SJ456
Newbie
Hoi drugsforum.nl 
Ik lees hier al jarenlang mee oa over tripsreports, verslavingen, verschillende soorten drugs en een heleboel andere zinvolle en zinloze discussies (waar ligt de grens tussen die 2 idk).
Nu toch zelf even een account aangemaakt omdat ik al een tijdje in de denkbeeldige put zit. Omdat ik veel in mijn hoofd zit ben ik de afgelopen weken meer gaan schrijven. Ik heb altijd veel voor mezelf gehouden en het vragen van hulp als lastig ervaren. Een gevalletje bezwaard voelen, schaamte en/of gewoon niet durven. En het voor mijn gevoel vanuit mijn jeugd al voor mezelf en anderen moeten zorgen (de ik ben het zo gewend dus het moet nou eenmaal zo gewoonte). Een van de gevaarlijkste gewoontes denk ik al vraag je het mij, het niet (op tijd) durven vragen om hulp. En ja ik weet het is nooit te laat. Voor mij heeft het best ver moeten komen voordat ik besefte dat ik hulp nodig had, maar ook dat is relatief...
Het afgelopen jaar is voor mij een rollercoaster aan emoties geweest van pure verliefdheid zoals ik het nog nooit heb ervaren tot aan jankend thuis op de bank doorgehaald aan de drugs middenin de comedown beseffende dat ik heel veel in mijn leven, maar vooral mezelf niet op orde heb.
3 weken geleden heeft mijn vriendin (M) redelijk onverwachts onze relatie beëindigd. Voor mijn gevoel was dat op dit moment wellicht het ergste wat er kon gebeuren, achteraf misschien een selffullfilling prophecy... Ondanks dat we maar een halfjaar samen waren deed/doet dit mij veel. Als eerste reactie blinde paniek, voor mezelf achteraf herkenbaar uit vorige relaties die ten einde kwamen. Veel verdriet, veel gehuild... Want wtf hoe ga ik al m'n andere problemen (waar ik later nog op terugkom) overwinnen zonder zo'n sterk en mooi persoon aan mijn zij? Ik had dit toch al vanaf het begin geuit, ik dacht dat we dit samen zouden aangaan... Ruim een week later kwam ik tot bezinning en vroeg ik me af of ik wel open was geweest vanaf het begin. Ik denk het niet eerlijk gezegd.
Ik besef me trouwens nu tijdens het schrijven dat ons avontuur tot op de datum af, een jaar geleden begon. Krijg er tranen van in mijn ogen, denkend aan de klik die we hadden vanaf het begin. Hoe goed het flowde, leuke/interessante gesprekken, veel gelachen en oh zo lekkere seks tijdens onze eerste dates.
We hadden elkaar weleens eerder ontmoet in de sportschool, maar kwamen elkaar tegen in de stad en hebben toen gezoend. Daaruit volgde volgde welgeteld 2 vurige weken met een aantal onvergetelijke dates
Maar... mijn vorige relatie met (T) was toen net een paar weken voorbij en had mezelf voorgenomen deze keer wel een tijd single te blijven om aan mezelf te werken. Mentaal, lichamelijk, zakelijk. Het was ook wel nodig mijn focus daarop te richten want ik had er financieel een teringzooi van gemaakt.
De relatie die daarvoor net was beëindigd was voor mij een 2 jaar lange vlucht in enorm veel drugs, seks alcohol gebruik vanwege de financiële stress die ik ervaarde en heeft het alleen maar erger gemaakt. Ik geef hier niemand anders dan mezelf de schuld, maar onze connectie was samen naar de tering gaan en de wereld even vergeten. Kan lekker zijn, maar is niet duurzaam. Uiteindelijk zag dat wij er beide niet beter van werden en heb toen de relatie beëindigd.
Nu weer even terug naar de meest recente ex (M) 🙂
Ik merkte een jaar geleden dus al dat ik het lastig vond naar haar te communiceren dat ik meer tijd en ruimte nodig had voor mezelf omdat ik net uit een relatie kwam. Aan de ene kant omdat grenzen trekken/aangeven lastig is voor mij aan de andere kant wilde ik haar niet beledigen/afwijzen want ik vond haar wel echt leuk. Na een terecht 'ultimatum' van haar kant met duidelijke tekst en uitleg over dat ze graag duidelijkheid wilde via de app, bevroor ik. Zoals zovaak gebeurd wanneer ik stress ervaar. Uiteindelijk heb ik pas een dag later via voicememo mijn gevoelens geuit en gezegd dat ik er niet klaar voor was. Ook omdat ik echt moest commiten aan mezelf en m'n werk om m'n shit op orde te krijgen.
Dit was te laat want ze had mij ondertussen al geblokkeerd om zichzelf in bescherming te nemen/boosheid vanwege het antwoord dat uitbleef. Uitkomst 2 mensen die elkaar 3 maanden lang regelmatig tegenkomen in de sportschool met een gevoel van boosheid, verdriet en awkwardness.
Een maand daarna weer een teleurstelling. Toch weer iemand dichtbij laten komen, waarvan ik het niet had verwacht. Een vriendin (R) die ik de maanden ervoor dagelijks sprak via de app/en wekelijks ook zag en veel support heb aan heb gehad. Ze woonde tijdelijk in mijn stad en zou na die week weer terugverhuizen. Ik dacht we doen het laatste weekend nog even een drankje in de stad op onze vriendschap en het feit dat we elkaar minder zouden gaan zien. En ja hoor, weer gezoend en toen bleek dat zij mij vanaf het begin, al zo'n 4 maanden leuk vond. Ik had er met mijn naïeve hoofd eerlijk gezegd nog nooit zo naar gekeken. Ze dacht dat ik haar had gefriendzoned. Zelfs al vond ik het een hele mooie vrouw en konden we het goed met elkaar vinden en hadden we altijd veel lol kon ik gewoon een keer denken zonder mijn pik dacht ik 😅
De week erop hebben we elkaar dagelijks gezien, maar beide genoeg controle gehouden om niet meteen te seksen, interessant. Meestal vind ik dat niet zo'n probleem, maar had ook in m'n hoofd rustig aan je hebt nog steeds tijd nodig voor jezelf. Na die week afscheid genomen en afgesproken elkaar op te zoeken en het rustig aan te doen. En toen...de dagen nadat ze was vertrokken minimaal contact over de app, terwijl ze normaalgesproken altijd direct antwoord. Ik had er toen al een apart gevoel over. En jahoor, na een paar dagen kwam het bericht dat ze het toch weer ging proberen met haar ex. Waarvan ik wist dat hij in het buitenland zat maar ondertussen was hij terug. Ik voelde me echt genaaid en verraden. Oké het was maar een week, maar de maanden vooraf tijdens de vriendschap deed ze altijd voorkomen alsof dat voor haar een afgesloten hoofdstuk was. Ik was op dat moment gekwetst, boos, verdrietig etc. Maar aan de andere kant werd ik me toen pas bewust van de red flags die ik bij haar signaleerde ook had genegeerd, dodged a bullet there... Maar nog steeds voelde ik me er hoe dan ook wel kut over.
De maanden die daarop volgden t/m begin april 2024 waren voor mij enorm lastig. Ik heb hierboven al het een ander losgelaten over het financiële probleem wat er speelt, maar zal even meer context geven. Ik werk voor mezelf als zzp-er binnen een vakgebied waar mijn passie ligt. Ondertussen al zo'n 5 jaar haal ik veel plezier uit mijn werk zelf. Ik ben hiermee begonnen vlak voor de corona crisis en was aangesloten bij een franchise. Dit was voor mij enorm waardevol omdat het hele stukje ondernemen nieuw voor mij was. Ik kreeg veel steun en had met hun een stok achter de deur bij het werken aan mijn businessdoelen en zelfontwikkeling. Ik moest daarvoor regelmatig uit mijn comfort zone stappen, wat eng kon zijn maar achteraf altijd veel voldoening gaf.
Maar door de coronacrisis is het bedrijf uiteindelijk in de financiële problemen gekomen en hebben ze faillissement moeten aanvragen. Hierbij viel ook de stok achter de deur voor mij weg en stond ik er 'alleen' voor. Best lastig want de corona ellende ging daarna nog door en was lastig voor veel mensen binnen mijn branche.
