteerd aankijken.
Dan vinden we van onszelf dat we meer moeten drinken. We gaan naar de wc om onze flesje te vullen. Ik moet ook altijd plassen van mezelf, al hoef ik nooit. Ik heb altijd het idee dat het nooit goed kan zijn om zoveel te drinken, en dan niet te plassen. Dat ik dan kan ontploffen ofzo, als een waterballon. Dus zit ik op de wc tegen mezelf te praten: ‘plassen, plassen, plassen’ slaat nergens op, maar rituelen zijn erg belangrijk, en leuk als je in een trip zit. Ik besluit de rest van de pil te nemen, met mijn laatste slokje water. Hij blijft half vastzitten in m’n keel wat een fijn bittere sensatie in mijn slokdarm oplevert. Snel ren ik de wc uit, vul mijn flesje, en spoel hem door.
Flo en ik bekijken onze ogen in de spiegel, en vinden elkaar en vooral ook onszelf heel erg mooi. Een meisje vraagt of we al gezoend hebben. Euh.. we kijken elkaar aan. Nee, vanavond nog niet, maar soms doen we het wel voor de gein. We denken dat het meisje ons nu wilt gaan zoenen, wat we best grappig zouden vinden, zo spontaan. Maar ze zegt: nee! Met een jongen! Ooooh!
Als we teruglopen naar de dansvloer zie ik Flo ineens een paar meter voor me, ze gaat steeds verder van me weg, maar ik kan er niks aan doen. Roepen lukt ook niet echt. Met al mijn kracht en concentratie roep ik Flooo! Gelukkig ze kijkt achterom. En waarom weet ik op dat moment nog niet, maar ze begint erg hard te lachen. Dan snap ik wat er aan de hand is: ik kan niet meer normaal lopen. Of ik loop enorm snel, en met allemaal vage dansmoves erin. Of ik loop als een soort maanmannetje, en dan lijkt het alsof ik de grond niet meer raak. Het is zo gek, ik weet dat ik raar doe, en toch krijg ik het niet goed. In mijn hoofd praat ik mezelf streng toe: 'nu even normaal, even checken of je nog normaal kan doen.' Nee, dus. Maar dan hoor ik de muziek weer in mijn botten dreunen, en schiet ik spontaan weer in mijn dansmove loopje.
Als we springend door de mensen heen dansen, met allebei onze kleurige zonnebril op voel ik me weer geweldig goed! Ik zie al die mensen, en het is net of je een gigantische gemeenschap inloopt waar in elke hoekje iets geweldigs bezig is.
We dansen een hele tijd door vrij dicht bij de dj. En dan is het ineens zeven uur. Wat!!? Zeven uur? Dat kan niet, hebben we al die tijd staan dansen? De lichten gaan aan, en we smeken om nog een nummer. Een paar minuten blijft het akelig stil. In mijn hoofd gaat het nog wel door, dus ik blijf dansen, maar toch is het een vreemde ontnuchtering. Dan knallen de bassen er compleet onverwachts toch nog in. Iedereen gaat keihard uit zijn plaat, en danst alles wat hij nog in zich heeft eruit. Ook wij gaan als beesten tekeer, en laten nog even al onze moves eruit komen, omdat we weten dat het nu weer een maand zal duren voor we dit weer gaan beleven. We kunnen zelfs de naderende dip al een beetje voelen. Maar... nu nog even niet, nu zijn we nog hier. En hier is met niks te vergelijken, hier staat buiten de realiteit. En dan is nu precies wat het zo grandioos maakt.
Dan toch echt weer de stilte. Bij de uitgang gaan we mensen uitzwaaien, en we vragen of ze een leuke avond hebben gehad. Na een tijdje staat er een groep van wel veertig mensen bij ons te praten. Gemoedelijk lopen we naar de taxi’s. Andre Hazes, flikker op! We moeten nu techno horen. De taxi chauffeur is gelukkig vriendelijk. Dan zingen en dansen we het perron op. De trein komt aan en we flippen door het teringvette geluid. PPPPPHHHHHIIIIEEUUUW…. “YES!!!”
Ik kan niet slapen, (misschien nog door de x), en probeer door dit verhaaltje te schrijven nog even in de mood te blijven... Is aardig gelukt! 
