Gezien de wijze waarop de ontdekking van dit album mij heeft aangegrepen en met regelmaat blijft beroeren; zijn een aantal woorden van lof van mijn kant waarschijnlijk wel op z'n plaats. In dit album trof ik een verborgen grootsheid aan die ik bepaald niet had zien aankomen. Gewaarwordingen als deze gaan bij mij altijd gepaard met een euforie waar de meesten waarschijnlijk heel hun leven tevergeefs naar op zoek zijn.
Bob Geldof kende ook ik van de bekende manifestaties, het opmerkelijke filmrolletje, en natuurlijk dat bandje met dat ene nummer en nog een paar die ik wel kon waarderen. Op een dag bedacht ik me dat het wellicht eens interessant zou kunnen zijn om wat van zijn solowerk een kans te geven. En zo kwam ik al gauw terecht bij dit album.
De impact die het vervolgens op mij maakte is niet makkelijk onder woorden te brengen, toch wil ik graag eens een poging wagen. Dit album heeft een zekere allure die ik enkel kan omschrijven als 'echt' en 'puur'. Ik krijg er een heel specifiek gevoel bij. Voor mij is dit kunst met een ware ziel. Het ademt een gloeiende echtheid, het is creativiteit van vurig sprankelende proporties. Alle elementen die dit werk vormen weten gezamenlijk iets van ongekende klasse en schoonheid neer te zetten.
Wat mij betreft is alles aan dit album subliem. De karakteristieke instrumentatie. De rauwe, ietwat nonchalante zang van Geldof, en kleine details zoals enkele spaarzame woordenwisselingen tussen de nummers door dragen allen bij aan het authentieke, uiterst sfeervolle geluid.
Alle elementen en fijne nuances tezamen zijn de dragers van dit onwaarschijnlijk grootse geheel. Maar wat dit meesterwerk pas echt haar identiteit geeft zijn volgens mij de prachtige woorden die het communiceert en rijk is, de weldoordachte teksten waarin ik iets aantref wat ik enkel kan omschrijven als ‘het ware vrijdenkerschap’.Woorden afkomstig uit een grootse geest van buitensporige overdenkingen, zoveel is duidelijk.
Het absolute hoogtepunt is voor mij Thinking Voyager 2 Type Things. Ik heb het idee precies te weten wat het is dat hier op briljante wijze wordt beschreven. Dit nummer roept bij mij zo’n geraffineerde herkenning op dat ik me er nog regelmatig over verbaas dat het überhaupt bestaat.
'Let me marvel in wonder and unfettered gaze at the bigness and the implausibility of being.'
En dan zijn er nog nummers als The Chains of Pain waar velen een waardevolle wijsheid in aan kunnen treffen. Want inderdaad, geloof is je geest vastnagelen en durf nou gewoon eens die bepaald niet roestvrijstalen kettingen te doorbreken als deze overduidelijk zijn versleten. Doorbreek de kettingen van pijn, en ga leven.
Vervolgens wordt dit idee op A Rose At Night schitterend geïllustreerd op het moment waar Jim op een dag ineens zijn koffers pakt en zegt: ‘it’s time to get out of here.’ Zo’n mooi en breekbaar stukje realiteit, en dan vooral ook weer die stijlvolle manier waarop Bob dit brengt.
Tot slot nog een eervolle vermelding voor No Small Wonder dat door middel van een prachtige sfeertekening perfect een gevoel weet uit te drukken van ‘de kleine dingen in het leven’ en de verborgen schoonheden hiervan die de meesten over het hoofd lijken te zien. Ook weer iets waar ik me geheel in kan vinden.
'Another moment in life's great adventure, and it's no small wonder.'
En dat gaat wat mij betreft dus ook op voor dit album.
