Derealisatie

[8️⃣6️⃣]

@Madeliefje23

Hallo,
Het zou fijn zijn als er wat meer informatie zou komen over dit fenomeen. Zelf heb ik al een jaar 24/7 last van derealisatie. Mijn vraag is, is het in sommige gevallen klachten die levenslang zijn of valt het áltijd te behandelen? En hoe komt het dat het bij sommige mensen dan levenslang kan blijven?

We hebben het er hier al lang en breed over gehad hier en nu kom ik precies dezelfde vragen tegen bij vraag van de week?

Wat verwacht je daar? Je zal precies dezelfde antwoorden krijgen als hier. Het dringt niet tot je door dat je het zelf in stand houdt he?

Wat is dat toch met die mensen die hier last van hebben, ze hebben vrijwel allemaal een gigantische plaat voor hun kop en blijven maar zoeken naar iets waar ze al lang het juiste antwoord op gekregen hebben. Ik wordt er een beetje moe van.

Nee, dit is niet voor levenslang tenzij je je er de rest van je leven druk over blijft maken. Jij maakt jezelf gek en daar kan alleen JIJ iets aan doen. En dat doe je door te stoppen met je er druk over te maken en stoppen met je er zo obsessief bezig mee te houden. Dan zal je zien dat het vanzelf weg zal ebben. maar als je blijft doorgaan op deze manier zal het nog heel lang gaan duren, dan wel.

 

[Madeliefje23]

@Madeliefje23


We hebben het er hier al lang en breed over gehad hier en nu kom ik precies dezelfde vragen tegen bij vraag van de week?

Wat verwacht je daar? Je zal precies dezelfde antwoorden krijgen als hier. Het dringt niet tot je door dat je het zelf in stand houdt he?

Wat is dat toch met die mensen die hier last van hebben, ze hebben vrijwel allemaal een gigantische plaat voor hun kop en blijven maar zoeken naar iets waar ze al lang het juiste antwoord op gekregen hebben. Ik wordt er een beetje moe van.

Nee, dit is niet voor levenslang tenzij je je er de rest van je leven druk over blijft maken. Jij maakt jezelf gek en daar kan alleen JIJ iets aan doen. En dat doe je door te stoppen met je er druk over te maken en stoppen met je er zo obsessief bezig mee te houden. Dan zal je zien dat het vanzelf weg zal ebben. maar als je blijft doorgaan op deze manier zal het nog heel lang gaan duren, dan wel.

Hoi,
Eerst wil ik zeggen dat ik het heel erg waardeer dat er zoveel mensen hebben gereageerd op dit forum en daar heb ik iedereen dankbaar voor en ik heb alle antwoorden/tips gelezen en die zal ik ook blijven onthouden/ betrekken in mijn herstel. Het duurt alleen al een jaar lang en ik heb ook vaak gelezen dat mensen het soms wel levenslang hebben en dat het letterlijk een ‘stoornis’ is. Ik wil graag weten hoe dat komt, en daarmee wil ik natuurlijk uitsluiten dat ik niet bij die groep hoor. Ik heb recent een onderzoek gelezen die is gedaan door trimbos over dpdr en daar hebben ze patienten onderzocht met deze klachten. Ik las dat heel veel mensen ermee ‘leren leven’ maar dat het soms dus gewoon levenslang blijft. Plus de meerder helft heeft het gekregen door belachelijk veel drugs gebruik en ik heb 4 keer drugs gebruikt in 2 jaar tijd en heb daarna een paniek aanval gekregen. Ik ben niet iemand die overmatig gebruikte, dus vraag me gewoon af waarom het mij heeft getroffen. Toch zou ik dus graag nog een antwoord van de drugs infolijn willen.

 

[8️⃣6️⃣]

@Madeliefje23
Het is geen stoornis maar een state of mind van lichaam en geest door een enorm hoog stressniveau.
Hoe het komt dat mensen hier lang last van blijven houden is omdat ze zich niet meer echt kunnen ontspannen omdat ze constant in de stress zitten, net zoals jij dat doet. Zolang je weigert om te stoppen met dat obsessieve zoeken naar iets wat er niet is en je je blijft identificeren met je lotgenoten die precies hetzelfde doen als jij zal je hier last van blijven houden.
Een behandeling is er niet, want het beste is om er gewoonweg geen aandacht aan te geven zodat je je er niet constant druk over blijft maken en welke behandeling dan ook bestaat uit het aandacht geven en dat is dus niet goed.

