Dirkdirk
DF-koning
Als je geïnteresseerd bent in filosofie raad ik je deze essay aan. Het is alleen geen gezellige avonturenroman, en niet bepaald een pageturner. Tenzij je met pageturner bedoeld dat je constant aan het terugbladeren bent wat hij in godsnaam op de volgende pagina bedoeld. Het gaat ongeveer over het volgende (wikipedia)
De mythe van Sisyphus (een essay van Albert Camus)
De absurde gedachtegang
Camus start zijn essay met de volgende stelling: "Er bestaat maar één werkelijk ernstig filosofisch probleem: de zelfmoord. Oordelen of het leven wel of niet de moeite waard is geleefd te worden, is antwoord geven op de fundamentele vraag van de filosofie."
Deze redenering leidt ofwel tot zelfmoord ofwel tot religie als zingever. Deze laatste keuze is volgens Søren Kierkegaard de "geloofssprong" (Engels: Leap of Faith) die men dient te maken om zinvol te kunnen leven. Hoewel Camus het idee van het absurde voor een groot stuk haalt bij Kierkegaard, zet hij zich hier tegen hem af. Hij noemt deze optie "een filosofische zelfmoord" of ook "het offer van het verstand", gezien men zichzelf hier eigenlijk maar iets wijsmaakt om het probleem op te lossen.
Camus opent hierbij een derde mogelijkheid: aanvaarden dat het leven geen zin heeft en zich neerleggen bij het absurde van het bestaan, maar zich toch verzetten tegen de zelfmoord, toch koppig doorgaan met leven.
"De revolte geeft het leven waarde", stelt hij.
De absurde mens
De persoon die het absurde van zijn bestaan aanvaardt en alsnog revolteert noemt Camus een absurde held. Camus geeft drie voorbeelden van dergelijke absurde helden: de Don Juan, de Toneelspeler en de Veroveraar.
Het absurde kunstwerk
In dit hoofdstuk onderzoekt Camus wat een absurde creatie is.
Gezien er in een absurde wereld geen absolute waarheden, normen of waarden bestaan, dient een waar absurd kunstwerk geen oordelen te vellen. Hoopgevend kan het ook niet zijn, want er is geen hoop.
Volgens de mythe hadden de goden Sisyphus veroordeeld tot het voortdurend omhoog duwen van een rotsblok naar de top van een berg, waar het dan vanzelf weer naar beneden rolde. Sisyphus werd gestraft met een nutteloze en hopeloze arbeid. Camus trekt een parallel tussen deze mythe en het leven.
Op het moment dat Sisyphus de berg afdaalt om zijn taak te hervatten, is hij zich volledig bewust van zijn ellendige toestand en staat hij boven zijn noodlot, aldus Camus.
De strijd op zichzelf tegen de top is voldoende om het hart van een mens te vullen.
We moeten ons Sisyphus als een gelukkig mens voorstellen.
De mythe van Sisyphus (een essay van Albert Camus)
De absurde gedachtegang
Camus start zijn essay met de volgende stelling: "Er bestaat maar één werkelijk ernstig filosofisch probleem: de zelfmoord. Oordelen of het leven wel of niet de moeite waard is geleefd te worden, is antwoord geven op de fundamentele vraag van de filosofie."
Deze redenering leidt ofwel tot zelfmoord ofwel tot religie als zingever. Deze laatste keuze is volgens Søren Kierkegaard de "geloofssprong" (Engels: Leap of Faith) die men dient te maken om zinvol te kunnen leven. Hoewel Camus het idee van het absurde voor een groot stuk haalt bij Kierkegaard, zet hij zich hier tegen hem af. Hij noemt deze optie "een filosofische zelfmoord" of ook "het offer van het verstand", gezien men zichzelf hier eigenlijk maar iets wijsmaakt om het probleem op te lossen.
Camus opent hierbij een derde mogelijkheid: aanvaarden dat het leven geen zin heeft en zich neerleggen bij het absurde van het bestaan, maar zich toch verzetten tegen de zelfmoord, toch koppig doorgaan met leven.
"De revolte geeft het leven waarde", stelt hij.
De absurde mens
De persoon die het absurde van zijn bestaan aanvaardt en alsnog revolteert noemt Camus een absurde held. Camus geeft drie voorbeelden van dergelijke absurde helden: de Don Juan, de Toneelspeler en de Veroveraar.
Het absurde kunstwerk
In dit hoofdstuk onderzoekt Camus wat een absurde creatie is.
Gezien er in een absurde wereld geen absolute waarheden, normen of waarden bestaan, dient een waar absurd kunstwerk geen oordelen te vellen. Hoopgevend kan het ook niet zijn, want er is geen hoop.
Volgens de mythe hadden de goden Sisyphus veroordeeld tot het voortdurend omhoog duwen van een rotsblok naar de top van een berg, waar het dan vanzelf weer naar beneden rolde. Sisyphus werd gestraft met een nutteloze en hopeloze arbeid. Camus trekt een parallel tussen deze mythe en het leven.
Op het moment dat Sisyphus de berg afdaalt om zijn taak te hervatten, is hij zich volledig bewust van zijn ellendige toestand en staat hij boven zijn noodlot, aldus Camus.
De strijd op zichzelf tegen de top is voldoende om het hart van een mens te vullen.
We moeten ons Sisyphus als een gelukkig mens voorstellen.
