keta verslaving

[hannes]

Hallo ik gebruik sinds een 3/4 maanden keta vast, bijna elk weekend heb het daarvoor wel eens gebruikt, maar toen ik in de zomer het weer aan geboden kreeg, werd ik opslag verliefd. Ik ga eigenlijk elk weekend wel naar een feest en daar gebruik ik standaard keta eerst alleen op het feest, maar sinds een tijdje gebruik ik het van vrijdag tot maandag. Gewoon buiten de feesten om als ik wat ga doen met vrienden gebruik ik snel in de wc. Ik merk dat ik meer aanwezig ben als ik het gebruik en heb het gevoel dat mensen meer aan me hebben als ik het gebruik terwijl hun het eigenlijk niet eens weten dat ik het gebruik. Ik gebruik eigenlijk nooit xtc want heb in het verleden slechte ervaring er mee gehad, maar sinds kort gebruik ik het weer omdat ik merk dat ik wat meer geniet van het feest in plaats van alleen maar vaag vooruit testaren en merk dat mijn vrienden dit ook fijner vinden. Maar de dip van xtc trek ik eigenlijk niet, daarom wil ik het niet gebruiken. Maar van het weekend dacht ik ga het weer is proberen, het was echt een top feest tot ik ochtend wakker werd en ik voelde me zo dood ongelukkig dat ik gelijk maar weer aan de keta ging om het gevoel weg behalen wat ik eigenlijk altijd doe. Maar deze keer werkt het niet ik werd alleen maar ongelukkiger, dus van zelf sprekend bleef ik gebruiken. Op een gegeven moment dacht ik dit kan niet zo langer door gaan als ik dit zo door blijft gaan loopt het echt uit de hand en dat wil ik niet want dat is al een keer gebeurt met het gebruik van xtc.
ik heb een vriend gebeld en gezegd dat ik even wou praten met hem, hij is een stukje jonger en weet nog niet zoveel van drugs af, maar ik weet uit ervaring als je je problemen vertelt aan iemand dat het oplucht en dan ga je je weer wat beter voelen. Het werkt gelukkig, maar niet voorlang ik had nog een beetje liggen en dacht kan het beter opmaken en dan kan ik het niet meer gebruiken. Dus ik maakte alles op. Ik dacht bij mezelf wtf ben je aan het doen, dit is juist niet wat ik wil. Ik was diep teleurgesteld in mezelf. Ik heb een andere vriend een bericht gestuurd en gezegd dat ik voorlopig een stap terug doe en niet meer wil gebruiken. Dat luchten weer een beetje op en ben gaan slapen toen ik weer wakker werd, dacht ik gelijk weer ik wil keta ik voel me kut. Ben toen gaan zoeken en heb nog klein beetje gevonden en opgemaakt. Ik schaam me diep en heb het gevoel dat ik iedereen teleurgesteld heb. Ik heb net verteld aan me vrienden dat ik zou stoppen en nog geen 12 uur later ga je gwn weer door. Heb het gevoel dat het steeds meer aan me gaat trekken dat ik steeds meer verslaafd wordt. En dat is het lasten wat ik wil.

Heeft iemand hier ervaring me of tips

 

[Neo-Shulginist]

Heeft iemand hier ervaring me of tips

Het is niet makkelijk om te stoppen omdat je moet leren hoe je op een gezonde manier met vervelende gevoelens kunt omgaan. Daar kun je best wat hulp bij gebruiken. Je hebt daar al een goeie eerste stap in gezet door vrienden in vertrouwen te nemen. Wat alleen niet zo gezond is, is dat je jezelf kwalijk neemt dat je anderen teleurstelt, wat dan weer nare gevoelens zijn die je ontvlucht met drugs.

Het helpt om dat cirkeltje in je gedachten te doorzien. Daarbij kan een zelfhulpboek helpen zoals De Verslaving Voorbij van Jan Geurtz. Maar ik zou aanraden om ook gewoon even de huisarts te bellen en je door te verwijzen naar een verslavingszorginstelling. Daar krijg je goede hulp bij het leren omgaan met vervelende gevoelens, tegenslagen, en eventueel onzekerheid (omdat je jezelf socialer vindt met ketamine op).

 

[hannes]

Het is niet makkelijk om te stoppen omdat je moet leren hoe je op een gezonde manier met vervelende gevoelens kunt omgaan. Daar kun je best wat hulp bij gebruiken. Je hebt daar al een goeie eerste stap in gezet door vrienden in vertrouwen te nemen. Wat alleen niet zo gezond is, is dat je jezelf kwalijk neemt dat je anderen teleurstelt, wat dan weer nare gevoelens zijn die je ontvlucht met drugs.

Het helpt om dat cirkeltje in je gedachten te doorzien. Daarbij kan een zelfhulpboek helpen zoals De Verslaving Voorbij van Jan Geurtz. Maar ik zou aanraden om ook gewoon even de huisarts te bellen en je door te verwijzen naar een verslavingszorginstelling. Daar krijg je goede hulp bij het leren omgaan met vervelende gevoelens, tegenslagen, en eventueel onzekerheid (omdat je jezelf socialer vindt met ketamine op).

Bedankt voor je bericht. Ik ben begon met het boek lezen. Vindt het lastig om hulp te zoeken.

 

[Neo-Shulginist]

Bedankt voor je bericht. Ik ben begon met het boek lezen. Vindt het lastig om hulp te zoeken.

Ja dat vinden de meeste mensen hoor. Is helemaal niet gek. Hoewel het natuurlijk wel een beetje vreemd is om wel maandelijks zorgkosten bij te dragen zodat mensen dan geholpen kunnen worden als het nodig is, maar dan jezelf bezwaard te voelen om je te laten helpen. Ik wil maar zeggen: je mag je best laten helpen! Je maakt het er dan vooral wat makkelijker op voor jezelf. Je hoeft het niet alleen te doen. Maar als je dat graag wil dan is het ook goed.

 

[_shikantaza]

Bedankt voor je bericht. Ik ben begon met het boek lezen. Vindt het lastig om hulp te zoeken.

Hulp vragen is ook lastig maar oefening baart kunst. Van uitstellen wordt het alleen maar nóg moeilijker.

