Damius
Bewuste gebruiker
Al langere tijd speelde ik met het idee om een beknopte uiteenzetting / betoog te schrijven over de onderschatte rol van de sigaret als dark horse in de opmars richting een verslaving naar andere harddrugs. Bij deze maar eens in de pen geklommen.
De sigaret. Ik, zijnde een millennial, ben van kinds af aan opgegroeid in een wereld waarin de sigaret langzaam maar zeker niet meer tot de norm behoorde. Roken in publieke ruimten werd verboden, rookverbod in de café's, en langzaam maar zeker wordt de roker steeds verder in een hoek geduwd. Vooralsnog, samen met alcohol, alsnog behoorlijk genormaliseerd. Met als nieuwe hype het vapen.
Toen ik begon met mijn ambulante verslavingstraject, werd mij verteld dat nicotine ook op de dopamine receptoren inwerkt. Voor mij vielen veel puzzelstukjes hiermee op hun plek. Het beïnvloed het beloningssysteem. Plat gezegd: ik zoog altijd niets anders dan een dopamine-shot naar binnen. Ik voel mij even ontspannen. Ik mag er zijn, ik ben goed genoeg. En och, wat heerlijk altijd: die rustige momenten tijdens de pauze van werk. Lekker nadenken, tijdens het roken van die sigaret.
De sigaret kent in mijn optiek een aantal unieke kenmerken - dat zich daarmee zeer helder onderscheid van andere drugs die inwerken op het dopaminesysteem.
1. In tegenstelling tot andere harddrugs werkt nicotine niet geestverruimend. Daarmee verlaagt het de drempel om het middel de hele dag toe te dienen. Er is immers geen direct disfunctioneren door.
2. De restanten van de jaren '70 / '80 vorige eeuw: roken is 'stoer'. Die vervallen norm galmt nog door naar huidige generaties. Resultaat? Ik, en vele anderen begonnen op jonge leeftijd met roken. Zeer jonge leeftijd. Dermate jong dat mijn neurologische huishouden allesbehalve volledig ontwikkeld was.
3. Het kortstondige effect. Roken zorgt voor een kortcyclisch effect. Eigenlijk voelt de verslaafde roker zich niet eens meer lekker door een sigaret. De baseline (hapiness) wordt net aangetikt. De status quo wordt behaald. Anders gezegd: de roker voelt zich even níet ellendig wanneer de roker rookt. Maar vrijwel direct daarna komt de dopamine rebound en worden gedachten weer gedomineerd door de zoektocht naar het moment om de volgende sigaret te kunnen roken.
4. Roken zorgt niet voor een kater. De 'high' is uitermate subtiel, de 'low / comedown' even zo.
Alcohol wordt vaak aangeduid als gateway drug naar andere of meer drugs. En ook terecht. Al geldt dat vaak voor het moment zelf. Alcohol vervaagt grenzen, is net als nicotine genormaliseerd en de gebruiker gaat op dat moment zelf over stag. De sigaret daarentegen, krijgt de gebruiker op een vakkundig andere manier in z'n greep, functionerend als gatewaymiddel naar andere drugs. Dat zit 'm wat mij betreft in de combinatie van de bovengenoemde drie zaken. Ik zal dit toelichten: factor 1 (hele dag door kunnen roken) en factor 2 (van jongs af aan al roken) zorgen voor een grote mate van repetitie / herhaling. Als een puber, laten we zeggen, vanaf zijn of haar 15e begint te roken, dan betekent het dat emoties meermaals op een dag al worden verdoofd. Zonder dat ik daar ook maar werkelijk enig benul van had! Dat klinkt wat zwaar. We hebben het hier niet over GHB, coke of speed. Maar waar het in essentie op neer komt: is dat de puber bij welke emotie dan ook (tegenslagen, successen, whatever) de emotie nuanceert of versterkt door kunstmatige toediening van een