MR_CHIP
Badass junkie
ben benieuwd hoe het gaat , @Zweevteev
Zweevteev
Wijs gebruiker
Slecht.
Ik heb 12 dagen in detox gezeten en had oprecht de tijd van m'n leven. De groep mensen waarmee ik zat was echt heel leuk en met 2 van hen heb ik nog steeds nauw contact mee. Ik heb zelfs gevolleybald met een BN'er die er zat, lmao. Direct na de detox werd ik overgeplaatst naar klinische DGT. Daar had ik absoluut niet de tijd van mijn leven. Ik voelde me heel erg eenzaam en buiten de boot vallen. Er was niemand waarvan ik het idee had dat ik er goed mee kon levelen. Ik zat veel op mijn kamer, omdat de sfeer vaak echt om te snijden was en ik me heel boos maakte om de schijnheiligheid van sommige mensen in de groep. Beetje lopen zeiken over elkaar achter elkaars rug, maar dan vervolgens wel leuk doen, terwijl je letterlijk moet samenwonen voor een half jaar.
Na een weekje of 3 leek ik eindelijk mijn plek gevonden te hebben, maar toen kreeg ik een terugval met snijden. Daar zit nog een heel verhaal bij, maar heb geen zin om dat helemaal uit te schrijven. Lang verhaal kort: de begeleiders twijfelden over de mate van bereidwilligheid die ik zou hebben en vonden me heel moelijk behandelbaar. Dat ze me niet bereidwillig genoeg vonden maakte me echt kwaad. De dag na mijn terugval dacht ik "Oké, ik weet dat ik het verneukt heb, maar ik accepteer gewoon de feedback die ik hierover krijg en ga hier alsnog voor," maar toen waren er 2 groepsgenoten die dingen tegen me zeiden die me zo onbeschrijvelijk woest gemaakt hadden dat ik na dat blok linea recta naar mijn kamer gegaan ben, m'n shit heb ingepakt en gewoon weggegaan ben. Ik kon terug als ik de dag erna van gedachten zou veranderen, werd er tegen mij gezegd in eerste instantie, maar toen ineens toch niet (echt extreem onprofessioneel, maar goed).
Nu zit ik thuis, gebruik ik iedere week fucking veel drugs, snijd ik weer en is er geen zorgplan. Ik probeer mezelf af te leiden door kunst te maken, maar niets is goed genoeg om mee door te gaan. Er is 1 ding dat wel goed gaat en dat is dat ik genoeg eet. Ik word binnenkort opgenomen om te voorkomen dat ik nog meer van het padje afraak. Ik weet niet voor hoe lang.
_shikantaza
Badass junkie
Ga op zoek naar een behandeling die wel past. Je hebt nu meegemaakt wat niet werkt, daardoor heb je geleerd hoe het het anders zou moeten. Laat het gerust weten als ik met je mee kan denken.
Zweevteev
Wijs gebruiker
Update: ik studeer weer na 4 jaar afwisselend thuis zitten en therapie volgen. Het gaat goed. Het tempo ligt wel echt heel hoog, dus achterlopen gebeurt al snel. Er was afgelopen weekend iets heel naars gebeurd en ik heb daardoor 5 dagen helemaal niks aan m'n studie kunnen doen. Hoeveel impact dat heeft op m'n vermogen om te kunnen begrijpen waar het over gaat tijdens de hoorcolleges is echt heel erg groot, dus dat vind ik wel echt heel kut. Ik hoop dat het me lukt om m'n achterstanden in te halen en als het niet lukt, dat ik het mezelf niet al te kwalijk neem. Ik heb net samen met m'n beste⁷ vriendin iets genomen waarvan we dachten dat 😐het LSD was, maar noooooohjeeenneeee dit is geen LSD en we zijn echt gruwelijk bad gegaan zeg. Jezus. We overwregen om zo naar het ziekenhuis binnen te lopen. Dit is echt niet normaal.
Kordie
DF-koning
Ai dit klinkt heftig
Hoe gaat het nu met jullie?
Update: Lees net dat jullie naar ziekenhuis gaan
Sterkte en ik duim dat het goed komt.
Zweevteev
Wijs gebruiker
We worden gekAi dit klinkt heftig
Hoe gaat het nu met jullie?
Kordie
DF-koning
In de zin van volledige mentale controle verlies? Psychose?
_shikantaza
Badass junkie
Het komt goed. Morgen is het allemaal weer voorbij.
_shikantaza
Badass junkie
Opheffen zal niet echt gaan. Met een Benzo of Antipsychoticum zal het een stuk minder / relaxter worden. Maar ook oppervlakkiger.
Maar voordat je daar aan begint kun je proberen jezelf over te geven aan de trip of afleiding te zoeken met je tripsitter als je die hebt. Als je je er tegen verzet kan het onaangenaam worden. Maar wat men "bad trips" noemt, zijn vaak het meest leerzaam. LSD is een veilig middel fysiek gezien dan, maar als je mentale veiligheid in het geding komt is een kalmeringstabletje wel verstandig. Maar beter doseer je gewoon niet te hoog.
Zweevteev
Wijs gebruiker
Ik heb het echt uitgeschreeuwd van de hoofdpijn. Ik ben nog nooit zo dichtbij een punt geweest dat ik gewoon helemaal van de planeet was door de hoofdpijn en misseljkheid die ervaarde. We moesten de nacht overnachten op de intensive care. Ze mochten me niks geven buiten 1x paracetamol, ook m'n normale medicatie kreeg ik niet. Via via via heb hebben m'n beste vriendin en ik medicatie van iemand anders gekregen zodat ik we in ieder geval konden slapen, anders had ik echt heel fucking ziekenhuis bij elkaar geschreeuwd. Nu gaat het goed in hoeverre dat mogelijk is.
Vriend van de dealer die de zegels verkocht heeft aan hem gevraagd om hij nog een zegel van 'm kon kopen, zodat we het naar het lab konden laten sturen. Zijn reactie: hij werd boos op hem. 😂 We weten genoeg.
_shikantaza
Badass junkie
Laat het een les zijn zou ik zeggen. Hoe vervelend het ook was. De boodschap lijkt me duidelijk.
Geen (ongeteste) drugs gebruiken.
Laatst bewerkt:
Kordie
DF-koning
Wat een ervaring zeg
Ben wel eens benieuwd wat jullie binnen hebben gekregen.
Maar top dat jullie naar het ziekenhuis gegaan zijn dus. Want je blijft niet voor niks een nacht op de IC.
Hoe reageerde ze eigenlijk in het ziekenhuis toen je de SEH binnen kwam? Vraag me altijd af of daar enige vorm van begrip is voor alcohol maar zeker voor drugs problemen?
CuriousExplorer
DF-koning
Ik heb niet snel een oordeel over iemand.
Je bent al een tijdje mentaal onstabiel, je gaat vervolgens (ongeteste) lsd nemen waar het fout mee afloopt, je gaat naar het ziekenhuis en regelt achter de rug van het medisch personeel via via medicatie?
Mis ik iets of is dit allemaal onverantwoord?
Dit is geen aanval, eerder echt een kritische vraagstelling naar jou toe.
Laatst bewerkt:
Zweevteev
Wijs gebruiker
Om 12u30 hadden we het genomen en vrij kort erna zeg ik zo: "Uhm, ligt het aan mij of smaakt dit heel vreemd? Een beetje metaalachtig of zo? Het verdooft ook mijn tong." Zij vond het ook heel vreemd smaken. Even later zeg ik: "[naam], ik heb een heel sterk vermoeden dat dit mogelijk foute boel is. Dit is geen LSD denk ik. Ik denk dat we mogelijk naar het ziekenhuis moeten." We hebben het 2 á 3 uur geprobeerd uit te zitten, maar het ging heel snel heel erg slecht en besloten we hulp in te schakelen.Wat een ervaring zeg
Ben wel eens benieuwd wat jullie binnen hebben gekregen.
Maar top dat jullie naar het ziekenhuis gegaan zijn dus. Want je blijft niet voor niks een nacht op de IC.
Hoe reageerde ze eigenlijk in het ziekenhuis toen je de SEH binnen kwam? Vraag me altijd af of daar enige vorm van begrip is voor alcohol maar zeker voor drugs problemen?
We hebben eerst 2x de crisisdienst gebeld en daar werden we niet serieus genomen en werden we behandeld alsof we niks over LSD zouden weten en wat er gebeurde er "gewoon bij hoorde," hoe vaak ik ook zei dat ik zeker wist dat het geen LSD was en ik eerst nog even een thesisverdediging moest houden over waarom het geen LSD was, wat ik dacht wat het mogelijk wel zou kunnen zijn o.b.v. de symptomen die we hadden en waarom we mogelijk in levensgevaar zouden zijn en we dus dringend hulp nodig hadden. We wilden gewoon weten wat we moesten doen om hulp te krijgen. Die chick aan de telefoon moest nog even half lachend een denigrerende opmerking maken en toen brak ik en had ik ineens een onophoudelijke huilbui en was m'n beste vriendin 'm helemaal de pan uit geflipt aan de telefoon. 2 keer dat we belden (minuten erna) kregen we iemand anders aan de telefoon en en die was misschien zelfs nog erger dan de eerste. Ik weet het niet meer. 3e keer hadden we een spoedpost in de buurt gebeld en die mensen aan de telefoon deden werkelijk ons best om zo goed mogelijk te begrijpen i.p.v. snarky kutopmerkingen maken alsof we achterlijk zijn. Ik weet niet meer precies wat er toen gezegd werd, maar volgens mij kwam het neer op dat ze gingen kijken naar welke spoedpost het beste konden gaan of zo, dus toen liepen we ineens buiten hand in hand buiten, heel de tijd in and out of conciousness, paniekaanvallen, huilaanvallen. Toen waren we in het ziekenhuis, daar ging het gelukkig wel ietsje beter met m'n beste vriendin, maar de hoofdpijn en de misselijkheid hebben me echt door laten draaien. Ik wilde eerst proberen om het inderdaad gewoon uit te zitten, want ik moest van mezelf wakker blijven om te wachten tot ik mijn laptop had, zodat ik wel gewoon mijn opdracht voor de deadline zou kunnen inleveren, maar dat was echt al lang niet meer mentaal en fysiek mogelijk met hoe ik er een uur later bij zat. M'n beste vriendin kon het niet aanzien, dus toen vroeg ze of ik zeker wist of ik niet toch de medicatie wilde hebben i.p.v. nog voor een onbepaalde tijd wachten op een onbekend besluit van de dokter. Ik kon niet meer, dus die keuze was snel gemaakt.
