Na inname van een halve maya (godzijdank geen hele die dag) heb ik gevochten voor mijn leven!
Het was weer een trip na mijn operatie, waarvoor ik een hele ruime tijd voor en een hele ruime tijd na geen alcohol of drugs had gebruikt.
Er zaten voor mij wat vreemde mensen, behalve de 2 die ik kende (Serenity en DreamWeaver), waar ik de hele tijd mee samen was. Die zouden wel niet de hele tijd blijven. Maar ik kreeg van die bijna-paniekaanvallen, ben bekend met paniekaanvallen (kan al van een blikje redbull).
Serenity was zo zorgzaam om mee naar buiten te gaan, frisse lucht en we liepen buiten, zelfs toen we ontdekten dat het best hard regende.
We zaten dat weekend in een bejaardensoos van de opa van DreamWeaver en dat was een chill huisje, alleen kwamen opa en vader ook kijken hoe het met ons ging. Daar DreamWeaver herstellende was van een zeer zwaar ongeluk. Ze kwamen eten en snoepgoed brengen.
Dit alles werkte niet echt heel bevorderend. Ik voelde me te veel, dacht dat die vader en opa me gestoord vonden, de vriendin van opa had ons in de stromende regen zien lopen ook nog, vertelde opa tijdens een van zijn bezoekjes aan ons.
Daarbij kreeg ik zo'n erge koppijn of er heel veel messen van binnenuit in mijn hoofd staken en het was in mijn hoofd draaierig.
Hierdoor kon ik geen visiual verdragen, maar helaas waren die visuals heel erg heftig aanwezig.
Dit veroorzaakte weer die bijna-paniekaanvallen, die ik dankzij mijn therapie hiervoor wel tegenkon houden
Ik wilde naar huis, maar dat kon niet, ik kon niet meer praten, had het gevoel een haarbal in mijn keel te hebben. Serenity en DreamWeaver waren ook heel bezorgd en lief, maar ik voelde me een echte last voor hun, ook al zeiden ze dat dat niet was.
Ik heb mijn tijd uitgelegen en toen kwam vader nog een keer binnen en lag er nog een cd-tje met deeps op tafel wat iemand had laten liggen. Heb het weggemoffeld, maar weet niet of vader het toch niet gezien heeft.
Uiteindelijk ben ik nog niet helemaal uit de trip naar huis gegaan. Een hele zware tocht! Heel dom ook, maar ik voelde me zo tot last.
Ik heb na de trip nog zo'm week knallende koppijn gehad!
Vooral die hele heftige visuals en die niet kunnen verdragen door de koppijn is me heel erg bijgebleven. Alles draait en doet, terwijl je hoofd ook draait en doet met die ferme steken als extra.
Maar ja, die tripervaringen kunnen er ook tussenzitten. Het weerhoud me niet van trippen in elk geval. Ik ben altijd al heel voorzichtig, doe het al heel wat jaren, maar ben nu alleen nog voorzichtiger geworden.
