Dit soort beloftes en ultimatums werken inderdaad zelden. Ik denk dat je kan aannemen dat er sprake is van verslaving, want het blowen en gokken levert problemen op in jullie relatie, in de financiën en er is sprake van een dagelijks karakter. De gedachten van mensen die kampen met een verslaving zitten dikwijls in een vicieuze cirkel. Een diepgeworteld negatief zelfbeeld leidt tot vluchtgedrag om even tijdelijk te ontsnappen aan de zware gevoelens waarvoor (nog) geen adequate oplossing is. Dat vluchtgedrag zorgt wel voor tijdelijke verlichting van de gevoelens. Maar achteraf komt het besef dat de problemen niet weg zijn en juist groter zijn geworden door het vluchten en de problemen die daarbij komen kijken (zoals geldproblemen of ruzie met je vriendin). In die fase krijgt men last van schuld en schaamte. Dat is ook het moment dat de beloftes en de spijtbetuigingen komen. Die zijn op zich wel gemeend, maar de schuld en schaamte zijn weer een bevestiging van het diepgewortelde negatieve zelfbeeld, waarvoor nog steeds geen adequate oplossing is, en waarvoor nog steeds de enige oplossing lijkt om daar even van te vluchten. Dat is dus de vicieuze cirkel van verslaving.
Het is heel goed als je gewoon met hem kan praten over wat er aan de hand is. De beste manier is om gewoon open en nieuwsgierig verkennend het gesprek in te gaan: wat zijn de redenen dat je graag blowt en pokert, hoe voel je je dan, waarom zou je daar wel/niet mee door willen gaan en wat zijn de omstandigheden waarin je toch telkens weer besluit om het wel te doen?
Tegelijkertijd is het belangrijk dat jij je grenzen trekt, dus dat heb je ook goed gedaan! Zijn problemen zijn van hem, en niet van jou. En dat moet je vooral zo laten. Je kunt dus een luisterend oor aanbieden, maar je kunt hem niet ondersteunen in zijn verslavingsgedrag. Want dat is echt een bodemloze put waar al je geld, energie en geduld in gaat zitten. Je kan beter geen ultimatums stellen van 'als je nog één keer gokt dan wil ik je nooit meer zien', want dat levert stress op en dat is juist een belangrijke trigger voor vluchtgedrag. Wel kun je zeggen dat jij een gelijkwaardige relatie waard bent. Dat ben je ook.
Je kunt hier meer lezen over wat je kunt doen in dit soort situaties:
Maak je je zorgen om het gebruik van iemand? Op deze pagina vind je hulp, tips en advies.
www.drugsinfo.nl
Samenvattend: ga het gesprek aan op een niet-veroordelende manier. Trek je grens wat (on)acceptabel is, maar stel geen ultimatums. Bied hulp aan en adviseer om professionele hulp te zoeken. Soms moet je daarbij door een hoop rationaliseringen worstelen ('ik ben niet verslaafd, nog één keer en dan stop ik echt, iemand anders gebruikt veel meer en ernstiger dan ik, ik vind dit gewoon leuk/lekker, de problemen komen door iemand anders (..)'). Het kan daarbij helpen om wat tough love te geven door te benadrukken hoe bepaalde problemen steeds terugkomen. Als dat leidt tot conflicten: lekker laten gaarkoken in zijn eigen sop, zonder vingerwijzen of veroordelingen.