Dat icm met een relatiebreuk met (A) na 5 jaar (ze was net 3 maanden bij mij ingetrokken, maar besloot dat dat het toch niet was) heeft mij veel stress, verdriet en onzekerheid aangewakkerd. Dat is voor mij ergens het breekpunt geweest. Ik voelde me klote, moest m'n werk doen maar deed dit allemaal zonder planning en structuur. De vaste lasten van mijn ondernemening lagen toen eigenlijk al veel te hoog. Tegelijkertijd deed zich een kans voor wat ik zag als extra uitdaging maar dit was ook iets wat mijn vaste lasten en verantwoordelijkheden nog meer zouden vergroten. Ik heb hier toen op dat moment toch voor gekozen.
De tijd die daarop volgde was voor mij vooral een combinatie van ongepland en ongestructureerd werken, bewust van te weinig omzet (verlies draaien dus) en daarvoor mijn kop in het zand steken en weer een relatie aangaan (met T) waarin ik vooral vluchtte dmv allerlei verdovende middelen. Alcohol, seks, cocaïne, speed, ghb, benzo's, dagelijks blowen etc. Ik heb het hele drugsalfabet ondertussen al uitgespeeld. Niet iets om trost op te zijn btw.
Gevolg een grotere schuld, soms wekenlang m'n brievenbus niet openen (want hey als je je post/aanmaningen niet ziet bestaan ze ook niet toch...?) en mezelf lichamelijk en mentaal steeds slechter voelen. Hier en daar trof ik dan weleens een betalingsregeling die ik dichtte met geld waarmee ik eigenlijk andere rekeningen moest betalen en zo verergerde de neerwaartse spiraal.
Naast alle bovenstaande drugs heb ik ook redelijk wat ervaring met psychedelica, alleen deed ik dat in die tijd niet. Want verdoven was lekker een klap in het gezicht van je onderbewust zijn ga je dan toch liever uit de weg... Ergens oktober 2023 toch maar weer eens paddo's gedaan. Want we zouden een tijdje minder alcohol/coke doen etc. en tja blijkbaar hadden we zonder die middelen elkaar weinig te vertellen en dat was nog het enige in huis lol.
Ondanks de lage dosering en milde trip voelde ik dat er tegen mij werd gesproken door idk een hogere macht, mijn onderbewust zijn of hoe je het ook wilt noemen. Er werd naar mij gecommuniceerd zo van hehe, je bent er eindelijk weer eens. Dacht je dat je zomaar van ons af was of dat we je zouden vergeten? Het deed me denken aan de tijd dat ik voor corona wat regelmatiger tripte, bezig was met mijn zelfontwikkeling en stap voor stap meer bewust werd van wie ik was/ben en wilde zijn. De dagen daarop kon ik hetgene wat ik tijdens die trip heb ervaren niet loslaten. Ik besefte me dat ik niet langer in deze situatie wilde blijven en klaar was mezelf zo onnodig te laten lijden. Een week daarna heb ik de relatie (met T) beëindigd. Ookal wist ik het al maandenlang was die stap nemen voor mij heel lastig. Ik kreeg toen al langzaam het idee dat ik wat hechtings issues ervaarde. Ook uit mijn vorige relaties herkenbaar.
De eerste weken daarna, ondanks dat ik achter mijn besluit stond veel verdriet gehad. Niet meer dan logisch lijkt mij. We zagen elkaar elke dag en sliepen om de dag bij elkaar dus woonden praktisch samen. En ookal heb ik hierboven omschreven dat we vooral samen naar de klote gingen waren er ook wel echt positieve dingen. We deelden onze roots dus hebben vanuit onze jeugd veel raakvlakken/herinneringen en overeenkomsten. Van de mooie tradities, het lekkere eten tot aan de soms wel te strenge opvoeding binnen onze cultuur. En misschien wel mijn fijnste herinnering eraan is het huiselijke gevoel wat we hadden. Iets wat ik sinds mijn jeugd en de scheiding van mijn ouders niet meer heb ervaren. Daarnaast ben ik een ontzettende dierenvriend en mis ik haar 3 katten misschien wel nog steeds...
Oké terug naar november 2023. Ik zou aan mezelf gaan werken en alles op de rit krijgen. De eerste weken voelde eenzaam en saai. Ik was ook gestopt met blowen en dat was even lastig. Slapen ging slecht, maar voelde na ruim een week verbetering en was over de dag heen wat energieker. Ik had mezelf voorgenomen alcohol te minimaliseren want had geen zin in katers en cravings naar andere middelen. Ik wist dat het lastig zou worden met de sociale gelegenheden/feestdagen die gepland stonden voor december. Uiteindelijk een aantal weken volgehouden tot aan de verjaardag van een maatje. Lekker gourmetten met een biertje halflam beetje overvlakkig lullen was ik misschien ook wel even aan toe. Maar goed na het gourmetten was het toetje toch weer een lekker pakkie sos. Een van m'n minder favorieten, dus ja als ik daarna naar huis zou gaan was het meteen naar bed. Kan wat dat betreft het prima in huis hebben liggen voor weken/maanden. Dat geldt trouwens absoluut niet voor andere drugs. Dus op tijd de bus naar huis gepakt, maar je raadt het al. Ik stond aan! Een andere maat geappt met de vraag wat hij aan het doen was. Nou wat een toeval, hij was een paar straten van mijn huis op een verjaardag met wat andere vrienden/vriendinnen. Ik kon ook wel ff langskomen. Nou op die verjaardag hadden ze wel meer dan alcohol en sos, namelijk speed en ghb. Helaas vind ik dat minder saai dan sos. Uiteindelijk daar de hele nacht/middag gebleven met de bijbehorende geiligheid met een van de meiden. Ik was de dag erna gesloopt maar had zoiets van tja blijkbaar had ik het ff nodig en was toch weer vrijgezel. Want ik heb oprecht een leuke avond gehad en had een positief gevoel eraan over gehouden met waardevolle gespreken. Prima toch, morgen weer alles op de rit...
Maandag gewoon te werk gegaan alsof er niks aan de hand was, niet perse een kater maar nog wel vermoeid. Redelijk op tijd klaar en thuis dus lekker op de bank in slaap gevallen. Toen ik in de avond rond 21u wakker werd zag ik een appje op m'n telefoon van een vriendin die in een andere stad woont op een halfuur reizen. Ze wist ook dat mijn relatie pas voorbij was en vroeg wat ik deed die avond. Nou een halfuur later zat ik zonder m'n ruggengraat in de trein. Weer een hele avond met alcohol, cocaïne en seks... De volgende dag een stuk kateriger ik was natuurlijk nog helemaal niet hersteld van het weekend.
Wel even bij mezelf te raden gegaan en mezelf aangekeken in de spiegel. Ik kon dan wel uit die relatie zijn gestapt, maar blijkbaar had ik zelf nog evenveel de behoefte om dit soort situaties op te zoeken.
Ik heb in die week ook contact opgenomen met de huisarts voor een afspraak bij de praktijkondersteuner. Ik kon daar na de feestdagen pas terecht in de eerste week van januari. Tot die tijd heb ik mij redelijk gedragen en hier en daar nog een biertje gedronken. Toen ben ik ook mijn meest recente ex tegengekomen in de stad zie hierboven...
Dus ja ondertussen zijn we beland in halverwege februari/begin maart 2024. De afspraak bij de praktijkondersteuner was niet waarop ik had gehoopt. Er werd mij geadviseerd om een online cursus te starten wat betreft mijn zelfbeeld/zelfliefde. Iets wat zeker zijn plaatst heeft in mijn verhaal en hetgeen waar ik tegenloop. Maar het werkte voor mij niet. Teveel stress, teveel andere dingen aan mijn hoofd dus ja ik heb er uiteindelijk vrijwel niks mee gedaan. Ik ben dan ook niet geweest naast de vervolgafspraak met de praktijkondersteuner.
In de tussentijd wel weer meer teruggegrepen naar hetgeen wat verdoofd. Ik voelde me alleen, had mezelf wijsgemaakt dat ik het niet met iemand kon delen, schaamte...
