zilverslierten - Nutsss on a doubledose LSD
Ongelooflijk. Dat je al die natuurkrachten tezamen aan het werk kunt zien in een brandende sigaret. Als je maar goed genoeg kijkt (en 2 zegels LSD op hebt)!
Ik draai het brandende peukje voor me in allerlei richtingen. Het witte vloeipapier is scherp, heel scherp. Langs de rand zie ik hele kleine ontploffinkjes die de lijntjes laten trillen. Het stukje as is als een gloeiend brokje lava oranje met zwarte strengen erdoor. En vanuit die brok energie zie ik hele dunne zilveren slierten ontsnappen. Prachtige lijnen die omhoog glijden als snelle rook maar solide zijn als een zilveren lint. Scherp omlijnd vormen de linten zich een slingerende weg naar boven. Dwars door de mistlijnen heen. Want slierten van mist komen vanuit de hele sigaret naar buiten en vliegen alle kanten op in een even hoog tempo. Wat is het moooooooi....
Tsja, ik was dus op de Utrecht meeting afgelopen 5 mei en besloot daar nogal impulsief om eens 2 zegeltjes LSD te nemen. 1 zegel of 1 microdot had ik vaker gedaan maar nooit echt een prettige trip mee gehad. Dit waren dezelfde zegels maar dan dus x 2. Dat zou toch wel wat doen? Het was sowieso een beetje aan het instorten het meeting-gehalte, vooral vanwege de vermoeidheid van de mensen die er al een dag en nacht op hadden zitten. Dus ik plaats de zegels eventjes onder mn tong. Niet veel later slik ik ze maar door met een slok fris uit een willekeurig aangebroken flesje cola. Let the party begin!
Ik kan niet precies zeggen wat de eerste verschijnselen waren of wanneer die er kwamen. Wel heb ik al heel snel het gevoel dat er geen tijd en plaats meer is en zeker geen continustroom van indrukken die we normaal als tijd ervaren. Het waren momenten die volgden op momenten. Het ene moment zal ik in de stoel en hop! ik liep in het donker om 4 uur 's-nachts naar een verlaten pompstation en floep! ik zat weer in die stoel om te horen dat die pomp allang open was en er weer volop licht door de ramen kwam. De tijd ging een beetje staccato, zo beleefde ik het.
Visueel was het absoluut het branden van mijn sigaret dat mijn aandacht opeiste. Vaag herinner ik me dat ik dat eerder ook al zag. Maar evengoed kan dat een dejavu zijn want daar heb ik veel last van tijdens trips. Het gevoel dat de dingen die gebeuren al een keer eerder hebben plaatsgevonden. Net of je een soort van 'nieuwe kans' hebt om iets te doen wat je de eerste keer kennelijk niet gedaan had. Wat later zag ik dat er iets in het niet bepaald onaantrekkelijke uiterlijk van Star_System begon te veranderen.. Haar hoofd kreeg vreemde uitstulpingen en ze leek echt een karikatuur van haarzelf soms. Een belachelijk grote neus en een kin 2 x zo lang als normaal en volkomen hoekig.. Ik probeerde het uit te leggen waarom ik zo verbaasd stond te kijken maar ik kon toch moeilijk zeggen 'Wat heb jij een grote neus en wat staan je ogen raar!', dus veel begrip kon ik niet los krijgen.
Maar dat gaf niks. Het was mijn wereldje nu en langzaamaan werd het me steeds duidelijker dat Star_System gewoon een echt levend elfje is. Ook de kleding en de kleuren werden anders. Fragiel en spitsig zag ze er uit, zo maar ergens uit een pretpark ontsnapt. Een Efteling-Elfje. Een flinke weliswaar maar daarom niet minder echt... Wonderlijk. Ook Meth666 werkte bij me op de lachspieren. Niet alleen door zijn gevatte opmerkingen. Nee die aardige lieve jongen daar die veranderde voortdurend in combinaties van satan en paulus de boskabouter. heel apart...
En verdomd alles en iedereen bewoog! Zodra ik iets probeerde te bekijken zag ik het langzaam vervormen. In golven werd het langer en korter of dikker en dunner. Een magische gouden gloed bedekte alles wat er in mijn wereldje bestond. Dit is vet man! Ik genoot.
