Logboek - van 12 gram op een nacht naar 0

Status
Niet open voor verdere reacties.
Cravings duren bijna niet langer dan een half uur.
Het is zaak om de tanden op elkaar te zetten en vol te houden en nogmaals:
Afleiding zoeken. Hoe klein ook. Belangrijk!!
Oprecht bedankt voor deze en alle andere motiverende berichten in dit topic. Je hebt denk ik half geen idee hoeveel je me hierheen steunt. Geldt voor iedereen - maar wilde het toch even persoonlijk aan je kwijt
 
@Kaalkoppie hoe gaat het nu? Voor mij gold vaak in het begin v/d geheelonthouding dat de cravings het zwaarst op kwamen zetten op de vrijdagavonden. Met als tegengesteld gevolg dat ik op de zaterdagen vaak 't meest tevreden was over mijzelf omdat ik 't had weerstaan :-). Benieuwd naar hoe dit voor jou voelt vandaag.
 
Ik zou echt willen dat ik nu kon schrijven dat het goed voelt, ik trots op mezelf ben en heerlijk heb geslapen. Helaas is niets minder waar.

Ik heb gisteravond toch toegegeven aan de cravings, spul gefixt en de hele nacht doorgehaald. Wel "maar" 4 gram. Ik laat mezelf geen excuses toe, maar een depressieve en suïcidale episode in combinatie met cravings werd me mentaal gewoon te veel.

Ik ben nu dus vooral teleurgesteld, boos en gefrustreerd. Weer opnieuw beginnen met tellen. Dit weekend uitzingen en maandag op zoek naar hulp.
 
Ik zou echt willen dat ik nu kon schrijven dat het goed voelt, ik trots op mezelf ben en heerlijk heb geslapen. Helaas is niets minder waar.

Ik heb gisteravond toch toegegeven aan de cravings, spul gefixt en de hele nacht doorgehaald. Wel "maar" 4 gram. Ik laat mezelf geen excuses toe, maar een depressieve en suïcidale episode in combinatie met cravings werd me mentaal gewoon te veel.

Ik ben nu dus vooral teleurgesteld, boos en gefrustreerd. Weer opnieuw beginnen met tellen. Dit weekend uitzingen en maandag op zoek naar hulp.
Virtuele knuffel! En goed dat je het hier in ieder geval eerlijk deelt. Trots zijn op je eerlijkheid want dat is het tegengif voor verslaving. Met vallen, opstaan en ook hier meerdere handen die naar je toereiken. 💛
 
Ik zou echt willen dat ik nu kon schrijven dat het goed voelt, ik trots op mezelf ben en heerlijk heb geslapen. Helaas is niets minder waar.

Ik heb gisteravond toch toegegeven aan de cravings, spul gefixt en de hele nacht doorgehaald. Wel "maar" 4 gram. Ik laat mezelf geen excuses toe, maar een depressieve en suïcidale episode in combinatie met cravings werd me mentaal gewoon te veel.

Ik ben nu dus vooral teleurgesteld, boos en gefrustreerd. Weer opnieuw beginnen met tellen. Dit weekend uitzingen en maandag op zoek naar hulp.
Het klinkt misschien hard maar dit is wel wat verslaving is en met je doet. Even bij de huisarts langs met een eerlijk verhaal.
 
Het klinkt misschien hard maar dit is wel wat verslaving is en met je doet. Even bij de huisarts langs met een eerlijk verhaal.
Ik zou echt willen dat ik nu kon schrijven dat het goed voelt, ik trots op mezelf ben en heerlijk heb geslapen. Helaas is niets minder waar.

Ik heb gisteravond toch toegegeven aan de cravings, spul gefixt en de hele nacht doorgehaald. Wel "maar" 4 gram. Ik laat mezelf geen excuses toe, maar een depressieve en suïcidale episode in combinatie met cravings werd me mentaal gewoon te veel.

Ik ben nu dus vooral teleurgesteld, boos en gefrustreerd. Weer opnieuw beginnen met tellen. Dit weekend uitzingen en maandag op zoek naar hulp.
Balen voor je. Maar verdrink niet in je eigen boosheid en/of zelfmedelijden. Moedig voorwaarts.

stond er nou een consult of intake gepland bij (ambulante) verslavingszorg? Laat je begeleiden en accepteer de hulp.
 
maar een depressieve en suïcidale episode
Nu na een tweede keer je bericht te lezen neem ik dit gedeelte pas goed in mij op. Dat zijn zeer serieuze signalen om echt hulp in te schakelen. Ik hoop ook dat je suicidaliteit de komende dagen tijdens of na je comedown wegblijft. De kans is natuurlijk aanwezig dat het sterker terugkomt. Maak alsjeblieft een plan voor jezelf wie je kunt bellen wanneer het echt niet goed gaat.
 
