Bima
Experimenterende gebruiker
Een topic omdat mijn exvriend hier is en ik bij niemand echt dit verhaal kan delen.
Hij wil stoppen met het chinezen van heroïne en alle andere middelen.
Op 1 januari 2025 heb ik de relatie verbroken. Ik wist al lang dat hij gebruikte. Hij beloofde beterschap. Vertelde telkens dat hij geen probleem had, niet verslaafd was en dat hij het deed om zijn hoofd tot rust te brengen. Ik zag wat anders: iemand die depressief was geraakt, geen werk had, het nooit kon vasthouden en zichzelf verstopte. In het begin van de relatie had ik weinig tot niks door. Hij gebruikte toen heel veel, vertelt hij me achteraf. Dat is nu bijna 4,5 jaar geleden. In september 2023 begon de echte depressie, hij is ook suïcidaal geweest. In april 2024 is eindelijk de diagnose ADHD gesteld (heel grote mate last van) en kreeg hij Wellbutrin, dat hielp even, maar de suïcidale gedachten kwamen terug. Dit was met name van juli tot en met september 2024. Hij deed niet veel meer dan op de bank zitten en tv kijken en had veel lichamelijke klachten. En de plannen tot suïcide waren ver gevorderd.
Toch hadden we het ook vaak wel heel fijn samen als we normale dingen deden en we gebruikten ook wel eens samen xtc en/ of speed. Ons seksleven was sowieso geweldig, maar met dat erbij was het soms echt alsof we in de hemel waren. Het gevoel dat we voor elkaar hebben/ het houden van is sowieso heel sterk, er is een energetische verbinding die overal doorheen gaat. Maar op het laatst dus heel veel ruzie. Hij loog eigenlijk altijd over zijn gebruik.
Met oud en nieuw kwam ik er door een test achter dat hij heroïne had gerookt. De omstandigheden (er zijn ook kinderen aan beide kanten) zorgden ervoor dat ik echt niet anders meer kon. Ik verbrak op dat moment de relatie. Ik wilde hem de ogen openen. Dit kwam niet. Hij dacht zelf wel met behulp van God en spiritualiteit te kunnen stoppen. Pas na ruim 3 weken (bijna eind januari) kwam er voor het eerst dat hij misschien wel verslaafd was en op aandringen van mij heeft hij zich aangemeld voor verslavingszorg. Hij is eerder, zo'n 15 jaar geleden, zwaar alcoholverslaafd geweest. 6 weken bij Castle Craig in Schotland geweest en daarna 10 jaar niet meer gedronken. Nu drinkt hij wel weer, maar zeker niet in de hoeveelheden van toen en heeft er wel een rem op. Alleen wat opvalt: Bij het minste of geringste stresspuntje kan hij niks anders dan verdoven, drinkt het liefst dan in één keer een biertje leeg. Vandaag vroeg hij me om vodka mee te nemen. Ik heb dat gedaan. Wel met hem over gesproken dat hij weer pijn wil verdoven. Hij wil het dan natuurlijk niet horen. Je ziet echt dat hij druk en stress ervaart en pijn en het niet kan 'handelen'. Hij is dan ook niet tegen te houden. Vele gesprekken gehad. In februari 2025 heeft hij een intake gehad bij Novadic Kentron. Donderdag, 7 augustus 2025 mag hij daar heen om het behandelplan te bespreken.
In april 2025 is het echt geclashed tussen ons. Het was wel uit, maar we hadden elkaar nog twee keer gezien om afscheid te nemen en hielden toch contact. Ik wilde geen contact meer. Het trok me leeg. Hij schreef in een mail nog een onwaarheid en bleef zo bij zijn eigen gelijk dat ik toen de stekker uit ons contact heb getrokken (ook vermoedens van ASS, waarom hij dingen anders ziet of iets in het spectrum naast de ADHD). De relatie was toen al een paar maanden uit. Ik ben hierna een mooie lange reis gaan maken, heb erna nog vele dingen ondernomen. Maar het gevoel van diepe diepe rouw en verdriet en het hem missen en hem niet meer hebben om mijn mooie dingen mee te delen. Het was een meer dan vreselijk gevoel. Ik was mat, leeg, gebroken, ik huilde zo veel en zo vaak. Ik had altijd wel gezegd: ik wil je over een half jaar wel zien. Eens kijken wat er dan is gebeurd. Laat maar zien dat je dan beter bent.
Mijn missen werd steeds groter, ik voelde me steeds matter en ook seksueel miste ik hem enorm. Ik zat op allerlei datingsites, maar het voelde telkens niet zo. Ik werd er maar verdrietig van.
