Lees dit aandachtig door:
Beste leden. De titel luid al: Verslaafd blijf je voor altijd! Verslaving staat in het grote DSM-V boek beschreven als "Stoornis in het gebruik van middelen". Nu bestaan er stoornissen waar men redelijk goed mee kan leven mits een juiste behandeling. Hierbij kun je denken aan een...
drugsforum.nl
Ik heb de hele topic gelezen en vraag me nu af waarom je dit als argument gebruikt? Dat hele topic is niet meer dan een grote discussie, waar uiteindelijk geen conclusie uit getrokken is. De een zegt ziekte, de ander zegt gedrag. En het gaat er daar vaak ook behoorlijk kinderachtig aan toe...
Het is beter om dingen gewoon niet voor handen te hebben. Dat hoeft niet alleen met drugs zo te zijn.
Ik had eerst een vaas van een halve meter in mijn woonkamer van glas.
En die vulde ik altijd helemaal vol met Snickers, Mars, Milky Ways, etc.
Dan ontstaat er een situatie dat je denkt 'hey even chocolade pakken'
En mijn huisgenootje had het zelfde.
Heb je een liter G in de koelkast staan dan denk je eerder van 'hey ik pak ff een g'
Dingen die lekker zijn op zijn tijd in huis halen wanneer je er voor kiest.
De tip die ik haar gaf was ook voor haar verslavings gevoeligheid.
Ik koop nu wel een liter ghb met een vriend samen.
Die delen we door de helft.
Maar die drink ik niet in een keer op ik doe mijn bing en bewaar de rest voor later.
Maar dan kan het zijn dat ik 2 weken later weer een bing doe, maar als ik het niet had dan had ik misschien wel een maand gewacht.
Dus voor het handen hebben kan altijd nadeliger zijn dan gewoon een keertje iets in huis halen. And thats it...
In mijn mening ben je dan ook gewoon verslaafd aan chocolade. Zodra een middel in jouw omgeving is en jij raakt de controle over jezelf kwijt en je doet iets wat je eigenlijk niet wil, heb je een probleem met dat middel. Of dat nu chocolade of een glas drank is.
Ik denk dat het per middel verschilt. Bij wiet is er weinig fysieke afhankelijkheid en relatief minder hersen en orgaan schade. Dus de afkick en je brein rerouten is dan wellicht makkelijk. Maar bij een giftig goedje als GHB of een stimulant zoals coke en speed doe je veel meer schade aan in je hersens, waardoor het veel moeilijker is om ten eerste de schade ongedaan te maken en ten tweede om er weer normaal mee om te gaan.
Persoonlijk vind ik afkicken van wiet lastiger dan van GHB. Afblijven van wiet vind ik dan weer een stuk makkelijker dan van GHB. In mijn ervaring is de beloning van een shotje g ook vele malen sterker dan de beloning van een joint.
Elke dag hartstikke stoned door het leven gaan is gewoon geen leven. Die ervaring heb ik zelf, maar ook bij zoveel mensen om mij heen gezien. Hoe meer er geblowd wordt, hoe harder er gefaald wordt in het leven. Alles gaat eronder lijden, omdat je constant in je eigen bubbeltje van twee decibel zit waar motivatie verdwijnt en luiheid versterkt. Daarbij is het geen gezicht als je stoned bent en dat verbergen is bijna onmogelijk. De buitenwereld kijkt er ook een beetje op neer, dat luie stonersgedrag.
De keren dat ik gestopt ben met blowen kreeg ik ook een ontzettende hekel aan het effect van wiet en de mensen die het te veel doen. De enige reden dat ik er weer aan begin is omdat ik "weer even wil chillen." Ik besefte me daarom ook dat wiet, voor mij in ieder geval, alleen voor zulke situaties chill is. Maar om bijvoorbeeld voor of tijdens mijn werk te gaan blowen gaat mijn productiviteit niet ten goede komen...
Met GHB wordt in eerste instantie alles juist beter, leuker, geweldiger. Daarom zitten we tijdens onze afkick onszelf al voor te bereiden op de volgende keer dat we weer kunnen gebruiken om die positieve effecten weer te mogen ervaren, maar deze keer zullen we er wel verantwoord mee omgaan... Met GHB op ben ik opeens spontaner, flap ik er dingen uit die normaal binnen zouden blijven, maak ik makkelijker connecties, heb ik meer schijt... Dingen waarvan ik merk dat de buitenwereld die wel waardeert.
Maar GHB gaat je op een gegeven moment lichamelijk forceren om te gaan afkicken en dan komt er een stukje mentaal bij kijken dat uiteindelijk de knoop door moet hakken om daadwerkelijk te gaan afkicken. Bij wiet is dat eigenlijk grotendeels mentaal in mijn ervaring. En daarom vind ik het moeilijker om van wiet te gaan afkicken.
Dus ja, om een lang verhaal kort te maken... Ik vind de vergelijking tussen wiet verslaving en GHB verslaving een beetje kort door de bocht. Sowieso een middel dat zodra je ermee stopt jou in acuut levensgevaar kan brengen vergelijken met middelen die dat niet doen is voor mij appels met peren vergelijken. Een verslaving is een verslaving, true. Maar GHB is a force to be reckoned with... Het is ook niet voor niets zo dat het percentage terugval bij GHB verslaafden ontzettend hoog is.