Ik laat mezelf geen excuses toe, maar een depressieve en suïcidale episode in combinatie met cravings werd me mentaal gewoon te veel.
Heb je op dat soort momenten wel eens contact gezocht met 0800-0113? Dat is een telefoonnummer waar je (anoniem) terecht kunt met suïcidale gedachten. Maar je kunt daar ook chatten in plaats van bellen.
 
Nu na een tweede keer je bericht te lezen neem ik dit gedeelte pas goed in mij op. Dat zijn zeer serieuze signalen om echt hulp in te schakelen. Ik hoop ook dat je suicidaliteit de komende dagen tijdens of na je comedown wegblijft. De kans is natuurlijk aanwezig dat het sterker terugkomt. Maak alsjeblieft een plan voor jezelf wie je kunt bellen wanneer het echt niet goed gaat.
Dat plan ligt klaar, ik ben gelukkig niet helemaal nieuw binnen de hulpverlening en loop bij een psychiater. Intake voor therapie is geweest.

Bedankt voor je oprechte zorgen. Ik heb een signaleringsplan en weet precies wie ik wanneer moet bellen.

Zo makkelijk komen jullie niet van me af
 
Heb je op dat soort momenten wel eens contact gezocht met 0800-0113? Dat is een telefoonnummer waar je (anoniem) terecht kunt met suïcidale gedachten. Maar je kunt daar ook chatten in plaats van bellen.
Jazeker, das een van de nummers die op de lijst staan. Maar extra goed het nog eens te benoemen.

Ik schaam me gelukkig niet (meer) voor mijn gevoel. Hoe heftig die ook kan zijn. Alleen met oprechtheid en eerlijkheid word ik beter
 
Het klaart gelukkig weer wat op in mijn hoofd.

Ik kan nu terugkrijgen en zelfs een beetje trots zijn: 5 dagen was wel het langste tot nu toe.

Nu eens zien mn mindset om te flippen, en te accepteren dat cravings erbij horen, in plaats van er tegen te knokken.

Moedig door!!!
Acceptatie van verslaving is een goede stap. Maar geen vervanger voor een behandeling.
 
Ik zou echt willen dat ik nu kon schrijven dat het goed voelt, ik trots op mezelf ben en heerlijk heb geslapen. Helaas is niets minder waar.

Ik heb gisteravond toch toegegeven aan de cravings, spul gefixt en de hele nacht doorgehaald. Wel "maar" 4 gram. Ik laat mezelf geen excuses toe, maar een depressieve en suïcidale episode in combinatie met cravings werd me mentaal gewoon te veel.

Ik ben nu dus vooral teleurgesteld, boos en gefrustreerd. Weer opnieuw beginnen met tellen. Dit weekend uitzingen en maandag op zoek naar hulp.
Hee wat jammer… maar meestal gaat het niet in een keer goed, zoals ik je een paar weken terug al zei. Dus wees streng voor jezelf, maar niet te hard! Je mag trots zijn op dat je meteen denkt: we gaan weer opnieuw beginnen met tellen. Alleen zaak nu dat je zorgt dat dat getal alsmaar groter wordt.
En ook een goed idee dat je hulp gaat zoeken. Dat gaat enorm helpen en verdien je enorm met zo’n instelling!
 
Intake voor therapie is geweest.
Even helemaal eerlijk en direct: ga eerst aan de slag met verslavingzorg. Therapie gaat echt niet zoveel opleveren als je nog steeds in een uit gebruik zit, om twee redenen:

1) Voor jezelf en een behandelaar is het vaak niet duidelijk welke symptomen het gevolg zijn van gebruik en welke te herleiden zijn tot onderliggende problematiek. Een depressie kan bijvoorbeeld zo maar ineens opklaren als je even clean bent.
2) Zolang je onder invloed bent of kampt met de gevolgen van onder invloed zijn kom je niet toe aan emotionele en mentale verwerking waardoor psychotherapie niet zoveel oplevert.

Ik merk in je verhaal toch nog iets van “Ik ga het verslavingsgedeelte zelf oplossen”. Maar stap één van herstel is echt: toegeven dat je de boel niet meer onder controle hebt en dat je hulp nodig hebt. Dus het juiste stappenplan is in mijn ogen:

1) Bij je huisarts of andere behandelaar vragen om verslavingszorg.
2) Twee maanden keihard werken aan je verslaving.
3) Dan volle kracht aan de slag met je onderliggende problematiek.

