Gister thuis met een vriend 1 zegel LSD gedaan. De zegel was getest bij een lab in Amsterdam, daar werd verteld dat ze nog nooit eerder zo'n extreem hoge concentratie LSD in een zegel hebben gevonden. We werden dus gewaarschuwd. Nu ben ik best ervaren met die shit, en ik dacht te menen dat ik al eerder al eens best heftig heb getript... Maar dit was een trip waarbij ik compleet overrompeld was door met wat het met me deed.
10:00
Ik ben nog bij iemand anders thuis waar ik de zegel neem. Ik vertrek naar de benzinepomp om sigaretten te halen. Ik zit op de fiets en binnen een kwartier merk ik de eerste symptomen; ik dacht nog, zal wel het placebo effect zijn, maar vervolgens realiseer ik me dat dat echt niet zo is. Praten wordt al lastiger, en ik kan me niet concentreren op het bij elkaar rapen van alle losje muntjes om te betalen.
11:00
Ik vertrek weer om naar mijn eigen huis te fietsen. De blaadjes aan de bomen klinken als knisperend houtvuur naast mijn oren, de verschillende tinten van herfstbladeren smelten vloeiend in elkaar over, auto's lijken tergend traag te rijden. Allemaal nog niets geks, ik was dit immers al gewend.
11:15
Ik kom bijna thuis en merk dat de lucht steeds feller wordt, alles voelt zo gek aan, alsof ik hier helemaal niet ben! Ik doe de voordeur open en plof op de bank neer. What the fuck, dacht ik nog! Wat gebeurd hier?! Ik wil mijn telefoon pakken om mijn maat te texten (die niet met de fiets maar met de metro zou komen), maar kijkend naar het scherm van mijn iPhone lijkt het zichtveld in mijn ooghoeken alles te doen verdoezelen. Ik kijk op in de woonkamer en heb het gevoel alsof ik opstijg!
Ik probeer een muziekje aan te zetten op mijn laptop, maar zwaar afgeleid door alle kleuren die door de ruimte zweven lukt me dit niet. Ik snap helemaal niets meer van iTunes en ben zwaar overdonderd door alles wat ik zie!
Ik ben de perceptie van tijd volstrekt kwijt. De kamer vult zich met lagen lucht, als half transparante lasagne-bladen over elkaar heen. Twinkelende vlekjes en andere elementen dwarrelen en zweven door de ruimte. Die tweedimensionale bewegende patronen op oppervlakten die ik kende van eerdere LSD tript, of paddo's of 2cb, spelen zich op de achtergrond af terwijl er in het driedimensionale, de lucht dus, veel meer afspeelt! Het lijkt ook of ik hier controle over heb! Ik kan met mijn vingers de lucht bewegen; de elementen in de lucht kan ik besturen. Ik had volledige controle over alles, een soort almachtig voelde ik me.
Groene, paarse, gele en blauwe 'wolken' vliegen door de ruimte. Opeens zie ik geluid! Golvende strepen, lijnen, lagen... Het is heel erg moeilijk uit te leggen, maar het voelde alsof er, naast alles dat tastbaar is, zichtbaar is en te ruiken of proeven valt, er nóg een dimensie is die ineens waarneembaar was.
Ik belande op een stoel en keek naar buiten. De boom die daar stond, het was geen boom meer. Het werd een reusachtig beest met tentakels, zwaar angstaanjagend en dodelijk zag die eruit! Ik merkte dat ik me teveel liet opgaan in deze illusie, want ik werd er echt bang van. Maar gelukkig kon ik het sturen; ik ging proberen om er wat anders van te maken en haast 'spelenderwijs' merkte ik dat ik ook controle had over de boom: ik kon hem laten veranderen in iets anders. Heel bizar!
Volledig overdonderd door deze nieuwe ervaringen blijf ik nog een paar uur zo door trippen. Ik word moe, ik kan het allemaal niet bevatten, ik snap er niets meer van. Ik blijf maar tegen mijn maat zeggen "het is zoveel, het is zoveel om te bevatten! Het is zó veel, dat je er misselijk van kan worden". En eigenlijk vanaf dat moment sloeg het een beetje om, ik was er wel klaar mee. Mijn hoofd was leeg, ik had het nu wel gezien. Gelukkig duurde het niet heel lang (4 uur ongeveer) voor ik over het hoogtepunt heen was, en toen was ik mentaal echt dood. Ik denk nog steeds na over wat ik allemaal kon, en wat zou ik allemaal nog meer kunnen een volgende keer? Eén ding snap ik in ieder geval wel: ik snapte hoe Steve Jobs zo visionair kon zijn ten tijde van de eerste jaren van Apple...