Maar dat was niet waar wist ik al ondertussen. Ik heb een stukje uit december overgeslagen los van het relationele avontuur. Ik ontving namelijk in december een bericht van het partner bedrijf waarmee ik samenwerk. Ik had een betalingsregeling getroffen die op voorhand niet haalbaar was. Ik kreeg te horen dat ik een bedrag van xxxx euro moest overmaken binnen 3 dagen, zo niet zou onze samenwerking worden stopgezet en zou ik mijn werk niet meer kunnen uitvoeren. Weer paniek want ik had op dat moment niet eens 10% van dat bedrag op mijn bankrekening. Uiteindelijk uit noodzaak hulp gevraagd bij 3 vrienden/familieleden en de situatie deels uitgelegd, het topje van de ijsberg. Alleen verteld over het deelbedrag wat ik nodig had. Nog steeds uit schaamte en wellicht ook wel het taboe omtrent schulden/financiële problemen. Gelukkig kijken de mensen die mij te hulp zijn geschoten anders naar mij dan dat ik dat doe. Want ik had voor mezelf al 100en redenen bedacht waarom ze dat niet zouden willen of toevertrouwen. Ookal was het uit pure noodzaak ik heb geleerd dat hulp vragen geen kwaad kon. Dat ik het zover heb laten komen en dat eerder had kunnen/moeten doen is allemaal achteraf gelul. Het geleende geld is ondertussen ook zo goed als terugbetaald. En wanneer ik daar even niet toe in staat was heb ik dat netjes gecommuniceerd en kreeg ik begrip terug.
Uiteindelijk kwam dan rond maart 2024 eindelijk het besef dat ik er zonder hulp niet uit deze situatie ging komen. Ik brak, ik was kapot, al die tijd mooi weer spelen had mij zoveel energie gekost. Ik heb contact opgenomen met de gemeente voor schuldhulpverlening voor zzp-ers. Contact gezocht met de partner manager van de organisatie waarmee ik samenwerk en in een mail al mijn issues opgebiecht.
Want het enige wat ik nog echt wilde is de situatie waar ik in zat veranderen en eruit komen. Ik ben toen begin april met de verschillende partijen persoonlijk in gesprek gegaan. Ookal was dit een stap richting de oplossing ervaarde ik veel weerstand tegen de afspraken. Bang voor een oordeel en/of een negatief antwoord, zoals ik dat over mezelf vaak al klaar heb. Uiteindelijk was dit gelukkig niet het geval. Ik ontving vanuit beide partijen veel begrip, maar er moest wel wat veranderen aan mijn leef/werksituatie. Ik heb een stapje terug gedaan op zzp gebied, iets minder verantwoordelijkheid maar daardoor ook minder hoge vaste lasten. De schuldhulpverlener kon mij helpen, maar vond dat ik los van de verlaging van de vaste lasten ook wat extra vast inkomen moest genereren. Ik ben dan ook weer 2 dagen in loondienst gaan werken voor wat meer zekerheid en rust. Ik voelde dat ik bezig was aan een oplossing en dat gaf opluchting en minder stress.
En toen... Toen kwam M vanuit het 'niets' weer in de lucht via de app. Ze gaf aan dat ze het nog steeds wel met mij/ons in haar hoofd zat en vroeg hoe ik daarin stond. Ik gaf aan dat het mij ook niet lekker zat hoe het was gelopen en dat niet de manier is hoe ik met mensen wil omgaan. Aan de andere kant wist zij ook niet van de toentertijd verstuurde memo omdat ze mij had geblokkeerd. En om eerlijk te zijn zat zij ook nog echt in mijn hoofd. Ik kwam uit een vrij toxic relatie en ik zeg hiermee absoluut niet dat ik een heilige ben, maar wist vanaf dag 1 dat M een bijzondere vrouw was. Dit heb ik 'toevallig' nog geuit naar mijn beste maat een paar dagen voordat ze weer contact opnam. Moest het dan zo zijn was mijn gedachte. Ik ben bezig aan de oplossing wat betreft het financiële en nu komt deze prachtvrouw nogmaals op mijn pad.
Ik heb voorgesteld om af te spreken en het even uit te praten want voor beide kanten was er redelijk wat miscommunicatie geweest en daardoor ook een hele andere interpretatie. Al 2 dagen later hadden we met elkaar afgesproken in een bar om een drankje te doen. We hebben het even gehad over de periode ervoor en de manier waarop het is gegaan zand erover en daarna... Pfoe ik heb nog nooit zo'n heftige aantrekkingskracht gevoeld naar iemand anders als bij haar. We kwamen als snel tot de conclusie dat we elkaar hadden gemist en de vonken spatten er vanaf. Dit gevoel, die verliefdheid..ik had dit nog nooit eerder meegemaakt en dat was wederzijds.
De eerste weken vlogen dan ook voorbij en na 3 weken vroeg ze of ik een relatie met haar wilde. Aan de ene kant is dat vrij snel leek mij, aan de andere kant was ik voor deze tijd altijd van het afhouden tot veel pijn van menig vrouw/ex. Ik wilde dat niet meer, bovendien dacht ik waarom niet. Ik wil dit gevoel, ik wil haar, ik wil ons. En zo geschiedde... En hoe het uiteindelijk ook is gelopen ik had dit gevoel voor geen goud willen missen.
Ik had haar ondertussen verteld over de financiële situatie waarin ik zat, maar heb nooit openlijk de bedragen genoemd. Ik heb daar een dubbel gevoel over. Aan de ene kant was ik ermee bezig en moest er door de schuldhulpverlener het een en ander worden uitgezocht. Maar aan de andere kant, nog steeds het gevoel van schaamte. Bang dat ze mij anders zou zien dan de persoon los van de schulden. Ookal is schaamte van grote invloed vraag ik mij hardop af of het ook niet een verkapte vorm van liegen is geweest. Mezelf anders voordoen dat wie ik ben en wat er speelt. Geen acceptatie van mijzelf.
Ik heb in de loop der maanden steeds meer laten doorschemeren over de bedragen en de verschillende schuldeisers. In principe 3 partijen: de woningbouw, de belastingdienst en de organisatie waar ik als zzp-er partner van ben. De hele opstartfase van het schuldhulpverleningstraject verliep onwijs traag en ga niet in de slachtofferrol, maar wat een onkundige mensen werken daar zeg wtf. Maar goed ik had/heb hun hulp nodig dus ben altijd vriendelijk gebleven. Maar misschien ook wel te lief en naïef. Want er volgde soms weken/maandenlange stilte. Ze zouden mij ondersteunen, mij ondersteunen en regelingen aangaan met de eisers. Althans dat dacht ik.. Tot afgelopen november een dagvaarding in mijn brievenbus vond van het incassobureau ingeschakeld door mijn woningbouw vereniging. Ze waren in april al op de hoogte gesteld van de opstartfase van het traject maar dit duurde blijkbaar te lang, wat ik ook wel snap. Maar dan nog had er tussen de partijen wat meer communicatie kunnen zijn.
Gevolg was dat ik sinds afgelopen oktober/november toch weer extra stress ervaarde. M was inmiddels op de hoogte van mijn hele situatie. En dat gaf haar ook twijfels. Hoe zou onze toekomst eruit gaan voor de komende maanden/jaren. Zouden we wel aan iets kunnen bouwen wanneer ik zoveel schulden heb af te betalen. Ik merkte dat mijn situatie haar ook steeds meer bezig hield. Ik voelde een afstand ontstaan en wat erbij mij dan gebeurt is dat ik mezelf juist nog meer aan de ander ga vastklampen.
We hadden ondertussen wel een weekendje weg gepland in november en besloten samen te trippen (truffels). We hebben er beide bepaalde dingen uitgehaald. Ik wellicht vanwege de milde trip en de eerste keer samen nog wat deurtjes dichtgelaten/niet volledig kunnen loslaten tijdens de trip omdat ik wist dat ik vlak daarvoor weer had gevraagd om een doorverwijzing naar een psycholoog. Voor haar kwam achteraf in de dagen erna vooral het besef dat ik niet de match was die ze dacht dat we waren.
De 2 weken die daarop volgden waren wisselend.
Ze had tijdens een gesprek al aangegeven nog veel met de trip in haar hoofd te zitten en haar/onze levensdoelen en of die wel overeenkwam. Ik kreeg er al een naar gevoel bij en barstte in tranen uit. Met alles wat er speelde was dit in mijn ogen op dat moment nog het ergste wat erbij kon komen. Uiteindelijk hebben we het nadat ik tot rust kwam nog redelijk uitgepraat.