Dat ik via iemand anders mijn eigen medicatie van 400mg quetapine heb gefixt, 2 paracetamollen (deden ze uren moeilijk over), een OTC-antihistaminicum en 10mg oxazepam om wat sneller in slaap te komen, heb ik mezelf 100% een deugd mee gedaan. Als het aan hen lag, dan had ik heel de nacht gecrepeerd, want ik moest het gewoon "uitnuchteren." Toen ik de zoveelste pijnaanval had en er voor mij door de mensen om me heen op de assistentieknop gedrukt was, kwam er een dokter of verpleger binnen om te vragen wat er was. Iemand zei toen dus dat ik zo liep te creperen van de hoofdpijn en diegene zei toen: "Oh, ja, maar ze tript toch gewoon?" en liep toen gewoon weer weg. Wat ben ik dankbaar voor het feit dat er de gehele trip mensen bij zijn geweest die volledig nuchter waren en ook woord voor woord, actie voor actie hebben meegekregen hoe wij gisteren zijn behandeld door "hulpverleners," want het was zo surrealistisch absurd dat ik meermaals bevestiging heb moeten vragen aan de mensen die nuchter waren of ik psychotisch aan het worden was en dat zij me direct zeiden dat wat ik dacht dat er gaande was werkelijk zo gebeurd was. De hele ervaring was een horrorfilm waar gewoon geen einde aan kwam.
Dus om hier kort op te antwoorden: ze reageerden zeker begripvoller in het echt dan aan de telefoon, maar ook bij bepaalde hulpverleners in persoon was empathie echt nergens te vinden. Het vooroordeel dat je sowieso wel koekoek moet zijn en dus niet al te serieus genomen hoeft te worden als je hulp vraagt voor intoxicatie van een psychedelicum is me gisteren glashelder geworden.
Dat het er een keer zat aan te komen dat ik eens goed slecht zou gaan door het gebruiken van ongeteste shit zat er zeker wel aan te komen hoor. Wat dat betreft is het zeker een waardevolle les geweest waarvan ik die kennelijk op deze manier heb moeten ervaren, maar hoe wij gisteren behandeld zijn geweest door bepaalde mensen van de crisisdienst, spoedpost en door bepaalde mensen die we dachten te kunnen vertrouwen, is echt walgelijk. De ervaring was echt wel traumatisch genoeg los van dat we behandeld werden als 2 drugsverslaafde borderliners die gewoon een showtje wilden opzetten vanwege aandachttekort.
Het is jammer dat ik geen zegel ga krijgen om te te sturen naar het lab, maar ja. 't Is een les.
Laatst bewerkt:
G.Amer
Bewuste gebruiker
Wat een heftige ervaring, hoe voel je je nu de dag erna? Nog ergens last van?
Kan je niet iemand anders een zegel laten kopen? Een onbekende van de dealer.
Relmuis
Wijs gebruiker
Bij mij gaan dan alle alarmbellen af; 25x-NBOMe.
Maar je moet net iemand van de crisisdienst treffen die hier van op de hoogte is.
Het negeren van iemand die veel ervaring heeft met LSD en aangeeft; dit is geen LSD, is ook niet zo netjes.
G.Amer
Bewuste gebruiker
(1P-)LSD kan ook ietswat 'metalic' smaken toch? Ik heb maar 2x een microdose gedaan (20 & 10ug) maar dat viel me op en las ik ook terug op internet. Dit was wel 1P-LSD.
Relmuis
Wijs gebruiker
Van psychonautwiki:
25x-NBOMe blotters cause numbness of the tongue and have a distinct taste that is often described as "strongly bitter", "metallic", or "chemical like". This is unlike LSD blotters, which will not cause numbness of the tongue and may be tasteless or have a slight flavor depending on the amount of ink on the blotter and the composition of the blotter paper.
Dat is ook tevens het enige dat ik van deze middelen weet.
Ken de verschillen niet en ook niet de werking of bijwerkingen.
Wel dat die bijwerkingen gevaarlijk kunnen zijn.
25x-NBOMe blotters cause numbness of the tongue and have a distinct taste that is often described as "strongly bitter", "metallic", or "chemical like". This is unlike LSD blotters, which will not cause numbness of the tongue and may be tasteless or have a slight flavor depending on the amount of ink on the blotter and the composition of the blotter paper.
Dat is ook tevens het enige dat ik van deze middelen weet.
Ken de verschillen niet en ook niet de werking of bijwerkingen.
Wel dat die bijwerkingen gevaarlijk kunnen zijn.
MR_CHIP
Badass junkie
ik ben in totaal 3x beland op de SEH en telkens waren het het hele lieve mensen die er alles aan doen zodat alles beter gaat
ook heel erg meelevend van goh waarom heb je het gedaan wat zat je dwars en hoe vaak doe je dit xx
continu monitoring
van alles via IV om alles goed te laten lopen/blijven
Zweevteev
Wijs gebruiker
In deze post bespreek ik zeer persoonlijke en vrij heftige ervaringen m.b.t. eetproblematiek, automutilatie/zelfbeschadiging en mijn terugval met drugs. Als dit onderwerpen zijn die heel gevoelig liggen en je mogelijk richting een slechte gedachtenstroom sturen, sla deze dan voor nu best even over en lees het op een later moment als je er dan nog behoefte aan hebt,
Hallo iedereen,
Voor mensen die mij niet kennen: hieronder vind je een paar korte feiten die handig zijn om de update die ik zal geven wat beter te begrijpen, maar vragen mogen natuurlijk alsnog gesteld worden.
PSYCHIATRISCHE VOORGESCHIEDENIS
- ADHD
- dysthymie
- meervoudige drugsproblematiek
- meervoudige eetproblematiek
- Ik heb een restrictieve eetstoornis. Mensen zijn het niet eens over de precieze diagnose en dat doet er verder ook niet toe. Het belangrijkste om te weten hierover is dat mijn eetstoornis en mijn morfodysfore stoornis elkaar extreem versterken, wat mijn leven echt een hel maakt. Ik kan niet vertrouwen op wat ik zie in de spiegel en op sommige dagen sta ik wel eens 6 uur naar mezelf te staren, met als doel dat als ik eenmaal lang genoeg staar, dat mijn weerspiegeling er eindelijk weer normaal uitziet. Als weer terug ga naar een te laag gewicht, zoals nu, dan zie ik dat meteen aan m'n gezicht en haat ik hoe dat eruit ziet, maar met mijn lichaam ben ik dan wel weer (grotendeels) tevreden. Als ik aankom en echt net op een gezond gewicht zit, dan ziet mijn gezicht er eindelijk levendig uit, maar ervaar ik extreme walging naar mijn lichaam. Dit ervaar ik iedere fucking dag opnieuw. Dit is wel genoeg context voor nu denk ik.
- meervoudig trauma
- morfodysfore stoornis Body Dysmorphic Disorder
- Ik durf niet met zekerheid te zeggen hoe lang ik dit al heb, maar zeker al langer dan dat ik mijn eetstoornis heb.
- ongespecificeerde persoonlijkheidsstoornis
BEHANDELINGEN
- therapeutisch: 9
- ambulant: 7
- klinisch: 2
- medicamenteus: 20
Het is een tijdje geleden dat ik nog een update gegeven heb. Er is in een korte tijd zo uitzonderlijk veel nare shit gebeurd, dat ik dacht dat het me misschien zou helpen om het van mij af te schrijven. Dit gaat een lange update zijn, waarin ik op zeer persoonlijk niveau onderwerpen ga bespreken die mogelijk ongewenste gevoelens en/of gedachten aanwakkeren. Voordat ik ga beginnen: eerst voor de lol gewoon een formulering in wiskundige kwantoren. Voor de nerds onder ons: ik ben heel benieuwd wat jullie hiervan maken. Lees wel eerst de rest van de post, want anders denk ik niet dat je heel dicht in de buurt gaat komen van wat mijn idee erachter was.
∀t ∈ N : S(t) ≡ Σ
deel 1: eetstoornisterugval
Vlak voordat ik opgenomen werd in november 2024, had ik een BMI van 16 (wat voor mijn doen heel positief was). Ik was echt vastberaden om genoeg van die bijvoedingdrankjes te drinken en voor de tweede keer in mijn leven (eerste keer was toen ik 19 was) op een gezond gewicht te zitten.