Dit gezegd hebbende weet ik nu al dat wat ik zeg je ene oor in gaat en het andere oor uit en je gewoon bezig blijft met jezelf gek te maken en daarmee het probleem in stand blijft houden.

 

[newone]

Bedankt voor je reactie.
Wat fijn dat je al bijna helemaal genezen bent!
Ik heb alleen dr klachen as far as i know, dus hyperventilatie en paniekaanvallen ervaar ik niet (zelf vind ik dat gek want ik dacht dat dat vaak wel samen ging, zo past het namelijk perfect in het plaatje van anxiety) ik vind het nog steeds raar dat ik alleen dr klachten ervaar, maarja misschien moet
Ik het meer zien als iets positiefs... ik probeer inderdaad positiever te denken de laatste tijd en ik probeer meer activiteiten te ondernemen. Nu heb ik bijvoorbeeld weer een dag dat ik het weer wat negatiever in zie allemaal en ik wil dat deze hell nou eindelijk eens voorbij gaat. Maar er zijn ook dagen dat het wel gaat, en dat zijn dan vooral de dagen dat ik ergens mee bezig ben. Ik probeer geen aandacht te schenken aan die belachelijke vragen die jij ook noemt, het komt nog wel vaak in mij op; dat ik denk, wat nou als het wel levenslang is? Hoe moet ik hier dan ooit mee leren leven? Maar die probeer ik dan zo snel mogelijk te vergeten omdat ik vaak eindig in een huilbui
Ik heb me inmiddels aangemeld voor een nieuwe studie die ik in september ga beginnen en ik hoop ook dat mijn klachten tegen die tijd eindelijk wat gaan afnemen of nog beter over zijn. MAarja ik kan geen time frame geven aan mezelf natuurlijk.
Ik mis alleen heel erg routine in mijn leven en doe veel dingen zonder het gepland te hebben, daardoor word ik af en toe warriger en dat is denk ik iets waar ik flink wat aan moet doen. Het is tenslotte iets wat pas over gaat als jij er ook hard voor werkt om het over te laten gaan. Die moet ik nog even in praktijk brengen...
Dank voor de tips!
Als je nog meer tips hebt hoor ik het graag. Zoals wat je nog meer hebt gedaan wat mee heeft gedragen met herstel heb je bijvoorbeeld
Ook depressieve klachten gehad? Hoe ging je om met het gevoel dat alles niet klopte of onbekend voelde voor je? Die dingen zitten mij het meeste dwars.

Groetjes

Misschien ben je gewoon wat minder gevoeliger dan ik voor paniekaanvallen en hyperventilatie. Volgens mij krijgt de één veel gemakkelijker zo'n aanval dan de ander. Wees er inderdaad maar niet rouwig om dat je geen paniekklachten hebt, ging een tijdje aardig onderdoor aan die aanvallen.

Het verschil in die dagen herken ik ook, heb zelf ook nog wel eens een mindere dag ertussen zitten. Volgens de arts van het LMSP, waar ik ook contact mee heb gehad, zijn de goede dagen tekenen dat herstel optreedt. De perioden van goede dagen duurden bij mij steeds langer en de slechte perioden steeds korter, geldt die bij jou ook al? Is het dr gevoel dan ook minder of weg? Als dit het geval is betekent het dat je 'hard' aan het herstellen bent, hoewel herstel gewoon heel langzaam gaat inderdaad. Maar herstel komt zeker in golven. Bedenk dit: Je moet accepteren dat klachten op bepaalde dagen heviger aanwezig zijn dan op andere dagen; dagen zonder klachten betekent herstel, als klachten terug komen betekent dit niet terug bij af, maar verwerking, dus ook herstel.De depressieve en wanhopige gevoelens die je soms hebt herken ik ook. Ook het constante gepieker over dat het nooit meer over zou gaan is herkenbaar, we hebben duidelijk in hetzelfde schuitje gezeten.

Ik zou je echt aanraden om een soort routine/daginvulling te bedenken. Zelf heb ik redelijk wat thuisstudie moeten doen afgelopen maanden, waarbij ik steeds een paar dagen vooruit dacht wat ik ging doen. Zorg dat je rond 23 uur naar bed gaat en om 8 uur de wekker zet bijvoorbeeld. Depressieve gevoelens waren voor mij redelijk te verhelpen door een daginvulling te hebben. Als je je voor een nieuwe opleiding hebt aangemeld neem ik aan dat je nu niet naar school gaat, doe je wat anders? Misschien kan je wekelijks een aantal dagen gaan werken bijvoorbeeld?

