Niet echt een trip repport, maar deze zijn altijd te onduidelijk om te toesten wat ik werkelijk ervaar, dit gaat beter door te schrijven wat ik er over denk 
Wij zijn zoals de kleine verkenner die enkel op zijn pad gevestigd blijft, die van zijn pad een spoor heeft gemaakt en enkel zijn energie kan behouden als hij verbonden blijft met het spoor.
Iets wat ik op jonge leeftijd heb geleerd, waar ik zelfs een afkeer van heb gekregen is op dit spoor te blijven. Dit spoor dat saai en lineair, driedimensionaal, vlak, dit spoor waar ik gevestigd moet blijven (normaal, zoals het hoort). Ik net zoals iedereen is niet verbonden met een spoor dat men moet volgen.
Het is onze culturele driver en zolang deze zich behoud tot het dogmatische besturingssysteem bestaat er niets anders, het is een geslote en beperkte broncode. Dit cultureel systeem behoud ons verkenner te worden want men moet eerst vechten tegen het systeem dat men gewoon is, men moet anders leren werken, men moet diep in de ontoegankelijke broncode van het leven gaan kijken, onze cultuur dat het leven is geworden.
Het is nooit prettig los te laten of het accepteren van verandering. Er zijn middelen die het systeem pijnigen, die het systeem iets geven wat buiten hun vermogen ligt. Dit gebeurt extreem en direct met het gebruiken van DMT, de wandellaar gaat niet enkel van het pad af maar word diep in het bos gekatapulteerd. Een plaats waar hij zelf nog niet kon van dromen, laat staan denken.
Heel ons cultureel systeem word weggegooid, het is zo een klein deeltje van de keten. Wat we zien is een groter geheel, een te groot geheel voor het meteen te begrijpen. We denken dat we dood zijn, enkel alleen al omdat we dingen zien die nooit in ons systeem kunnen voor komen. We voelen dit pijnlijk aan omdat we het individu verliezen, omdat we ons ego los laten, en de totale controle kwijt raken.
Alleen al deze ervaring wijst erop dat we ons beperken, we beperken ons tot wat we weten, tot wat voor ons kan en zolang we dit doen komt er niets meer.
We krijgen angst, maar te gelijkertijd weten we, wat we daar zien of meemaken het meest unieke en echte is wat we ooit hebben mee gemaakt.
Zelf moesten we onszelf hier sceptisch voor opstellen, en moest het een verschijnsel zijn, een epifenomeen dat we enkel zelf creëren in onze hersenen, zelfs dan nog bewijst het ons iets, en laat het ons dingen zien waarvan we dachten dat het nooit mogelijk was, of dat het ooit kan zijn, de andere kant vanwaar we ons nu bevinden.
Wij zijn zoals de kleine verkenner die enkel op zijn pad gevestigd blijft, die van zijn pad een spoor heeft gemaakt en enkel zijn energie kan behouden als hij verbonden blijft met het spoor.
Iets wat ik op jonge leeftijd heb geleerd, waar ik zelfs een afkeer van heb gekregen is op dit spoor te blijven. Dit spoor dat saai en lineair, driedimensionaal, vlak, dit spoor waar ik gevestigd moet blijven (normaal, zoals het hoort). Ik net zoals iedereen is niet verbonden met een spoor dat men moet volgen.
Het is onze culturele driver en zolang deze zich behoud tot het dogmatische besturingssysteem bestaat er niets anders, het is een geslote en beperkte broncode. Dit cultureel systeem behoud ons verkenner te worden want men moet eerst vechten tegen het systeem dat men gewoon is, men moet anders leren werken, men moet diep in de ontoegankelijke broncode van het leven gaan kijken, onze cultuur dat het leven is geworden.
Het is nooit prettig los te laten of het accepteren van verandering. Er zijn middelen die het systeem pijnigen, die het systeem iets geven wat buiten hun vermogen ligt. Dit gebeurt extreem en direct met het gebruiken van DMT, de wandellaar gaat niet enkel van het pad af maar word diep in het bos gekatapulteerd. Een plaats waar hij zelf nog niet kon van dromen, laat staan denken.
Heel ons cultureel systeem word weggegooid, het is zo een klein deeltje van de keten. Wat we zien is een groter geheel, een te groot geheel voor het meteen te begrijpen. We denken dat we dood zijn, enkel alleen al omdat we dingen zien die nooit in ons systeem kunnen voor komen. We voelen dit pijnlijk aan omdat we het individu verliezen, omdat we ons ego los laten, en de totale controle kwijt raken.
Alleen al deze ervaring wijst erop dat we ons beperken, we beperken ons tot wat we weten, tot wat voor ons kan en zolang we dit doen komt er niets meer.
We krijgen angst, maar te gelijkertijd weten we, wat we daar zien of meemaken het meest unieke en echte is wat we ooit hebben mee gemaakt.
Zelf moesten we onszelf hier sceptisch voor opstellen, en moest het een verschijnsel zijn, een epifenomeen dat we enkel zelf creëren in onze hersenen, zelfs dan nog bewijst het ons iets, en laat het ons dingen zien waarvan we dachten dat het nooit mogelijk was, of dat het ooit kan zijn, de andere kant vanwaar we ons nu bevinden.