- 2024-10: Ik werd opgenomen vanwege zware depressie, isolatie, eetstoornis, drugsgebruik etc.
- Ik was langzaam maar zeker op aan het knappen.
- 2024-11: Moest na 2 weken met ontslag, want protocol is max. 2 weken voor de meesten.
- Dit was tegen mijn wil in, aangezien het helemaal niet goed met me ging.
- 2024-12: Opnieuw opgenomen, want pas toen ik uit pure wanhoop in tranen uitbrastte tijdens een zorgafstemmingsgesprek, was het kennelijk pas duidelijk genoeg dat het alles behalve goed met me ging.
Nooit had ik gedacht dat het moment er zou komen, maar eindelijk kon ik naar mezelf in de spiegel kijken en denken "wow, ik heb gewoon vet op mijn gezicht en... het ziet eruit zoals het eruit hoort te zien, wtf." Wat al helemaal leip was, was dat ik ook ineens enigszins een beetje ass en tiet gekregen had, wat ik letterlijk nooit in mijn leven had eerder.
- 2024-10: BMI van 16,0
- 2025-02: BMI van 18,4
Ik kan echt niet benadrukken hoe gestoord groot het verschil was in hoe ik mezelf zag, hoe ik me in mijn lichaam voelde, het feit dat de tig lichamelijke kwaaltjes, waar ik dagelijks last van had toen ik zo weinig woog, als sneeuw voor de zon verdwenen waren. Ik dacht: "Holy shit, this is it. Ik heb gewoon geen eetstoornis meer." Ik was hier heilig van overtuigd, want iedere keer als ik in de spiegel keek, zag ik slechts ééń ding en dat is dat ik er "objectief' beter uitzag dan voordat ik op dat punt gekomen was.
- 2025-02: Ging met ontslag en belandde direct weer in een depressie. Ik deed geen fuck, kwam niet buiten, mijn acne werd zo erg dat ik op een gegeven moment gewoon nog weigerde om naar buiten te gaan, omdat ik me zo'n gedrocht voelde. Acne-medicatie gekregen uiteindelijk, maar de eerste 3 weken werd het erger (dat hoort) en ik weet nog dat ik zoveel dagen gejankt heb erom. Ik was super veel filmpjes aan het kijken over mensen die dan naar de dokter gaan met een super heftige huidziekte, gewoon gefilmd en alles. Ik kon alleen maar denken: "Er is serieus gewoon echt iets goed mis in mijn hoofd met dat ik letterlijk niet eens naar buiten ga om zoiets miniscuuls, terwijl deze mensen gewoon iedere dag de deur uit gaan, naar hun werk, chillen met vrienden of wat dan ook." Als iemand me eenmaal naar buiten geforceerd heeft, dan trek ik het wel, zolang ik niet per ongeluk in een spiegel kijk, maar als je het aan mij overlaat dan komt er gewoon geen einde aan. Ik ben echt wanhopig voor een oplossing. Mijn psycholoog heeft speciaal voor mij een bepaalde module aangeschaft die gericht is op het aanpakken van morfodysfore stoornis (wanneer dat probleem op de voorgrond ligt). Ik heb morgen een sessie met hem en ben heel benieuwd wat eruit komt.
Terug naar mijn bed-rot-era: aan wat ik at was ook perfect te zien hoe ik eraan toe was. Ik at bijna iedere dag hetzelfde: een halve pizza met dikke korst, een volle spuitbus slagroom op een bord (ja, zonder iets verder), soms een hele appeltaart en hier en daar af en toe was extra's. Like idgaf, ik voelde me fucking kut en was treating myself a bit, totdat ik plots dacht "Ah joh, doe eens gek, eens zien hoeveel ik nu weeg."
CONTEXT
In het verleden heb ik vaak terugvallen gehad, maar geen enkele terugval heeft langer geduurd dan 2,5 dag. Dat was simpelweg gewoon niet mogelijk, omwille van de lichamelijke pijn die ik ervan krijg. Het aantal keer dat ik huilend in bed lag, smekend aan mijn huisgenoot of hij a.u.b. iets voor mij kon maken, wat dan ook, omdat ik na 24-36 uur niets gegeten (en waarschijnlijk ook nauwelijks gedronken te hebben)... die keren kan ik niet meer op twee handen tellen. Misschien lees je dit en denk je "Nou, gelukkig maar dat het bij die 2 dagen bleef en dat je wel hebt moeten luisteren naar de behoeften van je lichaam." Inderdaad, daar ben ik zeer blij mee geweest. Ik dacht in die dagen altijd "Dit houd ik makkelijk x dagen vol," maar iedere keer had ik het mis; iedere keer, tot nu.
In het verleden heb ik vaak terugvallen gehad, maar geen enkele terugval heeft langer geduurd dan 2,5 dag. Dat was simpelweg gewoon niet mogelijk, omwille van de lichamelijke pijn die ik ervan krijg. Het aantal keer dat ik huilend in bed lag, smekend aan mijn huisgenoot of hij a.u.b. iets voor mij kon maken, wat dan ook, omdat ik na 24-36 uur niets gegeten (en waarschijnlijk ook nauwelijks gedronken te hebben)... die keren kan ik niet meer op twee handen tellen. Misschien lees je dit en denk je "Nou, gelukkig maar dat het bij die 2 dagen bleef en dat je wel hebt moeten luisteren naar de behoeften van je lichaam." Inderdaad, daar ben ik zeer blij mee geweest. Ik dacht in die dagen altijd "Dit houd ik makkelijk x dagen vol," maar iedere keer had ik het mis; iedere keer, tot nu.
- 2025-06: Ik had me een maandje niet gewogen en het gewicht waar ik toen op zat kon ik accepteren, maar wat ik zag toen ik mezelf na een maand weer woog; dat gevoel kan ik echt met geen enkel ander gevoel vergelijken. Als ik nu een poging doe om het te beschrijven, dan zou ik zeggen dat het begon met ongeloof, pure shock en volledige afvlakking. Ik zag dat getal, was al maandenlang aan het eten wat ik wilde, maar nu was het klaar en wel meteen. Ik ben toen per direct gestopt met vast voedsel eten. Viel ik af? Ja? Ben ik letterlijk 3 weken non-stop alleen maar binnen geweest met non-stop buikpijn, misselijkheid, duizeligheid? Ja. Ik denk dat ik nog nooit extreem uitgebreid ben geweest over alle gezondheidsklachten waar ik jarenlang mee ronggelopen heb, niet wetende dat het door mijn extreem lage BMI kwam, maar dag na merkte ik al dat de klachten weer terug begonnen te komen. Naast de buikpijnshit, ging ik ook 8 tot 10x naar de wc vanwege diaree, ik werd licht in mijn hoofd bij het opstaan, ik begon nare sensaties te krijgen in de buurt van mijn hart, die niet dringend genoeg waren om niet meteen een ambulance te bellen, maar zeker merkbaar genoeg om te stellen dat dat meer dan waarschijnlijk een gevolg geweest is van het blijven afvallen.
- 2025-07: Zoals ik al zei duren mijn "anorexia-eras" vrijwel nooit langer dan 2 á 3 dagen, maar inmiddels zijn we 7 weken verder en ben ik zodanig veel afgevallen dat mijn huisarts letterlijk tegen mij zei "Het is echt niet dat wij je niet willen helpen, maar aangezien je een vrij berucht verleden hebt met vaak niet naar afspraken komen bij de huisarts (wat deels waar is hoor, maar het heeft echt niet alleen aan mij gelegen, maar goed, ik snap zijn punt), durven we momenteel eigenlijk niet de verantwoordelijkheid te nemen over de zorg rondom je sondevoeding. Hij zei erna dat het niet zo is dat ik het helemaal niet ga krijgen, maar het gaat gewoon langer duren, omdat het nu niet direct via de huisarts gaat maar via een hele omweg. Dat is gewoon echt fucking klote, want ik wíl aankomen, maar het lúkt me gewoon niet om meer te eten. Ik loop vast. Hij zei erbij dat het wel echt belangrijk is dat ik nu niet nog meer ga afvallen, maar iemand, zeg me, hoe moet ik dat in vredesnaam doen als denken aan eten, bezig zijn met eten, eten proeven, eten ruiken voor mij allemaal onveilig voelt.
Ik had gewild dat eten gewoon iets was dat automatisch ging, zoals ademen, niet iets wat je in moet plannen, moet bereiden, moet kopen. Misschien dat ik wel geen eetstoornis gehad zou hebben als ik ergens geboren was waar ik daadwerkelijk genot zou kunnen halen uit alles wat met eten te maken heeft. Het maken ervan, maar ook het hele communitygedeelte dat erbij komt kijken. Dat heb ik in mijn eigen leven nooit gekend, behalve op een manier dat de hele avond plots verziekt was, omdat de volwassenen zich niet normaal konden gedragen.
deel 2: zelfbeschadigingterugval
Ik was iets meer dan 400 dagen clean van automutileren. De laatste keer dat ik terugviel, was volgens mij niet eens omdat er iets gebeurd was (kort ervoor wel ja, maar inmiddels waren er al 2 of 3 weken verstreken). 't Is was in ieder geval niet echt een memorabel moment voor me. Een heel groot deel van de tijd heb ik niet eens meer overwogen om te gaan snijden. Ik weet eigenlijk niet hoe dat komt, want ik heb me behoorlijk klote gevoeld in de maanden na mijn op een na laatste terugval. Had het nog één keer overwogen toen ik in de kliniek zat en iemand waar ik smoorverliefd op was me uit het niets had geghostet. Mijn vriendinnen hebben toen heel de avond zitten bellen met de afdeling om te zeggen dat ze zich heel erg druk om me maakten. Dat was heel lief. Uiteindelijk heb ik toen ook niks gedaan en ben ik gaan slapen.