Diezelfde week nog steeds die intense/mooie klik ervaren en een fijne strandwandeling gemaakt. Ik veel over mezelf en verleden heb geuit en andersom. Want ik weet dat de scheiding van mijn ouders van grote invloed is geweest voor mij als kind. Er werden dingen gevraagd van mij als kind die je niet kan vragen van een kind. Daarnaast heb ik daardoor veel dingen gemist op jonge leeftijd en dat heeft nog steeds zijn invloed op mijn dagelijkse handelen.
De keer daarop merkte ik alweer wat meer afstand. Ze kwam later aan dan we hadden afgesproken en vertrok de ochtend daarna eerder dan dat ze normaal deed.
Eerstvolgende keer dat we elkaar zagen zouden we wat samen wat eten. Het gesprek ging weer richting de bepaalde situatie waarin ik en ondertussen zij ook mee/in zat. Ik weer in paniek, huilen niet in staat zijn het gesprek aan te gaan. Toen kwam ook ter sprake dat dit niet zo kon doorgaan. Of je kiest wel voor mij en al mijn issues waar ik bereid ben om aan te werken en al mee bezig ben of niet. En toen volgden de woorden die ik nooit zal vergeten 'ik denk dat ik het uitmaak'. Mijn wereld stortte in zoveel pijn, verdriet maar ook boosheid. Ze heeft me tijdens dit moment nog uit m'n soortvan paniekaanval weten te halen voordat ik door de stromende regen al huilend terug ben gefietst naar mijn huis op zo'n 7 minuten.
Thuis paniek, mijn beste vriend geappt want ik moest het even kwijt en zodat ik hij ook ervan op de hoogte was mocht ik hem echt nodig hebben. Maar ik was niet in staat een gesprek te voelen. Ik voelde liefdesverdriet door mijn hele lichaam ik was kapot. De dagen daarna even vrijgenomen van werk om op mezelf te zijn, maar ook m'n verhaal te delen met een paar mensen die dichtbij me staan. Ik ben dankbaar voor hun steun.
De week erop minimaal contact gehad over de app. Ik was verward en snapte niet dat we misschien nog eventuele tussnwegen konden bespreken, maar ze gaf al aan bij haar besluit te blijven. We besloten nog een keer af te spreken om het goed af te sluiten.
Ik wist dat dit lastig voor mij zou worden dus heb geschreven wat ik nog wilde zeggen. In die week waren mijn emoties niet te peilen dus veel had ik achteraf anders geschreven. Ik herkende later pas een soort slachtofferrol die ik aannam in de brief iets wat ik absoluut niet wilde. Het afscheid was pijnlijk, bij binnenkomst nog een knuffel. Toen ze de deur uitging wilde ze dat niet meer. Wellicht omdat ik mezelf op een bepaalde manier had geuit in de brief idk.
Afgesproken minimaal contact te hebben komende periode tenzij noodzakelijk.
En ja hoor vanaf dat moment in december weer teruggevallen in een patroon van middelengebruik. Ook al was het niet zo 'overdreven' ik dacht weer streng tegenover mezelf waarom...? Wel weer een excuus want december. Maar ik heb dit ook eerlijk geuit bij een paar vrienden als stok acher de deur. Na de feestdagen stop ik voorlopig met alles. Ik wil dit niet meer.
Desondanks was ik wel meer dan ooit aan het schrijven geslagen. Er kwamen bepaalde inzichten naar voren die mij ergens toch vrede en acceptatie hebben gegeven over de relatiebreuk. Ik heb nog veel aan mezelf te werken los van het financiële ding. Maar wanneer ik in een relatie zit zet ik mezelf altijd op de 2e plek en ga ik helemaal op in de ander. Daardoor blijven die dingen die ik zou willen loslaten, ontwikkelen en groeien altijd achterwege.
M gevraagd of we eventueel konden bellen omdat ik toch even wilde rechtzetten wat ik de laatste keer had geuit. Hier stond ze niet voor open dus dit maar gedaan via de app.
Dat was zo'n 10 dagen geleden. In de tussentijd met de feestdagen het er veel over gehad met vrienden en onwijs veel steun en support gehad. Andere kant ook een dubbel gevoel want ik had er naar uitgekeken de feestdagen samen met haar door te brengen besefte ik mij telkens.
Het praten erover hielp en dacht dat ik goede stappen zette in het nog eigenlijk maar korte verwerkingsproces. En het einde van het jaar kwam steeds dichterbij. Ik heb voor mezelf eindelijk een planning gemaakt op business gebied en contact met collega's als stok achter de deur voor het nakomen van de planning. De schuldhulpverlening gaat zo goed als van start en de eerste afspraak bij de praktijkondersteuner voor het bespreken van welke vorm van therapie bij mij past.
Dus gisteravond NYE. Gevierd met wat vrienden en na 12en op stap. Ik was me in de loop van de week er al van bewust dat er een kans was dat ik M daar tegen zou komen. Ik heb nog even nagedacht haar erover te contacten, maar bewust niet gedaan. Want waarschijnlijk had ik dan afgezien van het hele mooie feestje samen met mijn vrienden. Nog ff 1x naar de 'klote' en dan klaarmee. Iets waar ik oprecht naar uitkijk, maar wellicht ook niet moet onderschatten.
Dus ja gisteren een hele mooie fijne liefdevolle avond gehad. Veel gedanst, maar echt helemaal losgegaan. Ik had dit echt even nodig en het leek alsof ik de afgelopen periode van mij kon afschudden.
Het feest was af, maar stonden nog even te wachten op een maatje bij de jassen. En opeens loopt M aan mij voorbij. Ze groette kortaf, maar besefte naar mijn idee direct dat dit niet de manier was. Dus draaide zich naar mij terug en gaf mij een knuffel waarbij we elkaar een gelukkig nieuwjaar toewensten. Ik zag in haar ogen dat het voor haar ook niet makkelijk was. Daarna liep ze weer verder en heb ik haar niet meer gezien. Ofwel..met een andere gast..ik heb eerlijk gezegd geen idee..ik was moe vermoeid en ineens verward..en dan nog het is uit ze heeft geen verantwoording meer richting mij..
De knuffel die ze mij gaf kwam binnen maar ik zei heel stoer tegen m'n vrienden dat ik wel ok was. De heerlijke high van de G en Pep combi van de hele avond was in een klap verdwenen. Meteen naar huis gegaan want voorgenomen niet te afteren. Dus daar zat ik dan thuis alleen. Die omhelzing, nog zo herkenbaar ik mis haar nog elke dag besef ik mij. De drugs begint uit te werken en ik stort in. Mentaal, lichamelijk en ook veel tranen, maar ondanks alles probeer ik mijn ademhaling te controleren. Wel wat paniek, maar ik behoud de controle. Tering wat een comedown, die ik vandaag heb moeten uitzitten. Geen slaap, hoofd op hol allerlei emoties. Had benzo's in huis en het was verleidelijk hiernaar te grijpen maar ik had besloten na gisteravond is het klaar (alles wat ik heb gaat ook het huis uit). Ook de verleiding haar dan toch te appen kunnen weerstaan. Ik besef me dat ik ales behalve nuchter ben. Dit moet gewoon weer even bezinken.
Zo ik kan nog wel langer doorgaan met een heel stuk waar ik vandaan kom, maar wellicht dat ik dat op een later moment doe in dit topic. Ik heb de tekst niet in 1x geschreven maar vandaag wel afgemaakt. Ookal was ik niet helemaal helder hopelijk is het allemaal een beetje te volgen .
Ik heb mij voorgenomen om in 2025 stappen te zetten wat betreft onverwerkte trauma's, zelfacceptatie, zelfliefde en mij niet anders meer voor doen dan wie ik ben, als ik daaraan werk geloof ik dat ik het financiële ook op de rit krijg. Tuurlijk is dit een proces, maar vandaar dat ik ook een topic open en hierin mijn belevingen/heling/herstel wil gaan delen.
En niet te vergeten. Ik wens jullie allemaal een gelukkig, gezond en liefdevol 2025 (en mezelf ook hihi).
Mocht je de gehele tekst hebben gelezen, thanks/respect voor je dedication haha.