10:00
Ik ben nog bij iemand anders thuis waar ik de zegel neem. Ik vertrek naar de benzinepomp om sigaretten te halen. Ik zit op de fiets en binnen een kwartier merk ik de eerste symptomen; ik dacht nog, zal wel het placebo effect zijn, maar vervolgens realiseer ik me dat dat echt niet zo is. Praten wordt al lastiger, en ik kan me niet concentreren op het bij elkaar rapen van alle losje muntjes om te betalen.
11:00
Ik vertrek weer om naar mijn eigen huis te fietsen. De blaadjes aan de bomen klinken als knisperend houtvuur naast mijn oren, de verschillende tinten van herfstbladeren smelten vloeiend in elkaar over, auto's lijken tergend traag te rijden. Allemaal nog niets geks, ik was dit immers al gewend.
11:15
Ik kom bijna thuis en merk dat de lucht steeds feller wordt, alles voelt zo gek aan, alsof ik hier helemaal niet ben! Ik doe de voordeur open en plof op de bank neer. What the fuck, dacht ik nog! Wat gebeurd hier?! Ik wil mijn telefoon pakken om mijn maat te texten (die niet met de fiets maar met de metro zou komen), maar kijkend naar het scherm van mijn iPhone lijkt het zichtveld in mijn ooghoeken alles te doen verdoezelen. Ik kijk op in de woonkamer en heb het gevoel alsof ik opstijg!
Ik probeer een muziekje aan te zetten op mijn laptop, maar zwaar afgeleid door alle kleuren die door de ruimte zweven lukt me dit niet. Ik snap helemaal niets meer van iTunes en ben zwaar overdonderd door alles wat ik zie!
Ik ben de perceptie van tijd volstrekt kwijt. De kamer vult zich met lagen lucht, als half transparante lasagne-bladen over elkaar heen. Twinkelende vlekjes en andere elementen dwarrelen en zweven door de ruimte. Die tweedimensionale bewegende patronen op oppervlakten die ik kende van eerdere LSD tript, of paddo's of 2cb, spelen zich op de achtergrond af terwijl er in het driedimensionale, de lucht dus, veel meer afspeelt! Het lijkt ook of ik hier controle over heb! Ik kan met mijn vingers de lucht bewegen; de elementen in de lucht kan ik besturen. Ik had volledige controle over alles, een soort almachtig voelde ik me.
Groene, paarse, gele en blauwe 'wolken' vliegen door de ruimte. Opeens zie ik geluid! Golvende strepen, lijnen, lagen... Het is heel erg moeilijk uit te leggen, maar het voelde alsof er, naast alles dat tastbaar is, zichtbaar is en te ruiken of proeven valt, er nóg een dimensie is die ineens waarneembaar was.
Ik belande op een stoel en keek naar buiten. De boom die daar stond, het was geen boom meer. Het werd een reusachtig beest met tentakels, zwaar angstaanjagend en dodelijk zag die eruit! Ik merkte dat ik me teveel liet opgaan in deze illusie, want ik werd er echt bang van. Maar gelukkig kon ik het sturen; ik ging proberen om er wat anders van te maken en haast 'spelenderwijs' merkte ik dat ik ook controle had over de boom: ik kon hem laten veranderen in iets anders. Heel bizar!
Volledig overdonderd door deze nieuwe ervaringen blijf ik nog een paar uur zo door trippen. Ik word moe, ik kan het allemaal niet bevatten, ik snap er niets meer van. Ik blijf maar tegen mijn maat zeggen "het is zoveel, het is zoveel om te bevatten! Het is zó veel, dat je er misselijk van kan worden". En eigenlijk vanaf dat moment sloeg het een beetje om, ik was er wel klaar mee. Mijn hoofd was leeg, ik had het nu wel gezien. Gelukkig duurde het niet heel lang (4 uur ongeveer) voor ik over het hoogtepunt heen was, en toen was ik mentaal echt dood. Ik denk nog steeds na over wat ik allemaal kon, en wat zou ik allemaal nog meer kunnen een volgende keer? Eén ding snap ik in ieder geval wel: ik snapte hoe Steve Jobs zo visionair kon zijn ten tijde van de eerste jaren van Apple...