- 2025-07: Ik had gesneden, omdat ik me heel boos had gemaakt tijdens een ruzie en gewoon iets moest doen om mezelf te kalmeren. Had gesneden, maar dat hielp niet, want naar mijn mening was het "niet diep genoeg." In plaats van nog eens eroverheen gaan, heb ik het gelukkig maar gewoon gelaten voor wat het was, tot een paar dagen later.
- 2025-08: Dit is de eerste keer in mijn leven dat ik niet meer exact helder voor ogen heb wat exact de reden was dat ik weer begon te snijden. Ik ben meer dan zeker dat het te maken heeft met het feit dat ik 9 of 10 pillen van 10mg norflurazepam opgemaakt heb ik minder dan een week tijd, De tweede clue die ik heb is dat ik een chat aan het teruglezen was van diezelfde klootzak die mij eerder geghost had (we hadden elkaar een paar dagen geleden voor het eerst na een tijd weer gezien). Hoewel het samenzijn met hem super leuk was, waren de berichten die hij mij achteraf stuurde buitengewoon bizar, die zat echt op een alternatieve tijdlijn of zo met z'n kop. Alles wat hij mij de afgelopen maanden heeft aangedaan, hoeveel pijn hij mij wel niet gedaan heeft, het feit dat hij mij zo fucking leip heeft weten te krijgen dat ik o,a, door hem ook opgenomen geweest ben vorig jaar; het was complete projectie en dat was, godzijdank, het moment al mijn positieve gevoelens voor hem volledig weg waren. Alas, daar stopt het niet. Wat ik denk dat er toen gebeurd is, is dat alle opgekropte woede naar hem toe van het afgelopen jaar in één keer naar boven kwam, ik een mes gepakt heb waarvan ik wist dat ik daar amper druk op hoefde te zetten en 't was gedaan, voelde als niets. Ik deed m'n ogen open en ik was versteend, Ik denk niet dat ik er verder wat over wil zeggen. Ik durfde geen hulpdiensten te bellen, want 1) als ik zou worden afgewezen voor hulp in deze situatie, dan had dit verhaal een heel ander einde gehad en 2) ik wist ook überhaupt niet waar ik heen had moeten bellen buiten naar 112. Het was 04:30, ik kon niet meer normaal nadenken, aangezien ik niet eens iets van verband in huis had, had ik het gapende gat maar gewoon dichtgeplakt met een soort pleisterplakband... Heb morgen een afspraak in het ziekenhuis, dus ik hoop dat zij iets kunnen betekenen voor mij schadebeperking, maar ik betwijfel het.
deel 3: benzodiazepineterugval
Hier hoef ik niet al te lang over te lullen, maar als ik de 24e geen andere woning heb gevonden, dan ben basically gewoon dakloos. Ben al maanden aan het zoeken naar plekken, Had eigenlijk iets gevonden, zonder wachtij nota bene, maar omdat het aanvragen van de indicatie zo hoerelang duurt en ik ook nog eens afgewezen zou kunnen worden (geen idee waarom, maar het kan), ben ik gewoon zo gestrest dat ik niet eens rust kan halen uit in mijn bed filmpjes kijken. Ik word gek, daarom ben ik weer begonnen met benzodiazepinen bestellen. Had eerst 10x 10mg norflurazepam en nu 15x 1mg desmethylflurazepam. Geen idee hoe lang ik daarmee ga kunnen doen. Zodra ik weer enige woonzekerheid heb, is de kans dat ik dit benzodiapinegebruik voortzet ook meteen veel kleiner. Op een vlak waarbij stabiliteit ervaren essentieel is dat niet hebben en daarbovenop ook nog eens lichamelijk en mentaal ziek zijn kan ik gewoon niet. Het lukt me denk ik steeds om het verder uit te stellen, die grens, maar op dit moment heb ik echt de kracht niet meer.
Als je nog steeds aan het lezen bent: dankjewel. Ben blij dat ik het hier kwijt kan.
Casrus
DF-koning
∀t ∈ N : S(t) ≡ Σ
Voor alle terugval dat het deel is van de verzameling Natuurlijke Getallen geldt: de som van de terugval is gelijk aan al het eerdere bij elkaar opgeteld.
?
Sorry. Wiskunde en Logica zijn niet mijn dingen.
Ik prefereer de vaagheid maar ook de flexibiliteit van natuurlijke talen boven die van formele talen.
Geef mij maar de openbaring van het woord boven het gepuzzel-gepriegel van de abstracte wiskunde.
Voor alle terugval dat het deel is van de verzameling Natuurlijke Getallen geldt: de som van de terugval is gelijk aan al het eerdere bij elkaar opgeteld.
?
Sorry. Wiskunde en Logica zijn niet mijn dingen.
Ik prefereer de vaagheid maar ook de flexibiliteit van natuurlijke talen boven die van formele talen.
Geef mij maar de openbaring van het woord boven het gepuzzel-gepriegel van de abstracte wiskunde.
Laatst bewerkt:
Raver
Badass junkie
Benzo's zijn rust op de pof met een flinke rente!!!
SneeuwStorm
Wijs gebruiker
Veel sterkte met alle shit. Interpretatie van de formule: ∀t ∈ N : S(t) ≡ Σ >> "Op elk moment (∀t ∈ N) is mijn lijden (S(t)) gelijk aan de totale, onmetelijke som van al mijn problemen (Σ)."
Een verdrietige manier om de ellende van deze vicieuze cirkel uit te drukken. Nogmaals, heel veel sterkte.
Een verdrietige manier om de ellende van deze vicieuze cirkel uit te drukken. Nogmaals, heel veel sterkte.
Relmuis
Wijs gebruiker
Nu voor de vierde keer.
Schrikken doe ik niet gauw, ook nu niet, ik was natuurlijk al wel een beetje voorbereid.
Maar erg heftig vind ik het wel.
Had al eens rondgevraagd of er plek was in oa een experimentele behandeling met psilocybine maar dan loop ik tegen exclusie criteria aan.
SSRI gebruik en verslavingsproblematiek in het verleden.
Zweevteev
Wijs gebruiker
Mochten er mensen zijn die hadden gereageerd: ik kom erop terug op een moment dat ik mezelf weer enigszins ben.
Korte update:
Had best wel diep geautomutileerd een paar dagen terug, waar m'n psychiater nogal van geschrokken was. Hij zei dat het 3-5 dagen kon duren voor opname. Vandaag zou ik eigenlijk opgenomen moeten worden, maar hij belde me met dat hij niets gehoord had. Dat is toen helemaal misgegaan. Met 10mg desmethylflunitrazepam twee uurtjes kunnen slapen, opnieuw m'n arm open gesneden, omdat ik gewoon helemaal gek worden was. Had het ook echt verwikkeld in een vieze handdoek met ducttape, omdat het me allemaal niet meer kon schelen of het zou gaan infecteren of iets. M'n huisgenoot had me net toevallig aangetroffen en die gaat me zo helpen met het ontsmetten/verbinden van m'n wond. Mja, gaat echt zwaar fucked up dus en ik moet gewoon z.s.m. opgenomen worden. Denk dat echt een keer m'n dood gaat worden als ik in zo'n staat van agonie en wanhoop verkeer, maar tegelijkertijd ook niet meer bij bewustzijn ben door een zware benzodiazepine-overdosis. 't Zou letterlijk niet eens de eerste keer zijn.
Korte update:
Had best wel diep geautomutileerd een paar dagen terug, waar m'n psychiater nogal van geschrokken was. Hij zei dat het 3-5 dagen kon duren voor opname. Vandaag zou ik eigenlijk opgenomen moeten worden, maar hij belde me met dat hij niets gehoord had. Dat is toen helemaal misgegaan. Met 10mg desmethylflunitrazepam twee uurtjes kunnen slapen, opnieuw m'n arm open gesneden, omdat ik gewoon helemaal gek worden was. Had het ook echt verwikkeld in een vieze handdoek met ducttape, omdat het me allemaal niet meer kon schelen of het zou gaan infecteren of iets. M'n huisgenoot had me net toevallig aangetroffen en die gaat me zo helpen met het ontsmetten/verbinden van m'n wond. Mja, gaat echt zwaar fucked up dus en ik moet gewoon z.s.m. opgenomen worden. Denk dat echt een keer m'n dood gaat worden als ik in zo'n staat van agonie en wanhoop verkeer, maar tegelijkertijd ook niet meer bij bewustzijn ben door een zware benzodiazepine-overdosis. 't Zou letterlijk niet eens de eerste keer zijn.
Kordie
DF-koning
Laatst bewerkt:
Hippie Langwaus
DF-koning
Ik hoop dat je snel hulp krijgt, je bent het waard! ❤️
Zweevteev
Wijs gebruiker
DISCLAIMER: De dosis die ik geconsumeerd heb in deze post zijn levensgevaarlijk en kunnen je gemakkelijk fataal worden zonder tolerantie. Dit zijn absoluut geen recreatieve doses.