Ik lees hier al jarenlang mee oa over tripsreports, verslavingen, verschillende soorten drugs en een heleboel andere zinvolle en zinloze discussies (waar ligt de grens tussen die 2 idk).
Nu toch zelf even een account aangemaakt omdat ik al een tijdje in de denkbeeldige put zit. Omdat ik veel in mijn hoofd zit ben ik de afgelopen weken meer gaan schrijven. Ik heb altijd veel voor mezelf gehouden en het vragen van hulp als lastig ervaren. Een gevalletje bezwaard voelen, schaamte en/of gewoon niet durven. En het voor mijn gevoel vanuit mijn jeugd al voor mezelf en anderen moeten zorgen (de ik ben het zo gewend dus het moet nou eenmaal zo gewoonte). Een van de gevaarlijkste gewoontes denk ik al vraag je het mij, het niet (op tijd) durven vragen om hulp. En ja ik weet het is nooit te laat. Voor mij heeft het best ver moeten komen voordat ik besefte dat ik hulp nodig had, maar ook dat is relatief...
Het afgelopen jaar is voor mij een rollercoaster aan emoties geweest van pure verliefdheid zoals ik het nog nooit heb ervaren tot aan jankend thuis op de bank doorgehaald aan de drugs middenin de comedown beseffende dat ik heel veel in mijn leven, maar vooral mezelf niet op orde heb.
3 weken geleden heeft mijn vriendin (M) redelijk onverwachts onze relatie beëindigd. Voor mijn gevoel was dat op dit moment wellicht het ergste wat er kon gebeuren, achteraf misschien een selffullfilling prophecy... Ondanks dat we maar een halfjaar samen waren deed/doet dit mij veel. Als eerste reactie blinde paniek, voor mezelf achteraf herkenbaar uit vorige relaties die ten einde kwamen. Veel verdriet, veel gehuild... Want wtf hoe ga ik al m'n andere problemen (waar ik later nog op terugkom) overwinnen zonder zo'n sterk en mooi persoon aan mijn zij? Ik had dit toch al vanaf het begin geuit, ik dacht dat we dit samen zouden aangaan... Ruim een week later kwam ik tot bezinning en vroeg ik me af of ik wel open was geweest vanaf het begin. Ik denk het niet eerlijk gezegd.
Ik besef me trouwens nu tijdens het schrijven dat ons avontuur tot op de datum af, een jaar geleden begon. Krijg er tranen van in mijn ogen, denkend aan de klik die we hadden vanaf het begin. Hoe goed het flowde, leuke/interessante gesprekken, veel gelachen en oh zo lekkere seks tijdens onze eerste dates.
We hadden elkaar weleens eerder ontmoet in de sportschool, maar kwamen elkaar tegen in de stad en hebben toen gezoend. Daaruit volgde volgde welgeteld 2 vurige weken met een aantal onvergetelijke dates
Maar... mijn vorige relatie met (T) was toen net een paar weken voorbij en had mezelf voorgenomen deze keer wel een tijd single te blijven om aan mezelf te werken. Mentaal, lichamelijk, zakelijk. Het was ook wel nodig mijn focus daarop te richten want ik had er financieel een teringzooi van gemaakt.
De relatie die daarvoor net was beëindigd was voor mij een 2 jaar lange vlucht in enorm veel drugs, seks alcohol gebruik vanwege de financiële stress die ik ervaarde en heeft het alleen maar erger gemaakt. Ik geef hier niemand anders dan mezelf de schuld, maar onze connectie was samen naar de tering gaan en de wereld even vergeten. Kan lekker zijn, maar is niet duurzaam. Uiteindelijk zag dat wij er beide niet beter van werden en heb toen de relatie beëindigd.
Nu weer even terug naar de meest recente ex (M) 🙂
Ik merkte een jaar geleden dus al dat ik het lastig vond naar haar te communiceren dat ik meer tijd en ruimte nodig had voor mezelf omdat ik net uit een relatie kwam. Aan de ene kant omdat grenzen trekken/aangeven lastig is voor mij aan de andere kant wilde ik haar niet beledigen/afwijzen want ik vond haar wel echt leuk. Na een terecht 'ultimatum' van haar kant met duidelijke tekst en uitleg over dat ze graag duidelijkheid wilde via de app, bevroor ik. Zoals zovaak gebeurd wanneer ik stress ervaar. Uiteindelijk heb ik pas een dag later via voicememo mijn gevoelens geuit en gezegd dat ik er niet klaar voor was. Ook omdat ik echt moest commiten aan mezelf en m'n werk om m'n shit op orde te krijgen.
Dit was te laat want ze had mij ondertussen al geblokkeerd om zichzelf in bescherming te nemen/boosheid vanwege het antwoord dat uitbleef. Uitkomst 2 mensen die elkaar 3 maanden lang regelmatig tegenkomen in de sportschool met een gevoel van boosheid, verdriet en awkwardness.
Een maand daarna weer een teleurstelling. Toch weer iemand dichtbij laten komen, waarvan ik het niet had verwacht. Een vriendin (R) die ik de maanden ervoor dagelijks sprak via de app/en wekelijks ook zag en veel support heb aan heb gehad. Ze woonde tijdelijk in mijn stad en zou na die week weer terugverhuizen. Ik dacht we doen het laatste weekend nog even een drankje in de stad op onze vriendschap en het feit dat we elkaar minder zouden gaan zien. En ja hoor, weer gezoend en toen bleek dat zij mij vanaf het begin, al zo'n 4 maanden leuk vond. Ik had er met mijn naïeve hoofd eerlijk gezegd nog nooit zo naar gekeken. Ze dacht dat ik haar had gefriendzoned. Zelfs al vond ik het een hele mooie vrouw en konden we het goed met elkaar vinden en hadden we altijd veel lol kon ik gewoon een keer denken zonder mijn pik dacht ik 😅
De week erop hebben we elkaar dagelijks gezien, maar beide genoeg controle gehouden om niet meteen te seksen, interessant. Meestal vind ik dat niet zo'n probleem, maar had ook in m'n hoofd rustig aan je hebt nog steeds tijd nodig voor jezelf. Na die week afscheid genomen en afgesproken elkaar op te zoeken en het rustig aan te doen. En toen...de dagen nadat ze was vertrokken minimaal contact over de app, terwijl ze normaalgesproken altijd direct antwoord. Ik had er toen al een apart gevoel over. En jahoor, na een paar dagen kwam het bericht dat ze het toch weer ging proberen met haar ex. Waarvan ik wist dat hij in het buitenland zat maar ondertussen was hij terug. Ik voelde me echt genaaid en verraden. Oké het was maar een week, maar de maanden vooraf tijdens de vriendschap deed ze altijd voorkomen alsof dat voor haar een afgesloten hoofdstuk was. Ik was op dat moment gekwetst, boos, verdrietig etc. Maar aan de andere kant werd ik me toen pas bewust van de red flags die ik bij haar signaleerde ook had genegeerd, dodged a bullet there... Maar nog steeds voelde ik me er hoe dan ook wel kut over.
De maanden die daarop volgden t/m begin april 2024 waren voor mij enorm lastig. Ik heb hierboven al het een ander losgelaten over het financiële probleem wat er speelt, maar zal even meer context geven. Ik werk voor mezelf als zzp-er binnen een vakgebied waar mijn passie ligt. Ondertussen al zo'n 5 jaar haal ik veel plezier uit mijn werk zelf. Ik ben hiermee begonnen vlak voor de corona crisis en was aangesloten bij een franchise. Dit was voor mij enorm waardevol omdat het hele stukje ondernemen nieuw voor mij was. Ik kreeg veel steun en had met hun een stok achter de deur bij het werken aan mijn businessdoelen en zelfontwikkeling. Ik moest daarvoor regelmatig uit mijn comfort zone stappen, wat eng kon zijn maar achteraf altijd veel voldoening gaf.
Maar door de coronacrisis is het bedrijf uiteindelijk in de financiële problemen gekomen en hebben ze faillissement moeten aanvragen. Hierbij viel ook de stok achter de deur voor mij weg en stond ik er 'alleen' voor. Best lastig want de corona ellende ging daarna nog door en was lastig voor veel mensen binnen mijn branche.