Vaak hopen mensen dat je door stap 3) automatisch stap 1) en 2) neemt, maar dat is in mijn ogen wishful thinking, om de redenen die ik al noemde.
 
Even helemaal eerlijk en direct: ga eerst aan de slag met verslavingzorg. Therapie gaat echt niet zoveel opleveren als je nog steeds in een uit gebruik zit, om twee redenen:

1) Voor jezelf en een behandelaar is het vaak niet duidelijk welke symptomen het gevolg zijn van gebruik en welke te herleiden zijn tot onderliggende problematiek. Een depressie kan bijvoorbeeld zo maar ineens opklaren als je even clean bent.
2) Zolang je onder invloed bent of kampt met de gevolgen van onder invloed zijn kom je niet toe aan emotionele en mentale verwerking waardoor psychotherapie niet zoveel oplevert.

Ik merk in je verhaal toch nog iets van “Ik ga het verslavingsgedeelte zelf oplossen”. Maar stap één van herstel is echt: toegeven dat je de boel niet meer onder controle hebt en dat je hulp nodig hebt. Dus het juiste stappenplan is in mijn ogen:

1) Bij je huisarts of andere behandelaar vragen om verslavingszorg.
2) Twee maanden keihard werken aan je verslaving.
3) Dan volle kracht aan de slag met je onderliggende problematiek.

Vaak hopen mensen dat je door stap 3) automatisch stap 1) en 2) neemt, maar dat is in mijn ogen wishful thinking, om de redenen die ik al noemde.
Amen!

1) Voor jezelf en een behandelaar is het vaak niet duidelijk welke symptomen het gevolg zijn van gebruik en welke te herleiden zijn tot onderliggende problematiek. Een depressie kan bijvoorbeeld zo maar ineens opklaren als je even clean bent.
2) Zolang je onder invloed bent of kampt met de gevolgen van onder invloed zijn kom je niet toe aan emotionele en mentale verwerking waardoor psychotherapie niet zoveel oplevert.
De kans is groot dat de therapie niet word gestart of on hold word gezet door bovenstaande redenen.
 
Dat sowieso. De timer is weer gereset na vannacht. Ik wil gewoon weer nuchter blijven!
Wat ik je graag mee wil geven is om nooit te streng voor jezelf te zijn.Zeker niet in zo'n kloteproces. En onthoud: groei of verbetering verloopt nooit zonder stilstand of terugval. 2 stappen vooruit, eentje achteruit. Zolang je buiten de gevarenzone blijft, mag je je terugvallen best omarmen, het hoort erbij en is oké. (Blijf wel altijd doelen stellen. Vallen is niet erg, blijven liggen wel 😉). Succes!
 
Even helemaal eerlijk en direct: ga eerst aan de slag met verslavingzorg. Therapie gaat echt niet zoveel opleveren als je nog steeds in een uit gebruik zit, om twee redenen:

1) Voor jezelf en een behandelaar is het vaak niet duidelijk welke symptomen het gevolg zijn van gebruik en welke te herleiden zijn tot onderliggende problematiek. Een depressie kan bijvoorbeeld zo maar ineens opklaren als je even clean bent.
2) Zolang je onder invloed bent of kampt met de gevolgen van onder invloed zijn kom je niet toe aan emotionele en mentale verwerking waardoor psychotherapie niet zoveel oplevert.

Ik merk in je verhaal toch nog iets van “Ik ga het verslavingsgedeelte zelf oplossen”. Maar stap één van herstel is echt: toegeven dat je de boel niet meer onder controle hebt en dat je hulp nodig hebt. Dus het juiste stappenplan is in mijn ogen:

1) Bij je huisarts of andere behandelaar vragen om verslavingszorg.
2) Twee maanden keihard werken aan je verslaving.
3) Dan volle kracht aan de slag met je onderliggende problematiek.