dopamineshot. Het zorgt ervoor dat het brein ten onrechte een verbinding gaat leggen tussen de externe toediening van dopamine en de emotie op dat moment. Dit patroon slijt er langzaam, maar zeer zeker, in. Het wordt dermate genormaliseerd, door de jaren heen, dat dit de manier is om voor de roker met emoties om te gaan. Te verdoven door een dopamineshot komend uit nicotine. Dat terwijl het brein zich verder als een speer ontwikkelt tot het volledig volwassen is. Voila, de basis voor een verslaving is gelegd. Het betreft de illusie om een emotie 100% te kunnen sturen door het toedienen van een extern middel. De 'quick fix'. En dan komt ook onderdeel 3 om de hoek kijken: het kortcyclische effect. Ik heb werkelijk geen andere drugs meegemaakt, die de hele dag door zoveel cravings geeft als de sigaret. Gebruikers hier zullen het misschien herkennen. Natuurlijk zijn drugs als coke, 3mmc, etc ook heftig, maar die cravings bevinden zich veelal in de comedown na een binge. De sigaret veroorzaakt dit elke minuut van de dag, van élke dag dat de roker rookt. En niet van die heftige, maar zo'n typisch zeurderige craving. Want roken kan eigenlijk altijd wel. Harddrugs gebruiken daarentegen niet, omdat het niet sociaal genormaliseerd is. En de kater is er immers ook niet (punt 4).
De link tussen de sigaret als gateway naar een harddrugsverslaving lijkt aanvankelijk op het eerste oog wellicht niet zo zichtbaar. Het is geen 'orgasme keer 1000' zoals een heroineshot werd omschreven in Trainspotting. Het is allesbehalve dat. Precies dat gegeven, maakt de sigaret nog riskanter. De tijd doet haar werk. En langzaam maar zeker slijt het patroon om emoties te verdoven door gebruik (welk middel dan ook!) er in. De stap naar overmatig gebruik van harddrugs is voor de roker sneller gezet.
Wellicht ga ik dit topic op termijn verder aanvullen / aanscherpen. Ik ben benieuwd naar jullie opvattingen hierbij
.
De sigaret. Ik, zijnde een millennial, ben van kinds af aan opgegroeid in een wereld waarin de sigaret langzaam maar zeker niet meer tot de norm behoorde. Roken in publieke ruimten werd verboden, rookverbod in de café's, en langzaam maar zeker wordt de roker steeds verder in een hoek geduwd. Vooralsnog, samen met alcohol, alsnog behoorlijk genormaliseerd. Met als nieuwe hype het vapen.
Toen ik begon met mijn ambulante verslavingstraject, werd mij verteld dat nicotine ook op de dopamine receptoren inwerkt. Voor mij vielen veel puzzelstukjes hiermee op hun plek. Het beïnvloed het beloningssysteem. Plat gezegd: ik zoog altijd niets anders dan een dopamine-shot naar binnen. Ik voel mij even ontspannen. Ik mag er zijn, ik ben goed genoeg. En och, wat heerlijk altijd: die rustige momenten tijdens de pauze van werk. Lekker nadenken, tijdens het roken van die sigaret.
De sigaret kent in mijn optiek een aantal unieke kenmerken - dat zich daarmee zeer helder onderscheid van andere drugs die inwerken op het dopaminesysteem.
1. In tegenstelling tot andere harddrugs werkt nicotine niet geestverruimend. Daarmee verlaagt het de drempel om het middel de hele dag toe te dienen. Er is immers geen direct disfunctioneren door.
2. De restanten van de jaren '70 / '80 vorige eeuw: roken is 'stoer'. Die vervallen norm galmt nog door naar huidige generaties. Resultaat? Ik, en vele anderen begonnen op jonge leeftijd met roken. Zeer jonge leeftijd. Dermate jong dat mijn neurologische huishouden allesbehalve volledig ontwikkeld was.
