snoepietje
Newbie
Op zaterdagmorgen samen met mijn vriend opgestaan, boodschappen gedaan, ontbeten en dan tegen de middag begonnen met ons feestje. We waren allebei bloednerveus, precies als voor een test 
Het duurde bij mij weer ruim anderhalf uur eer ik een beetje begon te trippen. Mijn vriend was toen al een hele poos breed aan ’t grijnzen van “gaat ie”.
Ik vind dit wel een vervelend stuk. Ben nogal van de ongeduldige soort
Vooral toen mijn trip begon met de bijwerkingen: wiebelige kaken, waardoor ik al meteen een brok uit mijn kaak beet, en alle spieren strak. Mijn hele lichaam beefde. In Parijs had ik rotveel last gehad van het klappertanden, maar over mijn hele lichaam leek me dat geen paar uren uit te houden. Gelukkig kon ik na een half uur ontspannen. Ik begon me lekker te voelen, maar nog niets overweldigends. Ik weet dat ik zei “komaan, hit me, ben er helemaal klaar voor”
Het sloeg echter niet in, zoals in Parijs. Ik werd zo subtiel naar een ander bewustzijn gevoerd dat ik het pas na een tijd doorhad. Vooral bij de muziek die ik ken, kon ik precies opmaken dat mijn gehoor weer in perfecte surround functioneerde. Ik werd niet weggezogen door visuele fixaties, misschien omdat de omgeving me volledig bekend is. Daardoor kon ik echt feesten, wat in Parijs helemaal niet lukte. Ik stond uren te dansen, aangekleed, uitgekleed, weer aangekleed,… Ik had voor de gelegenheid een lang hippiekleed uit de kast gehaald. Ik heb dat kleed honderden keren over mijn huid gewreven als een intense knuffel met mezelf
We zijn ook even buiten gaan wandelen, gewoon een blokje om. Ik had het gevoel dat ik vrij nuchter was, maar mijn waarnemingen vertelden me het tegendeel. De auto’s reden belachelijk traag voorbij, hun wielen leken te rollen, meer als een bowlingbal, dan als draaiende wielen en het geluid dat ze maakten was helemaal anders dan gewoonlijk, een vriendelijk gegrom. Dat was zeer surrealistisch
Voetgangers en fietsers leken normaal.
Het was toch fijn om weer thuis te komen en gewoon verder te gaan met dansen. En bijpakken, en nog bijpakken, … steeds meer in de hoop van weer dat brains-blown-out effect te hebben. Dat kwam echter niet. Wel een beetje spijtig, al was de algemene ervaring stukken fijner, ik was veel meer relaxed, ik miste toch wat de intensiteit. Of misschien was het even intens, maar was ik daar niet meer over verwonderd.
Wat ik me heb voorgesteld bij de beroemde love-feeling overviel me ook deze keer niet. Al werd ik wel bij momenten naar mijn vriend gezogen en genoot ik heel erg van onze aanrakingen. Wat wel opvalt, is dat absoluut niets me stoort, niets me ergert en alles de hele tijd naar mijn zin is.
Plassen lukte een hele tijd compleet niet. Was wel vervelend, want ik wilde het elk kwartier weer eens een kans geven, waardoor ik tegen valavond een hele tijd op het toilet doorbracht
Toen ik naar beneden ging overviel de friste van de niet verwarmde benedenverdieping me op een heel andere manier dan gewoonlijk. Het leek alsof een ijskoude, vochtige wolk langs me heen werd gezucht en in het schemerdonker waande ik me zo bij een Schots meer.
Ik ging een paar keren douchen, noch de warmte, noch het geluid van het water leken bijzonder. Wat wel raar was is dat ik me in het hoekje tegen de muur ging zetten, die zo koud is dat ik daar zelfs in de zomer niet van kan genieten. Maar gisteren scheen dat me niet te deren, ik zat daar goed.
Het gevolg van al dat bijpakken was dat ik tegen 22u totaal van de wereld niet meer wist. Ik wauwelde onzin, had geen besef van plaats en tijd meer en maakte tijdens het ademen kreungeluiden die het midden hielden tussen geil en scary en ik trok naar ’t schijnt een hele vieze bek
Mijn vriend die sowieso tegen het einde van zijn trip geïrriteerd raakt, had nu nog meer redenen om boos te kijken
Vannacht voelden we ons allebei echt door en door brak. Dit doe je toch niet straffeloos hoor… Maar gelukkig kon ik tussen 4 en 7 een diepe slaap vinden, waardoor ik opstond zonder duizelige kop en met een beetje eetlust. Ik voel me stukken minder ziek dan na Parijs, waar ik heel blij om ben. Mijn mond is stukgebeten, ondanks de kauwgom, en ik zit al de hele dag precies te herkauwen
Het naar huis fietsen daarnet verliep hilarisch: ik kwam niet vooruit, wiebelde de hele tijd en trok me daar geen bal van aan Toen ik onder de kerktoren, waarvan de klokken aan ’t luiden waren, fietste leek het of het geluid recht uit de hemel echode… Zot toch die hersenen!