Dat icm met een relatiebreuk met (A) na 5 jaar (ze was net 3 maanden bij mij ingetrokken, maar besloot dat dat het toch niet was) heeft mij veel stress, verdriet en onzekerheid aangewakkerd. Dat is voor mij ergens het breekpunt geweest. Ik voelde me klote, moest m'n werk doen maar deed dit allemaal zonder planning en structuur. De vaste lasten van mijn ondernemening lagen toen eigenlijk al veel te hoog. Tegelijkertijd deed zich een kans voor wat ik zag als extra uitdaging maar dit was ook iets wat mijn vaste lasten en verantwoordelijkheden nog meer zouden vergroten. Ik heb hier toen op dat moment toch voor gekozen.
De tijd die daarop volgde was voor mij vooral een combinatie van ongepland en ongestructureerd werken, bewust van te weinig omzet (verlies draaien dus) en daarvoor mijn kop in het zand steken en weer een relatie aangaan (met T) waarin ik vooral vluchtte dmv allerlei verdovende middelen. Alcohol, seks, cocaïne, speed, ghb, benzo's, dagelijks blowen etc. Ik heb het hele drugsalfabet ondertussen al uitgespeeld. Niet iets om trost op te zijn btw.
Gevolg een grotere schuld, soms wekenlang m'n brievenbus niet openen (want hey als je je post/aanmaningen niet ziet bestaan ze ook niet toch...?) en mezelf lichamelijk en mentaal steeds slechter voelen. Hier en daar trof ik dan weleens een betalingsregeling die ik dichtte met geld waarmee ik eigenlijk andere rekeningen moest betalen en zo verergerde de neerwaartse spiraal.
Naast alle bovenstaande drugs heb ik ook redelijk wat ervaring met psychedelica, alleen deed ik dat in die tijd niet. Want verdoven was lekker een klap in het gezicht van je onderbewust zijn ga je dan toch liever uit de weg... Ergens oktober 2023 toch maar weer eens paddo's gedaan. Want we zouden een tijdje minder alcohol/coke doen etc. en tja blijkbaar hadden we zonder die middelen elkaar weinig te vertellen en dat was nog het enige in huis lol.
Ondanks de lage dosering en milde trip voelde ik dat er tegen mij werd gesproken door idk een hogere macht, mijn onderbewust zijn of hoe je het ook wilt noemen. Er werd naar mij gecommuniceerd zo van hehe, je bent er eindelijk weer eens. Dacht je dat je zomaar van ons af was of dat we je zouden vergeten? Het deed me denken aan de tijd dat ik voor corona wat regelmatiger tripte, bezig was met mijn zelfontwikkeling en stap voor stap meer bewust werd van wie ik was/ben en wilde zijn. De dagen daarop kon ik hetgene wat ik tijdens die trip heb ervaren niet loslaten. Ik besefte me dat ik niet langer in deze situatie wilde blijven en klaar was mezelf zo onnodig te laten lijden. Een week daarna heb ik de relatie (met T) beëindigd. Ookal wist ik het al maandenlang was die stap nemen voor mij heel lastig. Ik kreeg toen al langzaam het idee dat ik wat hechtings issues ervaarde. Ook uit mijn vorige relaties herkenbaar.
De eerste weken daarna, ondanks dat ik achter mijn besluit stond veel verdriet gehad. Niet meer dan logisch lijkt mij. We zagen elkaar elke dag en sliepen om de dag bij elkaar dus woonden praktisch samen. En ookal heb ik hierboven omschreven dat we vooral samen naar de klote gingen waren er ook wel echt positieve dingen. We deelden onze roots dus hebben vanuit onze jeugd veel raakvlakken/herinneringen en overeenkomsten. Van de mooie tradities, het lekkere eten tot aan de soms wel te strenge opvoeding binnen onze cultuur. En misschien wel mijn fijnste herinnering eraan is het huiselijke gevoel wat we hadden. Iets wat ik sinds mijn jeugd en de scheiding van mijn ouders niet meer heb ervaren. Daarnaast ben ik een ontzettende dierenvriend en mis ik haar 3 katten misschien wel nog steeds...
Oké terug naar november 2023. Ik zou aan mezelf gaan werken en alles op de rit krijgen. De eerste weken voelde eenzaam en saai. Ik was ook gestopt met blowen en dat was even lastig. Slapen ging slecht, maar voelde na ruim een week verbetering en was over de dag heen wat energieker. Ik had mezelf voorgenomen alcohol te minimaliseren want had geen zin in katers en cravings naar andere middelen. Ik wist dat het lastig zou worden met de sociale gelegenheden/feestdagen die gepland stonden voor december. Uiteindelijk een aantal weken volgehouden tot aan de verjaardag van een maatje. Lekker gourmetten met een biertje halflam beetje overvlakkig lullen was ik misschien ook wel even aan toe. Maar goed na het gourmetten was het toetje toch weer een lekker pakkie sos. Een van m'n minder favorieten, dus ja als ik daarna naar huis zou gaan was het meteen naar bed. Kan wat dat betreft het prima in huis hebben liggen voor weken/maanden. Dat geldt trouwens absoluut niet voor andere drugs. Dus op tijd de bus naar huis gepakt, maar je raadt het al. Ik stond aan! Een andere maat geappt met de vraag wat hij aan het doen was. Nou wat een toeval, hij was een paar straten van mijn huis op een verjaardag met wat andere vrienden/vriendinnen. Ik kon ook wel ff langskomen. Nou op die verjaardag hadden ze wel meer dan alcohol en sos, namelijk speed en ghb. Helaas vind ik dat minder saai dan sos. Uiteindelijk daar de hele nacht/middag gebleven met de bijbehorende geiligheid met een van de meiden. Ik was de dag erna gesloopt maar had zoiets van tja blijkbaar had ik het ff nodig en was toch weer vrijgezel. Want ik heb oprecht een leuke avond gehad en had een positief gevoel eraan over gehouden met waardevolle gespreken. Prima toch, morgen weer alles op de rit...
Maandag gewoon te werk gegaan alsof er niks aan de hand was, niet perse een kater maar nog wel vermoeid. Redelijk op tijd klaar en thuis dus lekker op de bank in slaap gevallen. Toen ik in de avond rond 21u wakker werd zag ik een appje op m'n telefoon van een vriendin die in een andere stad woont op een halfuur reizen. Ze wist ook dat mijn relatie pas voorbij was en vroeg wat ik deed die avond. Nou een halfuur later zat ik zonder m'n ruggengraat in de trein. Weer een hele avond met alcohol, cocaïne en seks... De volgende dag een stuk kateriger ik was natuurlijk nog helemaal niet hersteld van het weekend.
Wel even bij mezelf te raden gegaan en mezelf aangekeken in de spiegel. Ik kon dan wel uit die relatie zijn gestapt, maar blijkbaar had ik zelf nog evenveel de behoefte om dit soort situaties op te zoeken.
Ik heb in die week ook contact opgenomen met de huisarts voor een afspraak bij de praktijkondersteuner. Ik kon daar na de feestdagen pas terecht in de eerste week van januari. Tot die tijd heb ik mij redelijk gedragen en hier en daar nog een biertje gedronken. Toen ben ik ook mijn meest recente ex tegengekomen in de stad zie hierboven...
Dus ja ondertussen zijn we beland in halverwege februari/begin maart 2024. De afspraak bij de praktijkondersteuner was niet waarop ik had gehoopt. Er werd mij geadviseerd om een online cursus te starten wat betreft mijn zelfbeeld/zelfliefde. Iets wat zeker zijn plaatst heeft in mijn verhaal en hetgeen waar ik tegenloop. Maar het werkte voor mij niet. Teveel stress, teveel andere dingen aan mijn hoofd dus ja ik heb er uiteindelijk vrijwel niks mee gedaan. Ik ben dan ook niet geweest naast de vervolgafspraak met de praktijkondersteuner.
In de tussentijd wel weer meer teruggegrepen naar hetgeen wat verdoofd. Ik voelde me alleen, had mezelf wijsgemaakt dat ik het niet met iemand kon delen, schaamte...