In deze post beschrijf ik heel gedetailleerd hoe de falende GGZ mij zo tot het uiterste gedreven heeft dat ik twee dagen achter elkaar er een eind aan heb geprobeerd te maken. De gedachten die ik beschrijf m.b.t. mijn pogingen en hoe ik terugkijk op mijn pogingen zijn vrij heftige statements, waarvan ik me voor kan stellen dat dat ook bij anderen emoties zoals verdriet en woede oproept (mogelijk gericht naar mij, daar kan ik me iets bij voorstellen).
Om iets van een schatting te geven:
|
De eerste zelfmoordpoging
Ik heb 3 of 4 dagen geleden een zelfmoordpoging gedaan met 25mg desmethylflunitrazepam en 130mg norflurazepam. Ik was er definitief klaar mee, dacht ik, totdat mijn overlevingsdrang plots inkickte. Ik heb mijn beste vriendin gebeld en gezegd:
"R, I think I actually fucked up this time. Ik denk dat er een ambulance gebeld moet worden."
Ben op de SEH beland, kon na een paar uur naar huis. Ondanks de monsterdosis aan benzodiazepinen was ik zo goed als compleet helder en voldoende het haast alsof ik iets stimulerends genomen had. De enige mogelijke verklaring die ik hiervoor heb is dat ik al dagen aan de desmethylflunitrazepam en norflurazepam zat en het heel de dag door weg zat te tikken alsof het snoep was. Mijn tolerantie moet intergalactisch geweest zijn.
De tweede zelfmoordpoging
Dag erna kwamen 2 hulpverleners langs en als je dacht dat de emmer niet verder kon overlopen: jawel, zeker wel.
Even terugspoelen:
Een van de hulpverleners die zei tijdens dat bezoek tegen mij dat het niet 3 tot 5 dagen kon duren, maar dat ik op beide locaties op de VIJFDE plek stond. In de meeste gevallen betekent dit dat je nog weken moet wachten. Alsof het niets was zijn zij en haar collega toen weggegaan en zouden ze een paar uur later wel weer wat van zich laten horen. Voordat ze vertrokken zeiden ze wel nog
"Ik denk dat het wel handig is als je dat potje met pillen aan ons meegeeft."
Wat, na dit nieuws? Vergeet het maar.
Ze gingen weg en ik dacht dat ik gisteren al het eind van mijn levenswil bereikt had, maar kennelijk niet. Ik had na een tijdje heel veel norflurazepam die ik nog over had ingenomen (geen idee hoeveel meer; het kan van alles zijn tussen 70mg en 150mg) + 20 pillen (500mg) difenhydramine. Zodra ik uit die delier zou komen, was ik van plan om een nieuwe voorraad desmethylflunitrazepam en norflurazepam te gaan bestellen en dit proces van gebruik te blijven herhalen, totdat ik of dood gevonden zou worden of totdat ik weer in het ziekenhuis wakker zou worden.
Wel, dit hele plan ging niet door, want niet lang nadat ik de 500mg DPH genomen had, was mijn hulpverlener ineens van "Oh trouwens, er is een plek vrijgekomen, dus ik sta over een half uur voor je deur."
"Ik denk dat het wel handig is als je dat potje met pillen aan ons meegeeft."
Wat, na dit nieuws? Vergeet het maar.
Ze gingen weg en ik dacht dat ik gisteren al het eind van mijn levenswil bereikt had, maar kennelijk niet. Ik had na een tijdje heel veel norflurazepam die ik nog over had ingenomen (geen idee hoeveel meer; het kan van alles zijn tussen 70mg en 150mg) + 20 pillen (500mg) difenhydramine. Zodra ik uit die delier zou komen, was ik van plan om een nieuwe voorraad desmethylflunitrazepam en norflurazepam te gaan bestellen en dit proces van gebruik te blijven herhalen, totdat ik of dood gevonden zou worden of totdat ik weer in het ziekenhuis wakker zou worden.
Wel, dit hele plan ging niet door, want niet lang nadat ik de 500mg DPH genomen had, was mijn hulpverlener ineens van "Oh trouwens, er is een plek vrijgekomen, dus ik sta over een half uur voor je deur."
- Oh, nu is er ineens, op magische wijze, geen wachtrij meer van 4 mensen voor me?
- Hoe de fuck bedoel je "over een half uur"? Je overweldigt me extreem en verwacht dan ook nog eens dat ik exact alles wat ik hebben moet weet in te pakken? Waar zie jij mij voor aan, een cliënt of een special force commando? Gek.
- Ik was onder invloed van 500mg DPH en fucking veel norflurazepam. Ik weet niet eens wat ik hier verder voor toelichting bij moet geven.
Als ze mij niet gebeld had, dan zou ik alle norflurazepam die ik nog had opgemaakt hebben, maar die kans kreeg ik niet. Ze staat na 30 minuten voor mijn deur van vraagt of ik klaar ben. Obviously fucking not en ik heb haar toen ook meteen verteld hoe zwaar onder invloed ik was.
"Oké, hoe lang heb je dan nog nodig?"
Ik was teringgestrest door deze vrouw en begon te paniekeren. Ik zeg: "Weet ik veel, ik ben fucking vaag? 20 minuten of zo? Een kwartier?"
"Nou, een kwartier is wel erg lang. Ik zal over 5 minuten wel weer aanbellen om te kijken hoe ver je bent."
Ik had véél langer nodig dan dat, wat dat wicht prima had kunnen weten, maar goed, maakt niet uit allemaal!
Ze belt weer aan en verrassing: ik ben niet klaar, verward, in paniek én overstuur! Toen ze me in persoon zag, kon ze ineens wel in een rustige toon tegen me praten.
"Maakt niet uit, doe maar rustig aan. Wat heb je nodig? Kan ik alvast dingen voor je inpakken of meenemen? Het is echt oké."
Door de DPH heb ik echt om de anderhalve seconde gevraagd: "Sorry, wat was de vraag?" Geen idee hoe schijnheilig daarop gereageerd werd. 't Is maar beter dat ik dat hele fiasco thuis me nog amper kan heugen.
Godzijdank dat zij niets meer met mijn persoonlijke casus te maken heeft en er simpelweg was omdat iedereen kennelijk op vakantie was, maar holy fucking shit, deze vrouw had ik echt een officiële klacht voor ingediend. Oprecht inlevingsvermogen was nergens te bekennen.
Eindstand
Ik ben na maanden van lijden en zeer open hierover geweest wat betreft communicatie, eindelijk opgenomen. Wat het me heeft opgeleverd? Oprecht in alle eerlijkheid: ik heb spijt dat ik mijn beste vriendin ambulance voor me heb laten bellen. Ik had niet toe moeten geven aan mijn overlevingsdrang.
Maakt me niet uit of ik shit ga krijgen voor deze uitspraak, maar ik ervaar haast gewoon een gevoel van schaamte in dat het me twee keer achter elkaar gewoon niet gelukt is om een eind aan mijn leven te maken. 4 pogingen in totaal en ik ben er nog steeds, "like bitch, you didn't even try." Ik zit de afgelopen dagen alleen maar in mijn hoofd, denkende: de eerstvolgende keer dat ik in m'n hoofd haal een "zelfmoordpoging" te gaan doen, dan zorg ik dat het daadwerkelijk met zelfmoord eindigt.
Weet niet wat niet verder over te zeggen valt. Iedere dag dat ik hier zit wordt de drang om te automutileren (en daarom naar huis gestuurd te worden, aangezien dat een contraindicatie is) steeds groter.
"Oké, hoe lang heb je dan nog nodig?"
Ik was teringgestrest door deze vrouw en begon te paniekeren. Ik zeg: "Weet ik veel, ik ben fucking vaag? 20 minuten of zo? Een kwartier?"
"Nou, een kwartier is wel erg lang. Ik zal over 5 minuten wel weer aanbellen om te kijken hoe ver je bent."
Ik had véél langer nodig dan dat, wat dat wicht prima had kunnen weten, maar goed, maakt niet uit allemaal!
Ze belt weer aan en verrassing: ik ben niet klaar, verward, in paniek én overstuur! Toen ze me in persoon zag, kon ze ineens wel in een rustige toon tegen me praten.
"Maakt niet uit, doe maar rustig aan. Wat heb je nodig? Kan ik alvast dingen voor je inpakken of meenemen? Het is echt oké."
Door de DPH heb ik echt om de anderhalve seconde gevraagd: "Sorry, wat was de vraag?" Geen idee hoe schijnheilig daarop gereageerd werd. 't Is maar beter dat ik dat hele fiasco thuis me nog amper kan heugen.
Godzijdank dat zij niets meer met mijn persoonlijke casus te maken heeft en er simpelweg was omdat iedereen kennelijk op vakantie was, maar holy fucking shit, deze vrouw had ik echt een officiële klacht voor ingediend. Oprecht inlevingsvermogen was nergens te bekennen.
Eindstand
Ik ben na maanden van lijden en zeer open hierover geweest wat betreft communicatie, eindelijk opgenomen. Wat het me heeft opgeleverd? Oprecht in alle eerlijkheid: ik heb spijt dat ik mijn beste vriendin ambulance voor me heb laten bellen. Ik had niet toe moeten geven aan mijn overlevingsdrang.
Maakt me niet uit of ik shit ga krijgen voor deze uitspraak, maar ik ervaar haast gewoon een gevoel van schaamte in dat het me twee keer achter elkaar gewoon niet gelukt is om een eind aan mijn leven te maken. 4 pogingen in totaal en ik ben er nog steeds, "like bitch, you didn't even try." Ik zit de afgelopen dagen alleen maar in mijn hoofd, denkende: de eerstvolgende keer dat ik in m'n hoofd haal een "zelfmoordpoging" te gaan doen, dan zorg ik dat het daadwerkelijk met zelfmoord eindigt.
