Hoi iedereen,
Vandaag ben ik 31 jaar oud. Toen ik 20 jaar oud heb ik een ongeluk gehad. Van dit ongeluk heb ik me nooit meer iets herinnerd, wat vermoedelijk bijdroeg aan het 'noet verwerken'. Ik heb een aantal uren geleden 4 trekjes aan een joint gedaan, met een verrassende ervaring.... De zaken hierboven kwamen boven, met een levendige herinnering waarbij ik vrienden en artsen hoor, zelfs toen ik coma werd gedaan. Bizar 😃
Na een training te geven aan jongeren in mijn favoriete sport, speelden we nog even met de frisbee. Op een bepaald moment belandde de frisbee op een dak van de fabriek naast onze club.
Ik vond dit wel spannend en vroeg een vriend om via de brandladder omhoog te klimmen en de frisbee te halen. Eenmaal boven, genoten we van het uitzicht en op een bepaald moment leunde ik op een lichtkoepel, bijna volledig. Deze brak en ik viel 8m naar beneden. Toen ik deze beelden terugzag, voelde ik mijn lichaam, mijn hartslag en het gevoel van mijzelf en kennissen. Ik vertelde tegen mijzelf dat alles goed ging komen, dat ik sterk moest zijn. Ik hoorde de dokters zelfs zeggen dat dit een nipt geval kon zijn. Ik hoorde ook de dokter van mijn polsoperatie zeggen dat het niet zijn beste operatie was, misschien hopeloos.
Dit lijkt mij wel bijgedragen te hebben aan de verwerking van dit trauma, dit leek heel diep te zitten. Verbaasd dat dit zolang 'opgesloten' zat in mijn psyche/geest.
Voor herhaling vatbaar.
Vandaag ben ik 31 jaar oud. Toen ik 20 jaar oud heb ik een ongeluk gehad. Van dit ongeluk heb ik me nooit meer iets herinnerd, wat vermoedelijk bijdroeg aan het 'noet verwerken'. Ik heb een aantal uren geleden 4 trekjes aan een joint gedaan, met een verrassende ervaring.... De zaken hierboven kwamen boven, met een levendige herinnering waarbij ik vrienden en artsen hoor, zelfs toen ik coma werd gedaan. Bizar 😃
Na een training te geven aan jongeren in mijn favoriete sport, speelden we nog even met de frisbee. Op een bepaald moment belandde de frisbee op een dak van de fabriek naast onze club.
Ik vond dit wel spannend en vroeg een vriend om via de brandladder omhoog te klimmen en de frisbee te halen. Eenmaal boven, genoten we van het uitzicht en op een bepaald moment leunde ik op een lichtkoepel, bijna volledig. Deze brak en ik viel 8m naar beneden. Toen ik deze beelden terugzag, voelde ik mijn lichaam, mijn hartslag en het gevoel van mijzelf en kennissen. Ik vertelde tegen mijzelf dat alles goed ging komen, dat ik sterk moest zijn. Ik hoorde de dokters zelfs zeggen dat dit een nipt geval kon zijn. Ik hoorde ook de dokter van mijn polsoperatie zeggen dat het niet zijn beste operatie was, misschien hopeloos.
Dit lijkt mij wel bijgedragen te hebben aan de verwerking van dit trauma, dit leek heel diep te zitten. Verbaasd dat dit zolang 'opgesloten' zat in mijn psyche/geest.
Voor herhaling vatbaar.