Ga ook vaak naar buiten, sport wat, praat met mensen, wandel door het bos en neem alles goed in je op, zo ben je een tijdje niet bezig met piekeren. Er bestaan ook apps met mindfullnessoefeningen, die hebben me ook wel wat geholpen denk ik. Probeer te denken: "Boeien dat ik nu deze klachten heb, ze gaan wel over'. Want dp dr klachten worden juist gevoed doordat je er tegen vecht, maar ik neem aan dat die arts dat verhaal je ook uitgebreid uitgelegd heeft? Ik voelde me ook een tijd 'anders dan de rest', waardoor ik uitgaan enzo niet meer wilde, dit droeg achteraf gezien alleen maar bij aan depressieve gevoelens en andere klachten. Acceptatie van je klachten en het besef dat je niet doodziek bent en dus niet anders bent dan de gemiddelde persoon, waardoor je je oude uitjes weer oppakt hebben ook echt bijgedragen.

Het is inderdaad moeilijk om met je laatste vraag om te gaan: het is gewoon heel belangrijk om ze echt te accepteren. Accepteer dat het een tijdje kut is maar dat het vanzelf over zal gaan. Daarnaast zijn er natuurlijk heel veel mensen die wel 'iets' mankeert en ben je niet de enige met dit soort klachten na drugs. Ik hamer zo op het acceptatie gedeelte omdat het lijkt alsof je nog wat teveel tegen het gevoel vecht om het te accepteren dat het er op dit moment is, probeer het een beetje meer los te laten hoe moeilijk het ook is.

Ik hoop dat je iets met dit stukje kan. Je mag me natuurlijk altijd meer vragen of een bericht sturen als je nog meer wil weten.

Rustig aan!

 

[newone]

@Madeliefje23
Het is geen stoornis maar een state of mind van lichaam en geest door een enorm hoog stressniveau.
Hoe het komt dat mensen hier lang last van blijven houden is omdat ze zich niet meer echt kunnen ontspannen omdat ze constant in de stress zitten, net zoals jij dat doet. Zolang je weigert om te stoppen met dat obsessieve zoeken naar iets wat er niet is en je je blijft identificeren met je lotgenoten die precies hetzelfde doen als jij zal je hier last van blijven houden.
Een behandeling is er niet, want het beste is om er gewoonweg geen aandacht aan te geven zodat je je er niet constant druk over blijft maken en welke behandeling dan ook bestaat uit het aandacht geven en dat is dus niet goed.

Dit gezegd hebbende weet ik nu al dat wat ik zeg je ene oor in gaat en het andere oor uit en je gewoon bezig blijft met jezelf gek te maken en daarmee het probleem in stand blijft houden.

Eigenlijk is mijn bovenstaande reactie een uitwerking van wat hier staat. Het accepteren en het stoppen met voeden van je klachten door middel van constant dwangmatige gedachten aan je klachten gaat zorgen voor je herstel. Wanneer dit lukt weet ik zeker dat je hard vooruit gaat.

 

[Madeliefje23]

Misschien ben je gewoon wat minder gevoeliger dan ik voor paniekaanvallen en hyperventilatie. Volgens mij krijgt de één veel gemakkelijker zo'n aanval dan de ander. Wees er inderdaad maar niet rouwig om dat je geen paniekklachten hebt, ging een tijdje aardig onderdoor aan die aanvallen.

Het verschil in die dagen herken ik ook, heb zelf ook nog wel eens een mindere dag ertussen zitten. Volgens de arts van het LMSP, waar ik ook contact mee heb gehad, zijn de goede dagen tekenen dat herstel optreedt. De perioden van goede dagen duurden bij mij steeds langer en de slechte perioden steeds korter, geldt die bij jou ook al? Is het dr gevoel dan ook minder of weg? Als dit het geval is betekent het dat je 'hard' aan het herstellen bent, hoewel herstel gewoon heel langzaam gaat inderdaad. Maar herstel komt zeker in golven. Bedenk dit: Je moet accepteren dat klachten op bepaalde dagen heviger aanwezig zijn dan op andere dagen; dagen zonder klachten betekent herstel, als klachten terug komen betekent dit niet terug bij af, maar verwerking, dus ook herstel.De depressieve en wanhopige gevoelens die je soms hebt herken ik ook. Ook het constante gepieker over dat het nooit meer over zou gaan is herkenbaar, we hebben duidelijk in hetzelfde schuitje gezeten.

Ik zou je echt aanraden om een soort routine/daginvulling te bedenken. Zelf heb ik redelijk wat thuisstudie moeten doen afgelopen maanden, waarbij ik steeds een paar dagen vooruit dacht wat ik ging doen. Zorg dat je rond 23 uur naar bed gaat en om 8 uur de wekker zet bijvoorbeeld. Depressieve gevoelens waren voor mij redelijk te verhelpen door een daginvulling te hebben. Als je je voor een nieuwe opleiding hebt aangemeld neem ik aan dat je nu niet naar school gaat, doe je wat anders? Misschien kan je wekelijks een aantal dagen gaan werken bijvoorbeeld?

Ga ook vaak naar buiten, sport wat, praat met mensen, wandel door het bos en neem alles goed in je op, zo ben je een tijdje niet bezig met piekeren. Er bestaan ook apps met mindfullnessoefeningen, die hebben me ook wel wat geholpen denk ik. Probeer te denken: "Boeien dat ik nu deze klachten heb, ze gaan wel over'. Want dp dr klachten worden juist gevoed doordat je er tegen vecht, maar ik neem aan dat die arts dat verhaal je ook uitgebreid uitgelegd heeft? Ik voelde me ook een tijd 'anders dan de rest', waardoor ik uitgaan enzo niet meer wilde, dit droeg achteraf gezien alleen maar bij aan depressieve gevoelens en andere klachten. Acceptatie van je klachten en het besef dat je niet doodziek bent en dus niet anders bent dan de gemiddelde persoon, waardoor je je oude uitjes weer oppakt hebben ook echt bijgedragen.

Het is inderdaad moeilijk om met je laatste vraag om te gaan: het is gewoon heel belangrijk om ze echt te accepteren. Accepteer dat het een tijdje kut is maar dat het vanzelf over zal gaan. Daarnaast zijn er natuurlijk heel veel mensen die wel 'iets' mankeert en ben je niet de enige met dit soort klachten na drugs. Ik hamer zo op het acceptatie gedeelte omdat het lijkt alsof je nog wat teveel tegen het gevoel vecht om het te accepteren dat het er op dit moment is, probeer het een beetje meer los te laten hoe moeilijk het ook is.

Ik hoop dat je iets met dit stukje kan. Je mag me natuurlijk altijd meer vragen of een bericht sturen als je nog meer wil weten.

Rustig aan!

Hoi,

Helaas zit ik nog steeds in dat schuitje.. en er ook midden in en het voelt nu zelfs erger en het is nu echt al een jaar bezig. De druk ligt ook hoog omdat ik van mezelf een soortvan regel heb gesteld dat het niet langer dan 2 jaar mag duren.... dat depressieve en wanhopige gevoel is constant aanwezig en mijn brein draait over uren. En nee ik heb nog nooit een dag gehad dat het minder was of weg was, ik zou een gat in de lucht springen als dat gebeurt. Ik wil zo graag een moment dat me hoop geeft dat het uberhaupt kan weg gaan. Maarja, de dingen die ik moet doen eraan heb ik ook niet in praktijk gebracht. Ik ben al een jaar aan het zoeken&zoeken&zoeken en probeer dan iets heel kort en als het niet lukt dan gooi ik er met de pet naar...

Ik slaap heel onregelmatig nu en dat komt ook door de depressieve gevoelens dat ik gewoon naar alles de pet gooi dat ik een beetje denk van ik doe wat ik wil en ik kijk wel hoe t loopt (tuurlijk gaat dat niet goed) ik overleef nu mijn dagen door op te passen op kinderen, af en toe naar de sportschool te gaan en buiten kom ik liever niet. PAar maanden geleden wandelde ik heel vaak met mijn moeder maar op de een of andere manier voelde ik me na zo’n wandeling nog disconnecter als ik thuis kwam en dat gevoel heb ik zo erg onthouden... ik ga het wandelen en joggen wel weer oppakken als het warmer is maar nu zie ik het simpel weg niey zitten. Ik word er altijd angstig van als ik nog meer afstand voel tussen mij en mijn huis als ik ergens van terug kom
Ik ben opzoek naar een baantje nu om inderdaad door de weeks te doen. Ik werk af en toe in het bejaardentehuis en oppassen dus ik haal daar mijn geld mee binnen voor nu. Maar die dingen zijn allebei niet vast dus dat is voor mij ook een beetje verwarrend.. al helemaal met mijn adhd (schijnt ook een mede trigger te kunnen zijn voor derealisatie)

De arts heeft me inderdaad meerdere malen uitgelegd hoe en wat. Maar op de een of andere manier komt het niet bij mij binnen en blijf ik zoeken en me zorgen maken inplaats van ervoor zorgen dat het beter word. Omdat ik een antwoord wil voordat ik ga beginnen aan ‘herstel’ dat het ook echt weg gaat bij mij en dat het goed komt. Ik weet dat niemand mij dat antwoord kan geven en ik weet dat ik dan levenslang kan gaan wachten dus dat ik nu nu moet beginnen met dingen te verbeteren. Dit is denk ik ook de vragen die me het meeste wanhoop geven en ik vecht er zo tegen om het te ‘accepteren’ allemaal maar dat is ook weer niet goed... je moet het echt diep van binnen accepteren en echt de touwtjes los laten en niet blijven trekken. Ik weet het, maar vind het heel heel heel lastig
Ik ga af en toe wel uit weer en dan drink ik ook alcohol (beetje te veel soms omdat ik mezelf helemaal laat gaan) en dan heb ik daar de volgende dag weer spijt van omdat ik dan denk ja zo herstel ik nooit...

Ik weet het gewoon niet meer, ik verdrink mezelf in zelfmedelijden en ik verlies langzamerhand de hoop en al die dingen dragen niet mee aan herstel. Ik heb ook altijd al weinig vertrouwen in mezelf gehad en dat draagt nu ook totaaaal niet mee. Door het vechten elke dag en het constant letten op mijn lichaam raak ik steeds uitgeputter en merk ik nu ook dat ik soms momenten heb dat ik ineens totaal in paniek raak en dan gaat mijn hart sneller en mijn ademhaling gaat wat sneller en dan heb ik het warm en dan probeer ik mezelf gerust te stellen.
Dat lukt dan wel, maar ik baal ontzettend dat ik nu ineens dat soort paniek gevoelens heb..

Bedankt voor je berichtje.

 

[8️⃣6️⃣]

@Madeliefje23
Je spreekt jezelf tegen, je hebt wel degelijk periodes gehad dat het beter ging, dat heb je zelf geschreven eerder in dit topic. Maar goed, je hebt er voor gekozen om je er weer druk over te gaan maken en jezelf een hoop stress op te leggen door er een termijn aan vast te plakken.
Stop nou eens met vechten en weerstand bieden tegen, want dat houdt het juist in stand. Je doet precies het tegenovergestelde dan wat je zou moeten doen, zie dat nou toch eens in!

 

[newone]

Hoi,

Helaas zit ik nog steeds in dat schuitje.. en er ook midden in en het voelt nu zelfs erger en het is nu echt al een jaar bezig. De druk ligt ook hoog omdat ik van mezelf een soortvan regel heb gesteld dat het niet langer dan 2 jaar mag duren.... dat depressieve en wanhopige gevoel is constant aanwezig en mijn brein draait over uren. En nee ik heb nog nooit een dag gehad dat het minder was of weg was, ik zou een gat in de lucht springen als dat gebeurt. Ik wil zo graag een moment dat me hoop geeft dat het uberhaupt kan weg gaan. Maarja, de dingen die ik moet doen eraan heb ik ook niet in praktijk gebracht. Ik ben al een jaar aan het zoeken&zoeken&zoeken en probeer dan iets heel kort en als het niet lukt dan gooi ik er met de pet naar...

Ik slaap heel onregelmatig nu en dat komt ook door de depressieve gevoelens dat ik gewoon naar alles de pet gooi dat ik een beetje denk van ik doe wat ik wil en ik kijk wel hoe t loopt (tuurlijk gaat dat niet goed) ik overleef nu mijn dagen door op te passen op kinderen, af en toe naar de sportschool te gaan en buiten kom ik liever niet. PAar maanden geleden wandelde ik heel vaak met mijn moeder maar op de een of andere manier voelde ik me na zo’n wandeling nog disconnecter als ik thuis kwam en dat gevoel heb ik zo erg onthouden... ik ga het wandelen en joggen wel weer oppakken als het warmer is maar nu zie ik het simpel weg niey zitten. Ik word er altijd angstig van als ik nog meer afstand voel tussen mij en mijn huis als ik ergens van terug kom
Ik ben opzoek naar een baantje nu om inderdaad door de weeks te doen. Ik werk af en toe in het bejaardentehuis en oppassen dus ik haal daar mijn geld mee binnen voor nu. Maar die dingen zijn allebei niet vast dus dat is voor mij ook een beetje verwarrend.. al helemaal met mijn adhd (schijnt ook een mede trigger te kunnen zijn voor derealisatie)

De arts heeft me inderdaad meerdere malen uitgelegd hoe en wat. Maar op de een of andere manier komt het niet bij mij binnen en blijf ik zoeken en me zorgen maken inplaats van ervoor zorgen dat het beter word. Omdat ik een antwoord wil voordat ik ga beginnen aan ‘herstel’ dat het ook echt weg gaat bij mij en dat het goed komt. Ik weet dat niemand mij dat antwoord kan geven en ik weet dat ik dan levenslang kan gaan wachten dus dat ik nu nu moet beginnen met dingen te verbeteren. Dit is denk ik ook de vragen die me het meeste wanhoop geven en ik vecht er zo tegen om het te ‘accepteren’ allemaal maar dat is ook weer niet goed... je moet het echt diep van binnen accepteren en echt de touwtjes los laten en niet blijven trekken. Ik weet het, maar vind het heel heel heel lastig
Ik ga af en toe wel uit weer en dan drink ik ook alcohol (beetje te veel soms omdat ik mezelf helemaal laat gaan) en dan heb ik daar de volgende dag weer spijt van omdat ik dan denk ja zo herstel ik nooit...

Ik weet het gewoon niet meer, ik verdrink mezelf in zelfmedelijden en ik verlies langzamerhand de hoop en al die dingen dragen niet mee aan herstel. Ik heb ook altijd al weinig vertrouwen in mezelf gehad en dat draagt nu ook totaaaal niet mee. Door het vechten elke dag en het constant letten op mijn lichaam raak ik steeds uitgeputter en merk ik nu ook dat ik soms momenten heb dat ik ineens totaal in paniek raak en dan gaat mijn hart sneller en mijn ademhaling gaat wat sneller en dan heb ik het warm en dan probeer ik mezelf gerust te stellen.
Dat lukt dan wel, maar ik baal ontzettend dat ik nu ineens dat soort paniek gevoelens heb..

Bedankt voor je berichtje.

Je mindset is echt compleet het tegenovergestelde van wat het moet zijn. Het heeft geen zin om dag in dag uit te wachten op je herstel. Dat komt niet als je het zelf in stand houdt met alles wat je hierboven beschrijft. Waarom begin je niet gewoon met de tips toepassen? Het kan alleen maar beter worden toch? In het ergste geval blijven de klachten gelijk, dan probeer je een andere weg in te slaan. Heb het idee dat niemand op afstand tot je doordringt, heb je een “nuchter” familielid of vriend waarmee je kan praten? Anderen relativeren jouw probleem vaak terwijl jij geen uitweg meer ziet.

Heb toch wel vertrouwen in jezelf, volgens mij praat je het jezelf alleen maar aan dat je geen vertrouwen hebt en je klachten verergeren door ADHD. Het zou best kunnen dat het zo is, dat weet ik niet, maar zo kun je altijd wel wat bedenken waarom jouw klachten niet zullen verdwijnen. Je praat jezelf alleen maar verder de afgrond in. Ik snap dat dat het makkelijkst is, maar doorbreek het alsjeblieft.

 

[Panicattack]

Ik dacht dat het vandaag goed ging, maar ik heb nu echt weer een mental breakdown. Ik ben super angstig en ben bang dat ik iemand wat aan ga doen. En een andere kant van me zegt doe het gewoon. Ik denk echt dat ik gek word. Ik kan er niet meer tegen!!!!!!!!!!!!!!!

 

[Mindless]

Ik dacht dat het vandaag goed ging, maar ik heb nu echt weer een mental breakdown. Ik ben super angstig en ben bang dat ik iemand wat aan ga doen. En een andere kant van me zegt doe het gewoon. Ik denk echt dat ik gek word. Ik kan er niet meer tegen!!!!!!!!!!!!!!!

Neem weer contact op met je huisarts en psycholoog en maak afspraken. Als je echt bang bent gekke dingen te doen is de urgentie hoog.

Op de korte(re) termijn: adem eens een paar keer diep in je buik in en wees je heel bewust van je ademhaling. Kijk maar eens hoe direct de ademhaling in verbinding staat met de (afwezigheid van) paniek. Als je ademhaling correct en rustig is, dan is het onmogelijk om paniek te ervaren. Hou dit achter de hand voor wanneer de paniek weer toeslaat.