Ik moet toch ook wat gesprekken gevoerd hebben tussendoor maar ik kan me er niet veel meer van herinneren. De enige die ik steeds als stabiel gezicht zag was DjoDjo. Wel helemaal glad gephotosjopped maar geen vervormingen. Gewoon mooi. En in mijn wereldje hoorde ik steeds maar weer DjoDjo verhalen vertellen tegen God-mag-weten-wie allemaal. Steeds hetzelfde verhaal en dezelfde zinnen en dezelfde grapjes... Mijn hersens gaven me dejavu na dejavu. Arme DjoDjo, Ik ben één keer zelfs op zoek gegaan naar een uit schakelaar op haar maar heb die niet gevonden... Ook was ik bezorgd dat de slapers wakker zouden worden. 'Sssssssssst!' zei ik dan. 'Straks maken we ze nog wakker.'.
Ik ben een engel in mijn wereldje... Dat valt ook weer mee.
Bij het naar buiten gaan of het door de ramen turen vielen me ook direct de bomen op. Mensen, die bómen daar in Utrecht! Dat wil je niet wéten! Daar kan je een disney tekenfilm opnemen in die straat! Iedere boom had een gezicht erop verstopt. Alle stammen waren gladjes en mooi en leken van zacht plastic of rubber gemaakt. Alle bladeren zagen eruit als bekjes. Of groepen groene bladeren vormden een groter deel bek. Fel groen en het waren precies drakenkoppen. Niets negatiefs maar vooral mooi. En zo netjes naast elkaar ook allemaal. En die bomen dansten allemaal ook een beetje op en neer of heen en weer. Ik kon daar uren naar kijken en het zou me niet verbazen dat dat voor buitenstaanders ook zo geleken heeft. Ik heb er geen notie van hoe lang ik stond te turen en wanneer. Maar het was een onvergetelijk tafereel om bij weg te dromen.
Iemand nam de beslissing om naar het pompstation te lopen. Ik ga mee met de rest en heb moeite om overeind te blijven. Het was nog donker. Een enkele auto kwam voorbij gesneld en ja hoor, daar was mijn mistlint weer! Vanuit de hoeken van de achterzijde ontsnapten er slierten mist alsof de auto in een testtunnel voor de aërodynamica stond. Dat voelde goed. Ik was er nog steeds en het was mooi en het het was koud. De pomp was gesloten en ik zat Floep! weer binnen naar DjoDjo en Intoxicated te luisteren. Af en toe werd mijn naam genoemd en dan kon ik enkel glimlachen als teken dat ik het allemaal hoorde maar echt naar 'de oppervlakte' komen koste aanzienlijk wat moeite. Voor mijn gevoel ging ik ook van 0 naar 100 in een halve seconde qua energie en verwachtte dan ook meteen actie om me heen. Dat die actie vervolgens uitbleef irriteerde me een beetje.
Uiteindelijk schoot ik weer eens omhoog om te vertellen dat we nu toch echt naar huis gingen maar ik had geen enkel effect op de aanwezigen. Ik liep naar de lift en keek nog maar een poos naar de draken en de dansende bomen. Niet zo veel later kwam DjoDjo er aan met Intoxicated en zijn we weer vertrokken. Het zal een uur of 11 of 12 geweest zijn? Ik heb eigenlijk geen idee hoe laat het was. Ik had sterk de indruk dat de trip afgelopen was maar nu terugdenkend heeft het nog uren geduurd voordat er geen effecten meer waren. Ik moet zeker 12 uur visuals gehad hebben op die 2 zegeltjes. En maar heel weinig geestelijke dwaling. Eigenlijk was het een fascinerende trip. Heel bijzonder en heel relaxed. De beste trip tot nu toe van me.
Even een paar weken rust om de stoffen te laten herstellen en dan maar weer eens terug naar mijn andere wereldje. Er moet nog zoveel meer zijn. Ik weet het zeker. En bij iedere sigaret die ik aansteek kijk ik even aandachtig naar de brandende punt. Verlangend op zoek naar de zilverslierten.
edits: kleine tikfoutjes die ik voortdurend tegenkom herstellen
Ongelooflijk. Dat je al die natuurkrachten tezamen aan het werk kunt zien in een brandende sigaret. Als je maar goed genoeg kijkt (en 2 zegels LSD op hebt)!