Maar dat was niet waar wist ik al ondertussen. Ik heb een stukje uit december overgeslagen los van het relationele avontuur. Ik ontving namelijk in december een bericht van het partner bedrijf waarmee ik samenwerk. Ik had een betalingsregeling getroffen die op voorhand niet haalbaar was. Ik kreeg te horen dat ik een bedrag van xxxx euro moest overmaken binnen 3 dagen, zo niet zou onze samenwerking worden stopgezet en zou ik mijn werk niet meer kunnen uitvoeren. Weer paniek want ik had op dat moment niet eens 10% van dat bedrag op mijn bankrekening. Uiteindelijk uit noodzaak hulp gevraagd bij 3 vrienden/familieleden en de situatie deels uitgelegd, het topje van de ijsberg. Alleen verteld over het deelbedrag wat ik nodig had. Nog steeds uit schaamte en wellicht ook wel het taboe omtrent schulden/financiële problemen. Gelukkig kijken de mensen die mij te hulp zijn geschoten anders naar mij dan dat ik dat doe. Want ik had voor mezelf al 100en redenen bedacht waarom ze dat niet zouden willen of toevertrouwen. Ookal was het uit pure noodzaak ik heb geleerd dat hulp vragen geen kwaad kon. Dat ik het zover heb laten komen en dat eerder had kunnen/moeten doen is allemaal achteraf gelul. Het geleende geld is ondertussen ook zo goed als terugbetaald. En wanneer ik daar even niet toe in staat was heb ik dat netjes gecommuniceerd en kreeg ik begrip terug.
Uiteindelijk kwam dan rond maart 2024 eindelijk het besef dat ik er zonder hulp niet uit deze situatie ging komen. Ik brak, ik was kapot, al die tijd mooi weer spelen had mij zoveel energie gekost. Ik heb contact opgenomen met de gemeente voor schuldhulpverlening voor zzp-ers. Contact gezocht met de partner manager van de organisatie waarmee ik samenwerk en in een mail al mijn issues opgebiecht.
Want het enige wat ik nog echt wilde is de situatie waar ik in zat veranderen en eruit komen. Ik ben toen begin april met de verschillende partijen persoonlijk in gesprek gegaan. Ookal was dit een stap richting de oplossing ervaarde ik veel weerstand tegen de afspraken. Bang voor een oordeel en/of een negatief antwoord, zoals ik dat over mezelf vaak al klaar heb. Uiteindelijk was dit gelukkig niet het geval. Ik ontving vanuit beide partijen veel begrip, maar er moest wel wat veranderen aan mijn leef/werksituatie. Ik heb een stapje terug gedaan op zzp gebied, iets minder verantwoordelijkheid maar daardoor ook minder hoge vaste lasten. De schuldhulpverlener kon mij helpen, maar vond dat ik los van de verlaging van de vaste lasten ook wat extra vast inkomen moest genereren. Ik ben dan ook weer 2 dagen in loondienst gaan werken voor wat meer zekerheid en rust. Ik voelde dat ik bezig was aan een oplossing en dat gaf opluchting en minder stress.
En toen... Toen kwam M vanuit het 'niets' weer in de lucht via de app. Ze gaf aan dat ze het nog steeds wel met mij/ons in haar hoofd zat en vroeg hoe ik daarin stond. Ik gaf aan dat het mij ook niet lekker zat hoe het was gelopen en dat niet de manier is hoe ik met mensen wil omgaan. Aan de andere kant wist zij ook niet van de toentertijd verstuurde memo omdat ze mij had geblokkeerd. En om eerlijk te zijn zat zij ook nog echt in mijn hoofd. Ik kwam uit een vrij toxic relatie en ik zeg hiermee absoluut niet dat ik een heilige ben, maar wist vanaf dag 1 dat M een bijzondere vrouw was. Dit heb ik 'toevallig' nog geuit naar mijn beste maat een paar dagen voordat ze weer contact opnam. Moest het dan zo zijn was mijn gedachte. Ik ben bezig aan de oplossing wat betreft het financiële en nu komt deze prachtvrouw nogmaals op mijn pad.
Ik heb voorgesteld om af te spreken en het even uit te praten want voor beide kanten was er redelijk wat miscommunicatie geweest en daardoor ook een hele andere interpretatie. Al 2 dagen later hadden we met elkaar afgesproken in een bar om een drankje te doen. We hebben het even gehad over de periode ervoor en de manier waarop het is gegaan zand erover en daarna... Pfoe ik heb nog nooit zo'n heftige aantrekkingskracht gevoeld naar iemand anders als bij haar. We kwamen als snel tot de conclusie dat we elkaar hadden gemist en de vonken spatten er vanaf. Dit gevoel, die verliefdheid..ik had dit nog nooit eerder meegemaakt en dat was wederzijds.
De eerste weken vlogen dan ook voorbij en na 3 weken vroeg ze of ik een relatie met haar wilde. Aan de ene kant is dat vrij snel leek mij, aan de andere kant was ik voor deze tijd altijd van het afhouden tot veel pijn van menig vrouw/ex. Ik wilde dat niet meer, bovendien dacht ik waarom niet. Ik wil dit gevoel, ik wil haar, ik wil ons. En zo geschiedde... En hoe het uiteindelijk ook is gelopen ik had dit gevoel voor geen goud willen missen.
Ik had haar ondertussen verteld over de financiële situatie waarin ik zat, maar heb nooit openlijk de bedragen genoemd. Ik heb daar een dubbel gevoel over. Aan de ene kant was ik ermee bezig en moest er door de schuldhulpverlener het een en ander worden uitgezocht. Maar aan de andere kant, nog steeds het gevoel van schaamte. Bang dat ze mij anders zou zien dan de persoon los van de schulden. Ookal is schaamte van grote invloed vraag ik mij hardop af of het ook niet een verkapte vorm van liegen is geweest. Mezelf anders voordoen dat wie ik ben en wat er speelt. Geen acceptatie van mijzelf.
Ik heb in de loop der maanden steeds meer laten doorschemeren over de bedragen en de verschillende schuldeisers. In principe 3 partijen: de woningbouw, de belastingdienst en de organisatie waar ik als zzp-er partner van ben. De hele opstartfase van het schuldhulpverleningstraject verliep onwijs traag en ga niet in de slachtofferrol, maar wat een onkundige mensen werken daar zeg wtf. Maar goed ik had/heb hun hulp nodig dus ben altijd vriendelijk gebleven. Maar misschien ook wel te lief en naïef. Want er volgde soms weken/maandenlange stilte. Ze zouden mij ondersteunen, mij ondersteunen en regelingen aangaan met de eisers. Althans dat dacht ik.. Tot afgelopen november een dagvaarding in mijn brievenbus vond van het incassobureau ingeschakeld door mijn woningbouw vereniging. Ze waren in april al op de hoogte gesteld van de opstartfase van het traject maar dit duurde blijkbaar te lang, wat ik ook wel snap. Maar dan nog had er tussen de partijen wat meer communicatie kunnen zijn.
Gevolg was dat ik sinds afgelopen oktober/november toch weer extra stress ervaarde. M was inmiddels op de hoogte van mijn hele situatie. En dat gaf haar ook twijfels. Hoe zou onze toekomst eruit gaan voor de komende maanden/jaren. Zouden we wel aan iets kunnen bouwen wanneer ik zoveel schulden heb af te betalen. Ik merkte dat mijn situatie haar ook steeds meer bezig hield. Ik voelde een afstand ontstaan en wat erbij mij dan gebeurt is dat ik mezelf juist nog meer aan de ander ga vastklampen.
We hadden ondertussen wel een weekendje weg gepland in november en besloten samen te trippen (truffels). We hebben er beide bepaalde dingen uitgehaald. Ik wellicht vanwege de milde trip en de eerste keer samen nog wat deurtjes dichtgelaten/niet volledig kunnen loslaten tijdens de trip omdat ik wist dat ik vlak daarvoor weer had gevraagd om een doorverwijzing naar een psycholoog. Voor haar kwam achteraf in de dagen erna vooral het besef dat ik niet de match was die ze dacht dat we waren.
De 2 weken die daarop volgden waren wisselend.
Ze had tijdens een gesprek al aangegeven nog veel met de trip in haar hoofd te zitten en haar/onze levensdoelen en of die wel overeenkwam. Ik kreeg er al een naar gevoel bij en barstte in tranen uit. Met alles wat er speelde was dit in mijn ogen op dat moment nog het ergste wat erbij kon komen. Uiteindelijk hebben we het nadat ik tot rust kwam nog redelijk uitgepraat.