3. Het kortstondige effect. Roken zorgt voor een kortcyclisch effect. Eigenlijk voelt de verslaafde roker zich niet eens meer lekker door een sigaret. De baseline (hapiness) wordt net aangetikt. De status quo wordt behaald. Anders gezegd: de roker voelt zich even níet ellendig wanneer de roker rookt. Maar vrijwel direct daarna komt de dopamine rebound en worden gedachten weer gedomineerd door de zoektocht naar het moment om de volgende sigaret te kunnen roken.
4. Roken zorgt niet voor een kater. De 'high' is uitermate subtiel, de 'low / comedown' even zo.
Alcohol wordt vaak aangeduid als gateway drug naar andere of meer drugs. En ook terecht. Al geldt dat vaak voor het moment zelf. Alcohol vervaagt grenzen, is net als nicotine genormaliseerd en de gebruiker gaat op dat moment zelf over stag. De sigaret daarentegen, krijgt de gebruiker op een vakkundig andere manier in z'n greep, functionerend als gatewaymiddel naar andere drugs. Dat zit 'm wat mij betreft in de combinatie van de bovengenoemde drie zaken. Ik zal dit toelichten: factor 1 (hele dag door kunnen roken) en factor 2 (van jongs af aan al roken) zorgen voor een grote mate van repetitie / herhaling. Als een puber, laten we zeggen, vanaf zijn of haar 15e begint te roken, dan betekent het dat emoties meermaals op een dag al worden verdoofd. Zonder dat ik daar ook maar werkelijk enig benul van had! Dat klinkt wat zwaar. We hebben het hier niet over GHB, coke of speed. Maar waar het in essentie op neer komt: is dat de puber bij welke emotie dan ook (tegenslagen, successen, whatever) de emotie nuanceert of versterkt door kunstmatige toediening van een dopamineshot. Het zorgt ervoor dat het brein ten onrechte een verbinding gaat leggen tussen de externe toediening van dopamine en de emotie op dat moment. Dit patroon slijt er langzaam, maar zeer zeker, in. Het wordt dermate genormaliseerd, door de jaren heen, dat dit de manier is om voor de roker met emoties om te gaan. Te verdoven door een dopamineshot komend uit nicotine. Dat terwijl het brein zich verder als een speer ontwikkelt tot het volledig volwassen is. Voila, de basis voor een verslaving is gelegd. Het betreft de illusie om een emotie 100% te kunnen sturen door het toedienen van een extern middel. De 'quick fix'. En dan komt ook onderdeel 3 om de hoek kijken: het kortcyclische effect. Ik heb werkelijk geen andere drugs meegemaakt, die de hele dag door zoveel cravings geeft als de sigaret. Gebruikers hier zullen het misschien herkennen. Natuurlijk zijn drugs als coke, 3mmc, etc ook heftig, maar die cravings bevinden zich veelal in de comedown na een binge. De sigaret veroorzaakt dit elke minuut van de dag, van élke dag dat de roker rookt. En niet van die heftige, maar zo'n typisch zeurderige craving. Want roken kan eigenlijk altijd wel. Harddrugs gebruiken daarentegen niet, omdat het niet sociaal genormaliseerd is. En de kater is er immers ook niet (punt 4).
De link tussen de sigaret als gateway naar een harddrugsverslaving lijkt aanvankelijk op het eerste oog wellicht niet zo zichtbaar. Het is geen 'orgasme keer 1000' zoals een heroineshot werd omschreven in Trainspotting. Het is allesbehalve dat. Precies dat gegeven, maakt de sigaret nog riskanter. De tijd doet haar werk. En langzaam maar zeker slijt het patroon om emoties te verdoven door gebruik (welk middel dan ook!) er in. De stap naar overmatig gebruik van harddrugs is voor de roker sneller gezet.
Wellicht ga ik dit topic op termijn verder aanvullen / aanscherpen. Ik ben benieuwd naar jullie opvattingen hierbij
.