Weet niet wat niet verder over te zeggen valt. Iedere dag dat ik hier zit wordt de drang om te automutileren (en daarom naar huis gestuurd te worden, aangezien dat een contraindicatie is) steeds groter.
Laatst bewerkt:
Deadwing
Wijs gebruiker
Ik werd ook heel stil van je verhaal Zweevteev..zo heftig en ik hoop ook dat je nu in hele goede handen bent. Ik had over je oudere posts blijkbaar heen gelezen..maar ik ben die nu ook aan het lezen en ga al je updates zeker volgen.
Wens je enorm veel sterkte en beterschap.
Wens je enorm veel sterkte en beterschap.
@Zweevteev Ik kan moeilijk de woorden vinden die de lading dekken. Want wat maak jij een hel door zeg.
Toen ik jou weer zag en sprak bij de laatste meet vorige maand, zag ik een bijzonder mooi mens. Lief, slim en met een open persoonlijkheid. Denkt om de medemens, wil graag goed doen, connect mensen met elkaar en ja dus in mijn ogen een geweldig mooi mens. Zowel innnerlijk als uiterlijk. Maar dit is hoe ik je zie en weet zeker dat vele andere je zo zien.
Je verdient daarom ook zoveel meer dan wat je nu allemaal doormaakt. Zou willen dat ik je kon helpen maar meer als een luisterend oor kan ik niet geven helaas en daar zal ik altijd voor klaar staan (weet dit en schroom niet niet aan te kloppen als je even je verhaal kwijt wil aan iemand zonder je te oordelen).
En ja even kort over GGZ... in mijn geval hebben die ook het zetje gegeven in mijn terugval waar ik straks wat over zal zeggen in een eigen post. Het is achterlijk hoe die soms te werk gaan en denk niet dat het door hun botte kop doordringt wat ze daarmee allemaal veroorzaken.
Voor wat het waard is vind ik je echt een mooi en bijzonder mens dat meer verdient dan dit en hoop echt dat je snel de juiste hulp gaat krijgen want ik ben overtuigd dat de wereld, ook voor jou, veel moois te bieden heeft.
Probeer sterk te blijven topper ! Je bent het meeeer dan waard om een gelukkig leven te leiden.... en weet het bestaat echt... die mooie wereld... hoe cliche dit ook klinkt... Zet door @Zweevteev.... Geef de strijd niet op.... echt... echtwaar... voor jou schijnt er ook licht door die donkere tunnel, je moet hem alleen nog zien te vinden... hoe makkelijk dit ook is gezegd 🙏
Toen ik jou weer zag en sprak bij de laatste meet vorige maand, zag ik een bijzonder mooi mens. Lief, slim en met een open persoonlijkheid. Denkt om de medemens, wil graag goed doen, connect mensen met elkaar en ja dus in mijn ogen een geweldig mooi mens. Zowel innnerlijk als uiterlijk. Maar dit is hoe ik je zie en weet zeker dat vele andere je zo zien.
Je verdient daarom ook zoveel meer dan wat je nu allemaal doormaakt. Zou willen dat ik je kon helpen maar meer als een luisterend oor kan ik niet geven helaas en daar zal ik altijd voor klaar staan (weet dit en schroom niet niet aan te kloppen als je even je verhaal kwijt wil aan iemand zonder je te oordelen).
En ja even kort over GGZ... in mijn geval hebben die ook het zetje gegeven in mijn terugval waar ik straks wat over zal zeggen in een eigen post. Het is achterlijk hoe die soms te werk gaan en denk niet dat het door hun botte kop doordringt wat ze daarmee allemaal veroorzaken.
Voor wat het waard is vind ik je echt een mooi en bijzonder mens dat meer verdient dan dit en hoop echt dat je snel de juiste hulp gaat krijgen want ik ben overtuigd dat de wereld, ook voor jou, veel moois te bieden heeft.
Probeer sterk te blijven topper ! Je bent het meeeer dan waard om een gelukkig leven te leiden.... en weet het bestaat echt... die mooie wereld... hoe cliche dit ook klinkt... Zet door @Zweevteev.... Geef de strijd niet op.... echt... echtwaar... voor jou schijnt er ook licht door die donkere tunnel, je moet hem alleen nog zien te vinden... hoe makkelijk dit ook is gezegd 🙏
StraffeNeel
Badass junkie
....idem op een later moment.
Er is in ieder geval nog leven hoor voor iedereen die zich zorgen maakt.
Zie op andere socials @Zweevteev nog voorbij komen en het lijkt erg goed te gaan... 🥳
Edit: pin me er niet op vast tho... Op TG en whatapp reageerd ze niet echt verder 🙏
Zie op andere socials @Zweevteev nog voorbij komen en het lijkt erg goed te gaan... 🥳
Edit: pin me er niet op vast tho... Op TG en whatapp reageerd ze niet echt verder 🙏
Laatst bewerkt:
Zweevteev
Wijs gebruiker
Hey jongens, long time no see. Heb het lang uitgesteld, maar ik wilde jullie een update geven over hoe het met me gaat. Dit gaat een hele uitgebreide worden vermoed ik.
CONTEXT
Tussen wal en schip vallen
Dit is iets wat heel veel mensen niet weten: als je afgewezen wordt voor zowel WMO als WLZ (waarbij bij mij persoonlijk de WMO afgewezen werd, omdat ze niet dachten te kunnen voldoen aan de hulpbehoeftes die ik heb), dan bestaat er niet iets daartussen waar je je dan voor kan aanmelden. Je valt gewoon tussen wal en schip. Hier is de overheid ook mee geconfronteerd (maar niks mee gedaan, want zodra je tussen wal en schip valt, behoor je tot een groep die totaal niet goed vertegenwoordigd wordt, dus je wordt eigenlijk gewoon een soort spook in de samenleving, gewoon ongezien, maar ja: wat niet weet, wat niet deert, hè?)
Toen dat nog de situatie was, was mijn behandelteam + aansluitende hulpverlening op een gegeven moment oprecht van: "Ja, ik moet eerlijk zeggen Zweevteev, de situatie waar jij in zit is oprecht wel heel erg complex en op dit moment weten wij ook niet zo goed wat er moet gebeuren, omdat er dus veel informatie ontbrak of dat er letterlijk tegenstrijdige dingen gezegd werden, maar goed, kortom: ik was WMO- en WLZ-loos en zou gegarandeerd in oktober dakloos worden, dus... waar gaat Zweevteev als jongedame, met veel en complexe psychiatrische problematiek, actieve suïcidaliteit en een concreet uitgewerkt zelfmoordplan dan moeten wonen? Want Zweevteev "kan niet eeuwig hier blijven, want wE zijN gEeN daKloZeNOpVanG." Zweevteev kon er inderdaad ook niet eeuwig wonen. Is er iets in de 4 maanden geregeld qua huisvesting of gewoon iets van opvang? Nee. Kan Zweevteev niet tijdelijk gaan wonen bij mensen in haar netwerk/familie? Nee (wat ik 11x heb moeten zeggen; eerste 10x stond hun gehoorapparaat niet aan of zo). Kan Zweevteev een hostel betalen? Heel tijdelijk en daarna niet meer, dus dan komt ze alsnog op straat.
Zoals ik eerder zei: ik heb talloze mensen gesproken en letterlijk IEDEREEN zei tegen me:
"Ja, maar, ze gaan je echt niet zomaar op straat zetten hoor."
"Ja, maar, ze kunnen je toch echt niet zomaar op straat zetten (vanwege zorgplicht bijv.)?"
Antwoord: jawel hoor. Als jij vrijwillig opgenomen bent val je onder WGBO en bij verplichte zorg val onder Wvggz. Bij Wvggz is het zo dat wanneer een PVP'er (patiëntvertrouwenspersoon) betrokken is bij een cliënt die onwetmatig behandeld wordt, dat die PVP'er bevoegd is om van de behandelde instantie af te dwingen dat ze verplicht zijn voor het zorgen van overbrugging naar huisvesting en vervolghuisvesting. Val je onder WGBO, dan heb je juridisch gezien echt geen poot om op te staan.
DRUGSGEBRUIK
Was 4 maanden nuchter van alles, want zat in de kliniek. Wilde direct na ontslag heroïne halen, maar hij reageerde niet en ineens was het niet meer op voorraad of zo, dus dat heb ik maar laten gaan. Ik ben denk ik een week na mijn ontslag weer expres aan het overdoseren op benzodiazepinen, maar af en toe ook met difenhydramine en/of promethazine. Er gebeurde gewoon zo veel fucked up shit, dat ik mezelf 3 of 4 dagen achter elkaar volgens mij een delier gegeven had. Had ook eigenlijk wel een besefmomentje van "Oh shit, als dit een verslaving wordt, dan ben ik bij iedere overdosis mijn kans op dementie aan het verhogen." Ik weet niet hoe schadelijk het allemaal precies is in verschillende contexten, maar wat ik wel weet is dat ik me heel goed kan voorstellen dat de impact op de mensen die een dierbare hebben met dementie heel groot is. Ik hoop echt dat ik het gewoon kan laten, maar om een of andere reden heb ik gewoon een kronkel in mijn hoofd, waardoor ik deliers als leuk ervaar. In ieder geval m'n allereerste delier vond ik echt leuk en had ik alleen maar leuke visuele en auditieve hallucinaties. De keren daarna heb ik nooit meer zo hard gehallucineerd. Alleen het effect van totaal geen concentratie meer hebben en fucked geheugen heb ik nu.