Diezelfde week nog steeds die intense/mooie klik ervaren en een fijne strandwandeling gemaakt. Ik veel over mezelf en verleden heb geuit en andersom. Want ik weet dat de scheiding van mijn ouders van grote invloed is geweest voor mij als kind. Er werden dingen gevraagd van mij als kind die je niet kan vragen van een kind. Daarnaast heb ik daardoor veel dingen gemist op jonge leeftijd en dat heeft nog steeds zijn invloed op mijn dagelijkse handelen.
De keer daarop merkte ik alweer wat meer afstand. Ze kwam later aan dan we hadden afgesproken en vertrok de ochtend daarna eerder dan dat ze normaal deed.
Eerstvolgende keer dat we elkaar zagen zouden we wat samen wat eten. Het gesprek ging weer richting de bepaalde situatie waarin ik en ondertussen zij ook mee/in zat. Ik weer in paniek, huilen niet in staat zijn het gesprek aan te gaan. Toen kwam ook ter sprake dat dit niet zo kon doorgaan. Of je kiest wel voor mij en al mijn issues waar ik bereid ben om aan te werken en al mee bezig ben of niet. En toen volgden de woorden die ik nooit zal vergeten 'ik denk dat ik het uitmaak'. Mijn wereld stortte in zoveel pijn, verdriet maar ook boosheid. Ze heeft me tijdens dit moment nog uit m'n soortvan paniekaanval weten te halen voordat ik door de stromende regen al huilend terug ben gefietst naar mijn huis op zo'n 7 minuten.
Thuis paniek, mijn beste vriend geappt want ik moest het even kwijt en zodat ik hij ook ervan op de hoogte was mocht ik hem echt nodig hebben. Maar ik was niet in staat een gesprek te voelen. Ik voelde liefdesverdriet door mijn hele lichaam ik was kapot. De dagen daarna even vrijgenomen van werk om op mezelf te zijn, maar ook m'n verhaal te delen met een paar mensen die dichtbij me staan. Ik ben dankbaar voor hun steun.
De week erop minimaal contact gehad over de app. Ik was verward en snapte niet dat we misschien nog eventuele tussnwegen konden bespreken, maar ze gaf al aan bij haar besluit te blijven. We besloten nog een keer af te spreken om het goed af te sluiten.
Ik wist dat dit lastig voor mij zou worden dus heb geschreven wat ik nog wilde zeggen. In die week waren mijn emoties niet te peilen dus veel had ik achteraf anders geschreven. Ik herkende later pas een soort slachtofferrol die ik aannam in de brief iets wat ik absoluut niet wilde. Het afscheid was pijnlijk, bij binnenkomst nog een knuffel. Toen ze de deur uitging wilde ze dat niet meer. Wellicht omdat ik mezelf op een bepaalde manier had geuit in de brief idk.
Afgesproken minimaal contact te hebben komende periode tenzij noodzakelijk.
En ja hoor vanaf dat moment in december weer teruggevallen in een patroon van middelengebruik. Ook al was het niet zo 'overdreven' ik dacht weer streng tegenover mezelf waarom...? Wel weer een excuus want december. Maar ik heb dit ook eerlijk geuit bij een paar vrienden als stok acher de deur. Na de feestdagen stop ik voorlopig met alles. Ik wil dit niet meer.
Desondanks was ik wel meer dan ooit aan het schrijven geslagen. Er kwamen bepaalde inzichten naar voren die mij ergens toch vrede en acceptatie hebben gegeven over de relatiebreuk. Ik heb nog veel aan mezelf te werken los van het financiële ding. Maar wanneer ik in een relatie zit zet ik mezelf altijd op de 2e plek en ga ik helemaal op in de ander. Daardoor blijven die dingen die ik zou willen loslaten, ontwikkelen en groeien altijd achterwege.
M gevraagd of we eventueel konden bellen omdat ik toch even wilde rechtzetten wat ik de laatste keer had geuit. Hier stond ze niet voor open dus dit maar gedaan via de app.
Dat was zo'n 10 dagen geleden. In de tussentijd met de feestdagen het er veel over gehad met vrienden en onwijs veel steun en support gehad. Andere kant ook een dubbel gevoel want ik had er naar uitgekeken de feestdagen samen met haar door te brengen besefte ik mij telkens.
Het praten erover hielp en dacht dat ik goede stappen zette in het nog eigenlijk maar korte verwerkingsproces. En het einde van het jaar kwam steeds dichterbij. Ik heb voor mezelf eindelijk een planning gemaakt op business gebied en contact met collega's als stok achter de deur voor het nakomen van de planning. De schuldhulpverlening gaat zo goed als van start en de eerste afspraak bij de praktijkondersteuner voor het bespreken van welke vorm van therapie bij mij past.
Dus gisteravond NYE. Gevierd met wat vrienden en na 12en op stap. Ik was me in de loop van de week er al van bewust dat er een kans was dat ik M daar tegen zou komen. Ik heb nog even nagedacht haar erover te contacten, maar bewust niet gedaan. Want waarschijnlijk had ik dan afgezien van het hele mooie feestje samen met mijn vrienden. Nog ff 1x naar de 'klote' en dan klaarmee. Iets waar ik oprecht naar uitkijk, maar wellicht ook niet moet onderschatten.
Dus ja gisteren een hele mooie fijne liefdevolle avond gehad. Veel gedanst, maar echt helemaal losgegaan. Ik had dit echt even nodig en het leek alsof ik de afgelopen periode van mij kon afschudden.
Het feest was af, maar stonden nog even te wachten op een maatje bij de jassen. En opeens loopt M aan mij voorbij. Ze groette kortaf, maar besefte naar mijn idee direct dat dit niet de manier was. Dus draaide zich naar mij terug en gaf mij een knuffel waarbij we elkaar een gelukkig nieuwjaar toewensten. Ik zag in haar ogen dat het voor haar ook niet makkelijk was. Daarna liep ze weer verder en heb ik haar niet meer gezien. Ofwel..met een andere gast..ik heb eerlijk gezegd geen idee..ik was moe vermoeid en ineens verward..en dan nog het is uit ze heeft geen verantwoording meer richting mij..
De knuffel die ze mij gaf kwam binnen maar ik zei heel stoer tegen m'n vrienden dat ik wel ok was. De heerlijke high van de G en Pep combi van de hele avond was in een klap verdwenen. Meteen naar huis gegaan want voorgenomen niet te afteren. Dus daar zat ik dan thuis alleen. Die omhelzing, nog zo herkenbaar ik mis haar nog elke dag besef ik mij. De drugs begint uit te werken en ik stort in. Mentaal, lichamelijk en ook veel tranen, maar ondanks alles probeer ik mijn ademhaling te controleren. Wel wat paniek, maar ik behoud de controle. Tering wat een comedown, die ik vandaag heb moeten uitzitten. Geen slaap, hoofd op hol allerlei emoties. Had benzo's in huis en het was verleidelijk hiernaar te grijpen maar ik had besloten na gisteravond is het klaar (alles wat ik heb gaat ook het huis uit). Ook de verleiding haar dan toch te appen kunnen weerstaan. Ik besef me dat ik ales behalve nuchter ben. Dit moet gewoon weer even bezinken.
Zo ik kan nog wel langer doorgaan met een heel stuk waar ik vandaan kom, maar wellicht dat ik dat op een later moment doe in dit topic. Ik heb de tekst niet in 1x geschreven maar vandaag wel afgemaakt. Ookal was ik niet helemaal helder hopelijk is het allemaal een beetje te volgen .
Ik heb mij voorgenomen om in 2025 stappen te zetten wat betreft onverwerkte trauma's, zelfacceptatie, zelfliefde en mij niet anders meer voor doen dan wie ik ben, als ik daaraan werk geloof ik dat ik het financiële ook op de rit krijg. Tuurlijk is dit een proces, maar vandaar dat ik ook een topic open en hierin mijn belevingen/heling/herstel wil gaan delen.
En niet te vergeten. Ik wens jullie allemaal een gelukkig, gezond en liefdevol 2025 (en mezelf ook hihi).
Mocht je de gehele tekst hebben gelezen, thanks/respect voor je dedication haha.
Laatst bewerkt:
