Medicatie bipolair en verslaving

[Alinde]

Goedemorgen allen,

Zoals sommigen van jullie weten, heb ik een bipolaire stoornis type 1 (manisch depressief) en daarbij een verslaving aan alcohol en benzo's. In het subforum 'verslaving' staat mijn blog.

In maart was ik op een detox afdeling voor 3,5 week. Ik had daar een zeer goede arts die zelf ook een bipolaire stoornis heeft. Zij kende ook mijn medicatie goed omdat ze sommigen daarvan zelf geslikt heeft. Zij gaf ook aan dat mogelijk een andere combinatie medicijnen voor mij beter zou kunnen werken, alleen er was binnen de korte tijd van de detox geen tijd om veel te veranderen aan de medicatie. En het was ook niet zo verstandig om vlak na het stoppen met alcohol die medicatie op de schop te doen.

Toch wil ik nu zelf wat research doen. Ik verblijf nu in een andere kliniek, ter stabilisatie. Maar ik merk dat ik echt last heb van de vele medicatie die ik slik, kan eigenlijk niet normaal sporten (pas s avonds lukt dat) en elke avond als ik een hele hand medicatie ophaal, weet ik zelf dat het eigenlijk niet gezond is.

De detox-arts (die bipolaire vrouw) gaf aan dat het misschien zou werken een anti-depressivum te slikken naast lithium. Maar dan één van de andere medicijnen naar beneden.

Ik ben nu zelf wat research aan het doen, om hopelijk goed beslagen ten ijs te komen bij de psychiater. Wat ik nu slik is: Lithium, Quetiapine, Lamotrigine, Clonidine, pantoprazol, thiamine en zo nodig Zopiclon.

Denk dat ik vooral niet teveel dingen moet slikken die de dopamine onderdrukken want ik heb vooral veel last van depressies en meestal niet van manie. Van quetiapine weet ik dat het de werking van dopamine onderdrukt. Maar bij lamotrigine lees ik dit:
Does lamotrigine boost dopamine?

From a neuropsychiatric standpoint, lamotrigine appears to inhibit uptake of serotonin, dopamine, and noradrenaline (4). Lamotrigine is absorbed continuously along the entire length of the gastrointestinal tract and is metabolized primarily by glucuronidation (2, 5).

Begrijpt iemand wat daar staat?

 

[Kordie]

In maart was ik op een detox afdeling voor 3,5 week. Ik had daar een zeer goede arts die zelf ook een bipolaire stoornis heeft.

Ik vraag me af of iemand met een manische depressie de juiste arts is om hier wat over te vinden. Mogelijk wel op basis van ervaring, maar in hoeverre klopt dat? Hoe was ze gestemd? Het is een pittige ziekte. Alhoewel je daar gradaties in hebt die ik misschien niet ken.

Je verleden leert dat je heel snel heel hard terug kan vallen. Dus als deze medicijnen je stabiel houden zou ik het hier mee doen. Ook al maken ze je bv suffer. Mogelijk omdat er door je alcohol en benzo gebruik ook neuronen etc zijn beschadigd.

Ik gun je een goed medicijn pakket.
Maar ga zelf niet dokteren.
Een goede arts die je verleden kent weet denk ik wel wat goed is.

Is er wel eens een npo onderzoek gedaan? Ik acht de kans vrij aannemelijk dat hier ook wat uit kan komen dat je niet fijne gevoel kan verklaren

 

[Alinde]

Dank je Kordie.

Ik ben juist niet stabiel, ik wil de helft van de tijd alleen maar dood.
Ik zorg dan niet voor mijzelf, doe geen boodschappen, eet niet, douche niet, onderhoud geen contacten etc etc.

Dat kun je niet stabiel noemen.

Ik heb mij nu in feite laten opsluiten omdat ik zo niet naar huis kan en thuis niet kan functioneren. Er is niet letterlijk gedreigd met een zorgmachtiging maar daar kwam het wel zo'n beetje op neer.

Hier in de kliniek zetten ze drie keer per dag eten voor mijn neus, dat eet ik op. Ik kan meelopen naar de sportzaal, ik kan bij volleybal op de goede plek staan in het veld en dan laat ik t een beetje gebeuren allemaal... Eens in de paar dagen douche ik, eens in de week ofzo was ik mijn kleren en dat is het zo'n beetje. De tijden dat ik thuis 'clean' was heb ik mijn moeder mijn eten laten maken, mijn was laten doen etc.
Het is niet dat ik niet weet hoe het moet.... ooit leefde ik mijn leven zelf... maar ik heb gewoon geen energie.

En als ik dan s avonds kijk naar die berg pillen in mijn hand, dan vind ik het niet zo raar dat ik overdag geen energie heb.

Wat mijn arts betreft ben ik het totaal niet met je eens maar het heeft denk ik geen zin om daarover in discussie te gaan in dit topic.

Ik kan niet terug naar de situatie dat mijn ouders en mijn vriend voor mij moeten zorgen. Dan krijg ik echt die zorgmachtiging vrees ik. Er moet iets veranderen en dat doe ik nu door meetings en sport... maar ik denk dat ik ook gewoon veel te veel medicijnen krijg.

 

[Alinde]

Ik bedoel, mijn vingers bewegen en een beetje typen dat lukt meestal nog wel.

Maar voor de rest, die dagelijkse dingen, dat gaat thuis niet. En ik denk dat het zeker ook een dopamine-ding is.

 

[_shikantaza]

@Alinde wanneer zijn jouw vitaminespiegels voor het laatst geprikt? Overmatig Alcohol gebruik leidt tot vitaminetekorten en dat kan symptomen opleveren die je beschrijft.

Plus je slikt diverse downers dus het verbaast met niet dat je nergens zin in hebt. Maar uiteindelijk ben ik geen arts en is een arts toch degene met wie je dit zult moeten bespreken. Desnoods een second opinion van een arts die nieuw voor je is.

Wat je sowieso kunt doen: clean blijven en zo actief mogelijk zijn.

 

[Kordie]

Dank je Kordie.

Ik ben juist niet stabiel, ik wil de helft van de tijd alleen maar dood.
Ik zorg dan niet voor mijzelf, doe geen boodschappen, eet niet, douche niet, onderhoud geen contacten etc etc.

Dat kun je niet stabiel noemen.

Ik heb mij nu in feite laten opsluiten omdat ik zo niet naar huis kan en thuis niet kan functioneren. Er is niet letterlijk gedreigd met een zorgmachtiging maar daar kwam het wel zo'n beetje op neer.

Hier in de kliniek zetten ze drie keer per dag eten voor mijn neus, dat eet ik op. Ik kan meelopen naar de sportzaal, ik kan bij volleybal op de goede plek staan in het veld en dan laat ik t een beetje gebeuren allemaal... Eens in de paar dagen douche ik, eens in de week ofzo was ik mijn kleren en dat is het zo'n beetje. De tijden dat ik thuis 'clean' was heb ik mijn moeder mijn eten laten maken, mijn was laten doen etc.
Het is niet dat ik niet weet hoe het moet.... ooit leefde ik mijn leven zelf... maar ik heb gewoon geen energie.

En als ik dan s avonds kijk naar die berg pillen in mijn hand, dan vind ik het niet zo raar dat ik overdag geen energie heb.

Wat mijn arts betreft ben ik het totaal niet met je eens maar het heeft denk ik geen zin om daarover in discussie te gaan in dit topic.

Ik kan niet terug naar de situatie dat mijn ouders en mijn vriend voor mij moeten zorgen. Dan krijg ik echt die zorgmachtiging vrees ik. Er moet iets veranderen en dat doe ik nu door meetings en sport... maar ik denk dat ik ook gewoon veel te veel medicijnen krijg.

Goed dat je het zo omschrijft, want zo wist ik het niet.
Mijn excuses.

Wat mijn arts betreft ben ik het totaal niet met je eens maar het heeft denk ik geen zin om daarover in discussie te gaan in dit topic.

Zolang jij je er goed bij voelt is het ook prima.
Ik heb al moeite met een arts van mij die een burnout heeft. Niet om hem, maar dat ik meer bang ben dat hij foute keuzes maakt.
Maar dat is iets wat eerder aan mij dan aan jou ligt.

 

[Alinde]

@Alinde wanneer zijn jouw vitaminespiegels voor het laatst geprikt? Overmatig Alcohol gebruik leidt tot vitaminetekorten en dat kan symptomen opleveren die je beschrijft.

Plus je slikt diverse downers dus het verbaast met niet dat je nergens zin in hebt. Maar uiteindelijk ben ik geen arts en is een arts toch degene met wie je dit zult moeten bespreken. Desnoods een second opinion van een arts die nieuw voor je is.

Wat je sowieso kunt doen: clean blijven en zo actief mogelijk zijn.

Dankjewel.

Ik weet eigenlijk niet of bij de laatste ´grote prikken´ de vitamines ook zijn gecontroleerd.
Ik weet dat alles wat bij de detox van begin maart geprikt is, bij Kliniek Z nog eens is geprikt. In de detox was (vanzelfsprekend) niet alles in orde. Hoewel het ook geen mega-afwijkingen waren. Hier in kliniek Z is alles weer geprikt en het was perfect. Maar nu weet ik dus niet precies of ook de vitamines gecontroleerd zijn, dat zal ik navragen.

En hoewel ik eigenlijk geen kritiek wil uiten op kliniek Z.... vind ik het eten hier niet super. Vorig najaar is ingevoerd dat clienten zelf koken voor de groep en dat komt nu vaak neer op hamburger, broodje shoarma, soep met een broodje, etc. Als hoofdmaaltijd dus.
Je mag vitaminepillen niet in eigen beheer maar ik kan wel overleggen of ik ze in mijn pillenbakje mag en dan met toezicht slikken.
Overigens heb je hier wel vrijheden om zelf boodschappen te doen en er is een kookplaat. Dus je kunt ook besluiten de 'clientgekookte' maaltijd niet als hoofdmaaltijd te zien maar zelf iets te maken.
Daarin was de laatste Detox echt heel goed. Een lekkere verse maaltijd, altijd genoeg. En bij de broodmaaltijd meestal ook bakjes gestoomde groente, heel erg lekker.

Mijn ervaring bij de artsen hier is dat het helpt om goed beslagen ten ijs te komen. Ze zijn van 'onderhandelen'. En ze weten dat ik er verstand van heb. Maar ze hebben ook hun maniertjes, ze kunnen je soms overvallen en dan krijg je ineens iets voorgeschreven wat je eigenlijk niet wilt maarja je moet het onder toezicht innemen.
Second opinion kan hier niet bij mijn weten. Je hebt een afdelingsarts en een psychiater maar je kunt er niet een derde bij halen, bij mijn weten. Ze hebben al een personeelstekort dus er is niet iets als een reserve-psychiater. Wat wel kan is met je casemanager bepreken wat je wilt en die bij het gesprek vragen. De casemanagers zijn allemaal verpleegkundige van origine dus hebben er genoeg verstand van.

Ja het zijn downers.... en veel.
Ik merk gewoon aan mezelf dat ik s ochtends en s middags er niks van bak bij de zaalsport en s avonds wel. Anderen zien dat ook.
Ik bedoel het ligt niet aan balgevoel of spelinzicht.... dan zou ik het helemaal niet kunnen.
Het is echt de combinatie van spierzwakte, desoriëntatie, geen energie, etc. We moeten s ochtends om 9 uur sporten. Laatst vroeg iemand of het wel oké ging want ik zat bijna te slapen op die bank.

Bij Brijder bij Detox is al regelmatig gezegd dat het echt heel veel is.
Hier in de kliniek ben ik geen uitzondering denk ik. Maar hier is voor sommigen ook het hoogst haalbare om in een instelling te gaan/blijven wonen en wat uurtjes dagbesteding te doen.
Hier wordt een beetje gefilterd wie nog 'naar huis' kunnen, wie naar begeleid wonen en wie naar een instelling. Hier zie ik meer mensen met een mega-Baxter-rol maar ik wil juist weer zelfstandig kunnen wonen en dan vrees ik dat het met zoveel medicatie niet gaat lukken.

Met mijn huidige casemanager kan ik alles bespreken. Maar ik moet wel een standpunt innemen zeg maar. Als ik een doel heb en ik wil daar over praten en daar aan werken dan helpt hij me.
Maar als ik vaag kom doen van 'ik heb geen energie en ik heb geen zin' dan kan hij daar ook niks mee.
Vandaar dat ik probeer om ook qua medicatie mij in te lezen en met concrete vragen en voorstellen te komen.

 

[Alinde]

Ik bedoel, als ik nu zeg: Ik wil forever in een instelling wonen met minimaal deze hoeveelheid medicijnen - dan gaat Casemanager dat voor mij regelen, als ik dat graag wil.

Als ik zeg: Ik wil mijn zelfstandigheid terug met minder medicatie en meer sport/meetings - dan gaat hij me daarbij helpen.
Maar ze weten dat ik intelligent genoeg ben om zelf dingen uit te zoeken rondom die medicatie dus dan verwachten ze ook dat ik zelf daar een voorstel over heb of een idee bij heb.
Dus niet 'ik wil minder medicatie' maar bijv wel dat ik één medicijn graag naar beneden wil en in welke stappen etc. Dan kunnen we het daarover hebben.

Er zitten hier best slimme mensen soms. Ook soms wat minder slimme. Maar van de slimme mensen wordt ook wel verwacht dat ze weten wat ze slikken.

Terug naar het onderwerp, van quetiapine weet ik sowieso dat het iets doet met je dopamine. Ik weet ook dat ik in het verleden op een lagere dosering zat (na eerder een hoge dosering) en dat het mijn omgeving meteen opviel in positieve zin. Eigenlijk wel genoeg bewijs dat het niet goed is voor me. In ieder geval niet die langwerkende versie waarvan je overdag nog veel effect hebt.

 

[Hippie Langwaus]

Heb je ooit al eens valproïnezuur/valproaat geprobeerd? Als dat goed werkt is verdere medicatie m.b.t. manisch-depressieve klachten misschien niet nodig.

 

[Kordie]

Mijn ervaring bij de artsen hier is dat het helpt om goed beslagen ten ijs te komen. Ze zijn van 'onderhandelen'. En ze weten dat ik er verstand van heb. Maar ze hebben ook hun maniertjes, ze kunnen je soms overvallen en dan krijg je ineens iets voorgeschreven wat je eigenlijk niet wilt maarja je moet het onder toezicht innemen.

Die ervaring deel en ik heb je dus goed gezien.
Je moet vaak soms goed van wanten weten, om beslagen ten ijs te komen bij een arts. Dat geeft hen toch vaker weer wat stof tot nadenken.
Je hebt veel verschil in artsen heb ik afgelopen jaar in mijn revalidatie gemerkt. Van degene die denken: 'ik ben de dokter en ik beslis" tot "hoe denk jij erover".

Daarom neem ik ook mijn woorden terug dat ik me af vraag of een arts met een bipolaire stoornis wel een goede arts is.
Ik bedoelde met de intentie dat ze niet depressief voor een client moet zitten. Maar achteraf zie ik wel in dat ze wel weet hoe een client kan vallen.
Dus mijn excuus voor het bericht van vanmorgen. Ik denk dat ik te snel een oordeel heb geveld wat niet terecht is bij nader inzien.

Second opinion kan hier niet bij mijn weten. Je hebt een afdelingsarts en een psychiater maar je kunt er niet een derde bij halen, bij mijn weten. Ze hebben al een personeelstekort dus er is niet iets als een reserve-psychiater. Wat wel kan is met je casemanager bepreken wat je wilt en die bij het gesprek vragen. De casemanagers zijn allemaal verpleegkundige van origine dus hebben er genoeg verstand van.

Second opinion kan altijd via een zorgverzekering geregeld worden.
Daar heb je altijd recht op. Maar dan is het ook vaak via een andere kliniek.
De vraag is of dat veel uit haalt op dit moment.

Voorbeeld:
Ik zit met een vraagstuk waar ik over twijfel of mijn arts hier de juiste weg in slaat, of dat er meer moet gebeuren.
Ik ben ook een "wakkere patient" maar natuurlijk geen dokter. Dus in dit geval zou ik kunnen overwegen om een andere arts te laten meekijken.
Of ik dat doe weet ik niet. Althans in deze situatie. Want zoals ik net naar jou schreef ... het moment moet er dan ook voor zijn.
En jij kan, net als ik dat ook kan, wel nog goed praten met je casemanager etc. Die kunnen ook veel uit handen nemen.

 

[_shikantaza]

Ik bedoel, als ik nu zeg: Ik wil forever in een instelling wonen met minimaal deze hoeveelheid medicijnen - dan gaat Casemanager dat voor mij regelen, als ik dat graag wil.

Als ik zeg: Ik wil mijn zelfstandigheid terug met minder medicatie en meer sport/meetings - dan gaat hij me daarbij helpen.
Maar ze weten dat ik intelligent genoeg ben om zelf dingen uit te zoeken rondom die medicatie dus dan verwachten ze ook dat ik zelf daar een voorstel over heb of een idee bij heb.
Dus niet 'ik wil minder medicatie' maar bijv wel dat ik één medicijn graag naar beneden wil en in welke stappen etc. Dan kunnen we het daarover hebben.

Er zitten hier best slimme mensen soms. Ook soms wat minder slimme. Maar van de slimme mensen wordt ook wel verwacht dat ze weten wat ze slikken.

Terug naar het onderwerp, van quetiapine weet ik sowieso dat het iets doet met je dopamine. Ik weet ook dat ik in het verleden op een lagere dosering zat (na eerder een hoge dosering) en dat het mijn omgeving meteen opviel in positieve zin. Eigenlijk wel genoeg bewijs dat het niet goed is voor me. In ieder geval niet die langwerkende versie waarvan je overdag nog veel effect hebt.

Dat je met de ochtendsport niet mee komt is toch een heel concrete klacht. En zo duf als een konijn zijn in de ochtend en middag ook. Heb je wel eens nagedacht over een jaar of misschien 2 begeleid of in een safehouse? Om te kijken wat er gebeurt als je zo’n tijd clean blijft.

 

[Alinde]

Heb je ooit al eens valproïnezuur/valproaat geprobeerd? Als dat goed werkt is verdere medicatie m.b.t. manisch-depressieve klachten misschien niet nodig.

Nee niet geprobeerd, dankjewel.

Lastige is wel dat ik andere dingen niet meer zonder meer kan stoppen....
Maar ik kan in ieder geval lezen over het middel dat jij noemt.

 

[Alinde]

Dat je met de ochtendsport niet mee komt is toch een heel concrete klacht. En zo duf als een konijn zijn in de ochtend en middag ook. Heb je wel eens nagedacht over een jaar of misschien 2 begeleid of in een safehouse? Om te kijken wat er gebeurt als je zo’n tijd clean blijft.

Ik kom later even terug op Kordie. Heb straks corvee en daarna door naar de meeting.

Ja het is heel concreet, zeker omdat mijn casemanager soms mee sport. Hij ziet alleen niet dat het in de avond wél lukt maar dat kan de verpleging wel be-amen.

Nagedacht zeker... Maar mijn vriend woont begeleid dus ik ken helaas ook de (vele) nadelen. Ook daarover kan ik later meer schrijven als ik wat meer tijd heb.
Voor zover ik weet kun je bij een safehouse wel je eigen (huur)woning aanhouden en bij begeleid wonen niet. But correct me if I'm wrong.
Bij begeleid wonen zijn de cliënten ook erg afhankelijk van de doorstroom in de stad en kan het in plaats van 2 jaar ook opeens 5 jaar duren. Ik spreek die jongens (het zijn 98% mannen) regelmatig persoonlijk dus weet goed wat er speelt en hoe het werkt.
Maar het zou zeker mooi zijn om te kijken wat er gebeurt als ik langere tijd clean ben, zonder de praktische zorgen die ik nu heb van verhuizen (al dan niet) etc.

Over het algemeen.... deze Paasdagen zijn rustig en regenachtig.... veel mensen met verlof... en dat geeft mij juist tijd om na te denken en nieuwe inzichten te krijgen. Dus toch heel vruchtbare Paasdagen

 

[_shikantaza]

Ik kom later even terug op Kordie. Heb straks corvee en daarna door naar de meeting.

Ja het is heel concreet, zeker omdat mijn casemanager soms mee sport. Hij ziet alleen niet dat het in de avond wél lukt maar dat kan de verpleging wel be-amen.

Nagedacht zeker... Maar mijn vriend woont begeleid dus ik ken helaas ook de (vele) nadelen. Ook daarover kan ik later meer schrijven als ik wat meer tijd heb.
Voor zover ik weet kun je bij een safehouse wel je eigen (huur)woning aanhouden en bij begeleid wonen niet. But correct me if I'm wrong.
Bij begeleid wonen zijn de cliënten ook erg afhankelijk van de doorstroom in de stad en kan het in plaats van 2 jaar ook opeens 5 jaar duren. Ik spreek die jongens (het zijn 98% mannen) regelmatig persoonlijk dus weet goed wat er speelt en hoe het werkt.
Maar het zou zeker mooi zijn om te kijken wat er gebeurt als ik langere tijd clean ben, zonder de praktische zorgen die ik nu heb van verhuizen (al dan niet) etc.

Over het algemeen.... deze Paasdagen zijn rustig en regenachtig.... veel mensen met verlof... en dat geeft mij juist tijd om na te denken en nieuwe inzichten te krijgen. Dus toch heel vruchtbare Paasdagen

Ga het eens over opties hebben. Ik lees nog steeds voorbehoud terwijl de drank ooit je ondergang gaat worden… Dat is toch een veel groter nadeel dan een jaar of twee wat minder vrijheden?

Ik ben er van overtuigd dat lang clean zijn ook gaat helpen met het vinden van jouw juiste weg om om te gaan met je biolariteit.

 

[Relmuis]

De detox-arts (die bipolaire vrouw) gaf aan dat het misschien zou werken een anti-depressivum te slikken

Heb je ooit een antidepressivum gebruikt dat goed werkte?
Het is altijd opletten dat dit geen manie uitlokt, hoewel dat niet bij iedereeen gebeurt.

 

[Snuffelaar]

Sorry voor mijn korte antwoord, morgen lees ik met meer aandacht. Zelf heb ik twee keer de diagnose bipolair type 1 gekregen. Meerdere opnames gehad (de langste was 10 maanden) en zelfdestructief drugsgebruik.

Ik neem nu al zes jaar lang 200 mg lamotrigine. Naar mijn gevoel heeft dit alleen interactie met alcohol. Eén biertje en ik ben al dronken.

 

[Alinde]

Ga het eens over opties hebben. Ik lees nog steeds voorbehoud terwijl de drank ooit je ondergang gaat worden… Dat is toch een veel groter nadeel dan een jaar of twee wat minder vrijheden?

Ik ben er van overtuigd dat lang clean zijn ook gaat helpen met het vinden van jouw juiste weg om om te gaan met je biolariteit.

Safehouse ga ik mij dan in verdiepen.

En begeleid wonen in andere vormen dan waar mijn vriend zit. Want het is natuurlijk niet alleen die plek en die vorm. Je hebt wel goede argumenten... zoals vaker....
Vanuit hier stroomt een flink percetage mensen door naar die plek. Ik ga niet online zetten waar ik tegenaan ben gelopen in het (bijna) jaar dat ik daar zelf over de vloer kom.

Maar terwijl ik dit schrijf word ik mij bewust van een andere plek. Dit is op papier een kliniek, geen safehouse. Wat inhoudt dat je daar kunt verblijven/opgenomen zijn zonder dat je direct je woning hoeft op te zeggen. Het bijzondere is dat ik in mijn allereerste weken hier, vorig jaar, gedacht heb, ik wil wel naar gebouw D. voordat ik naar huis ga.

In gebouw D heb je je een soort studio's met eigen keukenblok. Er is verpleging op de achtergrond aanwezig en je kunt bijv je medicatie nog in beheer van de verpleging laten. Je krijgt regelmatig UC's. Er is geen programma.... maar er is thuis OOK geen programma. En vanuit kliniek D heb je wel de vrijheid voor werk/dagbesteding/sport/yoga/meetings etc etc
Bovendien mag je in kliniek D wel bezoek ontvangen in je eigen studio zonder al te veel overleg. Hier in kliniek Z mag het bezoek niet op de kamers of de afdelingen komen.

Grappig ik had het twee weken terug nog over kliniek D met mijn casemanager, omdat een oude bekende van mij daar zo op zijn plek zit. Voor mijzelf was ik helemaal niet meer met die optie bezig maar @_shikantaza heeft goede argumenten over een jaar clean zijn.

Mochten we dan de medicatie nog willen veranderen... dan kan dat toch wel klinisch ipv dat ik thuis ga aanmodderen.
Een bij wat ik schreef over wat ik allemaal niet kan, of moeizaam, met deze medicatie, moet het bijna wel veranderen.

Wat ik wel kan zeggen is dat ik in mijn bipolaire leven echt een paar jaar abstinent ben geweest maar het is helaas niet dat daarmee de bipolaire stoornis weg is oid. Ik had toen besloten niet te drinken ivm de medicatie die ik toen had. Was van 2010 tot 2013. Ik ben toen een keer heel erg onderuit gegaan omdat ik drank had gekocht voor mijn verjaardag... mijn gezelschap allemaal aan t fris ging en ik later in rap tempo zelf alles er doorheen gewerkt heb. Dat was de enige terugval, verder kostte het me niet zoveel moeite om niet te drinken, toen destijds.

Toen ik wakker werd, 5 uur ofzo, realiseerde ik me dat ik gisteren te druk geweest ben in mijn hoofd.

Ik realiseer me ook dat ik hier nog niet iedereen geantwoord heb. Iedereen sowieso bedankt. Dat van @_shikantaza zet mij nu aan het denken en ik zal die kliniek D in mijn hoofd houden en met casemanager bespreken dan kan ik mogelijk snel op de wachtlijst.

Verder mogen we vanaf zes uur koffie.... dat ga ik zetten.... fijne 24 allemaal.

 

[De Zandman]

Als je maar één ding weet.
Drank geeft nooit een oplossing.
Drank is dan ook nooit een goede optie!

 

[Relmuis]

Paroxetine is er aan toegevoegd lees ik?
Daar sta je ook achter?

 

[Kordie]

Als je maar één ding weet.
Drank geeft nooit een oplossing.
Drank is dan ook nooit een goede optie!

Absoluut. Het is de nooddeur die uit komt in de donkere gang naar de hel.

Maar ik denk dat Alinde als slimme vrouw dit ook heel goed weet op momenten dat ze nuchter is.

Safehouse; denk geen verkeerds optie. Inderdaad wat meer beperkt dan je eigen huis. Maar mogelijk wel net die tijd die je nodig hebt om het cement van het beton hard genoeg te laten worden.
Hey cement wat je nu aan het storten bent; en wat je goed doet

 

[Brakka Mang]

Ik bedoel, als ik nu zeg: Ik wil forever in een instelling wonen met minimaal deze hoeveelheid medicijnen - dan gaat Casemanager dat voor mij regelen, als ik dat graag wil.

Als ik zeg: Ik wil mijn zelfstandigheid terug met minder medicatie en meer sport/meetings - dan gaat hij me daarbij helpen.
Maar ze weten dat ik intelligent genoeg ben om zelf dingen uit te zoeken rondom die medicatie dus dan verwachten ze ook dat ik zelf daar een voorstel over heb of een idee bij heb.
Dus niet 'ik wil minder medicatie' maar bijv wel dat ik één medicijn graag naar beneden wil en in welke stappen etc. Dan kunnen we het daarover hebben.

Er zitten hier best slimme mensen soms. Ook soms wat minder slimme. Maar van de slimme mensen wordt ook wel verwacht dat ze weten wat ze slikken.

Terug naar het onderwerp, van quetiapine weet ik sowieso dat het iets doet met je dopamine. Ik weet ook dat ik in het verleden op een lagere dosering zat (na eerder een hoge dosering) en dat het mijn omgeving meteen opviel in positieve zin. Eigenlijk wel genoeg bewijs dat het niet goed is voor me. In ieder geval niet die langwerkende versie waarvan je overdag nog veel effect hebt.

Quetiapine gaat op je receptor zitten en afhankelijk van de hoeveelheid kan het best een lange halfwaardetijd hebben. Ik werd altijd depressief van quetiapine op den duur al slikte ik 12.5. Ze noemen het ook niet niks voor niks de Hell van Seroquel haha. Ik zag je medicatie , je slikt inderdaad veel soorten en een goede specialist moet daar echt wel wat beters van kunnen maken. Maar het blijft toch altijd beetje trial by error, helemaal als er medicatie bijzit die bijwerkingen van andere weer tegengaat, waar weer medicatie bijzit die bijwerkingen van die weer tegengaan.