Lang verhaal kort: Elkaar vorig weekend weer gezien en omdat we geen zin hadden in direct een hoop shit en gezeik en ik wel in sex xtc genomen. Jullie zullen snappen dat dit onverstandig maar ook magisch was. Zonder was hij nu niet hier geweest in ieder geval. Er was één moment dat ik in zijn armen lag. Ik had die mooie reis gemaakt. ik had zoveel gedaan, maar ik had geen diep geluk ervaren. En nu opeens, zakte ik weg in zijn armen en voelde ik me eindelijk weer veilig en geborgen. Alsof ik overal en nergens was, alleen het gevoel van veiligheid en verbondenheid.
Niet voor lang natuurlijk. Ik had helemaal niet gevraagd hoe het echt met het gebruiken ging voor de rest, of wel en hij had er keurig om heen gedraaid. Van mei 2024 tot en met 31 december 2024 gebruikte hij, omdat we ook testen, eens per 2/ 3 weken. Hij rookt dan een kleine hoeveelheid. Hij zegt om te dempen. Hij heeft ook lang crack gerookt. Daarvan is het op dit moment minder moeilijk om af te blijven. Hij vindt het plezier te kort en de down meer dan vreselijk. Hij had het voorgedaan voor ik langs kwam vorig weekend dat het eigenlijk wel goed ging, en dat klopt wel op de onderdelen werk, schulden, ambulante begeleiding en 7 augustus start behandeling bij Novadic zeker wel. Maar hij had het niet meer over zijn gebruik gehad. Hij zag er vreselijk slecht uit. Omdat hij niet meer/ nooit meer wil liegen erover vertelde hij dat hij bijna dagelijks een kleine hoeveelheid heroïne is gaan roken. Ik mag geen bedragen noemen, maar ik denk dat het wat ik heb opgezocht dan 10 gram is of minder. Maar dat zullen jullie beter weten. Ik heb het één keer gezien toen we afscheid namen. Ik wilde weten wat het was en hoe hij dat deed en vooral of ik gedragsverandering kon merken. Een heel klein ieni-minizakje met bruin spul. Ik weet wat hij betaald, niet hoeveel hij daarvoor krijgt.
Nu wilde hij echt gaan stoppen na ons weekend, en elke dag lukte het niet. Stress, spanning enz. Hij is vrijdagavond uiteindelijk hierheen gekomen. Vrijdagmiddag om 14.00 voor het laatst gebruikt. Gisteren zijn we nog een dagje naar een sauna geweest, maar dat vond hij op een gegeven manier niet meer prettig. Bij thuiskomst nam hij een halve diazepam. We hebben wat gegeten en vannacht was wel echt vreselijk. Geen grote afkickverschijnselen als spugen, diarree, ziek, dat heeft hij nog steeds niet. Maar heel heel onrustig en Restless Leg Syndroom (en armen en lijf). Ik vond het wel heftig, wel vaker bij hem gezien en besefte na wat lezen dus dat dit ook al eerder afkickverschijnselen zijn geweest. Dat was wel heftig en kwam binnen. De nacht was voor hem ook vreselijk. Hij heeft erna nog 1 hele diazepam genomen en daarna, heel dom, 1 halve bromazolam. Daardoor voelt hij zich de hele dag heel heel heel naar en sloom. Nu is hij ook wel ziekjes. Zal wel alles bij elkaar zijn van het afkicken. Maar niet heel heftig. Komt volgens mij meer door de combi van benzo's. Ik had ze laten liggen. Niet bedacht dat een verslaafde daar ook niet echt maat mee kan houden.
Nu leven we langzaam toe naar donderdag, de dag van het bespreken van het behandelplan. Ik werk morgen vanuit huis en ik ga donderdagmiddag vrij nemen. Ik wil wel mee naar die afspraak als hij dat ook wil.
Ik zit er met heel veel gemengde gevoelens in. Voorlopig is een relatie zeker niet aan de orde. Maar ik wil wel kijken hoe ik hem kan ondersteunen en dat hij nu hier is, is niet echt leuk, maar wel een eerste stap. De rest volgt later. Maar dat er na een half jaar eindelijk een behandeling (waarschijnlijk dagbehandeling 2 dagdelen) kan gaan starten is wel heel mooi. Ik heb die mails nog van februari toen hij de intake had. Toen was hij er niet zo ernstig aan toe. Nadat het contact met mij eind april was verbroken heeft hij qua stoppen met gebruik de handdoek in de ring gegooid en is veel meer gaan gebruiken. Niemand die zeurde of controleerde. Toen ik terugkwam was hij verbaasd en heel blij. Ik ben minder blij. Maar heb nu wel een soort rust: er gaat eindelijk iets gebeuren. Ik voel nog steeds liefde. Maar hem zo te zien, ook vandaag, is wel heel vreselijk. Al die oude patronen ook. Ik wil hier graag mijn ervaringen blijven delen. Misschien hebben jullie tips, ook voor hem. Ik/ we lezen het graag!
Hij wil stoppen met het chinezen van heroïne en alle andere middelen.
Op 1 januari 2025 heb ik de relatie verbroken. Ik wist al lang dat hij gebruikte. Hij beloofde beterschap. Vertelde telkens dat hij geen probleem had, niet verslaafd was en dat hij het deed om zijn hoofd tot rust te brengen. Ik zag wat anders: iemand die depressief was geraakt, geen werk had, het nooit kon vasthouden en zichzelf verstopte. In het begin van de relatie had ik weinig tot niks door. Hij gebruikte toen heel veel, vertelt hij me achteraf. Dat is nu bijna 4,5 jaar geleden. In september 2023 begon de echte depressie, hij is ook suïcidaal geweest. In april 2024 is eindelijk de diagnose ADHD gesteld (heel grote mate last van) en kreeg hij Wellbutrin, dat hielp even, maar de suïcidale gedachten kwamen terug. Dit was met name van juli tot en met september 2024. Hij deed niet veel meer dan op de bank zitten en tv kijken en had veel lichamelijke klachten. En de plannen tot suïcide waren ver gevorderd.
Toch hadden we het ook vaak wel heel fijn samen als we normale dingen deden en we gebruikten ook wel eens samen xtc en/ of speed. Ons seksleven was sowieso geweldig, maar met dat erbij was het soms echt alsof we in de hemel waren. Het gevoel dat we voor elkaar hebben/ het houden van is sowieso heel sterk, er is een energetische verbinding die overal doorheen gaat. Maar op het laatst dus heel veel ruzie. Hij loog eigenlijk altijd over zijn gebruik.
Met oud en nieuw kwam ik er door een test achter dat hij heroïne had gerookt. De omstandigheden (er zijn ook kinderen aan beide kanten) zorgden ervoor dat ik echt niet anders meer kon. Ik verbrak op dat moment de relatie. Ik wilde hem de ogen openen. Dit kwam niet. Hij dacht zelf wel met behulp van God en spiritualiteit te kunnen stoppen. Pas na ruim 3 weken (bijna eind januari) kwam er voor het eerst dat hij misschien wel verslaafd was en op aandringen van mij heeft hij zich aangemeld voor verslavingszorg. Hij is eerder, zo'n 15 jaar geleden, zwaar alcoholverslaafd geweest. 6 weken bij Castle Craig in Schotland geweest en daarna 10 jaar niet meer gedronken. Nu drinkt hij wel weer, maar zeker niet in de hoeveelheden van toen en heeft er wel een rem op. Alleen wat opvalt: Bij het minste of geringste stresspuntje kan hij niks anders dan verdoven, drinkt het liefst dan in één keer een biertje leeg. Vandaag vroeg hij me om vodka mee te nemen. Ik heb dat gedaan. Wel met hem over gesproken dat hij weer pijn wil verdoven. Hij wil het dan natuurlijk niet horen. Je ziet echt dat hij druk en stress ervaart en pijn en het niet kan 'handelen'. Hij is dan ook niet tegen te houden. Vele gesprekken gehad. In februari 2025 heeft hij een intake gehad bij Novadic Kentron. Donderdag, 7 augustus 2025 mag hij daar heen om het behandelplan te bespreken.
In april 2025 is het echt geclashed tussen ons. Het was wel uit, maar we hadden elkaar nog twee keer gezien om afscheid te nemen en hielden toch contact. Ik wilde geen contact meer. Het trok me leeg. Hij schreef in een mail nog een onwaarheid en bleef zo bij zijn eigen gelijk dat ik toen de stekker uit ons contact heb getrokken (ook vermoedens van ASS, waarom hij dingen anders ziet of iets in het spectrum naast de ADHD). De relatie was toen al een paar maanden uit. Ik ben hierna een mooie lange reis gaan maken, heb erna nog vele dingen ondernomen. Maar het gevoel van diepe diepe rouw en verdriet en het hem missen en hem niet meer hebben om mijn mooie dingen mee te delen. Het was een meer dan vreselijk gevoel. Ik was mat, leeg, gebroken, ik huilde zo veel en zo vaak. Ik had altijd wel gezegd: ik wil je over een half jaar wel zien. Eens kijken wat er dan is gebeurd. Laat maar zien dat je dan beter bent.
Mijn missen werd steeds groter, ik voelde me steeds matter en ook seksueel miste ik hem enorm. Ik zat op allerlei datingsites, maar het voelde telkens niet zo. Ik werd er maar verdrietig van.
Lang verhaal kort: Elkaar vorig weekend weer gezien en omdat we geen zin hadden in direct een hoop shit en gezeik en ik wel in sex xtc genomen. Jullie zullen snappen dat dit onverstandig maar ook magisch was. Zonder was hij nu niet hier geweest in ieder geval. Er was één moment dat ik in zijn armen lag. Ik had die mooie reis gemaakt. ik had zoveel gedaan, maar ik had geen diep geluk ervaren. En nu opeens, zakte ik weg in zijn armen en voelde ik me eindelijk weer veilig en geborgen. Alsof ik overal en nergens was, alleen het gevoel van veiligheid en verbondenheid.
Niet voor lang natuurlijk. Ik had helemaal niet gevraagd hoe het echt met het gebruiken ging voor de rest, of wel en hij had er keurig om heen gedraaid. Van mei 2024 tot en met 31 december 2024 gebruikte hij, omdat we ook testen, eens per 2/ 3 weken. Hij rookt dan een kleine hoeveelheid. Hij zegt om te dempen. Hij heeft ook lang crack gerookt. Daarvan is het op dit moment minder moeilijk om af te blijven. Hij vindt het plezier te kort en de down meer dan vreselijk. Hij had het voorgedaan voor ik langs kwam vorig weekend dat het eigenlijk wel goed ging, en dat klopt wel op de onderdelen werk, schulden, ambulante begeleiding en 7 augustus start behandeling bij Novadic zeker wel. Maar hij had het niet meer over zijn gebruik gehad. Hij zag er vreselijk slecht uit. Omdat hij niet meer/ nooit meer wil liegen erover vertelde hij dat hij bijna dagelijks een kleine hoeveelheid heroïne is gaan roken. Ik mag geen bedragen noemen, maar ik denk dat het wat ik heb opgezocht dan 10 gram is of minder. Maar dat zullen jullie beter weten. Ik heb het één keer gezien toen we afscheid namen. Ik wilde weten wat het was en hoe hij dat deed en vooral of ik gedragsverandering kon merken. Een heel klein ieni-minizakje met bruin spul. Ik weet wat hij betaald, niet hoeveel hij daarvoor krijgt.
Nu wilde hij echt gaan stoppen na ons weekend, en elke dag lukte het niet. Stress, spanning enz. Hij is vrijdagavond uiteindelijk hierheen gekomen. Vrijdagmiddag om 14.00 voor het laatst gebruikt. Gisteren zijn we nog een dagje naar een sauna geweest, maar dat vond hij op een gegeven manier niet meer prettig. Bij thuiskomst nam hij een halve diazepam. We hebben wat gegeten en vannacht was wel echt vreselijk. Geen grote afkickverschijnselen als spugen, diarree, ziek, dat heeft hij nog steeds niet. Maar heel heel onrustig en Restless Leg Syndroom (en armen en lijf). Ik vond het wel heftig, wel vaker bij hem gezien en besefte na wat lezen dus dat dit ook al eerder afkickverschijnselen zijn geweest. Dat was wel heftig en kwam binnen. De nacht was voor hem ook vreselijk. Hij heeft erna nog 1 hele diazepam genomen en daarna, heel dom, 1 halve bromazolam. Daardoor voelt hij zich de hele dag heel heel heel naar en sloom. Nu is hij ook wel ziekjes. Zal wel alles bij elkaar zijn van het afkicken. Maar niet heel heftig. Komt volgens mij meer door de combi van benzo's. Ik had ze laten liggen. Niet bedacht dat een verslaafde daar ook niet echt maat mee kan houden.
Nu leven we langzaam toe naar donderdag, de dag van het bespreken van het behandelplan. Ik werk morgen vanuit huis en ik ga donderdagmiddag vrij nemen. Ik wil wel mee naar die afspraak als hij dat ook wil.
Ik zit er met heel veel gemengde gevoelens in. Voorlopig is een relatie zeker niet aan de orde. Maar ik wil wel kijken hoe ik hem kan ondersteunen en dat hij nu hier is, is niet echt leuk, maar wel een eerste stap. De rest volgt later. Maar dat er na een half jaar eindelijk een behandeling (waarschijnlijk dagbehandeling 2 dagdelen) kan gaan starten is wel heel mooi. Ik heb die mails nog van februari toen hij de intake had. Toen was hij er niet zo ernstig aan toe. Nadat het contact met mij eind april was verbroken heeft hij qua stoppen met gebruik de handdoek in de ring gegooid en is veel meer gaan gebruiken. Niemand die zeurde of controleerde. Toen ik terugkwam was hij verbaasd en heel blij. Ik ben minder blij. Maar heb nu wel een soort rust: er gaat eindelijk iets gebeuren. Ik voel nog steeds liefde. Maar hem zo te zien, ook vandaag, is wel heel vreselijk. Al die oude patronen ook. Ik wil hier graag mijn ervaringen blijven delen. Misschien hebben jullie tips, ook voor hem. Ik/ we lezen het graag!
. Maar er is wel een grens. Dank voor je bezorgdheid 