Het duurde bij mij weer ruim anderhalf uur eer ik een beetje begon te trippen. Mijn vriend was toen al een hele poos breed aan ’t grijnzen van “gaat ie”.
Ik vind dit wel een vervelend stuk. Ben nogal van de ongeduldige soort
Vooral toen mijn trip begon met de bijwerkingen: wiebelige kaken, waardoor ik al meteen een brok uit mijn kaak beet, en alle spieren strak. Mijn hele lichaam beefde. In Parijs had ik rotveel last gehad van het klappertanden, maar over mijn hele lichaam leek me dat geen paar uren uit te houden. Gelukkig kon ik na een half uur ontspannen. Ik begon me lekker te voelen, maar nog niets overweldigends. Ik weet dat ik zei “komaan, hit me, ben er helemaal klaar voor”
Het sloeg echter niet in, zoals in Parijs. Ik werd zo subtiel naar een ander bewustzijn gevoerd dat ik het pas na een tijd doorhad. Vooral bij de muziek die ik ken, kon ik precies opmaken dat mijn gehoor weer in perfecte surround functioneerde. Ik werd niet weggezogen door visuele fixaties, misschien omdat de omgeving me volledig bekend is. Daardoor kon ik echt feesten, wat in Parijs helemaal niet lukte. Ik stond uren te dansen, aangekleed, uitgekleed, weer aangekleed,… Ik had voor de gelegenheid een lang hippiekleed uit de kast gehaald. Ik heb dat kleed honderden keren over mijn huid gewreven als een intense knuffel met mezelf
We zijn ook even buiten gaan wandelen, gewoon een blokje om. Ik had het gevoel dat ik vrij nuchter was, maar mijn waarnemingen vertelden me het tegendeel. De auto’s reden belachelijk traag voorbij, hun wielen leken te rollen, meer als een bowlingbal, dan als draaiende wielen en het geluid dat ze maakten was helemaal anders dan gewoonlijk, een vriendelijk gegrom. Dat was zeer surrealistisch
Voetgangers en fietsers leken normaal.Het was toch fijn om weer thuis te komen en gewoon verder te gaan met dansen. En bijpakken, en nog bijpakken, … steeds meer in de hoop van weer dat brains-blown-out effect te hebben. Dat kwam echter niet. Wel een beetje spijtig, al was de algemene ervaring stukken fijner, ik was veel meer relaxed, ik miste toch wat de intensiteit. Of misschien was het even intens, maar was ik daar niet meer over verwonderd.
Wat ik me heb voorgesteld bij de beroemde love-feeling overviel me ook deze keer niet. Al werd ik wel bij momenten naar mijn vriend gezogen en genoot ik heel erg van onze aanrakingen. Wat wel opvalt, is dat absoluut niets me stoort, niets me ergert en alles de hele tijd naar mijn zin is.
Plassen lukte een hele tijd compleet niet. Was wel vervelend, want ik wilde het elk kwartier weer eens een kans geven, waardoor ik tegen valavond een hele tijd op het toilet doorbracht
Toen ik naar beneden ging overviel de friste van de niet verwarmde benedenverdieping me op een heel andere manier dan gewoonlijk. Het leek alsof een ijskoude, vochtige wolk langs me heen werd gezucht en in het schemerdonker waande ik me zo bij een Schots meer.
Ik ging een paar keren douchen, noch de warmte, noch het geluid van het water leken bijzonder. Wat wel raar was is dat ik me in het hoekje tegen de muur ging zetten, die zo koud is dat ik daar zelfs in de zomer niet van kan genieten. Maar gisteren scheen dat me niet te deren, ik zat daar goed.
Het gevolg van al dat bijpakken was dat ik tegen 22u totaal van de wereld niet meer wist. Ik wauwelde onzin, had geen besef van plaats en tijd meer en maakte tijdens het ademen kreungeluiden die het midden hielden tussen geil en scary en ik trok naar ’t schijnt een hele vieze bek
Mijn vriend die sowieso tegen het einde van zijn trip geïrriteerd raakt, had nu nog meer redenen om boos te kijken
Vannacht voelden we ons allebei echt door en door brak. Dit doe je toch niet straffeloos hoor… Maar gelukkig kon ik tussen 4 en 7 een diepe slaap vinden, waardoor ik opstond zonder duizelige kop en met een beetje eetlust. Ik voel me stukken minder ziek dan na Parijs, waar ik heel blij om ben. Mijn mond is stukgebeten, ondanks de kauwgom, en ik zit al de hele dag precies te herkauwen
Het naar huis fietsen daarnet verliep hilarisch: ik kwam niet vooruit, wiebelde de hele tijd en trok me daar geen bal van aan
Toen ik onder de kerktoren, waarvan de klokken aan ’t luiden waren, fietste leek het of het geluid recht uit de hemel echode… Zot toch die hersenen!