 

[Kibo3]

Hallo ik gebruik sinds een 3/4 maanden keta vast, bijna elk weekend heb het daarvoor wel eens gebruikt, maar toen ik in de zomer het weer aan geboden kreeg, werd ik opslag verliefd. Ik ga eigenlijk elk weekend wel naar een feest en daar gebruik ik standaard keta eerst alleen op het feest, maar sinds een tijdje gebruik ik het van vrijdag tot maandag. Gewoon buiten de feesten om als ik wat ga doen met vrienden gebruik ik snel in de wc. Ik merk dat ik meer aanwezig ben als ik het gebruik en heb het gevoel dat mensen meer aan me hebben als ik het gebruik terwijl hun het eigenlijk niet eens weten dat ik het gebruik. Ik gebruik eigenlijk nooit xtc want heb in het verleden slechte ervaring er mee gehad, maar sinds kort gebruik ik het weer omdat ik merk dat ik wat meer geniet van het feest in plaats van alleen maar vaag vooruit testaren en merk dat mijn vrienden dit ook fijner vinden. Maar de dip van xtc trek ik eigenlijk niet, daarom wil ik het niet gebruiken. Maar van het weekend dacht ik ga het weer is proberen, het was echt een top feest tot ik ochtend wakker werd en ik voelde me zo dood ongelukkig dat ik gelijk maar weer aan de keta ging om het gevoel weg behalen wat ik eigenlijk altijd doe. Maar deze keer werkt het niet ik werd alleen maar ongelukkiger, dus van zelf sprekend bleef ik gebruiken. Op een gegeven moment dacht ik dit kan niet zo langer door gaan als ik dit zo door blijft gaan loopt het echt uit de hand en dat wil ik niet want dat is al een keer gebeurt met het gebruik van xtc.
ik heb een vriend gebeld en gezegd dat ik even wou praten met hem, hij is een stukje jonger en weet nog niet zoveel van drugs af, maar ik weet uit ervaring als je je problemen vertelt aan iemand dat het oplucht en dan ga je je weer wat beter voelen. Het werkt gelukkig, maar niet voorlang ik had nog een beetje liggen en dacht kan het beter opmaken en dan kan ik het niet meer gebruiken. Dus ik maakte alles op. Ik dacht bij mezelf wtf ben je aan het doen, dit is juist niet wat ik wil. Ik was diep teleurgesteld in mezelf. Ik heb een andere vriend een bericht gestuurd en gezegd dat ik voorlopig een stap terug doe en niet meer wil gebruiken. Dat luchten weer een beetje op en ben gaan slapen toen ik weer wakker werd, dacht ik gelijk weer ik wil keta ik voel me kut. Ben toen gaan zoeken en heb nog klein beetje gevonden en opgemaakt. Ik schaam me diep en heb het gevoel dat ik iedereen teleurgesteld heb. Ik heb net verteld aan me vrienden dat ik zou stoppen en nog geen 12 uur later ga je gwn weer door. Heb het gevoel dat het steeds meer aan me gaat trekken dat ik steeds meer verslaafd wordt. En dat is het lasten wat ik wil.

Heeft iemand hier ervaring me of tips

Klinkt allemaal zooo bekend. Zelfs toen ik het op de harde manier met k-cramps moest leren ging ik door. Heb het middel ook helemaal verpest voor mezelf. De lol was er al lang vanaf maar toch elke keer het oude gevoel na proberen te jagen

Het “even opmaken” ken ik ook goed. In principe is het wel zo je kan dan niet meer gebruiken. Is het aan het uitwerken heb je je dealer waarschijnlijk alweer een berichtje gestuurd. Een soort eindeloze cirkel waar je de harde waarheid niet van wilt zien.

Ik weet niet precies hoe oud je bent maar heb je misschien altijd moeite gehad met sociale contacten leggen? Drugs haalde hier voor mij ook die barrière weg. Verder is het met ouder worden al een stuk beter geworden. Na minder gebruiken of niet op een feest had ik wel het gevoel dat ik alles opnieuw moest leren en dat voelde niet altijd chill.

Dit zijn wat van mijn ervaringen. Aangezien ik vermoedt dat je wat jonger bent denk ik dat je hier wel wat mee kan. En wil je met een ander praten dan je vrienden of ouders maak een afspraak bij de huisarts.

groeten

 

[Anders]

Hey Hannes, goed dat je het op tafel gooit, hiermee bewijs je jezelf een grote dienst. Als ik 1 ding geleerd heb is het dat, het onder ogen komen van je probleem. En je bent daarmee ook netjes op tijd haha, want nu kan je nog heel bewust veranderen hoop ik. Dat ligt allemaal bij jezelf..Succes

 

[hannes]

update

Ik zou eigenlijk dit weekend niet een feest gaan, maar het kwam weer tegoed uit om niet te gaan. Ik nam als gewoonlijk weer keta, ook al heb ik tegen iedereen gezegd dat ik het niet meer doe. Ik wil mijn vriend hier niet in betrekken het is mijn probleem niet die van hun. Na een tijd je begint het netwerken en ik krijg soort een badkuip ik kwam er maar niet goed in moest teveel nadenken over waarom ik het nou weer heb gebruikt en normaal ga ik naar feesten om mijn hoofd teleggen, maar dit keer kon ik niet stoppen met denken. Wat tot gevolg had dat ik steeds meer ging gebruiken om, maar niet na te denken. Dat werkt voor een poos tot 3/4 toen had ik echt geen zin meer in drugs, ik had ook aardig wat alcohol op wat ik eigenlijk zelden drink. Ik wou eigenlijk gewoon naar huis, maar ja ik werd thuis gebracht en kon het niet over me hardt krijgen om bevragen of we al ging. Eindelijk thuis aangekomen gelijk gaan slapen. De volgende dag verliep vlekkeloos helemaal geen zin in keta. Tot volgende avond ik had eigenlijk niks gepland en iedereen was weg. Dus kwam ik op het idee om een beetje keta te doen. Ik had een klein beetje op. (in de tussen tijd heb ik me trouwens niet zo kut gevoeld wat waarschijnlijk komt omdat ik de oorzaak westwaarts ik op moment drugs gebruik terwijl dat niet nodig is, maar weet de oplossing nog niet.) uiteindelijk is alles opgegaan. Vandaag heb ik weer gebruikt. Ik heb het gevoel als ik 1 stap naar voren doe ik er in werkelijkheid 4 achteruit doe en hoe meer ik er over nadenk hoe gekker ik in me hoofd wordt.
Iemand had me aangeraden om een de verslaving voorbij telezen, maar ik ben gestrand midden in alles werkt tegen als ik dat boek ga lezen krijg geen goede concentratie, maar hoop deze week weer veder te gaan.

ps: bedankt voor jullie reactie en bedankt voor het delen van jullie ervaring hoop dat jullie ook wat aan mij verhaal hebben.

 

[Kibo3]

@hannes
Het is een sluipmoordenaar. Het begint allemaal zo onschuldig totdat het inderdaad overal mee naartoe gaat etc etc.

Voor de hand liggende optie is niks meer halen. Uiteindelijk ga je waarschijnlijk door totdat het op is net zoals ik deed. Mezelf voor de gek houden dat het oké was omdat ik niks te doen had of dat het nog maar een “beetje” is. Zo belandde ik in een eindeloze cirkel van gebruiken tot het op is en houd je jezelf voor nu echt te stoppen. Uiteindelijk 12 uur later zoals je aangeeft kijk je er weer heel anders naar en is er weer nieuwe.

Het is ook zo jammer want je haalt heel de lol van het middel ervan af. Steeds meer voor een uiteindelijk minder effect. Hier komt weer bij kijken dat je dat oude gevoel wilt najagen.

Valkuilen zijn er genoeg in ieder geval en het is niet erg een paar keer te vallen. Wel belangrijk is dat je het daarna weer oppakt. Ik heb er nog steeds af en toe moeite mee. Hoop dat je in ieder geval de fysieke klachten voor kan blijven. Tot slot blijf vooral bezig met dingen die je energie geven. Dan is er minder ruimte om met je gedachte en de neiging om keta te nemen te worstelen. Dit hoeft zeker niet alleen. Een gesprek met je huisarts kan je wellicht al wat meer inzichten geven.

 

[_shikantaza]

Tsja, feesten en drinken is natuurlijk vragen om een terugval. En die worden steeds erger.

 

[De Zandman]

Dit klinkt allemaal als een stevige verslaving die zich aan het ontwikkelen is.....ik zou ik jouw plaats,@hannes, niet zelf blijven modderen met die ketamine maar om te beginnen naar je huisarts gaan en je laten verwijzen naar de verslavingszorg!
Ik denk dat je het in je eentje niet redt, je hebt echt hulp nodig want je zult moeten stoppen met de keta!
Als je zo doorgaat zal je ongetwijfeld nare bijwerkingen gaan krijgen, zoals een beschadigde blaas en als je zover heen bent, dan wordt het zeer onplezierig allemaal...
Mijn advies is:
Zoek hulp! Ga naar je huisarts!
Je hoeft het niet alleen te doen...er is goede hulpverlening mogelijk!

 

[hannes]

Dit klinkt allemaal als een stevige verslaving die zich aan het ontwikkelen is.....ik zou ik jouw plaats,@hannes, niet zelf blijven modderen met die ketamine maar om te beginnen naar je huisarts gaan en je laten verwijzen naar de verslavingszorg!
Ik denk dat je het in je eentje niet redt, je hebt echt hulp nodig want je zult moeten stoppen met de keta!
Als je zo doorgaat zal je ongetwijfeld nare bijwerkingen gaan krijgen, zoals een beschadigde blaas en als je zover heen bent, dan wordt het zeer onplezierig allemaal...
Mijn advies is:
Zoek hulp! Ga naar je huisarts!
Je hoeft het niet alleen te doen...er is goede hulpverlening mogelijk!

Update: Ik merk dat de keta nu mijn dagelijkse bezig houdt. Ik ga werken kom thuis en terwijl ik gwn moe ben toch maar weer ga gebruiken. Merk als ik even niks tedoen heb gelijk mijn gedachten naar die troep gaan. Maar hoe harder ik zeg tegen me zelf ik stop er mee hoe erger de drang om maar weer tegaan gebruiken. En dat stemmetje in me hoofd zegt ja jo Boeie je stopt een ander x wel. Ik heb tegen me zelf gezegd nu dat ik stop. Als dit niet lukt ga ik hulp zoeken. Ik hoop dat ik me aan mijn afspraak ga houden. Ik hou jullie op de hoogte

Bedankt voor jullie behulpzaam antwoord. Maar het zoeken van hulp vindt ik echt lastig. Ik woon nog thuis en ga nog naar school. Thuis weet eigenlijk niemand het en me vrienden weten het half ze weten dat ik gebruik maar ze weten niet dat ik het dagelijks gebruik omdat ik me daarvoor schaam.

 

[De Zandman]

Je bent verslaafd, @hannes .
Niets meer, niets minder.
Je kunt maar een ding doen....
Asap hulp zoeken!
Ga naar je huisarts.
Vertel hem alles eerlijk.
Dan ga je goede hulp krijgen.
Doormodderen zo met die keta, het lost niets op,!

 

[_shikantaza]

@hannes Luister naar @De Zandman - als je nog langer doorgaat wordt de puinhoop alleen maar groter. Ik heb gezeten waar jij nu zit en had veel ellende kunnen voorkomen door eerder aan de bel te trekken, alles te vertellen, en de geboden hulp accepteren.

 

[Kibo3]

Wat @dupont en @De Zandman zeggen hierboven.

Daarnaast ben je nog van jonge leeftijd net zoals ik toen (nu nog steeds). Wachten heeft mijn puinhoop inderdaad alleen maar groter gemaakt.

Je hoeft absoluut niet met een briefje op je voorhoofd met “ik ben verslaafd” te lopen. Al kan het zo wel soms voelen.

Hulpverleners etc helpen je verder ook met wat je tegen de buitenwereld kan vertellen of degene die niet zo heel dicht naast je staan.

Wanneer je de angst hebt doorbroken het bespreekbaar te maken met je omgeving heb je al een mooie stap gezet.

 

[LucidLucy]

Ja gebruiken tegen je wil in... Ik ken het helaas maar al te goed!

Wat @De Zandman ook al zei. Je bent waarschijnlijk gewoon verslaafd. Dat is geen morele tekortkoming, betekend niet dat je geen ruggengraat hebt. Maar het is gewoon een nare ziekte.

Hopelijk weet je snel de stap te maken om het bespreekbaar te maken en hulp te zoeken. Verslaving is iets wat je niet alleen moet willen aangaan.

 

[Ketalicious]

Hey man, ben ongeveer 2,5/3 jaar verslaafd aan ketamine waarvan het laatste jaar extreem(dagelijks). 30 december was mn laatste keer. Probeer positief te denken en inderdaad boeken te lezen waarin je jezelf leert kennen. Zoek afleiding en ga dingen doen als je zin krijgt. Wees niet te soft naar jezelf, beloon jezelf bijv. als je een week gestopt bent niet met drugs of drank maar met bijv een dagje sauna of iets anders leuks. En met je naasten erover te praten, het liefst met je familie thuis. Maar in ieder geval iemand waar je goed mee kan En verbreek het contact met "vrienden" die er alleen zijn als je samen drugs gebruikt of die hun leven vergooien aan drugs.

Op mn dieptepunt zat ik op 15-20 gram per week, doordeweeks vaak minder dan in het weekend, maar wel elke dag. Dus ook effe gauw voor werk een lijntje, en na werk was het vaak het eerste waar ik aan dacht. Zocht allerlei manieren op waardoor ik geen of amper klachten heb gehad in heel mn tijd van gebruiken. Ben wel een paar keer doorgedraaid zonder dat ik het zelf door had, buiten gaan schreeuwen of waanideeën vertellen aan vrienden of mn ouders. Als je dan nuchter bent schaam je je kapot. En al het geld en de verspilde tijd wat het kostte natuurlijk..

En ja, ik ben ook begonnen met een grammetje per maand op een zaterdag. Het zal niet makkelijk zijn maar je kan jezelf wel beter aankijken in de spiegel per dag dat je niet hebt gebruikt. Stoppen levert je meer op dan je nu wss denkt.

Succes!

 

[hannes]

Hey man, ben ongeveer 2,5/3 jaar verslaafd aan ketamine waarvan het laatste jaar extreem(dagelijks). 30 december was mn laatste keer. Probeer positief te denken en inderdaad boeken te lezen waarin je jezelf leert kennen. Zoek afleiding en ga dingen doen als je zin krijgt. Wees niet te soft naar jezelf, beloon jezelf bijv. als je een week gestopt bent niet met drugs of drank maar met bijv een dagje sauna of iets anders leuks. En met je naasten erover te praten, het liefst met je familie thuis. Maar in ieder geval iemand waar je goed mee kan En verbreek het contact met "vrienden" die er alleen zijn als je samen drugs gebruikt of die hun leven vergooien aan drugs.

Op mn dieptepunt zat ik op 15-20 gram per week, doordeweeks vaak minder dan in het weekend, maar wel elke dag. Dus ook effe gauw voor werk een lijntje, en na werk was het vaak het eerste waar ik aan dacht. Zocht allerlei manieren op waardoor ik geen of amper klachten heb gehad in heel mn tijd van gebruiken. Ben wel een paar keer doorgedraaid zonder dat ik het zelf door had, buiten gaan schreeuwen of waanideeën vertellen aan vrienden of mn ouders. Als je dan nuchter bent schaam je je kapot. En al het geld en de verspilde tijd wat het kostte natuurlijk..

En ja, ik ben ook begonnen met een grammetje per maand op een zaterdag. Het zal niet makkelijk zijn maar je kan jezelf wel beter aankijken in de spiegel per dag dat je niet hebt gebruikt. Stoppen levert je meer op dan je nu wss denkt.

Succes!

Ik herken me hier heel erg in. Heb heel erg last van mood swings als ik niet gebruik. Lig ik in me bed krijg ik opeens een soort angst aanval. Op sommige moment wil ik er heel graag met iemand over praten hoe ik me voel maar ben bang dat me vriend me gaan veroordelen en waarschijnlijk weten hun er ook geen raad mee. Als ik niet gebruik verlang ik naar drugs en ga ik weer blowen waar ik al paar maanden mee gestopt ben. Als ik dan stoned ben krijg ik helemaal last van angst aanvallen. Ik heb nu vakantie en werk heelde dag. Heb dan vrij weinig zin om wat te doen. Het gaan slapen lukt niet. Ik heb de dealer al gebeld zonder dat ik het door heb. Ik ben nu op het punt gekomen dat de enige uit weg is hulp zoeken dus dat ga ik doen.

 

[Ketalicious]

Ik herken me hier heel erg in. Heb heel erg last van mood swings als ik niet gebruik. Lig ik in me bed krijg ik opeens een soort angst aanval. Op sommige moment wil ik er heel graag met iemand over praten hoe ik me voel maar ben bang dat me vriend me gaan veroordelen en waarschijnlijk weten hun er ook geen raad mee. Als ik niet gebruik verlang ik naar drugs en ga ik weer blowen waar ik al paar maanden mee gestopt ben. Als ik dan stoned ben krijg ik helemaal last van angst aanvallen. Ik heb nu vakantie en werk heelde dag. Heb dan vrij weinig zin om wat te doen. Het gaan slapen lukt niet. Ik heb de dealer al gebeld zonder dat ik het door heb. Ik ben nu op het punt gekomen dat de enige uit weg is hulp zoeken dus dat ga ik doen.

Heb ook regelmatig de ene voor de andere drug vervangen en mezelf aangepraat dat ik daardoor niet verslaafd ben. Maar je liegt, bedriegt en manipuleert ook niet alleen tegen andere maar ook tegen jezelf. Op t moment heb ik het ook moeilijk maar heb het idee dat het dit keer wel gaat lukken, denkend aan waar ik wil zijn als ik 30 ben. Geen junkie in ieder geval. Als je er een keer over wil praten je mag me pb'en.

 

[hannes]

Heb ook regelmatig de ene voor de andere drug vervangen en mezelf aangepraat dat ik daardoor niet verslaafd ben. Maar je liegt, bedriegt en manipuleert ook niet alleen tegen andere maar ook tegen jezelf. Op t moment heb ik het ook moeilijk maar heb het idee dat het dit keer wel gaat lukken, denkend aan waar ik wil zijn als ik 30 ben. Geen junkie in ieder geval. Als je er een keer over wil praten je mag me pb'en.

Heb ook op dit moment geen doel in me leven. Zit wel opschool na 2 jaar thuis zitten maar ik weet nou niet wat ik wil. Denk als ik een doel in me leven heb dat ik dan naar iets toe kan werken.

 

[_shikantaza]

Heb ook op dit moment geen doel in me leven. Zit wel opschool na 2 jaar thuis zitten maar ik weet nou niet wat ik wil. Denk als ik een doel in me leven heb dat ik dan naar iets toe kan werken.

Nee dat helpt niet. Verhuizen, een andere baan, een andere liefde, andere huisdieren. Het helpt allemaal niet. Het enige dat helpt om te stoppen met gebruiken is alles op alles zetten om te stoppen met gebruiken. En daarvoor moeten de meeste verslaafden diep gaan, heel diep.

 

[Kibo3]

Hey man, ben ongeveer 2,5/3 jaar verslaafd aan ketamine waarvan het laatste jaar extreem(dagelijks). 30 december was mn laatste keer. Probeer positief te denken en inderdaad boeken te lezen waarin je jezelf leert kennen. Zoek afleiding en ga dingen doen als je zin krijgt. Wees niet te soft naar jezelf, beloon jezelf bijv. als je een week gestopt bent niet met drugs of drank maar met bijv een dagje sauna of iets anders leuks. En met je naasten erover te praten, het liefst met je familie thuis. Maar in ieder geval iemand waar je goed mee kan En verbreek het contact met "vrienden" die er alleen zijn als je samen drugs gebruikt of die hun leven vergooien aan drugs.

Op mn dieptepunt zat ik op 15-20 gram per week, doordeweeks vaak minder dan in het weekend, maar wel elke dag. Dus ook effe gauw voor werk een lijntje, en na werk was het vaak het eerste waar ik aan dacht. Zocht allerlei manieren op waardoor ik geen of amper klachten heb gehad in heel mn tijd van gebruiken. Ben wel een paar keer doorgedraaid zonder dat ik het zelf door had, buiten gaan schreeuwen of waanideeën vertellen aan vrienden of mn ouders. Als je dan nuchter bent schaam je je kapot. En al het geld en de verspilde tijd wat het kostte natuurlijk..

En ja, ik ben ook begonnen met een grammetje per maand op een zaterdag. Het zal niet makkelijk zijn maar je kan jezelf wel beter aankijken in de spiegel per dag dat je niet hebt gebruikt. Stoppen levert je meer op dan je nu wss denkt.

Succes!

Heftig man.

Mijn verhaal komt heel veel overeen met die van jou. Steeds meer momenten voor werk, school en hier een soort grens bij opzoeken. Daarnaast ook 20g per week wegwerken inderdaad. Ineens heb je zo alles op. Ik mag geen prijzen noemen maar een goedkope hobby is het niet. Ik heb zelf nooit echt gehad dat ik aan het schreeuwen was of dergelijke.

Hoe zijn verder de fysieke klachten bij jou verlopen en zijn de nu over?

Je mag ook in een privé bericht reageren als je dat liever hebt.

 

[Kibo3]

Ik ben nu op het punt gekomen dat de enige uit weg is hulp zoeken dus dat ga ik doen.

Hoi @hannes,

Goed dat je open staat om geholpen te worden!

Ik heb zelf ook tijdens mijn schoolperiode geworsteld met keta. Dit was nog niet de piek overigens. Godzijdank dat ik ondanks toch mijn diploma’s heb kunnen halen. Ik zat overigens ook met veel online lessen.

Ook ik lag veelal in bed en zonderde me eigenlijk helemaal af. Ontzettend vaak het gevoel gehad dat ik volledig open kaart ging spelen over mijn situatie met mijn omgeving. Toch keer op keer hier niet naar handelen.

Het vertellen zelf is niet perse lastig. Je bent vooral bang voor wat de reacties zijn denk ik? Met je ouders beginnen is een goed begin. (Eerst een afspraak met de huisarts maken kan natuurlijk ook). Verder kun je vervolgens beginnen met 1 of 2 vrienden als je je daar prettig bij voelt. Na langere tijd kregen vrienden van mij ook vraagtekens waar ik uithing, afgevallen was en niks meer wilde doen. Daarnaast helpen hulpverleners je ook op weg met hoe en tegen wie je het zou willen vertellen en het zoeken naar een doel.

Goed dat je bezig bent met school. Belangrijk is inderdaad een doel en ritme te hebben. Van meer thuis rondhangen zonder verplichtingen word het alleen maar makkelijker weer te gebruiken. Vakanties kunnen dan weer lastig zijn.

Je down voelen zal naar verloop beter worden. Toen ik net was gestopt moest ik weer van begin af aan beginnen op sociaal gebied.

Hou ons op de hoogte en veel succes!

 

[hannes]

Hoi @hannes,

Goed dat je open staat om geholpen te worden!

Ik heb zelf ook tijdens mijn schoolperiode geworsteld met keta. Dit was nog niet de piek overigens. Godzijdank dat ik ondanks toch mijn diploma’s heb kunnen halen. Ik zat overigens ook met veel online lessen.

Ook ik lag veelal in bed en zonderde me eigenlijk helemaal af. Ontzettend vaak het gevoel gehad dat ik volledig open kaart ging spelen over mijn situatie met mijn omgeving. Toch keer op keer hier niet naar handelen.

Het vertellen zelf is niet perse lastig. Je bent vooral bang voor wat de reacties zijn denk ik? Met je ouders beginnen is een goed begin. (Eerst een afspraak met de huisarts maken kan natuurlijk ook). Verder kun je vervolgens beginnen met 1 of 2 vrienden als je je daar prettig bij voelt. Na langere tijd kregen vrienden van mij ook vraagtekens waar ik uithing, afgevallen was en niks meer wilde doen. Daarnaast helpen hulpverleners je ook op weg met hoe en tegen wie je het zou willen vertellen en het zoeken naar een doel.

Goed dat je bezig bent met school. Belangrijk is inderdaad een doel en ritme te hebben. Van meer thuis rondhangen zonder verplichtingen word het alleen maar makkelijker weer te gebruiken. Vakanties kunnen dan weer lastig zijn.

Je down voelen zal naar verloop beter worden. Toen ik net was gestopt moest ik weer van begin af aan beginnen op sociaal gebied.

Hou ons op de hoogte en veel succes!

Bedankt voor je bericht.

Mijn ouders vertellen over mijn verslaving zie ik als geen optie. Als ik het hun vertel breken ze van teleurstelling ze zouden denk niet eens boos zijn maar verdrietig. En ik heb het gevoel dat mijn vrienden me er ook niet veder mee gaan helpen. Het is mijn probleem niet die van hun. Maar ja je hebt aan de andere kant niet voor niets vrienden. Deze vakantie heeft me inderdaad slecht gedaan ik heb eigenlijk elk moment gewerkt als dat kon. Maar het moment dat ik ga slapen lig ik tot 3/4 wakker. En denk ik alleen maar aan gebruiken tot ik echt moe wordt en in slaap val. Voor dat ik dagelijks gebruikte sliep ik om 11/12. Ik merk wel dat school me echt goed doet het geeft me veel voldoening. (De groten grap is dat ik een opleiding doe voor hulpverlener). De lichamelijke klachten nemen wel toe, als ik aan me neus zit doet het pijn en als ik naar de wc gaat brand het erg. Ik heb een keer gelezen dat je je neus moet spoelen met lauw water met een beetje zout, dus dat doet ik nu elke dag. En ik drink extra veel water en ga gelijk naar de wc als ik moet.

 

[Ketalicious]

Heftig man.

Mijn verhaal komt heel veel overeen met die van jou. Steeds meer momenten voor werk, school en hier een soort grens bij opzoeken. Daarnaast ook 20g per week wegwerken inderdaad. Ineens heb je zo alles op. Ik mag geen prijzen noemen maar een goedkope hobby is het niet. Ik heb zelf nooit echt gehad dat ik aan het schreeuwen was of dergelijke.

Hoe zijn verder de fysieke klachten bij jou verlopen en zijn de nu over?

Je mag ook in een privé bericht reageren als je dat liever hebt.

Heb zelf op een paar k-cramps na eigenlijk nooit fysieke klachten gehad, had in de tijd veel kennis gekregen over keta waardoor ik zowat alle klachten wist te ontlopen. Heb dus toen bijna geen, en nu helemaal geen fysieke klachten. Terwijl ik flink wat heb gebruikt in korte tijd soms. Het enige misschien dat wanneer ik meerdere dagen achter elkaar 3 gram per dag naar binnen werkte had ik wat last van me maag, maar dat kwam meer omdat ik amper at. Als je goed eet voor en tijdens je gebruik van vermengt de keta een beetje in je maag met het voedsel waardoor je veel minder snel last krijgt van je maag. Ik hoor mensen ook altijd over plas problemen dat is ook heel makkelijk te voorkomen: gewoon veel water (met een beetje zout) drinken en je keta moet je goed fijn maken voor je hem snuift. Had zelf altijd de suiker-vorm die was altijd al goed fijn. Voor het slapen dronk ik altijd een liter water en tijdens het gebruik ook nog een of meerdere liters water. K-cramps komen doordat je de keta doorslikt en door ophoping in een (vaak lege) maag. Heb dit maar 3x gehad gelukkig wat toen hielp was onder een heel warme douche staan. Mentaal was eigenlijk voor mij waar ik meer last van had: waanideeën krijgen, paranoide worden, extreme stemmingswisselingen en depressief wanneer ik niks meer had en alles uitstellen wat niet echt noodzakelijk was

 

[hannes]

Update,

Sinds ik weer naar school ga gebruik ik eigenlijk niet alleen in het weekend op feesten. Op de moment dat ik niet gebruikte had ik aftoe een angstaanval maar dat duurt max 1/2 min. Dat liep 1 maand goed tot de dag van vandaag ik heb weer een feest gehad en op het moment dat ik niks te doen heb voel ik me dood ongelukkig zonder een goede reden. Dus dan grijp ik weer naar de keta terwijl het zo goed ging om alleen op een feest wat te gebruiken. Het moment dat ik niks te doen heb wordt ik soort aangevallen door de gedachten keta. De ene keer erger dan de andere keer. Gelukkig heb ik het nu beter in bedwang. Ik gebruik eigenlijk alleen in de avond na school/stage. Maar stoppen wilt iets in me niet. Ik ben bang dat ik niet meer kan feesten (terwijl ik dat vaak genoeg nuchter heb gedaan). tis gewoon helemaal kut.

 

[Kibo3]

Update,

Sinds ik weer naar school ga gebruik ik eigenlijk niet alleen in het weekend op feesten. Op de moment dat ik niet gebruikte had ik aftoe een angstaanval maar dat duurt max 1/2 min. Dat liep 1 maand goed tot de dag van vandaag ik heb weer een feest gehad en op het moment dat ik niks te doen heb voel ik me dood ongelukkig zonder een goede reden. Dus dan grijp ik weer naar de keta terwijl het zo goed ging om alleen op een feest wat te gebruiken. Het moment dat ik niks te doen heb wordt ik soort aangevallen door de gedachten keta. De ene keer erger dan de andere keer. Gelukkig heb ik het nu beter in bedwang. Ik gebruik eigenlijk alleen in de avond na school/stage. Maar stoppen wilt iets in me niet. Ik ben bang dat ik niet meer kan feesten (terwijl ik dat vaak genoeg nuchter heb gedaan). tis gewoon helemaal kut.

Dat is het keta stemmetje man. Gebruiken als het niet lekker gaat etc resulteert in dieper het cirkeltje komen. Daarnaast als je het niet volledig wilt opgeven. Bedenk dat dat hoe meer en vaker je gebruikt de lol ervan afgaat.

 

[De Zandman]

. Bedenk dat dat hoe meer en vaker je gebruikt de lol ervan afgaat.

Noot:
En je doet je lichaam schade aan....

 

[Manu76]

Life is a bitch, maar dan.. met drugsverslaving wordt het echt een hell!

 

[WAZA]

interessant dat mensen aan keta verslaafd kunnen raken, ik heb het paar keer geprobeerd voel me depressief, bored en mehh op keta.. als het uitwerkt voel ik me meteen stukke beter. behalve desorientatie en je goed ziek voelen/draaierig.. wat brengt keta??? i dont get it,..,

 

[Kibo3]

Zelf persoonlijk geen zin te typen. Ik geloof dat er een topic is met “wat keta voor mij heeft betekend” of iets in die koers.

 

[CaRRita]

Mijn ouders vertellen over mijn verslaving zie ik als geen optie. Als ik het hun vertel breken ze van teleurstelling ze zouden denk niet eens boos zijn maar verdrietig.

Om het maar een beetje bot te zeggen: dit is geen gezonde, veilige ouder/kind relatie, Hannes. Jij hoeft niet de beschermer van je ouders te zijn. Zij zijn er om jou te helpen bij problemen. Zij zijn jouw ouders en jij bent hun kind, dus jij bent degene die met problemen naar hun toe hoort te gaan. Ze houden van je en (als het goed is) hoewel ze het een verdrietige situatie kunnen vinden, zal dat voor jou zijn en niet voor zichzelf. Zoals je het nu beschrijft, ben jij als een vader voor je vader en je moeder.

Er zijn veel verschillende redenen waarom een kind denkt voor zijn ouders te moeten zorgen en ze te moeten beschermen. Ik wil hier niemand over aanvallen of verdedigen, maar ik denk wel dat het belangrijk is om je bewust te zijn van wat er speelt. Dat geeft namelijk hoe dan ook stress en stress speelt bijna altijd een rol bij verslaving.

Is er iemand waar je terecht kunt? Een tante of oom, buren, ouders van vrienden, vrienden van je ouders...? Ik kan namelijk zien dat je gewend bent om alleen te worstelen en in dit geval is dat echt niet oké. Dit probleem is een beetje te groot om helemaal alleen te kunnen tackelen, zeker als je jouw leeftijd hebt. Ik wil je echt adviseren: praat eens over je gevoelens, je twijfels, je levensvragen met iemand. Het hoeft nog niet eens persé alleen over je verslaving te gaan. Een vangnet, een hulplijn, een persoon te kennen waar je je veilig voelt en met je problemen terecht kunt; dat is super belangrijk in je leven.

De mensen die je hier wat advies proberen te geven, zeggen niet voor niets: zoek hulp. De meesten van ons zijn namelijk al wat langer volwassen en we weten wat belangrijk is. Velen van ons zijn door schade en schande wijs geworden en daar willen wij jou voor beschermen. Dus probeer ons te vertrouwen en zet die stap: zoek hulp.

 

[hannes]

Update,
Het ging een tijdje beter met me, maar toen begon ik weer volop wiet en ket te gebruiken. Dit zorgde ervoor dat ik de realiteit niet onder ogen wilde zien. De stemmen in mijn hoofd werden steeds erger en ik verafschuwde mezelf omdat ik het zo ver had laten komen. Op mijn hoogtepunt gebruikte ik ongeveer 10 gram keta in een weekend om de werkelijkheid maar niet te hoeven zien. Totdat ik een paar weekenden geleden half depressief thuis kwam van een feest en dacht: "Wat ben ik eigenlijk allemaal aan het doen?" Als ik zo doorga, zal ik mezelf van het leven beroven. Daarom heb ik een afspraak gemaakt bij de huisarts en mijn vrienden verteld dat ik wil praten. Gelukkig stonden ze ervoor open en reageerden ze positief op het feit dat ik hulp wilde zoeken.

De huisarts adviseerde me om met iemand te gaan praten, dus ik maakte een afspraak. Helaas moest ik een maand wachten en in die tijd ging het alleen maar slechter. Ik zorgde ervoor dat ik altijd onder invloed was. Voor mijn werk rookte ik snel een joint en als ik nog drugs overhad van het weekend, gebruikte ik elk uur snel wat. Dit ging zo door tot de volgende afspraak. Niet erg slim, maar de dag ervoor had ik gefeest en niet geslapen, en had ik na lange tijd weer xtc genomen. Dus ik ging met weinig slaap en nog snel een joint gerookt vol goede moed naar die afspraak. Aan tafel zat ik half huilend te vertellen dat ik verslaafd ben en dat ik gek word van de stemmen in mijn hoofd die me constant neerhalen. Hij kwam tot de conclusie dat ik zo snel mogelijk naar een kliniek moest en opgenomen moest worden. Op dat moment dacht ik: "Als het moet, dan moet het, als dat het beste is voor mij en als die stemmen maar stoppen."

Maar toen ik thuis kwam, dacht ik bij mezelf: "Ik ga absoluut niet naar een kliniek, dan stop ik liever met leven." Dus besloot ik om het nog één keer te proberen om te stoppen. De eerste dag verliep moeizaam, maar 's avonds bedacht ik dat ik nog een boek had genaamd "Verslaving Voorbij". Ik was er al in begonnen, maar vond het toen erg moeilijk taal en begreep er weinig van. Toch besloot ik een stukje te lezen. Het gaf me een bepaalde rust omdat ik zoveel herkende en het gaf me hoop. De volgende dag las ik verder en bleef ik dingen herkennen. Ik ben nu nog aan het lezen, nog 5 à 6 hoofdstukken te gaan, maar ik weet zeker dat de mindset die dit boek beschrijft, mijn kijk op mijn verslaving verandert. Voor het eerst in lange tijd voel ik me echt goed zonder drugs.

 

[LucidLucy]

Ga anders, naast het lezen van het boek van Jan Geurtz, ook eens kijken bij een NA of een CA meeting. Die meetings èn het twaalf stappen programma is wat mij uiteindelijk clean houdt.

Ook is het denk ik toch eens goed om serieus bij jezelf na te gaan wat die gedachtegang voor jou betekend. Is jouw ego voor jou dusdanig belangrijk dat je liever jezelf van het leven berooft, dan eraan toegeeft dat je hulp nodig hebt?

Ik kan me voorstellen dat het zo voelt als je er midden in zit. Maar voor iemand voor wie de ellende al wat verder achter de rug is, is dit een bizarre gedachtegang. En eerlijk gezegd ook erg sad...

Het leven is de moeite waard om te leven! Ik zou zeggen, probeer het eerst voordat je opgeeft. Je doet vele mensen pijn als je uit het leven stapt, ookal zie je dat zelf misschien niet.

Succes de komende tijd! ❤️

 

[LifeIsAlmostGreatAgain]

Update,
Het ging een tijdje beter met me, maar toen begon ik weer volop wiet en ket te gebruiken. Dit zorgde ervoor dat ik de realiteit niet onder ogen wilde zien. De stemmen in mijn hoofd werden steeds erger en ik verafschuwde mezelf omdat ik het zo ver had laten komen. Op mijn hoogtepunt gebruikte ik ongeveer 10 gram keta in een weekend om de werkelijkheid maar niet te hoeven zien. Totdat ik een paar weekenden geleden half depressief thuis kwam van een feest en dacht: "Wat ben ik eigenlijk allemaal aan het doen?" Als ik zo doorga, zal ik mezelf van het leven beroven. Daarom heb ik een afspraak gemaakt bij de huisarts en mijn vrienden verteld dat ik wil praten. Gelukkig stonden ze ervoor open en reageerden ze positief op het feit dat ik hulp wilde zoeken.

De huisarts adviseerde me om met iemand te gaan praten, dus ik maakte een afspraak. Helaas moest ik een maand wachten en in die tijd ging het alleen maar slechter. Ik zorgde ervoor dat ik altijd onder invloed was. Voor mijn werk rookte ik snel een joint en als ik nog drugs overhad van het weekend, gebruikte ik elk uur snel wat. Dit ging zo door tot de volgende afspraak. Niet erg slim, maar de dag ervoor had ik gefeest en niet geslapen, en had ik na lange tijd weer xtc genomen. Dus ik ging met weinig slaap en nog snel een joint gerookt vol goede moed naar die afspraak. Aan tafel zat ik half huilend te vertellen dat ik verslaafd ben en dat ik gek word van de stemmen in mijn hoofd die me constant neerhalen. Hij kwam tot de conclusie dat ik zo snel mogelijk naar een kliniek moest en opgenomen moest worden. Op dat moment dacht ik: "Als het moet, dan moet het, als dat het beste is voor mij en als die stemmen maar stoppen."

Maar toen ik thuis kwam, dacht ik bij mezelf: "Ik ga absoluut niet naar een kliniek, dan stop ik liever met leven." Dus besloot ik om het nog één keer te proberen om te stoppen. De eerste dag verliep moeizaam, maar 's avonds bedacht ik dat ik nog een boek had genaamd "Verslaving Voorbij". Ik was er al in begonnen, maar vond het toen erg moeilijk taal en begreep er weinig van. Toch besloot ik een stukje te lezen. Het gaf me een bepaalde rust omdat ik zoveel herkende en het gaf me hoop. De volgende dag las ik verder en bleef ik dingen herkennen. Ik ben nu nog aan het lezen, nog 5 à 6 hoofdstukken te gaan, maar ik weet zeker dat de mindset die dit boek beschrijft, mijn kijk op mijn verslaving verandert. Voor het eerst in lange tijd voel ik me echt goed zonder drugs.

Ga gewoon die kliniek in.

Geloof me, dit gevecht ga je alleen niet winnen.

Ja, wellicht voor even, maar dan komt de verslaving vanzelf weer in grotere vorm terug.

Kliniek is een flinke stap, maar beter een periode klinische opname dan nog jaren doormodderen en in jouw geval uiteindelijk met een zak pis aan je been rondlopen.

 

[_shikantaza]

Update,
Het ging een tijdje beter met me, maar toen begon ik weer volop wiet en ket te gebruiken. Dit zorgde ervoor dat ik de realiteit niet onder ogen wilde zien. De stemmen in mijn hoofd werden steeds erger en ik verafschuwde mezelf omdat ik het zo ver had laten komen. Op mijn hoogtepunt gebruikte ik ongeveer 10 gram keta in een weekend om de werkelijkheid maar niet te hoeven zien. Totdat ik een paar weekenden geleden half depressief thuis kwam van een feest en dacht: "Wat ben ik eigenlijk allemaal aan het doen?" Als ik zo doorga, zal ik mezelf van het leven beroven. Daarom heb ik een afspraak gemaakt bij de huisarts en mijn vrienden verteld dat ik wil praten. Gelukkig stonden ze ervoor open en reageerden ze positief op het feit dat ik hulp wilde zoeken.

De huisarts adviseerde me om met iemand te gaan praten, dus ik maakte een afspraak. Helaas moest ik een maand wachten en in die tijd ging het alleen maar slechter. Ik zorgde ervoor dat ik altijd onder invloed was. Voor mijn werk rookte ik snel een joint en als ik nog drugs overhad van het weekend, gebruikte ik elk uur snel wat. Dit ging zo door tot de volgende afspraak. Niet erg slim, maar de dag ervoor had ik gefeest en niet geslapen, en had ik na lange tijd weer xtc genomen. Dus ik ging met weinig slaap en nog snel een joint gerookt vol goede moed naar die afspraak. Aan tafel zat ik half huilend te vertellen dat ik verslaafd ben en dat ik gek word van de stemmen in mijn hoofd die me constant neerhalen. Hij kwam tot de conclusie dat ik zo snel mogelijk naar een kliniek moest en opgenomen moest worden. Op dat moment dacht ik: "Als het moet, dan moet het, als dat het beste is voor mij en als die stemmen maar stoppen."

Maar toen ik thuis kwam, dacht ik bij mezelf: "Ik ga absoluut niet naar een kliniek, dan stop ik liever met leven." Dus besloot ik om het nog één keer te proberen om te stoppen. De eerste dag verliep moeizaam, maar 's avonds bedacht ik dat ik nog een boek had genaamd "Verslaving Voorbij". Ik was er al in begonnen, maar vond het toen erg moeilijk taal en begreep er weinig van. Toch besloot ik een stukje te lezen. Het gaf me een bepaalde rust omdat ik zoveel herkende en het gaf me hoop. De volgende dag las ik verder en bleef ik dingen herkennen. Ik ben nu nog aan het lezen, nog 5 à 6 hoofdstukken te gaan, maar ik weet zeker dat de mindset die dit boek beschrijft, mijn kijk op mijn verslaving verandert. Voor het eerst in lange tijd voel ik me echt goed zonder drugs.

Je kunt pas stoppen als je dingen anders gaat doen. Voor de duizendste keer jezelf vertellen dat je nu ECHT gaat stoppen zal je een duizendste terugval brengen. Een boek lezen zal zeker een positieve bijdragen leveren maar het is geen structurele verandering, en dus zal het ook niet voor langere tijd resultaat opleveren.

Niemand vindt het fijn om de kliniek in te gaan, maar waarom zeg je van te voren al "nee" terwijl je er helemaal geen ervaring mee hebt? Duizenden zijn je voorgegaan en hebben bevrijding van hun verslaving gevonden met een gang naar de kliniek, goede nazorg en structureel onderhoud (meestal met AA/CA/NA meetings). Probeer het, en zet je in. Je kunt je leven terugpakken, en sterker nog - je leven wordt fijner dan ooit tevoren als je je 110% inzet om te herstellen. Het is hard werken, maar uiteindelijk zul je je gaan voelen zoals je altijd dacht dat je je zou voelen onder invloed van je middel (herstel heeft me gebracht wat het middel mij had beloofd). Stop met wegrennen voor jezelf, ga de uitdaging aan en stijg boven je oude ik uit. Ook jij kunt dat.

😘

 

[hannes]

Ga gewoon die kliniek in.

Geloof me, dit gevecht ga je alleen niet winnen.

Ja, wellicht voor even, maar dan komt de verslaving vanzelf weer in grotere vorm terug.

Kliniek is een flinke stap, maar beter een periode klinische opname dan nog jaren doormodderen en in jouw geval uiteindelijk met een zak pis aan je been rondlopen.

Ik gebruikte om weg te lopen van mijn problemen, maar nu besef ik dat het beter is om die problemen aan te pakken en van het leven te genieten. Als ik in de toekomst weer met een probleem te maken krijg, zal ik erover praten in plaats van het te ontvluchten. Ik weet dat dit moeilijk zal zijn. Ook denk ik dat je het boek niet hebt gelezen, waarin op een heel andere manier wordt uitgelegd hoe je naar je verslaving kunt omgaan.


Ik heb sowieso nog een afspraak staan bij mijn huisarts voor een opname.


ps ik ken veel mensen die naar een kliniek zijn gegaan en na 2/3 maanden weer terug vielen.

 

[LifeIsAlmostGreatAgain]

Ik gebruikte om weg te lopen van mijn problemen, maar nu besef ik dat het beter is om die problemen aan te pakken en van het leven te genieten. Als ik in de toekomst weer met een probleem te maken krijg, zal ik erover praten in plaats van het te ontvluchten. Ik weet dat dit moeilijk zal zijn. Ook denk ik dat je het boek niet hebt gelezen, waarin op een heel andere manier wordt uitgelegd hoe je naar je verslaving kunt omgaan.

ps ik ken veel mensen die naar een kliniek zijn gegaan en na 2/3 maanden weer terug vielen.

Heb het boek niet gelezen nee. Ik herken gewoon veel van wat je schrijft, hat ik zelf geschreven kunnen hebben zo'n 7 / 8 jaar geleden.

Ik hoop dat het je lukt! 💪

 

[hannes]

Heb het boek niet gelezen nee. Ik herken gewoon veel van wat je schrijft, hat ik zelf geschreven kunnen hebben zo'n 7 / 8 jaar geleden.

Ik hoop dat het je lukt! 💪

Maar wat leert een kliniek je eigenlijk, zelfliefde en het laten zien dat je drugs eigenlijk helemaal niet nodig hebt? Ik denk dat als ik 1 tot 2 maanden opgelost word en me volledig focus op het stoppen, het zeker zal lukken. Maar dan kom ik thuis in mijn oude omgeving en probeer ik langzaamaan mijn leven weer op te pakken, en dan stuit ik weer op tegenslagen en heb ik niemand om op terug te vallen, dus grijp ik weer naar drugs.

Dit is hoe ik het zie en wat ik heb gehoord van vrienden die naar een kliniek zijn gegaan.

 

[_shikantaza]

Maar wat leert een kliniek je eigenlijk, zelfliefde en het laten zien dat je drugs eigenlijk helemaal niet nodig hebt? Ik denk dat als ik 1 tot 2 maanden opgelost word en me volledig focus op het stoppen, het zeker zal lukken. Maar dan kom ik thuis in mijn oude omgeving en probeer ik langzaamaan mijn leven weer op te pakken, en dan stuit ik weer op tegenslagen en heb ik niemand om op terug te vallen, dus grijp ik weer naar drugs.

Dit is hoe ik het zie en wat ik heb gehoord van vrienden die naar een kliniek zijn gegaan.

Het werkt wel degelijk zolang je herstel op de eerste plaats blijft zetten. Probeer het maar zelf in plaats van excuses te bedenken. Je haalt eruit wat je er in stopt. Mensen die na de kliniek terugvallen hebben er niet genoeg aan gedaan. Gooi het roer om.