Vaak hopen mensen dat je door stap 3) automatisch stap 1) en 2) neemt, maar dat is in mijn ogen wishful thinking, om de redenen die ik al noemde.
Bovenstaande is echt een gouden advies. Nu ik terugdenk aan mijn eigen ‘rock bottom’ stelde ik ook de verkeerde hulpvraag aan mijn huisarts. Ik drong aan op een doorverwijzing met een psycholoog destijds. Gelukkig was ik wel open over steeds problematischere gebruik. Mijn huisarts zei destijds zo mooi: ik ben het eens dat je hulp nodig hebt. De vraag is; welk type ggz hulp kunnen we het best voor jou inschakelen? De eerste keer dat zij over verslavingszorg begon zag ik allerlei drempels. Daar heb ik mij binnen een week overheen gezet. De rest volgde.

het enige dat ik als aanvulling heb op bovenstaand advies van @OtherShore
Is dat het niet per definitie chronologische processen zijn; maar naar gelang van tijd werk je parallel aan onderliggende problematiek én je verslaving. Het wordt echter makkelijker om aan je problematiek te werken (die verdwijnt zelfs voor een groot deel door de geheelonthouding!!!!!) naarmate je langer abstinent bent. Cruciaal om beiden aan te pakken. Zoek hier de juiste behandelaar op uit.
 
Bovenstaande is echt een gouden advies. Nu ik terugdenk aan mijn eigen ‘rock bottom’ stelde ik ook de verkeerde hulpvraag aan mijn huisarts. Ik drong aan op een doorverwijzing met een psycholoog destijds. Gelukkig was ik wel open over steeds problematischere gebruik. Mijn huisarts zei destijds zo mooi: ik ben het eens dat je hulp nodig hebt. De vraag is; welk type ggz hulp kunnen we het best voor jou inschakelen? De eerste keer dat zij over verslavingszorg begon zag ik allerlei drempels. Daar heb ik mij binnen een week overheen gezet. De rest volgde.

het enige dat ik als aanvulling heb op bovenstaand advies van @OtherShore
Is dat het niet per definitie chronologische processen zijn; maar naar gelang van tijd werk je parallel aan onderliggende problematiek én je verslaving. Het wordt echter makkelijker om aan je problematiek te werken (die verdwijnt zelfs voor een groot deel door de geheelonthouding!!!!!) naarmate je langer abstinent bent. Cruciaal om beiden aan te pakken. Zoek hier de juiste behandelaar op uit.
Helemaal mee eens, ook met de vorige adviezen van @OtherShore met een (wellicht overbodige) toevoeging dat herstel langere tijd constant of zeer regelmatig aandacht zal blijven vergen. Ook na de behandeling, waar je uiteraard vol overtuiging aan jezelf zult moeten gaan werken, zal het nog een tijd anders dan je gewend bent moeten - praten over dingen die je nooit aan iemand hebt verteld bijvoorbeeld, en nog wat praktischere dingen. Dan heb ik het met name over mensen en plekken vermijden, en waarschijnlijk nog wel wat meer zaken die een trigger kunnen zijn, plekken, misschien wel geuren of eten en drinken. Ik heb ooit van een cokeverslaafde gehoord dat hij terugviel op het gevoel van de lidocaine van een verdoving van de tandarts die een druppel op zijn tong lekte. De coke heads zullen dit wel begrijpen.

Het wordt een mooie ontdekkingstocht @Kaalkoppie die niet altijd even comfortabel zal zijn maar neem van mij en de rest van de niet praktiserende junkies hier aan dat het zo ongelofelijk de moeite waard wordt. En als je twijfelt of vragen hebt of je ei kwijt wil kun je altijd hier terecht (en op nog meer plekken die je gaat ontdekken).


1708873066273.png
 
Laatst bewerkt:
@mods kunnen jullie dit topic 00:00 vannacht sluiten?

Ik hoef niet meer te vechten tegen cravings :grin:
 
Laatst bewerkt:
@mods kunnen jullie dit topic 00:00 vannacht sluiten?

Ik hoef niet meer te vechten tegen cravings :grin:

Ik ben bang dat je je in deze uitspraak vergist.
Je bent nog maar kort gestopt....en cravings kunnen tot lang, erg lang na het stoppen voordoen.
Probeer eerst eens om clean te blijven voor laten we zeggen een half jaar.
Daarna spreek ik je graag weer!
Loop niet op de zaken vooruit.....
 
Ik ben bang dat je je in deze uitspraak vergist.
Je bent nog maar kort gestopt....en cravings kunnen tot lang, erg lang na het stoppen voordoen.
Probeer eerst eens om clean te blijven voor laten we zeggen een half jaar.
Daarna spreek ik je graag weer!
Loop niet op de zaken vooruit.....
Ik hoop dat ik het verkeerd opvat, maar ik denk aan 2 dingen: suïcide of terugval
 
Status
Niet open voor verdere reacties.
Terug
Bovenaan