ADVIES?
Ik voel me eigenlijk alleen maar echt goed als ik m'n lisdexamfetamine slik, 24/7 diazepam in m'n systeem heb en blow, zoals nu, maar om een of andere reden kan ik toch niet slapen met zo veel diazepam. Tegelijkertijd heb ik ook iets van: ik kan ook gewoon iets nuttigs of creatiefs doen als ik toch niet moe ben, maar ja, daardoor ben ik nu sinds 2 weken 3 dagen non-stop wakker en dan ben ik 4 dagen fucking depressief en slaap ik zo veel mogelijk. Kijk, dit zal vast niet goed voor me zijn, zeker niet optimaal voor wat momenteel realistisch is, maar de weken voordat ik die combi van 3 deed, was het meermaals dat ik gewoon 2 weken alleen maar op bed lag, dus ik weet gewoon niet zo goed wat ik moet doen. In die 3 dagen krijg ik ook gewoon echt heel veel belangrijke en leuke dingen gedaan die me voldoening geven en is het niet zo dat ik hallucineer, paranoïde gedachten heb of lichamelijk me niet goed voel.
NU
Ik mag echter van geluk spreken dat ik niet daadwerkelijk sinds ontslag op straat heb moeten zwerven en dat is tot juni sowieso zo, maar de toekomst is voor daarna nog steeds compleet onzeker. Wat wel echt een ongelooflijk grote meevaller is dat ik een nieuw behandelteam heb en eigenlijk oprecht wel een goed gevoel bij ze had tijdens het kennismakingsgesprek en op zeer korte termijn ga ik ook weer met een psycholoog praten en mogelijk weer schematherapie ga doen. Ik heb fantastische vrienden waar ik heel veel van houd en waar ik onwijs dankbaar voor ben.
By the way: ik ga trouwens een gedichtenbundel uitbrengen dit jaar met alle gedichten (50 in totaal) die ik gedurende mijn 4 maanden in opname heb geschreven (want ja, er was geen schaarste aan inspiratie met alle dingen die in mijn leven gebeuren). Dit is wel echt iets wat ik heel erg graag werkelijkheid zou willen maken, want voor 95% is het ook gewoon af. Ga er niet veel over zeggen, maar als iemand tot zo ver gekomen is dat die dit leest en benieuwd is naar wat voor poëzie ik heb geschreven destijds of het leuk vindt om een gedichtje te lezen dan mag je me gewoon een berichtje sturen. Meeste gedichten gaan over thema's m.b.t. mentale gezondheid.
Oké, dat is wel een goeie update. Als je het gelezen hebt: dat is lief.
Doei.
CONTEXT
- sinds m'n 16e in de GGZ, ben nu 25
- veel complexe mentale problemen
- 2 zelfmoordpogingen pre-2025
- 8 of 9 verschillende therapieën gehad (niet alles afgemaakt)
- 9x in kliniek, waarvan 2 of 3 keer langer dan 2 maanden
- destructieve coping (in crisis)
- niet eten
- automutileren
- drugs (niet één ding specifiek)
- kort na elkaar 2 zelfmoordpogingen (door extreem veel factoren) -> 8e opname kliniek in augustus
- "afwijzing" WMO
- afwijzing WLZ
- 9e opname overbrugging naar andere kliniek in september
- gegarandeerd dakloos worden in oktober
- met ontslag gestuurd worden zonder ontslagplan, ontslaggesprek: niets, terwijl ze letterlijk in de afspraak ervoor mij in mijn agenda lieten zetten dat dat eindgesprek, wat essentieel was. dus op de dag van mijn ontslag was
- formeel dakloos zijn (maar ik heb onderdak, geen zorgen)
- Opstapeling extreme tegenslagen & slechte hulpverlening
Een tsunami aan tegenslagen gekregen waar ik 0 controle over heb gehad. Meestal slecht nieuws en zelden goed nieuws, dat dan niet doorging uiteindelijk. Behandelteam nam me niet serieus, terwijl ik extreem vroeg al kon signaleren dat het de verkeerde kant op ging.
- Niemand nam verantwoordelijkheid
Fucking instanties die cóntinu de vingers naar elkaar wijzen, waardoor niemand de verantwoordelijkheid neemt en maanden aan tijd compleet verspild zijn geweest. Het is moeilijk om uit te drukken hoe bizar en gewoon surrealistisch allemaal was.
- Schandalig slechte samenwerking en communicatie tussen instanties onderling en rechtstreeks met mij
Heel erg essentiële informatie zoals besluiten, beoordeling, rapportages etc. worden gewoon niet met mij gecommuniceerd. Het is nog steeds onbegrijpelijk hoe extreem dit bij mij was, want ik heb het hier o.a. over GGZ-hulpverleners, mijn eigen gemeente, het UWV en het CIZ. Val in de herhaling door te zeggen dat het gewoon echt niet te bevatten is dat er zo kan worden omgegaan met een casus als dat de mijne. Ik ben een nummertje. Er zijn mensen die in nog veel ergere situaties zitten dan ik, maar goddamn, letterlijk welke problemen moeten er nog bij komen voordat recht heb op urgentie? Of niet eens dat, maar dat ik gewoon regelmatig op de hoogte gesteld wordt, zodat ze wel laten zien dat ze er echt mee bezig zijn. Nu ik het weer zo ophaal en erover nadenk, heb ik echt iets van wtaf gewoon. Als je zo laconiek omgaat met dit soort maatschappelijke problemen die mensen hebben dan moet je echt ander werk gaan zoeken of zo. Zo'n mentaliteit kan zo veel negatieve impact hebben op iemands levenskwaliteit en bestaanszekerheid.
- Hulpverleners verspreidden leugens over mij
Hulpverleners die leugens over mij rapporteerden of verbaal de wereld in geholpen hadden, lol. Vraag me niet waarom. Ik heb genoeg woedeaanvallen gehad. Side-track: daarom heb ik nu 30mg diazepam o.a. op voorschrift, terwijl ik jaren lang juist geen benzodiazepinen meer voorgeschreven kreeg, omdat ik ze bijna uitsluitend gebruikte om gewoon expres over te doseren door suïcidaliteit; 't is nu gewoon toch gedaan, omdat ik anders waarschijnlijk zo razendsnel achteruit zou dat m'n huisgenoten meermaals per week ambulance voor me zouden gaan mogen bellen. Mijn casemanger heeft letterlijk tegen mijn coach gezegd dat ik uitbehanded zou zijn, terwijl ik letterlijk nog in therapie zat en zou in de kliniek eigenlijk ook beginnen aan verslavingszorg en eetstoornisproblematiek.
- Hulpverlener heeft 3 van mijn grondrechten geschonden + bewijs
Dit verhaal is gewoon compleet absurdistisch. Ik heb de letterlijke wetten die hij geschonden had misschien nog wel ergens in een document. Samengevat: ik moest een UC doen (+ mede-cliënt), maar 1) reden werd niet gegeven, 2) er werd me niet verteld waar ik op getest zou worden (alleen op "drugs," maar in de wet staat dat ze verplicht zijn om drugs waar ze op testen specifiek te benoemen) en ik heb nergens in het gesprek akkoord gegeven voor de hele UC überhaupt. Ik dacht echt: wtf kom je met dat ik maar gewoon een UC moet doen en verder helemaal niks erover mag weten? Bullshit. 7 uur m'n pis ingehouden of zo en ja hoor. Heb in een documentje opgeslagen met exact welke 3 rechten ik heb volgens de grondwet.
Dit is overigens echt de fucking kers op de taart: wat was de reden dat ik de UC moest doen? Ik liep de woonkamer in en een boek-lezende mede-cliënt (waar ik vaak mee optrok) had een vape en die mocht ik lenen. Ik ga naar buiten en kom terug naar binnen. Mijn mede-cliënt zat toevallig nog in de woonkamer. Ik loop naar hem toe om zijn vape terug te geven. Een van ons gaf of pakte het niet goed aan, dus viel de vape op de grond. Ik zeg: "Oh sorry" en wilden de vape tegelijk van de grond pakken. Mede-cliënt zegt: "Oh, maakt niet uit," en zo eindigde de interactie. Half uurtje later ging ik in de woonkamer zitten, omdat ik toentertijd me aan het verdiepen was in het concept van witte gaten (in relatie tot zwarte gaten, universumshit en zo).
In mijn rapportage staat dat mijn dagbegeleider (een flexwerker die ik nog nooit eerder gezien heb) mijn contact met de mede-cliënt i.c.m. met "het vooral" verdachte activiteiten vond en is dus toen direct naar mijn arts gegaan met het voorstel om een UC af te nemen o.b.v. deze informatie. Oké: waarom staat er "het voorval"? Wat is het voorval geweest: dat de vape op de grond viel. Deze hulpverlener heeft geen van ons gesproken. Hij wist überhaupt niet eens wat er overhandigd werd. Even voor de duidelijkheid hè: hij stond letterlijk maar een paar meter bij ons vandaan. Dit is niet op basis van camerabeelden of zo. Hij was ook niet degene die persoonlijk naar ons toe kwam om te zeggen dat we UC's moesten doen, dat liet hij aan een stagair over niet oprecht niet op de hoogte was wat deze teringlijer als een fucking lafaard achter de schermen heeft zitten lullen. Waar de FUCK ben je wel niet mee bezig? Er wordt LEIP misbruik gemaakt van het feit dat cliënten in de GGZ vaak dingen denken te moeten doen, simpelweg om hun hulpverleners het vertikken om ze bewust te maken van het feit dat ze wel degelijk andere opties hebben behalve maar gewoon "Oké, dokter," op alles zeggen. En niet alleen werden mijn rechten geschonden, maar alle vragen die ik stelde was overal een antwoord op, maar gewoon geen enkele begeleider had zoiets van: "Maar, deze vraag is te beantwoorden en de cliënt heeft ook gewoon recht op deze informatie, dus laten we de cliënt opnieuw spreken."
- Reden afwiijzing WMO, beschermd wonen: "We denken dat wij niet voldoende hulp kunnen bieden voor Zweevteev 's zorgbehoeften (en terecht), dus ons lijkt een WLZ-indicatie passender," maar zoals ik al zei: deze indicatie is dus nooit officieel afgewezen, dus dat zei denken dat WLZ dan passender is heeft 0 impact op de kans dat ik een WLZ- indicatie zou kunnen krijgen.
- Reden afwijzing WLZ, beschermd wonen: Grootste argument was: "je moet eigenlijk eerst een WMO-indactie proberen te krijgen en die aanvraag afgerond hebben" en dat had ik dus niet op dat moment. Verder: "er is nog te veel toename mogelijk in de levenskwaliteit, er zijn nog therapieën die je zou kunnen volgen" (want 8 is dus ondermaats; the more you know).
- Kortom: je problemen zijn te fucked up voor een Wmo, maar niet fucked up genoeg voor een Wlz.
Tussen wal en schip vallen
Dit is iets wat heel veel mensen niet weten: als je afgewezen wordt voor zowel WMO als WLZ (waarbij bij mij persoonlijk de WMO afgewezen werd, omdat ze niet dachten te kunnen voldoen aan de hulpbehoeftes die ik heb), dan bestaat er niet iets daartussen waar je je dan voor kan aanmelden. Je valt gewoon tussen wal en schip. Hier is de overheid ook mee geconfronteerd (maar niks mee gedaan, want zodra je tussen wal en schip valt, behoor je tot een groep die totaal niet goed vertegenwoordigd wordt, dus je wordt eigenlijk gewoon een soort spook in de samenleving, gewoon ongezien, maar ja: wat niet weet, wat niet deert, hè?)
Toen dat nog de situatie was, was mijn behandelteam + aansluitende hulpverlening op een gegeven moment oprecht van: "Ja, ik moet eerlijk zeggen Zweevteev, de situatie waar jij in zit is oprecht wel heel erg complex en op dit moment weten wij ook niet zo goed wat er moet gebeuren, omdat er dus veel informatie ontbrak of dat er letterlijk tegenstrijdige dingen gezegd werden, maar goed, kortom: ik was WMO- en WLZ-loos en zou gegarandeerd in oktober dakloos worden, dus... waar gaat Zweevteev als jongedame, met veel en complexe psychiatrische problematiek, actieve suïcidaliteit en een concreet uitgewerkt zelfmoordplan dan moeten wonen? Want Zweevteev "kan niet eeuwig hier blijven, want wE zijN gEeN daKloZeNOpVanG." Zweevteev kon er inderdaad ook niet eeuwig wonen. Is er iets in de 4 maanden geregeld qua huisvesting of gewoon iets van opvang? Nee. Kan Zweevteev niet tijdelijk gaan wonen bij mensen in haar netwerk/familie? Nee (wat ik 11x heb moeten zeggen; eerste 10x stond hun gehoorapparaat niet aan of zo). Kan Zweevteev een hostel betalen? Heel tijdelijk en daarna niet meer, dus dan komt ze alsnog op straat.
Zoals ik eerder zei: ik heb talloze mensen gesproken en letterlijk IEDEREEN zei tegen me:
"Ja, maar, ze gaan je echt niet zomaar op straat zetten hoor."
"Ja, maar, ze kunnen je toch echt niet zomaar op straat zetten (vanwege zorgplicht bijv.)?"
Antwoord: jawel hoor. Als jij vrijwillig opgenomen bent val je onder WGBO en bij verplichte zorg val onder Wvggz. Bij Wvggz is het zo dat wanneer een PVP'er (patiëntvertrouwenspersoon) betrokken is bij een cliënt die onwetmatig behandeld wordt, dat die PVP'er bevoegd is om van de behandelde instantie af te dwingen dat ze verplicht zijn voor het zorgen van overbrugging naar huisvesting en vervolghuisvesting. Val je onder WGBO, dan heb je juridisch gezien echt geen poot om op te staan.
DRUGSGEBRUIK
Was 4 maanden nuchter van alles, want zat in de kliniek. Wilde direct na ontslag heroïne halen, maar hij reageerde niet en ineens was het niet meer op voorraad of zo, dus dat heb ik maar laten gaan. Ik ben denk ik een week na mijn ontslag weer expres aan het overdoseren op benzodiazepinen, maar af en toe ook met difenhydramine en/of promethazine. Er gebeurde gewoon zo veel fucked up shit, dat ik mezelf 3 of 4 dagen achter elkaar volgens mij een delier gegeven had. Had ook eigenlijk wel een besefmomentje van "Oh shit, als dit een verslaving wordt, dan ben ik bij iedere overdosis mijn kans op dementie aan het verhogen." Ik weet niet hoe schadelijk het allemaal precies is in verschillende contexten, maar wat ik wel weet is dat ik me heel goed kan voorstellen dat de impact op de mensen die een dierbare hebben met dementie heel groot is. Ik hoop echt dat ik het gewoon kan laten, maar om een of andere reden heb ik gewoon een kronkel in mijn hoofd, waardoor ik deliers als leuk ervaar. In ieder geval m'n allereerste delier vond ik echt leuk en had ik alleen maar leuke visuele en auditieve hallucinaties. De keren daarna heb ik nooit meer zo hard gehallucineerd. Alleen het effect van totaal geen concentratie meer hebben en fucked geheugen heb ik nu.
ADVIES?
Ik voel me eigenlijk alleen maar echt goed als ik m'n lisdexamfetamine slik, 24/7 diazepam in m'n systeem heb en blow, zoals nu, maar om een of andere reden kan ik toch niet slapen met zo veel diazepam. Tegelijkertijd heb ik ook iets van: ik kan ook gewoon iets nuttigs of creatiefs doen als ik toch niet moe ben, maar ja, daardoor ben ik nu sinds 2 weken 3 dagen non-stop wakker en dan ben ik 4 dagen fucking depressief en slaap ik zo veel mogelijk. Kijk, dit zal vast niet goed voor me zijn, zeker niet optimaal voor wat momenteel realistisch is, maar de weken voordat ik die combi van 3 deed, was het meermaals dat ik gewoon 2 weken alleen maar op bed lag, dus ik weet gewoon niet zo goed wat ik moet doen. In die 3 dagen krijg ik ook gewoon echt heel veel belangrijke en leuke dingen gedaan die me voldoening geven en is het niet zo dat ik hallucineer, paranoïde gedachten heb of lichamelijk me niet goed voel.
Hmmm, oké, ik heb gehad dat ik ineens na 3 dagen wakker te de gedachte had: waarom blijf ik niet gewoon wakker zolang ik echt niet moe ben, gewoon om te zien wat er gebeurt per dag dat ik langer wakker blijf? Want ik voel me prima. Ben gewoon nieuwsgierig naar hoe die belevenis is."
Daarbij besefte ik me wel van: "Rationeel gezien is dit geen goed idee, ook al zit het gevoelsmatig goed." Misschien wel een randje-psychose-achtige gedachte? Ik weet het niet. Ik heb veel gepraat met mensen in die 3 dagen en ook op de 3e dag was het niet zo dat ik ineens hele vreemde redeneringen had die anderen opvielen, dus daarom weet ik niet zo goed wat ik met deze gedachte moet, want nu voelt het ook gevoelsmatig goed.NU
Ik mag echter van geluk spreken dat ik niet daadwerkelijk sinds ontslag op straat heb moeten zwerven en dat is tot juni sowieso zo, maar de toekomst is voor daarna nog steeds compleet onzeker. Wat wel echt een ongelooflijk grote meevaller is dat ik een nieuw behandelteam heb en eigenlijk oprecht wel een goed gevoel bij ze had tijdens het kennismakingsgesprek en op zeer korte termijn ga ik ook weer met een psycholoog praten en mogelijk weer schematherapie ga doen. Ik heb fantastische vrienden waar ik heel veel van houd en waar ik onwijs dankbaar voor ben.
By the way: ik ga trouwens een gedichtenbundel uitbrengen dit jaar met alle gedichten (50 in totaal) die ik gedurende mijn 4 maanden in opname heb geschreven (want ja, er was geen schaarste aan inspiratie met alle dingen die in mijn leven gebeuren). Dit is wel echt iets wat ik heel erg graag werkelijkheid zou willen maken, want voor 95% is het ook gewoon af. Ga er niet veel over zeggen, maar als iemand tot zo ver gekomen is dat die dit leest en benieuwd is naar wat voor poëzie ik heb geschreven destijds of het leuk vindt om een gedichtje te lezen dan mag je me gewoon een berichtje sturen. Meeste gedichten gaan over thema's m.b.t. mentale gezondheid.
Oké, dat is wel een goeie update. Als je het gelezen hebt: dat is lief.
Doei.
Laatst bewerkt:
