Hallo iedereen hier ben ik dan met mijn topic over verslaving. Ik wil al lang dit stukje eens schrijven maar het is er nu pas van gekomen omdat ik lang heb moeten nadenken erover. Het is eigenlijk een mening over drugs doorheen de jaren, ervaring bij mijzelf en ook wat ik heb gezien vanuit mijn omgeving. Misschien lijkt dit bij het lezen alsof het een betoog is om geen drugs te gebruiken, maar dat is het helemaal niet. Ik wil iedereen eens laten stilstaan bij zijn eigen gebruik en mogelijk toekomstig gebruik.
Ik heb zoals gezegd lang nagedacht omdat het echt wel een oproep tot introspectie vroeg. Als je zelf drugs gebruikt moet je eerst over jezelf oordelen om daarna iets te kunnen zeggen over andere gebruikers. Iedereen die hier zit gebruikt drugs het maakt voor mij niet uit als dit legaal of illegaal is , soft of hard. Sommigen waaronder ikzelf hebben drugs gebruikt vanuit een spirituele functie. Anderen gebruiken het puur reacreatief. Ikzelf ben er nooit voor geweest om chemische troep in mijn lichaam te steken, maar ik heb er niks op tegen dat anderen het doen op voorwaarde dat ze geen anderen opstoken om hen te volgen of andere mensen schaden omdat zij het helemaal aan het verneuken zijn.
Ok, nu tot de kern van de zaak. Drugs.
Ikzelf heb drugs altijd enorm fascinerend gevonden. Is het niet fascinerend dat 1 stof je totale werkelijkheid kan veranderen? We maken psychoactieve stoffen zelfs in lichte hoeveelheden aan in onze hersenen. En toch... Toen we opgroeiden als kind hadden we geen drugs nodig. We waren gelukkig zonder onze drugs. Toen ik de eerste keer hoorde over drugs was het een personificatie van het slechte zelf. Verslaafd worden als iets die je hele leven kapotmaakt. Waarom zou je er zelfs aan beginnen? Ik weet zelfs nog dat ik eens in een straat liep en daar hing een poster van een doodshoofd met 2 spuiten op met daaronder "Drugs". Toen dacht ik dat ik nooit drugs ging gebruiken, maar je groeit natuurlijk op en dan gebeurt er vanalles. Maar waarom beginnen we dan opeens drugs te gebruiken?
De grote maar hierin zit in het feit dat je als kind de wereld een pretpark vind. Je kan je fantasie overal in ontplooien en iedere dag is uitkijken naar wat er zal gebeuren. Hoe ouder je wordt hoe meer dat de maatschappij van je verwacht dat je je kinderlijke grilletjes en dus ook je fantasie achterwege laat. Je moet volwassen worden. En hieronder verstaan we dus gaan werken voor een baas die rijk wordt door jou doen. Overigens moet je ook de normen en waarden van de samenleving overnemen want anders word je als een outlaw gezien waardoor je dus min of meer sociaal wordt geïsoleerd.
Volgens mij visie leven we dus inderdaad in een schijtwereld en iedereen doet aan escapisme. Is het via de tv, is het via boeken, drugs of nog iets anders. Iedereen doet het. Een mens is niet gemaakt om de realiteit aan te kunnen en toch allesinds niet deze die we op dit moment aan het creëren zijn.
Misschien ligt het hele probleem wel aan de maatschappij dat wij zo'n vluchtgedrag stellen. Ik heb ooit eens een wetenschappelijk boek gelezen over een rattenpark. Dit was een pretpark voor ratten. Ze konden er alles doen wat ze maar wilden, maar er was ook drugs aanwezig. Men wou bestuderen hoe frequent deze dieren drugs zouden gebruiken. De dieren gebruikten bijna zelden drugs terwijl de drugs die ze konden verkrijgen toch wel bekend staat als een verslavend stof. (heroïne)
De dieren die echter gewoon zaten opgesloten in een kooi namen hun drugs zelfs voor op hun eten en ze stierven dus. Zij hadden geen afleiding en al zeker geen leuk leven. Misschien is dit in het geval van mensen ook zo. De maatschappij is complex en wie zich niet kan aanpassen eraan is misschien meer geneigd om drugs te nemen of om gewoon aan 1 of andere vorm van escapisme te doen
In onze kindertijd werd er altijd een onderscheid gemaakt. Je had de 'goede' alcohol die je met mate mocht drinken. Je had de vieze sigaretten waar je beter niet aan begon en ook de koffie die je de dag doorbracht. Aan de andere kant bevonden zich de vieze vuile drugs. Bij dit laatste zei iedereen dat het slecht voor je was. En toch waarom de stap om het toch te proberen?
Iedereen herinnert zich vast nog de periode in zijn leven waarop je zei dat je nooit zou roken of drinken en zeker geen drugs doen en kijk hier zitten we nu toch. Een mens raakt nieuwsgierig. De dingen die verboden zijn interessanter dan de dingen die je niet mag doen. Misschien is dit wel een eerste aanleiding waarom we het proberen.
Overigens vind ik de houding die we aannemen tegenover alcohol volledig fout. Zoals de meesten wel weten is alcohol een harddrugs en dan heb je zo van die mensen die kinderen van 12 of 13 oud genoeg vinden om eens een biertje te drinken. Zo begint het. De meeste kinderen van die leeftijd zijn niet kritisch genoeg om hierover na te denken. Hun hele leven zien ze dat glas alcohol als het beeld van de volwassenheid. Ze zien niet anders in hun omgeving. Dus als iedereen het doet waarom zou het dan slecht zijn? Natuurlijk, dit is niet bij iedereen zo. Maar ik heb toen ik 14/15 was veel mensen gezien die toen geregeld al dronken waren of die toen al naar fuiven gingen. Toen deze mensen 16 waren lagen ze soms kapot op de grond omdat ze teveel gedronken hadden op een feestje terwijl dat anderen juist begonnen met voorzichtig te drinken op die leeftijd. (In België mag je alcohol drinken vanaf 16 jaar)
En dan heb ik het nog niet over alles die erbij komt. Ikzelf ben beginnen roken aan 14 en beginnen blowen aan 15. Blowen heb ik altijd onder de controle kunnen houden, roken werd echt een ramp en dat is het eigenlijk nu nog steeds
. Aan de ene kant had ik een gevoel van drugs zijn leuk (en dat zijn ze ook) aan de andere kant wist ik ook dat ik ermee moest opletten. Ergens ben ik blij dat ik me hier altijd heb aan gehouden, want de rest ging maar door. Meer blowen, meer drinken en uiteindelijk ook meer proberen.
Op zich is iets nieuws proberen niet erg denk ik, maar zoals gezegd heb ik de meesten rond mij zien kapotgaan. En dat kwam dan uiteindelijk allemaal door die ene keer. Blame the drugs or blame the person? Ik weet het niet
Wat ik dus met deze post wil proberen is om iedereen eens na te laten denken over zijn/haar gebruik.
Wat gebruik je nu en hoe vaak?
Waarom gebruik je wat je gebruikt?
Hoe zou je leven eruitzien als je gewoon niks gebruikt of als wat je het vaakst gebruikt niet gebruikt?
En als je van plan bent iets nieuws te proberen denk dan eens na over de impact die het kan opleveren?
Ik klink nu misschien als de strenge anti-drugs preventieman maar dit is mijn bedoeling niet. Ik respecteer iedereen zijn mening en levensbeschouwing. Als je drugs gebruikt vanuit je levensstijl zoals bv.je leeft maar 1 keer go ahead!
Maar ik wil gewoon iedereen eens laten nadenken over zijn gebruik. In welke mate heeft alles wat je gebruikt een impact gehad op je leven? (dit kan zowel positief als negatief zijn)
Greetz Theholyganja
Ik heb zoals gezegd lang nagedacht omdat het echt wel een oproep tot introspectie vroeg. Als je zelf drugs gebruikt moet je eerst over jezelf oordelen om daarna iets te kunnen zeggen over andere gebruikers. Iedereen die hier zit gebruikt drugs het maakt voor mij niet uit als dit legaal of illegaal is , soft of hard. Sommigen waaronder ikzelf hebben drugs gebruikt vanuit een spirituele functie. Anderen gebruiken het puur reacreatief. Ikzelf ben er nooit voor geweest om chemische troep in mijn lichaam te steken, maar ik heb er niks op tegen dat anderen het doen op voorwaarde dat ze geen anderen opstoken om hen te volgen of andere mensen schaden omdat zij het helemaal aan het verneuken zijn.
Ok, nu tot de kern van de zaak. Drugs.
Ikzelf heb drugs altijd enorm fascinerend gevonden. Is het niet fascinerend dat 1 stof je totale werkelijkheid kan veranderen? We maken psychoactieve stoffen zelfs in lichte hoeveelheden aan in onze hersenen. En toch... Toen we opgroeiden als kind hadden we geen drugs nodig. We waren gelukkig zonder onze drugs. Toen ik de eerste keer hoorde over drugs was het een personificatie van het slechte zelf. Verslaafd worden als iets die je hele leven kapotmaakt. Waarom zou je er zelfs aan beginnen? Ik weet zelfs nog dat ik eens in een straat liep en daar hing een poster van een doodshoofd met 2 spuiten op met daaronder "Drugs". Toen dacht ik dat ik nooit drugs ging gebruiken, maar je groeit natuurlijk op en dan gebeurt er vanalles. Maar waarom beginnen we dan opeens drugs te gebruiken?
De grote maar hierin zit in het feit dat je als kind de wereld een pretpark vind. Je kan je fantasie overal in ontplooien en iedere dag is uitkijken naar wat er zal gebeuren. Hoe ouder je wordt hoe meer dat de maatschappij van je verwacht dat je je kinderlijke grilletjes en dus ook je fantasie achterwege laat. Je moet volwassen worden. En hieronder verstaan we dus gaan werken voor een baas die rijk wordt door jou doen. Overigens moet je ook de normen en waarden van de samenleving overnemen want anders word je als een outlaw gezien waardoor je dus min of meer sociaal wordt geïsoleerd.
Volgens mij visie leven we dus inderdaad in een schijtwereld en iedereen doet aan escapisme. Is het via de tv, is het via boeken, drugs of nog iets anders. Iedereen doet het. Een mens is niet gemaakt om de realiteit aan te kunnen en toch allesinds niet deze die we op dit moment aan het creëren zijn.
Misschien ligt het hele probleem wel aan de maatschappij dat wij zo'n vluchtgedrag stellen. Ik heb ooit eens een wetenschappelijk boek gelezen over een rattenpark. Dit was een pretpark voor ratten. Ze konden er alles doen wat ze maar wilden, maar er was ook drugs aanwezig. Men wou bestuderen hoe frequent deze dieren drugs zouden gebruiken. De dieren gebruikten bijna zelden drugs terwijl de drugs die ze konden verkrijgen toch wel bekend staat als een verslavend stof. (heroïne)
De dieren die echter gewoon zaten opgesloten in een kooi namen hun drugs zelfs voor op hun eten en ze stierven dus. Zij hadden geen afleiding en al zeker geen leuk leven. Misschien is dit in het geval van mensen ook zo. De maatschappij is complex en wie zich niet kan aanpassen eraan is misschien meer geneigd om drugs te nemen of om gewoon aan 1 of andere vorm van escapisme te doen
In onze kindertijd werd er altijd een onderscheid gemaakt. Je had de 'goede' alcohol die je met mate mocht drinken. Je had de vieze sigaretten waar je beter niet aan begon en ook de koffie die je de dag doorbracht. Aan de andere kant bevonden zich de vieze vuile drugs. Bij dit laatste zei iedereen dat het slecht voor je was. En toch waarom de stap om het toch te proberen?
Iedereen herinnert zich vast nog de periode in zijn leven waarop je zei dat je nooit zou roken of drinken en zeker geen drugs doen en kijk hier zitten we nu toch. Een mens raakt nieuwsgierig. De dingen die verboden zijn interessanter dan de dingen die je niet mag doen. Misschien is dit wel een eerste aanleiding waarom we het proberen.
Overigens vind ik de houding die we aannemen tegenover alcohol volledig fout. Zoals de meesten wel weten is alcohol een harddrugs en dan heb je zo van die mensen die kinderen van 12 of 13 oud genoeg vinden om eens een biertje te drinken. Zo begint het. De meeste kinderen van die leeftijd zijn niet kritisch genoeg om hierover na te denken. Hun hele leven zien ze dat glas alcohol als het beeld van de volwassenheid. Ze zien niet anders in hun omgeving. Dus als iedereen het doet waarom zou het dan slecht zijn? Natuurlijk, dit is niet bij iedereen zo. Maar ik heb toen ik 14/15 was veel mensen gezien die toen geregeld al dronken waren of die toen al naar fuiven gingen. Toen deze mensen 16 waren lagen ze soms kapot op de grond omdat ze teveel gedronken hadden op een feestje terwijl dat anderen juist begonnen met voorzichtig te drinken op die leeftijd. (In België mag je alcohol drinken vanaf 16 jaar)
En dan heb ik het nog niet over alles die erbij komt. Ikzelf ben beginnen roken aan 14 en beginnen blowen aan 15. Blowen heb ik altijd onder de controle kunnen houden, roken werd echt een ramp en dat is het eigenlijk nu nog steeds
. Aan de ene kant had ik een gevoel van drugs zijn leuk (en dat zijn ze ook) aan de andere kant wist ik ook dat ik ermee moest opletten. Ergens ben ik blij dat ik me hier altijd heb aan gehouden, want de rest ging maar door. Meer blowen, meer drinken en uiteindelijk ook meer proberen.Op zich is iets nieuws proberen niet erg denk ik, maar zoals gezegd heb ik de meesten rond mij zien kapotgaan. En dat kwam dan uiteindelijk allemaal door die ene keer. Blame the drugs or blame the person? Ik weet het niet
Wat ik dus met deze post wil proberen is om iedereen eens na te laten denken over zijn/haar gebruik.
Wat gebruik je nu en hoe vaak?
Waarom gebruik je wat je gebruikt?
Hoe zou je leven eruitzien als je gewoon niks gebruikt of als wat je het vaakst gebruikt niet gebruikt?
En als je van plan bent iets nieuws te proberen denk dan eens na over de impact die het kan opleveren?
Ik klink nu misschien als de strenge anti-drugs preventieman maar dit is mijn bedoeling niet. Ik respecteer iedereen zijn mening en levensbeschouwing. Als je drugs gebruikt vanuit je levensstijl zoals bv.je leeft maar 1 keer go ahead!
Maar ik wil gewoon iedereen eens laten nadenken over zijn gebruik. In welke mate heeft alles wat je gebruikt een impact gehad op je leven? (dit kan zowel positief als negatief zijn)
Greetz Theholyganja