Ik draai het brandende peukje voor me in allerlei richtingen. Het witte vloeipapier is scherp, heel scherp. Langs de rand zie ik hele kleine ontploffinkjes die de lijntjes laten trillen. Het stukje as is als een gloeiend brokje lava oranje met zwarte strengen erdoor. En vanuit die brok energie zie ik hele dunne zilveren slierten ontsnappen. Prachtige lijnen die omhoog glijden als snelle rook maar solide zijn als een zilveren lint. Scherp omlijnd vormen de linten zich een slingerende weg naar boven. Dwars door de mistlijnen heen. Want slierten van mist komen vanuit de hele sigaret naar buiten en vliegen alle kanten op in een even hoog tempo. Wat is het moooooooi....
Tsja, ik was dus op de Utrecht meeting afgelopen 5 mei en besloot daar nogal impulsief om eens 2 zegeltjes LSD te nemen. 1 zegel of 1 microdot had ik vaker gedaan maar nooit echt een prettige trip mee gehad. Dit waren dezelfde zegels maar dan dus x 2. Dat zou toch wel wat doen? Het was sowieso een beetje aan het instorten het meeting-gehalte, vooral vanwege de vermoeidheid van de mensen die er al een dag en nacht op hadden zitten. Dus ik plaats de zegels eventjes onder mn tong. Niet veel later slik ik ze maar door met een slok fris uit een willekeurig aangebroken flesje cola. Let the party begin!
Ik kan niet precies zeggen wat de eerste verschijnselen waren of wanneer die er kwamen. Wel heb ik al heel snel het gevoel dat er geen tijd en plaats meer is en zeker geen continustroom van indrukken die we normaal als tijd ervaren. Het waren momenten die volgden op momenten. Het ene moment zal ik in de stoel en hop! ik liep in het donker om 4 uur 's-nachts naar een verlaten pompstation en floep! ik zat weer in die stoel om te horen dat die pomp allang open was en er weer volop licht door de ramen kwam. De tijd ging een beetje staccato, zo beleefde ik het.
Visueel was het absoluut het branden van mijn sigaret dat mijn aandacht opeiste. Vaag herinner ik me dat ik dat eerder ook al zag. Maar evengoed kan dat een dejavu zijn want daar heb ik veel last van tijdens trips. Het gevoel dat de dingen die gebeuren al een keer eerder hebben plaatsgevonden. Net of je een soort van 'nieuwe kans' hebt om iets te doen wat je de eerste keer kennelijk niet gedaan had. Wat later zag ik dat er iets in het niet bepaald onaantrekkelijke uiterlijk van Star_System begon te veranderen.. Haar hoofd kreeg vreemde uitstulpingen en ze leek echt een karikatuur van haarzelf soms. Een belachelijk grote neus en een kin 2 x zo lang als normaal en volkomen hoekig.. Ik probeerde het uit te leggen waarom ik zo verbaasd stond te kijken maar ik kon toch moeilijk zeggen 'Wat heb jij een grote neus en wat staan je ogen raar!', dus veel begrip kon ik niet los krijgen.
Maar dat gaf niks. Het was mijn wereldje nu en langzaamaan werd het me steeds duidelijker dat Star_System gewoon een echt levend elfje is. Ook de kleding en de kleuren werden anders. Fragiel en spitsig zag ze er uit, zo maar ergens uit een pretpark ontsnapt. Een Efteling-Elfje. Een flinke weliswaar maar daarom niet minder echt... Wonderlijk. Ook Meth666 werkte bij me op de lachspieren. Niet alleen door zijn gevatte opmerkingen. Nee die aardige lieve jongen daar die veranderde voortdurend in combinaties van satan en paulus de boskabouter. heel apart...
En verdomd alles en iedereen bewoog! Zodra ik iets probeerde te bekijken zag ik het langzaam vervormen. In golven werd het langer en korter of dikker en dunner. Een magische gouden gloed bedekte alles wat er in mijn wereldje bestond. Dit is vet man! Ik genoot.
