LucidLucy
Verslaafde in herstel
Het vervelende is, dit is precies onderdeel van verslaving. Die tweestrijd. Het engeltje en het duiveltje. Er zit een goede stem in je hoofd die beter weet en wilt, vaak aangevuld door het gevoel van je geweten. Maar er zit ook die verslavingsstem in je hoofd die zegt dat het allemaal wel meevalt en dat je best wel een keer kan gebruiken.
Misschien kan ik beter in de ik-vorm spreken. Bij mij zijn die twee stemmen in elk geval aanwezig. Nog steeds, zelfs na een jaar cleantijd. Alleen tegenwoordig kan ik intern lachen om die verslavingsstem. En ik heb gemerkt dat ik zelf enigzins invloed heb op hoeveel ik welke stem aan het woord laat. Laat ik mijn verslavingsstem veel aan het woord, wordt deze sterker en gaat het de verkeerde kant op. Kom ik dan ook nog eens in mijn HALT te zitten, dan krijg ik zucht.
Gelukkig is de obsessie naar drugs wel weg. Maar die twee stemmen zijn er nog steeds.
Het is dus ook helemaal niet gek als jij dit ook ervaart.
De droom van elke verslaafde! 😍
Maar ik snap dat je die weg eerst wilt proberen. Ik heb het zelf ook op de harde manier moeten leren. Tot het punt dat bij mij een terugval altijd op dezelfde manier verliep. Ik nam altijd meer dan ik wilde, vaker dan ik wilde.
Toen ik in behandeling ging dacht ik dat ik zou gaan leren om norma te kunnen doen. En dan daarna kon ik wel weer gebruiken. Maar toen begonnen ze allemaal over abstinentie enzo. Dat was helemaal niet m'n bedoeling 😂
Wat mij uiteindelijk heeft geholpen is dat ik door eigen ervaring inzag hoe mijn gebruik verliep. Door het op te schrijven en te bespreken met anderen.
Door in te zien wat ik verloor als ik gebruikte na een tijdje clean zijn. (Denk aan concentratie, rust en kalmte, vrijheid van obsessieve gedachtes) en vooral ook wat ik zou winnen als ik clean bleef.
Ik heb dat inzicht echt pas zelf gekregen toen ik het op eigen ervaring kon zien. Helaas...
Wat daarna wel ontzettend heeft geholpen is de instelling dat ik alleen vandaag niet hoef te gebruiken. Vandaag blijf ik clean en morgen zie ik wel weer.
En die instelling van gebruik ik nog steeds. Want nooit meer gebruiken, klinkt zo heftig.
Het is voor mij ook echt een rouwproces geweest toen ik stopte met gebruiken. Ik zat er zo diep in dat ik mijn hele identiteit had opgebouwd uit drugs. De kennis erover en het gebruiken ervan. Dat viel weg, dus wat blijft er dan nog van me over? Hoe kan ik dan nog lol hebben? Ik kan toch niet zo'n saai burgerlijk leven leiden?
Hetzelfde als met verlies van een naaste. Het slijt, maar gaat denk ik nooit helemaal weg.
Dat blijft een lastig dingetje. Vaak moet het maar zeer genoeg doen om de motivatie te krijgen om te veranderen. Verandering is eng, dus ook daar zit een bepaalde pijn. Geruststelling is dan wel dat de pijn om te veranderen vaak slechts korte pijn is. En dat het achteraf vaak wel meevalt.
Als buitenstaander die zelf al door die shit van verslaving is gegaan, is het soms lastig om aan te zien. Maar ik heb het zelf ook nooit van iemand aangenomen en moest het zelf ervaren.
Dit wordt in het boek van AA zelfs aangehaald. Het gaat daar dan over alcohol, maar het proces is hetzelfde:
Door in ons drankverleden te duiken, konden we aantonen dat ons drinken, jaren voordat we ons realiseerden dat we de controle verloren hadden, al niet louter een gewoonte was, maar in feite het begin van een fataal voortschrijdend proces. Tegen de twijfelaars konden we zeggen: “Misschien ben je wel helemaal geen alcoholist. Waarom probeer je niet wat gematigder te drinken, terwijl je ondertussen in gedachte houdt wat we je over alcoholisme hebben verteld?” Deze houding leverde directe en praktische resultaten op. We ontdekten toen dat, wanneer de ene alcoholist de ware aard van zijn kwaal tot de andere kon laten doordringen, die persoon nooit meer dezelfde zou zijn. Na elk drinkgelag zou hij zich afvragen: “Misschien hadden die AA’ers toch wel gelijk……” Na een paar van zulke ervaringen, vaak jaren voor de allerergste moeilijkheden zouden beginnen, zou hij overtuigd naar ons terugkeren. Hij was feitelijk net zo diepgezonken als wij. De drank zelf was onze beste advocaat geworden.
De passage hierna in het boek gaat dan over de mensen die al wèl overtuigd raken op jongere leeftijd en de ergste maanden of jaren van ellende worden bespaard. Het kán dus wel!
Ook daarvoor zal je eerlijk moeten kijken naar je drankverleden (in dit geval dus drugsverleden). En @dupont heeft daarvoor al een hele mooie tip gegeven. Vooral die met de rode en groene stickers kan denk ik erg goed helpen!
Succes!