Ik moet toch ook wat gesprekken gevoerd hebben tussendoor maar ik kan me er niet veel meer van herinneren. De enige die ik steeds als stabiel gezicht zag was DjoDjo. Wel helemaal glad gephotosjopped maar geen vervormingen. Gewoon mooi. En in mijn wereldje hoorde ik steeds maar weer DjoDjo verhalen vertellen tegen God-mag-weten-wie allemaal. Steeds hetzelfde verhaal en dezelfde zinnen en dezelfde grapjes... Mijn hersens gaven me dejavu na dejavu. Arme DjoDjo, Ik ben één keer zelfs op zoek gegaan naar een uit schakelaar op haar maar heb die niet gevonden... Ook was ik bezorgd dat de slapers wakker zouden worden. 'Sssssssssst!' zei ik dan. 'Straks maken we ze nog wakker.'.
Ik ben een engel in mijn wereldje... Dat valt ook weer mee.
Bij het naar buiten gaan of het door de ramen turen vielen me ook direct de bomen op. Mensen, die bómen daar in Utrecht! Dat wil je niet wéten! Daar kan je een disney tekenfilm opnemen in die straat! Iedere boom had een gezicht erop verstopt. Alle stammen waren gladjes en mooi en leken van zacht plastic of rubber gemaakt. Alle bladeren zagen eruit als bekjes. Of groepen groene bladeren vormden een groter deel bek. Fel groen en het waren precies drakenkoppen. Niets negatiefs maar vooral mooi. En zo netjes naast elkaar ook allemaal. En die bomen dansten allemaal ook een beetje op en neer of heen en weer. Ik kon daar uren naar kijken en het zou me niet verbazen dat dat voor buitenstaanders ook zo geleken heeft. Ik heb er geen notie van hoe lang ik stond te turen en wanneer. Maar het was een onvergetelijk tafereel om bij weg te dromen.
Iemand nam de beslissing om naar het pompstation te lopen. Ik ga mee met de rest en heb moeite om overeind te blijven. Het was nog donker. Een enkele auto kwam voorbij gesneld en ja hoor, daar was mijn mistlint weer! Vanuit de hoeken van de achterzijde ontsnapten er slierten mist alsof de auto in een testtunnel voor de aërodynamica stond. Dat voelde goed. Ik was er nog steeds en het was mooi en het het was koud. De pomp was gesloten en ik zat Floep! weer binnen naar DjoDjo en Intoxicated te luisteren. Af en toe werd mijn naam genoemd en dan kon ik enkel glimlachen als teken dat ik het allemaal hoorde maar echt naar 'de oppervlakte' komen koste aanzienlijk wat moeite. Voor mijn gevoel ging ik ook van 0 naar 100 in een halve seconde qua energie en verwachtte dan ook meteen actie om me heen. Dat die actie vervolgens uitbleef irriteerde me een beetje.
Uiteindelijk schoot ik weer eens omhoog om te vertellen dat we nu toch echt naar huis gingen maar ik had geen enkel effect op de aanwezigen. Ik liep naar de lift en keek nog maar een poos naar de draken en de dansende bomen. Niet zo veel later kwam DjoDjo er aan met Intoxicated en zijn we weer vertrokken. Het zal een uur of 11 of 12 geweest zijn? Ik heb eigenlijk geen idee hoe laat het was. Ik had sterk de indruk dat de trip afgelopen was maar nu terugdenkend heeft het nog uren geduurd voordat er geen effecten meer waren. Ik moet zeker 12 uur visuals gehad hebben op die 2 zegeltjes. En maar heel weinig geestelijke dwaling. Eigenlijk was het een fascinerende trip. Heel bijzonder en heel relaxed. De beste trip tot nu toe van me.
Even een paar weken rust om de stoffen te laten herstellen en dan maar weer eens terug naar mijn andere wereldje. Er moet nog zoveel meer zijn. Ik weet het zeker. En bij iedere sigaret die ik aansteek kijk ik even aandachtig naar de brandende punt. Verlangend op zoek naar de zilverslierten.
edits: kleine tikfoutjes die ik voortdurend tegenkom herstellen
